Totaal aantal pageviews

dinsdag 12 maart 2019

Deetaajul

Even goed kijken naar deze foto. Als je dat doet, zie je Els en mij.
We deden een dagje Amsterdam.
Els had me al geschreven dat ze wel naar museum Het Schip wilde.
Daar had ik ook zin in.
Blogvriendin Jeanne had er kortgeleden nog uitgebreid over geblogd. Dat was al een opwarmertje.
Bovendien is het een museum waar ik al heel lang van denk: 'Daar wil ik nou eens naar toe'.
Ieder jaar staan er mensen van dat museum op de Uitmarkt enthousiast te zijn en ieder jaar denken mijn man en ik dat we er toch echt dringend eens naar toe  moeten.
Maar ja, er is zoveel en het kwam er maar niet van.

Toen las ik op Els' blog dat ze al geweest was . Dus dat verbaasde me zeer.
Maar het klopte. Els had daar een rondleiding gedaan, maar verder nog niet alles van het Schip gezien. Dus ze kon makkelijk nog een keer. Vond ze.
Zo geschiedde. We gingen met de bus.
(Natuurlijk pas na een uitvoerige praatsessie in de wachtkamer der eerste klasse,  in het station.)

We deden dus geen rondleiding, maar keken echt goed in het museum rond.
Vooral binnen.
Ik houd van de Amsterdamse school. Van  binnen dan he.
Die lampen bijvoorbeeld en het meubilair en de typografie.
Ik zag daar jaren geleden al een prachtige tentoonstelling over in het Stedelijk. Wonen in de Amsterdamse school.

De Amsterdamse School architectuur, de bouwkunst,  die herken ik wel, maar weet er nog niet veel van af.
Toen we binnen uitgekeken waren, liepen we nog een rondje om het blok.
Dat was leuk.Ik kreeg eigenlijk al een beetje de rondleiding van Els
Ik leerde de architectuur al wat beter kennen. Ik zag de kleuren, wat versieringen, wat details. Die details zijn belangrijk in deze stroming.

'Oh',  hoorde ik een mevrouw die wel net de echte rondleiding had gedaan, uitroepen tegen de gids. 'Oh ik heb helemaal niet geluisterd naar wat je zei .
Dat komt ik heb zo'n oog voor detail (ze zei deetaajul) en dan moét ik gewoon naar zo'n deetaajul kijken en dan zie ik verder niks meer, ja daar kan ik helemaal niks aan doen, ik heb dat nou eenmaal. Dat ik altijd de deetaajuls zie. Dus ik heb eigenlijk helemaal niet geluisterd naar wat je vertelde'.

Nou ja...
Ik zag het zo wel aan haar gezicht, daar had ze veel oog voor deetaajul gehad. Haar wimpers vielen zowat op haar kin. En haar nagellak flikkerde.
Ja,ja,  ik heb ook oog voor deetaajul.

Els en ik  gingen terug naar het station en daarna lekker eten en verder kletsen bij Koosje.
Het was zoals altijd,  weer een supergezellige dag.

Ik nam me wel voor om snel nog een keer te gaan en dan met mijn eigen Amsterdammer, die er ook nog nooit geweest was.
Dat is inmiddels al gebeurd, dus wordt vervolgd.






maandag 11 maart 2019

Monday mural

We went to a museum, not exactly in our neighbourhood.  I took us about three hours to get there, by train.  We enjoyed the exhibition,  The way back took even more time.
We had to wait for quite a long time so we decided  not to wait in the station, but have dinner in Eindhoven.
And there it was. In a small alley.  Made by Studio Giftig: Niels van Swaemen en Kasper van Leek.
We admired the painting. It is called Eternal Love. The meaning? I don 't know. Death is all around?
There was another one, in the same alley.



Easy to understand, this one!
Linking to Colourful World

zondag 10 maart 2019

Wat ik nooit eerder heb gezegd

Hiernaast zie je mijn allereerste luisterboek.
Dit is wat ik iedere keer zag op mijn telefoon, als ik ging luisteren.
(Meer niet, nog steeds weet ik niet hoe dik het boek was).
Ik had lange tijd naast mijn laptop een lijstje liggen van boeken waarover ik op andere blogs las, of in de krant of waar dan ook. Boeken die ik wilde gaan lezen. En met enige regelmaat streepte ik ook boeken af van die lijst. Maar dan kwamen er gewoon weer nieuwe boeken bij. Er is zoveel...
Tot het me op een gegeven moment frustreerde en ik de hele lijst weggooide.
Ik weet zeker dat dit boek op die lijst stond, ik had er over gelezen, weet alleen niet meer bij wie of waar.
Maar die naam had ik dus blijkbaar toch onthouden, Celeste Ng. Dus toen ik deze titel zag opduiken koos ik voor dit boek.
En daar heb ik werkelijk geen seconde spijt van gehad.

Het verhaal:
'Lydia is dood', dat is de eerste zin. 'Lydia is dood, maar dat weten ze nog niet'.  Ze weten alleen nog maar dat Lydia te laat is voor het ontbijt.
'Ze', dat zijn vader James, moeder Marilyn, broer Nath en zusje Hannah. Lydia is hun dochter en zus.  Ze is zestien en verdronken.  Zij wordt gevonden in het nabije meer. Afschuwelijk en niet te begrijpen.
Want waarom was Lydia daar, midden in de nacht nog wel. Zij kon niet eens zwemmen.
De gezinsleden moeten er mee omgaan en zitten vol vragen. En vol verdriet.
Gaandeweg het boek wordt steeds meer duidelijk over het gezin. Dat is niet zo gewoon als het op het eerste gezicht lijkt.
James bijvoorbeeld,  is Chinees en ondanks zijn goede opleiding, hij is professor aan de universiteit, voelt hij zich altijd gediscrimineerd. Altijd. En dat is niet onterecht.
Marilyn is blank. Zij wilde arts worden wat in die tijd in haar milieu niet gebruikelijk was. Ze begint haar studie, maar stopt als zij James ontmoet en met hem trouwt. Daar krijgt ze (precies zoals haar moeder zei), heel veel spijt van.
Alles draait in het gezin om Lydia. Hannah en Nath krijgen veel, maar dan ook veel minder aandacht. Moeder projecteert haar eigen wensen en verlangens op Lydia. En Lydia heeft zich ooit voorgenomen,  alles te doen om het haar moeder naar de zin te maken.
Pas aan het eind wordt duidelijk hoe het allemaal gegaan is.

Ik luisterde aanvankelijk naar dit verhaal alsof het een thriller was. Maar er zit zoveel meer in. Thema's als discriminatie, rouw, de 'tijgermoeder', eenzaamheid, gemiste kansen.
Ik heb altijd veel moeite met het begrip literaire thriller. Maar als er zoiets bestaat, dan is dit er misschien wel een.

zaterdag 9 maart 2019

Draadloos

Van Sinterklaas, (2017), kreeg ik deze draadloze koptelefoon.
Ik heb denk ik heel rare oren, want van die dingen die je IN je oren stopt, soort oortjes, dat werkte niet bij mij. Ik kreeg ze er niet in of het deed pijn. 
Toch vind ik het heel leuk om, tijdens mijn 10.000 stappen bijvoorbeeld,  naar een podcast te luisteren.
Dus dan hield ik mijn mobieltje maar aan mijn oor. Eerst in de ene hand, dan in de andere. Dat werkte ook, maar niet zo goed en dát nu hadden de Sinten begrepen. Vandaar het cadeau.
Handig met apparaten ben ik niet. Sterker nog ik ben een kluns.
Bovendien was vorig jaar nou niet bepaald een jaar waarin zo'n koptelefoon prioriteit had, door allerlei oorzaken en ook omdat ik een flink deel van het jaar toch niet kon wandelen.
Deze week was mijn dochter er even en had binnen de kortste keren uitgelegd hoe het precies werkte.  Bovendien heeft ze meteen iets op mijn telefoon, gezet waarmee ik boeken kan uitkiezen om naar te luisteren. Luisterboeken dus, hahaha.
Ik lees veel, maar soms zijn boeken gewoon te zwaar om in bed ontspannen te kunnen lezen. Wel eventjes, maar niet lang. Trouwens ook te zwaar om mee te sjouwen als ik ergens naar toe ga
Enfin, dit ding is ideaal. Deze week heb ik mijn eerste boek uitgeluisterd.
We gingen, per trein, naar Venlo en dat is vanuit Hoorn  echt een rot-end. Maar zo zittend met die koptelefoon op en een prachtig boek, voorgelezen door Marian Mudder, was het heerlijk. Bovendien zie je ook nog eens goed waar je eigenlijk rijdt, je hoeft niet in je boek te kijken. Nederland is mooi!!!
Het boek was nog niet uit toen we weer thuis waren en dat terwijl de terugweg door 'een aanrijding met een persoon' en als gevolg daarvan lange wachttijden,  langer duurde dan de heenweg.
Ik heb ook geen idee hoe dik zo'n boek is natuurlijk.
Gisteren hadden we een oppasdagje in Amsterdam, dus heen en terug met de bus.
Toen was het boek uit.
Iets met het nuttige en het aangename.
Over dat boek ga ik het nog wel eens hebben. Maar het volgende boek staat al weer klaar.


vrijdag 8 maart 2019

Queen

Weet je wat het is?
Je kan bijna niet op deze wereld hebben geleefd zonder van Queen te hebben gehoord, zonder minimaal een of twee liedjes van ze te kunnen meezingen en zonder het verhaal van Freddy Mercury  op z'n minst een béétje te kennen.
Zelfs ik, niet echt een liefhebber van pop na de sixties, kan moeiteloos meezingen. Op koor hebben we trouwens Bohemian Rhapsody gezongen. (met een verbluffend goede gitarist).
Anyway, ik dacht laat deze film dan maar aan mij voorbijgaan. Al was-ie me van meerdere kanten aangeraden door mensen waar ik wel vertrouwen in heb.
En toen ineens zei mijn man: 'we gaan vanmiddag naar de bioscoop, half twee, lekkere tijd'.
Ja, hij zegt bijna nooit zoiets, dus als...dan
We gingen.
Twee uur en twaalf minuten duurde de film en deze keer heb ik werkelijk geen seconde gedacht dat het wel een beetje lang was. Ik vond het echt een heel goede film.
Het verbaast me ook helemaal niet dat Rami Malek een Oscar kreeg voor zijn vertolking van Freddy Mercury. Helemaal niet.
Ja, een heel goede film en zoals hij mij werd aangeraden, zo raad ik hem ook aan:


donderdag 7 maart 2019

Meesterwerk

Over een rode loper en met muziek (als je een audio-tour gebruikt), word je naar het schilderij geleid. Naar het meesterwerk:

Dat meesterwerk hangt in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Als je dichterbij komt, kun je gaan zitten op een bankje en luisteren naar dat wat er over verteld wordt. En kijken natuurlijk, uitgebreid kijken. Het was er helemaal niet druk, dus ik kon daar echt de tijd voor nemen.
Kijk,  dit zie je van dichtbij:

Het is de aartsengel Michael die hier in Amsterdam geland is, vanuit Berlijn. Een meesterwerk van Luca Giordano

Ieder jaar wordt er in de kerk één bijzonder kunstwerk getoond. Ik heb niet alle 'afleveringen', gezien maar wel een paar. Vorig jaar was dat Gazing Ball, van Jeff Koons. Die ball is later, ná mijn bezoek gelukkig, nog te pletter gevallen. Door toedoen van een toeschouwer.
En daarvoor zag ik Francis Bacon en dat werk, een akelig werk, maar zo krachtig, staat nu nog steeds op mijn netvlies.

Terwijl ik naar de audio luisterde, waar een zeer enthousiaste mevrouw vertelde over het schilderij, zag ik wel hoe ontzettend knap het gemaakt is. Ze had het over de diagonalen en de kleuren en het hellevuur en de bedoeling van het schilderij.
Zo ging het een beetje voor me leven en dat was goed, want anders was ik snel weer vertrokken vrees ik.
Ik zou heus wel hebben gezien dat het knap is geschilderd, maar daar zou ik het bij hebben gelaten. Want blij word ik er niet van:

Michael verslaat hier in feite de duivel en zijn slechte engelen.  Dat is een verhaal uit de bijbel.
Maar de bedoeling van het schilderij gaat verder, het is een metafoor. Het is de strijd  tussen goed en kwaad en ook de strijd tussen Katholieken en Protestanten, reformatie en contrareformatie. Het schilderij is gemaakt in 1663.
Dat vind ik dan wel weer heel interessant. Dat een schilder zich op deze manier uit, over de gebeurtenissen in zijn tijd. In 1663.

Enfin, de toegang is gratis, met de MJK<  je kunt er in en er weer uit, al naar believen.

woensdag 6 maart 2019

I see Faces


'Heb er weer een gevonden hoor, op een gebruiksvoorwerp. Vanmorgen tijden het ontbijt zag ik het opeens ( vind het wel een eendengezicht ). Tig keren stond deze doos al op tafel en nooit was het me opgevallen, wat is dat toch ?', schrijft Toos van In de weer

En inderdaad een doodgewoon gebruiksvoorwerp:



Daarna kwam er een gezichtje van Emie van Wonen in Caldese
'Het kommetje waarin de heldere champignonsoep had gezeten, was net leeg. Op een gezichtje na', schrijft Emie.



En hier is onze kleinzoon, zijn moeder stuurde me deze foto. Ik zag het eerst helemaal niet. Keek gewoon naar zijn gezichtje, maar daarna zag ik het natuurlijk toch. Ik zie er zelfs twee. De boterham met de wortel en de stukjes worst én de afbeelding op het bordje met de wortel. 

  En Els stuurde me een kaart. Van Museum Het Schip, van de Amsterdamse School.
 'Ken je het?',  vroeg Els. 
Nog niet, maar daar gaan we verandering in brengen. Daarover later misschien  meer. Voor nu laat ik het bij het overduidelijke gezichtje!



Afgelopen zondag liet ik hier de foto zien van de jarige kleindochters. 
' Gefeliciteerd met de dames! In de sok met de donkere stippen zie ik trouwens ook een gezichtje..' schreef Madelief. Ik keek natuurlijk graag nog een keer. En ja hoor...
Dames, allen weer zeer bedankt. En... Blijf Speuren!

dinsdag 5 maart 2019

Vrouwen, vrouwen, vrouwen

Vrouwen, vrouwen, vrouwen.
Els Kloek schreef een boek met de titel: 1001 vrouwen in de 20e eeuw.
Dat is een boek dat ik wel graag had willen kopen, maar ik besloot toch te wachten tot het boek in de bieb arriveert.
Gelukkig kwam ik er nog op tijd achter dat er een tentoonstelling is in het Amsterdam Museum,  in de Kalverstraat met dezelfde titel.
Die tentoonstelling is samengesteld door de schrijfster en van die 1001 vrouwen uit het boek,  worden er 200 geportretteerd in het museum. In beeld en woord en soms met voorwerpen of documenten  van de betreffende vrouw erbij.
Het zijn allemaal bijzondere vrouwen.
Die ergens beroemd door zijn geworden. Of berucht. Vrouwen die voorop liepen, iets hebben gedaan wat tot dan toe geen vrouw deed.
Als voorbeeld

Carry Pothuis Smit . 1872/ 1952. Zij spande zich in voor de arbeidersvrouwen, wilde hun onwetendheid bestrijden. Zij werd bovendien de allereerste vrouw in de Eerste Kamer voor de SDAP. en richtte zich vooral op onderwerpen als drankmisbruik, onderwijs, ontwapening en de positie van de vrouw.
Vijf generaties worden getoond, van vroege pioniers, tot en met de generatie geboren na 1930.
Ik vond het  ook leuk dat er een paar vrouwen bij waren uit de overzeese gebiedsdelen.
En een paar vrouwen die aan de verkeerde kant van de samenleving stonden.
Boeiend om te zien allemaal, ik heb er heel wat tijd doorgebracht.
En na afloop was er nog een toetje. Een fototentoonstelling gewijd aan stoere vrouwen van nu.
Allen gefotografeerd door Sacha de Boer. Zij had er zelf ook kunnen hangen, een nieuwslezeres die het roer omgooit en fotograaf wordt.

De eerste vrouw is misschien niet zo bekend. Het is Nagla Elsayed. Ze komt uit Egypte en leert andere nieuwkomers fietsen.

Helemaal aan het eind van de tentoonstelling kon je een sticker plakken op een muur, met daarop de naam geschreven van iemand die je er ook graag had gezien. Het hing er stampvol. 
Ik dacht meteen aan mijn moeder die haar tijd, in mijn ogen, vooruit was. 
Van welke vrouw vinden jullie dat ze absoluut niet zou mogen ontbreken op zo'n tentoonstelling?

maandag 4 maart 2019

Monday Mural

Back to London. My favourite city.
Back to London and back to the Nomadic Community Gardens where there´s so much to see!
The guide was in a hurry so there was not enough time to see everything.  I picked one


Made by a London based artist known as Irony.
Next time in London, I am definitely going back!

Linking to Colorful World.

zondag 3 maart 2019

Hoera!

Vandaag gaan we de verjaardagen vieren van onze kleindochters.
Anna wordt volgende week zaterdag zes.
Noor is vrijdag drie geworden, net een paar minuten eerder dan haar zusje Jet.
Droppies zijn het, alle drie.
Er wordt vaak tegen ons gezegd ´Wat een rijkdom´. En inderdaad, dat is het!

Ik wens iedereen die hier kijkt een feestelijke zondag!!

Ps: Ik zit ineens hardop te lachen om die foto. Hij hangt er al een tijdje, want het was de foto van de uitnodiging. Toch zie ik het nu pas. Jullie ook?