De stoel (deel 2)

Daar is-ie dan: mijn nieuwe, oude stoel, uit 1948 ongeveer. En dus ook uit 2015.
Ik schreef er al eerder over: klik
Op deze foto kun je in ieder geval zien hoe leuk de pootjes zijn.
Maar vooral ook kun je zien hoe prachtig de stoel bekleed is. Moet je eens zien hoe mooi bijvoorbeeld dat groene blad doorloopt van het zitkussen op de onderkant. Echt vakwerk
Toen de stoel terug was, was ik meteen blij. Dat is wel bijzonder voor mij hoor. Niet dat ik nooit blij ben, maar bij nieuwe aanschaffen is het niet altijd meteen rozengeur en maneschijn, niet altijd meteen echte liefde tussen mij en het nieuwe gordijn, tafeltje, lampje enzo.
De restaurateur vertelde dat het veel werk was geweest. En ook dat, toen de stoel even in de winkel stond, veel mensen er enthousiast op af kwamen.
De stoel zit weer heerlijk. Echt heerlijk!
Tot zover alles best dus. Ik vond en vind hem echt erg mooi.
Maar...het evenwicht in onze kamer was weg.
Vlakbij de stoel hing een groot schilderij van Gerdine Duijsens, waar ik erg op gesteld ben. Toch, door de stoel, paste dat schilderij ineens niet meer zo goed. Of de stoel niet, dat kan ook.
Dus schilderij (niet de stoel) naar boven. Tafel anders. Lampen anders. Een heleboel anders. Dat geschuif heeft een paar weken geduurd.
Nu op dit moment, ben ik pas echt tevreden.
En het schilderij komt over een poosje gewoon weer naar beneden, misschien op een andere plek.
Hier heb je nog een overzichtsfoto van de stoel! De hele stoel.

Wat ik ook nog even wil zeggen...

...is dit:
Ik zal het echt nooit meer doen. Nooit meer en zeker niet drie zakjes in mijn dooie eentje. Nooit meer zal ik het doen. Maar echt. Nooit meer! Ben een klein beetje misselijk.

Where the children sleep

 

Anderhalf is dit kindje. Anderhalf en op de vlucht. De foto is gemaakt door de Zweedse fotograaf Magnus Wennman. 

Hij maakte een indrukwekkende serie foto's van slapende kinderen. 

Ik kan alleen maar denken aan onze kleine Anna. Hoe zorgvuldig werd er over haar bedje nagedacht. Met een speciaal matrasje, een lekker dekentje, bijpassende lakentjes. Anna krijgt straks een groot bed en weer wordt er nagedacht en gezocht, gewikt en gewogen.

Voor het kindje van onze oudste zoon staat bijna alles al klaar en ook voor de tweeling zal het straks goed en mooi en leuk geregeld zijn.

Ik keek naar deze foto met een brok in mijn keel en klamme handen. 

Noodzakelijk om te laten zien. Zelfs op een klein blogje als het mijne.

Hier vind je de serie: http://darbarnensover.aftonbladet.se/chapter/english-version/

Herfstkleuren

Herfstkleuren gezocht, bij Stuur een foto, deze week. Nou, je kunt ze bijna niet missen hè die herfstkleuren. Zeker als het zo grauw en grijs is, vallen ze op. Ik zocht het deze keer maar eens niet in bladeren, bomen of bloemen. Ik zocht het in een torentje, niet HET torentje, maar wel in Den Haag.
Mooi vind ik met die kleuren. En dat ooievaartje...
De nadelen van de herfst gaven ze trouwens vlakbij deze toren ook nog even duidelijk aan:

De Bakkerswinkel... ik had er nog niet van gehoord, maar er zijn ook Bakkerswinkels in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam. Drie zelfs in Amsterdam. Ik was haar nog een lunch schuldig en zij kende De Bakkerswinkel, dus die lunch namen we aldaar. Een mooi lunchadres, echt lekker en alles zag er leuk uit.
Dit was natuurlijk vorige week hè, want deze week is er niks grauw en grijs. De herfst is schitterend!

Recept voor een heerlijke dag

Benodigdheden: zin en lekker weer.

Werkwijze:

* Je begint de dag met een lekker ontbijtje op een mooie tijd. (want de wintertijd is ingegaan, dus je hebt nog een lange dag.
* Je gaat naar een rommelmarkt. Daar kijk je heel goed uit je ogen en je koopt wat. Ik kocht vier babykledingstukken, z.g.a.n. voor 2 euro in totaal. En ik kocht een kleine tweeling:

* Dan ga je naar een kunstmarkt. Je ziet de mooiste dingen, maar je hoeft niks te kopen, kijken alleen is al superleuk.

* Vervolgens slenter je een beetje rond in het dorp van de kunstmarkt. En je ziet bijv. dit:

* Maar je beheerst je en neemt geen taart van Roos en ook laat je Oma Babs bitterballen aan je voorbijgaan, wat je zeer tevreden stemt.

* Hem zie je ook:

* Tijd om naar het strand te gaan. Je bent er al bijna. Dwz. je ben niet vlakbij 'je eigen strand', maar wel in de buurt van een strand waar je altijd van hoort dat het er zo fijn is. Ha, een nieuwe ervaring. En dan valt dat strand vies tegen. Alleen de zee niet, die valt nooit tegen.

* Je bedenkt dat je nu nooit meer hoeft na te denken over de vraag of je niet eens naar een ander strand moet en ook dat stemt tot tevredenheid.

* 'Je eigen strand' is vlakbij dus je besluit in overleg om daar toch nog maar even naar toe te gaan.

* Je gaat heerlijk zitten op het dichtstbijzijnde terras. En je drinkt er wat.

 

* Je trakteert op de bitterballen die de hele middag al in je hoofd zitten.

* Je zoekt met je telefoon uit hoe laat de zon onder zal gaan op 25 oktober en als je ziet dat dat binnen het uur zal zijn, nl. om 17.25, besluit je lekker te blijven zitten en ervan te gaan genieten.

* En dan ga je naar huis. Je doet de kaarsen aan en de haard en je kijkt naar Penoza. Misschien val je in slaap, maar dat geeft niet, want je vindt er toch al niet zo veel meer aan en je snapt het ook niet meer helemaal.

* Je kruipt tevreden in je bed. De wintertijd is begonnen!

Kapper

Wat zijn er toch spannende dingen in het leven van een klein meisje. Heel veel gebeurt voor het eerst en je moeder praat er natuurlijk over met je, maar evengoed moet je maar afwachten wat het allemaal inhoudt.

Zo ging Anna vorige week voor het eerst naar de kapper.
Ook moeder en grootmoeder moeten maar afwachten wat er gaat gebeuren. Gaat ze het leuk vinden, of vindt ze het eng. Gaat ze huilen of vindt ze het fantastisch. En alles er tussenin.
We gingen naar de kapper, waar ook dochter als klein meisje kwam. Ze is lang kaal gebleven, mijn dochter, maar de kapster verzekerde mij toen dat het allemaal goed zou komen. En dat is ook gebeurd.
Anna is ook lang kaal geweest, maar nu zit er toch echt groei in. Dus dat komt allemaal goed.
Anna's haar werd wat piekerig, dus de schaar moest er aan te pas komen. Vond haar moeder.

We hadden geluk. Er was niemand, slechts twee vertederde kapsters, die ons dus sinds jaar en dag kennen. En Anna vond het spannend, dat kun je wel aan haar koppie zien. Maar ze deed precies wat ze moest doen en gaf geen kik.

Het leukst vond ze geloof ik dat ze haar achterhoofdje in de spiegel mocht bekijken. En de Koetjesreep die ze na afloop kreeg viel natuurlijk ook in de smaak.

Logeren

Nou, als dit geen herfst is, dan weet ik het niet meer hoor. Het is nog wel heel wat meer.
Het is onze kleindochter te logeren hebben en daarvan genieten.  Het is sprookjeswonderland bezoeken in Enkhuizen.  Het is hard rennen als ze de andere kant op gaat, want ze is snel.

Het is genieten vanaf het moment dat ze zingend wakker wordt (en dat was laat deze week, pfff),  tot ze 's avonds (nog één klets, opa) gaat slapen. En dan gespitst zijn op ieder geluidje.  Het is terug gaan in je hoofd naar de tijd dat onze eigen kinderen klein waren. Het is voor het eerst in bijna 20 jaar weer naar Sesamstraat kijken en constateren dat het nog steeds leuk en leerzaam is. Het is lopen naast een driewieler en stilstaan bij heel veel besjes, eikeltjes, takjes, klimdingen. Het is voorlezen, poppen aankleden en in bad doen. Het is een spelletje proberen.
Het is elke keer weer verwondering over wat ze doet en zegt.
Het is opnieuw leren omgaan met een dwarse tweejarige. Het is twee armpjes om je nek.
Het is... jammer genoeg al weer voorbij!

45Years

Het verhaal:
Een week voor hun 45-jarig huwelijksfeest komt er een brief voor Geoff, de echtgenoot van Kate. Daarin staat dat het lichaam van zijn vroegere geliefde Katya is gevonden in het ijs, in de bergen waar zij lang geleden vermist raakte.
De brief zet gedurende die week het hele leven van zowel Geoff als Kate op z'n kop. De belangrijkste vraag is dan of zij elkaar eigenlijk wel kennen.

Ik vond (zoals iedereen in alle recensies) dat er fantastisch werd geacteerd, door Tom Courtenay en Charlotte Rampling. Courtenay kende ik niet, maar van Charlotte Rampling ben ik fan.
Maar oohh wat vond ik de film verder saai. Een beetje deprimerend ook.
Nou ja, ik ben ook nog  geen 45 jaar getrouwd. Dus ik denk dat ik het gewoon niet zo goed kan invoelen. Dat zal het zijn!
Deprimerende films zijn misschien ook niet heel verstandig in dit jaargetijde. Ik zou wel eens zin hebben in een niet saaie, vrolijke film. Dus nu is het wachten op de nieuwe James Bond!

Herfst en winter

Het tweede boek , 'Wat een winter!', kocht ik vorig jaar op een rommelmarkt. Voor vijftig cent. Ik poetste het schoon. Dat kon makkelijk want het zijn van die grote kartonnen bladzijden.
Het boek bleek een succes te zijn bij Anna.
Logisch want het is ook echt een boek voor peuters.
Op de grote (echt grote) bladzijden zie je de winter in de stad en ook buiten de stad. Je ziet huizen, getekend in dwarsdoorsnede en winkels en een station. En overal mensen die ergens naar toe gaan  en die je dan op de volgende blz. weer ziet. We hebben dit boek al erg vaak 'gelezen'. Tussen aanhalingstekens want er is geen tekst.
Dus je snapt dat ik zeer verheugd was toen ik een dergelijk boek over de herfst zag, in een gewone winkel. Prijs 12, 95.
Anna logeert bij ons en ze vindt ook dit deel fantastisch.
Boeken om heel lang plezier van te hebben, want telkens ontdekken we weer iets nieuws.
Dus maar eens gegoogeld en ja hoor, er is ook een deel over de lente en eentje over de zomer. Wat weer een prima rommelmarktdoel  voor mij.
De boeken zijn er ook op een kleiner formaat. Maar dit reusachtige formaat maakt het juist reusachtig leuk!

Portret

. 

Een kaart uit Duitsland van Annika en Theresa. Want naast Roodkapjekaarten heb ik bij Postcrossing ook een voorkeur uitgesproken voor kaarten die met boeken en lezen te maken hebben. Ook dat is inmiddels een verzameling geworden.
Maar ik vind dit ook een mooi portret. Dus vandaar dat ik dit plaats in de serie portretten.
De schilder is Alexander Mann en de titel is Portret van Helen Gow.
Ik had nog nooit van Alexander Mann gehoord en dacht eerst dat het een Duitser was. Maar nee hoor, het is een Schot.

En dit maakte hij ook. Vast in Schotland.