Ah die koekjes... Je kunt er echt veel namen mee maken en je kunt ze natuurlijk ook allemaal opeten. Ze zijn lekker. Ik zag ze bij Ikea en kocht ze meteen.
Vorige week was Anna bij opa uit logeren.
Onze dochter en ik gingen een dagje en een nacht en nog een dagje naar Rotterdam.
Ik heb een hekel aan de term moeder-dochterdagje, maar dat was het wel. Een moeder-dochter uitstap. En het was hartstikke leuk. Wordt vervolgd!
Twee boeken ... en een groter verschil dan tussen deze twee is er misschien wel niet.
Ik kocht Madame Bovary in de Maand van het Spannende Boek en kreeg Vector er gratis bij.
Maar je koopt toch geen nieuwe boeken meer, Bertie?
Nee maar de boekenweek is een uitzondering, dan mag ik er twee.
En de maand van het spannende boek is ook een uitzondering.
Hahaha misschien komen er nog wel meer uitzonderingen.
Maar Madame Bovary dus.
Hoe vaak heb ik mensen desgevraagd al niet horen vertellen dat Madame B. hun favoriete boek is.
Echt heel vaak.
Ik kende de titel wel, maar had het nooit gelezen en iedere keer nam ik me voor om zo'n klassiek boek nou toch eindelijk eens te lezen.
Toen ik het dus zag liggen in die boekwinkel in Leeuwarden, voor een tientje, was ik zover!
En oh, wat heb ik een spijt.
Ik vind er helemaal niks aan. Maar dan ook niks. Ik vind het verhaal saai. Maar wat me vooral irriteert zijn de ellenlange beschrijvingen. Beschrijvingen van de natuur, de huizen, de kleding. Van zo ongeveer alles. Zo ben je drie bladzijden verder en is er nog niks gebeurd.
Nee helemaal niks voor mij. Jammer.
Maar ik klaag niet hoor. Ik heb het uitgelezen, dat dan weer wel, en nu hoef ik nooit meer over Emma Bovary na te denken.
Ook niet over haar sullige man. Niet over haar minnaars en niet over haar dood.
Nooit meer.
Het geschenk: Vector, heb ik met veel plezier gelezen. Lekker spannend, goed te begrijpen en met tempo geschreven.
Zo, de culturele opvoeding van onze kleinzoon (hij is bijna zes maanden), is begonnen.
We namen hem mee naar het Haagse Gemeentemuseum op onze oppasdag. Kwartiertje lopen, dus goed te doen
Het was zijn eerste museumbezoek en ik denk dat ik wel drie keer de opmerking 'Jong geleerd...' kreeg.
Ik geloof trouwens niet dat dit lieve jongetje het buitengewoon interessant vond, maar wij vonden het erg leuk.
En vervelend vond hij het ook niet natuurlijk hè. Want als hij gehuild had, waren we onmiddellijk met hem naar buiten gegaan.Misschien vond hij het een tikkeltje slaapverwekkend...
Van tevoren had ik me afgevraagd of dat eigenlijk wel zou mogen, zo met een kinderwagen naar binnen.
Ja je weet het niet.
Een klein beschaafd rugzakje zoals het mijne, moet in de kluis, omdat men bang is dat ik met dat kleine beschaafde rugzakje tegen een kunstwerk aandender.
Maar een wagen mag gewoon. Bijzonder vind ik
Maar wel fijn natuurlijk. Het museum is toegankelijk gemaakt voor rolstoelen en daar kun je met een kinderwagen hartstikke van profiteren.
Ik ben al vaak in dit museum geweest, maar dat je zo met één druk op een knop met kinderwagen en al 'gelift ' wordt over die drie treden, had ik niet gezien . Ik vind het mooi.
Toen we alles wat we wilden hadden bekeken, daar in het Fries Museum, dronken we wat in het
museumcafé.
Daar kon je bijvoorbeeld brandnetelthee kiezen, omdat Claudy Jongstra met brandnetels werkt. Leuk dat de
serveerster dat erbij vertelde, want ik had het niet meteen begrepen.
Wat ik ook erg leuk vond, was dat je er dit had kunnen eten:
Mijn moeder (een Amsterdamse) was vroeger wijkzuster in Friesland en sprak aardig Fries. Zij leerde mij dit rijmpje: "Bûter, brea en griene tsiis, wa't dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries".
Toen ik het rijmpje even googelde om het correct te kunnen spellen, kwam ik er achter dat het een naam heeft. Ik bedoel dat zo'n zinnetje, bedoeld om uit te maken of iemand een Fries is, of een Duitser (spreek Scheveningen uit), een naam heeft. Dat heet een sjibbolet. Dat is Hebreeuws, komt uit de bijbel. Want in bijbelse tijden moest het woord Sjibbolet worden uitgesproken om te bewijzen dat men bij een bepaald volk hoorde.
Maar we namen de brandnetelthee niet en het roggebrood ook niet. We dronken gewone thee en toen gingen we Leeuwarden in.
Een gezellige stad hoor, met zoals overal, de leukste winkels in de zijstraatjes.
En een fantastische boekwinkel, waar ze echt alle tijd nemen om je te helpen. Van der Velde.
Ik ben op dit moment o.a. de biografie aan het lezen van Nienke van Hichtum, de schrijfster van Afkes Tiental.
Zij, Nienke, heette eigenlijk Sjoukje Bokma de Boer en zij was getrouwd met Pieter Jelles Troelstra.
Dus toen ik het standbeeld van Pieter Jelles zag, sprak me dat zeer aan. En ik vind het best een mooie foto.
We waren niet voor het eerst in Leeuwarden en zeer zeker niet voor het laatst!
Claudy Jongstra is echt een wereldberoemde kunstenares en ze woont en werkt gewoon in een klein dorpje in Friesland.
Van haar werk en dan voornamelijk het ambachtelijke deel daarvan is een ook een tentoonstelling in het Fries Museum. 'Ancient Light" heet het.
Het ziet er vanwege dat ambachtelijke ook uit als een atelier.
Zie je, dat zijn nu al drie dingen in één museum in een leuke stad. (Mata, breien! en Claudy)
Claudy Jongstra werkt met wol en met vilt. En daarvan maakt ze de prachtigste dingen.
Haar werk hangt in musea over de hele wereld. In Victoria & Albert (ah ik wil naar London), in Moma San Francisco, maar ook in het Stedelijk en het Rijks in Amsterdam.
Ze gebruikt voornamelijk natuurlijke materialen, heeft haar eigen schapen en dat niet alleen voor het mooi, maar ook om mensen wat meer ecologisch bewustzijn te geven. Ik heb er zeer van genoten om dat allemaal te bekijken.
Vond het ook zo leuk te zien dat zij de stoffen heeft ontworpen voor de kostuums in Star Wars. Dat is me toch wat!
Dit is het werk 'Aarde' dat in Moma San Francisco hangt. Je ziet de
gelaagde bodem. De kleur goud komt overeen met de verfkleur van de ui.
En de ui is een symbool van oneindigheid.
Bovendien geven de kleuren het karakter van San Francisco weer: de zon, de geestdrift, de warmte.
Déze foto heb ik niet zelf gemaakt, was het maar waar, dan had ik Claudy Jongstra zelf kunnen vertellen hoe prachtig ik haar werk vind.
Er hingen een heleboel velletjes papier aan muren rondom in een zaal
waar een fantastisch kunstwerk hing, met daarop een lang, lang, lang
interview met de kunstenares. Maar ik vond het handschrift lastig te
ontcijferen en hoewel het er mooi uit zag en ik graag het interview had
willen zien, vond ik dat toch teveel moeite. Klein minpunt. Wat betreft
het interview hè, niet wat het kunstwerk aan gaat.
Een boek van een Spaanse schrijver, Albert Espinosa. De titel beviel me al: Als je me vraagt om te komen laat ik alles achter... maar vraag het me.
Weer een boek dat ik las voor de leesclub van Els en dat ik zonder haar beslist niet gelezen zou hebben.
En tsjonge wat zou dat jammer zijn geweest, want ik vond het prachtig.
Dat begon al met de opdracht voorin: Opgedragen aan al diegenen die zich steeds willen onderscheiden en strijden tegen diegenen die willen dat we allemaal hetzelfde worden.
De titel is afkomstig uit een lied van het trio Los Panchos: Si tu me dices ven. De vertaling staat voorin.
Tja, dan wil ik dat lied horen en iets weten over dat trio waar ik nog nooit van had gehoord:
Los Panchos were first formed in 1944 at New York City by two
Mexicans, Alfredo Gil and Chucho Navarro, and one Puerto Rican, Hernando
Aviles. Each member of Los Panchos played a guitar and sang.
Los
Panchos reached fame internationally with their romantic songs,
especially in Latin America, where they are still regarded as one of the
top trios of all time. They sold millions of album copies within a few
years of being founded.
Als je me vraag om te komen laat ik alles achter
Als je met vraagt om te komen, zal ik er zijn voor jou
Van mijn duistere kanten, maak ik je deelgenoot
En die paar kleine geheimen zal ik ook delen met jou.
Als je me vraagt om te komen wordt alles anders
Als je me vraagt om te komen, zal geluk ons deel zijn
Laat je gaan en hou toch op met al dat wikken en wegen
Schiet op, voordat je het weet
Loop je doelloos door de straten
Moederziel alleen
En kun je zomaar in de goot belanden
Als je me vraagt om te komen, laat ik alles achter
En nu heb ik het helemaal nog niet over het boek gehad, terwijl het daar toch eigenlijk om gaat.
Het verhaal:
Dani is misschien belast met dwerggroei en verliest beide ouders als hij nog heel jong is. Zijn oudere broer moet voor hem zorgen, maar dat is geen succes. Als Dani in het ziekenhuis ligt, ontmoet hij de stervende vuurtorenreparateur meneer Martin. Het is maar een paar dagen, maar in die dagen wordt Dani's leven min of meer bepaald. Noem het wijze lessen. Later als hij dertien is, loopt Dani weg, van Barcelona naar Capri en ook nu ontmoet hij een heel bijzonder iemand, de bokser George. Ook van deze man leert hij veel. Weer veel later, moet hij op zoek naar een verdwenen jongetje, op Capri. Dat is zijn werk. Zijn vriendin is dan net bij hem weg, omdat hij geen kinderen wil en zij wel.
Over een jonge man op zoek naar een jongetje en op zoek naar zich zelf.
Een schitterend verhaal, prachtig geschreven met heel veel onthoud-zinnen. Echt heel mooi.
We waren natuurlijk niet alleen naar Leeuwarden voor Mata Hari.
Eigenlijk togen we naar het Fries Museum voor de tentoonstelling ' breien ! '.
Het is werkelijk ongelooflijk wat er zoal gebreid kan worden.
En dat kun je daar in dat museum prima bewonderen.
Leerzaam ook.
Ik leerde bijv. dat breien van oorsprong een mannending is. In de 16e eeuw waren er gilden, breigilden.
En de eerste breimachine werd in 1589 (!) uitgevonden door een Engelse dominee.
( Dan zie ik meteen zo'n Engelse pastorie voor me met van die dikke muren en dat de vrouw van de dominee, daar 's avonds zit te breien, bibberend natuurlijk, want altijd koud in zo'n pastorie. Ze haat breien, maar ja het moet voor de armen in de parochie. En dat ze dan de ketel opzet en haar man roept voor een kop en dat hij dan, menslievend als hij is, denkt dat het toch sneller moet kunnen. Dat er die zondag dan een rotpreek wordt gehouden, maar dat er wel een breimachine is). Maar dit terzijde!
Terug naar de tentoonstelling. Alles wordt tentoongesteld in zalen met namen als Insteek of Zet 'm op of Wijdverbreid.
Ik was nogal weg van deze babymitaines , gemaakt tussen 1750 en 1800.
Praktisch en draagbaar breiwerk is er volop te zien. Maar ook leuk breiwerk
En kunstbreiwerk. Echt, je kijkt je ogen uit.
Zelf heb ik ook nog even een klein stukje gebreid, met tape van een oud cassettebandje. Bent u er nog? Cassettebandje?
Het werd best leuk eigenlijk. Maar niet zo draagbaar!
En verder vond ik ook deze platen op de muur erg leuk. Het herinnerde me aan vroeger. Wol ophouden voor m'n moeder, ik heb dat vaak gedaan.
En nog waren we niet klaar in dat Fries Museum. Want ook Claudy Jongstra wachtte nog. En Leeuwarden zelf natuurlijk. Maar daarover overmorgen meer.
Kijk, een lief klein meisje.
Met haar vader, zo te zien een hoge pief.
Mooie donkere ogen heeft ze.
Ze heet Grietje en ze werd geboren in 1876.
Op 7 augustus nog wel.
Ik ben zelf ook geboren op 7 augustus en dat schept toch een beetje een band.
Dat is ook de enige band die ons bindt hoor, maar misschien verklaart die geboortedatum wel mijn interesse.
Dit meisje werd later heel erg beroemd als Mata Hari.
Ik heb niks met dansen en sluiers enzo en al helemaal niet met spionage.
Mata Hari wel.
Ze groeide op in Leeuwarden. Haar vader ging failliet, haar moeder stierf en zelf moest ze bij een oom gaan wonen. Ze trouwde heel jong en vertrok met haar man naar Nederlands-Indië. Daar kreeg ze een zoon en een dochter, maar haar zoontje stierf op 2-jarige leeftijd.
Grietje was inmiddels Margaretha en ze was niet gelukkig. Er volgde een scheiding en ze vertrok in haar uppie naar Parijs
Daar ging ze dansen en had affaires met hooggeplaatste militairen van verschillende nationailiteiten.
En ja, dat is verdacht in oorlogstijd.
De geheime diensten hielden haar in de gaten, verdachten haar van spionage en ze werd gearresteerd in Frankrijk. Ze kreeg de doodstraf. Op deze foto zie je haar kort voor haar executie.
Maar nog steeds is niet helemaal duidelijk of zij nu echt een spionne was. Die duidelijkheid zal er wel zijn in 2017 als de dossiers openbaar mogen worden.
En waarom nu dit verhaal? Wel, we waren in Leeuwarden voor de tentoonstelling 'breien!' In het Fries Museum.
En daar was ook een kleine tentoonstelling over Mata Hari, die ik natuurlijk echt niet wilde missen.
Update: Ik heb me vergist. Op de bovenste foto van die vader met dat meisje met die donkere ogen, zie je niet Mata Hari met haar vader, zoals ik schreef, maar haar dochter Non met háár vader, de ex-man van Mata Hari. Ik had nog wel een foto gemaakt van de kleine Grietje in een van haar vader gekregen bokkenwagentje, maar die is zo slecht dat het weinig zin heeft om die te laten zien. Degene die me dit meldde (anoniem), dankjewel.
Kun je je dit nog herinneren? Het is een boekje met witte bladzijden. Ha, maar als je er met een waterpen overgaat, een stift die je kunt vullen met water, dan...
Ja dan verschijnt er ineens kleur op die witte bladzijde.
Pure magie.
Na een uurtje of zo is het blad dan weer (enigszins) wit. Kun je opnieuw!
Ik weet nog dat ik het vroeger fantastisch vond. En onze lieve Anna vindt het nu ook geweldig.
Sommige dingen veranderen nooit!
