Fietsen in de Biesbosch

 Van Zevenbergen hadden we toen wel zo'n beetje alles gezien. Dus fietsten we 's middags op het gemakje naar Breda om daar een beetje rond te kijken. 

Daar hadden we het hotel ook op uitgekozen. Zevenbergen ligt ongeveer tusssen Dordrecht en Breda in en ook de Biesbosch is dichtbij.

We hadden allerlei plannen, maar uiteindelijk gingen we de volgende dag naar Gorcum en Woudrichem en voor we naar huis gingen,  fietsen in de Biesbosch.

We stopten af en toe voor een stukje lopen of voor een uitkijkpunt en het was overal prachtig. Het is een landschap dat ik herken uit mijn kinderjaren. 

Ik moet er geweest zijn, dat kan niet anders met een moeder als de mijne. Maar ik weet het niet meer. Toch herken ik het.  

Later hebben we er eens een familiedag gehad, maar ja dan zit je te kletsen natuurlijk. Ook een teamuitje naar de Biesbosch, ook kletsen. En ik was nooit zo van de natuur

Maar nu is dat anders. Alleen maar kijken! Gek eigenlijk dat een mens op deze leeftijd nog wat verandert. 

Bovendien toch nog een beetje cultuur. Want we kwamen gewoon terecht in een landschap van Aelbert Cuyp, rond 1650 geschilderd (!)

En dan heb ik het nog niet eens over alle vogels die we zagen. En over de plantjes. We waren er vorige week dinsdag en toen zagen we de eerste zwaluw. Sterker nog, we zagen er een heleboel en het voelde ook als zomer. Maar dit was de eerste:

Eén ding staat vast. Bij leven en welzijn gaan we terug naar de Biesbosch. Het zal in andere jaargetijden anders zijn, maar waarschijnlijk net zo mooi!

Dicht bij mijn vader

 

We waren een dagje, nou ja, ochtendje in Zevenbergen. En twee nachten ook trouwens.

Huh? Zevenbergen? Hoezo? 

Nou dat kwam omdat Zevenbergen de plaats is waar mijn vader ter wereld kwam. 

Ik vond het zo raar dat ik daar nog nooit geweest was, dat we er maar eens iets aan hebben gedaan. 

Ik wilde gewoon daar gestaan hebben waar mijn vader werd geboren. 

Ik denk trouwens dat mijn vader er zelf ook niet vaak geweest zal zijn. 

Het kwam toevallig zo uit dat hij daar werd geboren,  omdat zijn ouders daar met het schip lagen. 

En zo  kwam het dat mijn grootmoeder Neeltje in Zevenbergen beviel. 

Maar ja, waar moest ik naar toe. Ik zag helemaal geen haven, alleen een soort gracht. Daar kon dat schip nooit hebben gelegen. 

We trokken naar de markt. (Ik ben overigens dol op huizen als Marktzicht, vooral als ze dan ook echt zicht op de markt hebben, maar dit terzijde). 

En ik dacht ik ga eens vragen. 

Op een bankje zat een ouder iemand, hij zag er uit als een autochtoon en bleek dat desgevraagd ook te zijn. 

Ik vroeg hem of hij misschien wist waar die haven geweest zou zijn in 1916.

'Oh ja', zei hij, 'die is daar geweest waar nu die gracht is. De haven is gedempt en die gracht is er voor in de plaats gekomen.

Maar wanneer is uw vader geboren?' 

Dat was op 17 december. 

'Nou', zei hij, 'dan was het schip misschien wel geladen met suikerbieten, want dat is zo in die tijd van het jaar. En kijk, er was hier altijd een suikerfabriek. Die is er trouwens nog,  maar niet meer in gebruik. Eigenlijk moet u daar eens even gaan kijken. Het heet nu Zuidhaven daar'.

Ik had het zelf niet bedacht, maar het leek me zo logisch ineens. Dat van die suikerbieten. 

Dus natuurlijk gingen we kijken.

En lopend langs die gracht zagen we de suikerfabriek al liggen. Ook de nieuwe fabriek trouwens. 

Thuisgekomen heb ik nog eens even goed gezocht in de papieren van mijn vader. 

Daar zit een soort logboek bij, dat mijn grootvader bijhield van de reizen die hij maakte. Zijn administratie. 

En ja hoor, er werden inderdaad suikerbieten gevaren in december 1916.  'Bieten voor Zevenbergen'. Het staat er. 

Wel gek dat hij niet eens even aantekende dat zijn tweede zoon was geboren daar, in Zevenbergen. Enfin, ze hebben er een tijdje gelegen en in januari was de volgende reis. Van Zevenbergen naar Rotterdam. 

En ik? Ik had niet dichterbij kunnen komen, denk ik. 

Gezichtjes

 Ferrara stuurde drie gezichtjes. Zo leuk. Van de eerste zei ze dat ik wel even goed moest zoeken. En inderdaad, maar dat maakte het nou juist zo leuk

Het is een deel van haar screensaver, een lamp uit het stadhuis in Wenen. Erg leuk

En dit is het opvangplaatje voor kruimels uit het broodrooster. 

Dan een vuilcontainer van de slager in deze buurt. 'Regelmatig kom ik er langs', schrijft Ferrara, 'maar altijd zonder fototoestel. Gisteren eindelijk werk van gemaakt'

Leuk is dat! 

Deze zag ik zelf. Het is een raam van Museum Singer in Laren. Ik hoop maar dat jullie het ook zien

En de laatste voor deze keer. 'Gisteren vond mijn man een pittig gezichtje in onze pepermolen', schrijft bloglezer Nadia.  

Even goed kijken en je ziet het ook.

Dank allen. En zoals gewoonlijk: Blijf speuren, mensen!

bettievdgriend@hotmail.com

Nog één keer: de helm

 

Om half negen in de ochtend moest ik ergens zijn. Op mijn fiets en met stoplichten en omdat ik niet te laat wil komen,  kost me dat een half uur. Dus vertrok ik om acht uur. 

Dat is precies de tijd dat op mijn route heel veel kinderen op de fiets naar school gaan. Eigenlijk zo'n beetje op de hele route. En die kinderen zijn hartstikke lief hoor, maar ze kijken niet uit. Ze fietsen met z'n drieën naast elkaar en zo fietsen ze je ook tegemoet. Op het laatste moment wijken ze dan nog uit. Maar dan heb ik al zowat een hartaanval. 

Ik dacht dat dit DE gelegenheid was om mijn helm op te zetten. 

Tsss, ik had er niet aan gedacht, maar het bleek vakantie te zijn. Geen puber te bekennen.

Dus ik zat al foeterend op de fiets mét helm. Dat ik er geen zin in had en dat het ook geen zin had.  Dat ik de enige was met een helm,  dat het onzin was, dat ik hem op de terugweg af zou zetten...

En toen werd ik ingehaald door een veel jongere vrouw, ze reed nog harder dan ik. En ze had een helm op. Ze moest wachten bij het stoplicht en ik ook. 

Ik keek naar haar en zij naar mij. Ik wees op mijn helm en moest lachen. Zij ook. 

'Ik heb hem voor het eerst op en ik vind het niks', zei ik.

'Nou', zei ze, 'als ik mijn helm deze winter niet op had gehad, dan had ik hier nu niet kunnen staan, laat staan fietsen. 

Ik ben gevallen, heb een rib gebroken, mijn pols en ik heb nog steeds rugklachten. Zonder helm was ik dood geweest'. 

Ze fietste  verder en ik dacht dat ik een teken had gekregen. 

Op de terugweg hield ik de helm gewoon op! 

Gisteren kreeg ik een foto van onze oudste kleinzoon. Die moet fietsen leren in een drukke stad en zo te zien heeft hij geen enkele moeite met een helm!

Help de insecten

 

Een tijdje geleden kon je bij Natuurmonumenten, een organisatie waar ik lid van ben en die ik volg op Instagram, een zakje zaadjes aanvragen en dat zou dan een bloemenmengsel voor insecten kunnen  worden. 

Dat vind ik leuk zoiets, want hoewel ik niet speciaal dol ben op insecten, besef ik natuurlijk wel het nut ervan en wat extra bloemetjes in de tuin, dat is altijd leuk. Ik zorg ook heel goed voor mijn bloementuintjes van AH.

Maar bij die zaadjes zat ook een boekje met tips. Zoals stop de tegelterreur, laat de grasmaaier in de schuur, hang een insectenhotel op (en daarbij aanwijzingen) om er zelf een te maken en nog veel meer. Geen opzienbarende zaken in ons geval, wel goed om nog eens even door te lezen en bijna tevreden te zijn over hoe het bij ons in onze eigen tuin gaat. 

Maar het ging over insecten en een deel van het boekje gaf nog eens even duidelijk aan hoe het met de insecten in ons land is gesteld. 

Zo is in de afgelopen dertig jaar het aantal insecten met 76 % gedaald. Zo verdwijnen er steeds meer soorten, zelfs hele gewone soorten. 

Oorzaken: Verdrogen, verzuren en strak trekken, verstening (ik woon in een rijtje en onze buren aan allebei de kanten hebben alleen maar tegels en een bakje viooltjes aan de muur). Verder bestrijdingsmiddelen, teveel bemesting en natuurlijk de stikstofuitstoot. 

Gevolgen: natuurlijk materiaal zoals plantenresten,  wordt niet meer afgebroken. Daardoor minder voedingsstoffen in de bodem voor planten. Vogels krijgen het moeilijk met veel minder insecten. Bijvoorbeeld de grutto (mijn favoriete vogel), die is nu al in gevaar. Bloemen en gewassen worden minder bestoven wat gevaar oplevert voor de voedselvoorziening.

Natuurmonumenten zegt het nogal duidelijk: zonder insecten geen bloemen, geen gewassen, geen bomen. 

Nou, dat dus!

Monday

 We waren een dagje in Gorinchem. Gorinchem? Ja, Gorcum . Dat is precies hetzelfde.. Ik heb het altijd uitgesproken als Gorcum. Maar dit terzijde. Waarom ik daar was vertel ik later nog wel eens. Want nu zag ik een muurschildering, een mural:

Een grote muurschildering van een lekkernij uit Gorcum. Een blikje. Precies zo'n blikje stond vroeger bij mij thuis. Wat er in zat, dat weet ik niet meer. De zoute bollen die er in hóórden in elk geval niet meer. 

Ik denk dat het blikje ook hier nog in ons huis heeft gestaan, maar op een bepaald moment niet meer.

Grappig om het zo tegen te komen, daar in de Drie Koningenstraat. 

Ik vind plaatselijke lekkernijen altijd erg leuk. Soms ook erg lekker. Echter... zoute bollen trekken mij helemaal niet aan. Niet zo best voor een mens ook. 

Maar dat blikje.... Toen ik het zag staan bij de VVV, moest het gewoon mee.

Het staat nu weer in de keuken. Met de bollen er nog in. Erg hè, voor een ontspuller. 

Linking to Sami's Colourful World

Kijk nou toch

 

Kijk nou toch... ik liep in mijn wijk langs een doodgewoon huis, een klein huis met een kleine voortuin. Nog kleiner dan die van ons. Deze tuin stond echt helemaal vol varens. Niks anders. Een beetje verwaarloosd dacht ik nog. Maar ik hou heel erg van varens in deze fase van de groei. Dus ik stond een paar foto's te maken. 

De bewoner zag me en kwam even naar buiten. 

'Houdt u er ook zo van?', vroeg hij en toen ik dat bevestigde, bijna verontschuldigend:  'Het ziet er niet zo mooi uit hè, maar ik kán ze gewoon niet weghalen'. 

Dat snapte ik helemaal, want zeg nou zelf, dit zijn toch echt wondertjes van de natuur hè. 

Schaduwstad

 

De titel van een boek kreeg ik als tip van iemand van mijn boekenclub, plus de naam van de schrijfster. Het bedoelde boek was niet in de bieb op dat moment,  dus nam ik een ander boek van de schrijfster. 

En las het achter elkaar uit. 

'Niet haar beste boek', zei de tipgeefster. 

Lekker hoor, want dan heb ik dat 'beste boek' nog te gaan. 

En het is waar wat ik op de achterkant las: Als je eenmaal een boek van Elizabeth Day hebt gelezen, wil je meer!

Het boek: Het zijn steeds hoofdstukken die vertellen over de hoofdpersonen. Dat zijn Howard, Beatrice, Carol en Esme. 

Het verhaal: De hoofdpersonen kennen elkaar aanvankelijk nog niet persoonlijk. Sir Howard Pink kennen ze wel allemaal, van naam. 

Howard is rijk, machtig en heeft dat allemaal zelf opgebouwd vanaf zijn begin, een marktkraam in Petticoat Lane.  Hij is helemaal nog niet over het verlies van zijn dochter Ada heen. Die verdween 16 jaar geleden en is niet teruggevonden. Aangenomen wordt dat zij dood is. 

Carol is een vrouw die probeert de dood van haar man te verwerken.

Esme is een alleenstaande journaliste en Beatrice een vluchteling uit Oeganda die bang is haar status kwijt te raken

Alle vier hebben ze een groot verlies meegemaakt in hun leven. 

Hun levens raken elkaar op onverwachte wijze en dan wordt het ook nog een soort thriller. 

Meer wil ik er niet van vertellen, maar je hebt een beeld, toch? 

Ik ga nu het andere boek reserveren en wel meteen!

Nomen Est Omen

 In een artikel over Friesland, in de Libelle: Freerk Visserman, palingvisser. Marga zag het!

Dan, om nog even op het water te blijven...Esther zag op NOS Nieuws dit bericht:

'En superjacht is een jacht langer dan dertig meter. Superjachtenkenner Jim Boot: Prijzen kunnen variëren tussen de 15 miljoen en 500 miljoen euro, soms misschien nog wel meer. The sky is the limit'.

Hahaha, ik zit te lachen om de tekst die Jeanne er aan toe voegde. 'Een beter milieu begint bij jezelf'. 

En dan Marga nog een keer,  NOS journaal, een item over de vogelgriep. Daarin kwam een deskundige aan het woord:   Dhr. Kuiken

Eentje van Kitty. Mevrouw Veth, diëtist. 

Zelf zag ik deze:

En deze. Een beetje fout, niet echt een naam die een teken is, hoop ik, maar wel leuk!

En de laatste is absoluut geen NeO, tje. Maar ik moest er om lachen. Tja... dan wordt er een weg naar meneer van der Straten genoemd, maar of hij daar blij mee geweest zou zijn? 

Ameland (dl 3)

 

't Is wat! Nou heb ik al twee keer gepost over Ameland, maar allebei die keren over de reis er naar toe. Dus nu wordt het tijd om wat over het eiland zelf te vertellen. 

Eigenlijk is het precies wat je op de foto van de wegwijzer ziet. Een paar dorpen, strand en een vuurtoren. 

De dorpen vormen een leuke afwisseling.  Er is van alles te zien en te beleven

   

En dan zijn er nog meer natuurgebieden, anders dan het strand bedoel ik. Met meertjes en een eendenkooi en vogelkijkhutten. Overal trouwens vogels en vogelgeluiden. 

 

Een paardengraf. Dat vond ik wel bijzonder. Echt een graf, zo groot dat er acht paarden in pasten. 

We waren trouwens ook een poosje op een kleine begraafplaats. Alle grafstenen stonden daar recht op. Dus zonder nog een liggende steen ervoor. Anders dan anders.

Ik let dan ook altijd op de namen, dat vind ik nou eenmaal leuk. Kersje als voornaam, voor een man. 

En wat een fraaie tekst.   Ik zag dat de naam Nobel veel voorkomt op het eiland. 

Vlak na het kerkhof zagen we die naam weer. 

Het Nobeltje. Een echte Amelander likeur. We mochten proeven, in de slijterij  en ik vond het heerlijk. Hart en lijfverwarmend. Hier kun je er een heel verhaal over lezen, klik

Dat was trouwens wel nodig, dat verwarmende. Want het was behoorlijk koud. Het was de week na die eerste prachtige en warme voorjaarsweek. We waren blij dat het niet regende. 

Nou en dan was er verder nog een leuk museum waar we veel leerden over de geschiedenis van het eiland. 

Vanaf het ontstaan, tot nu toe. Zo'n klein museum, barstensvol informatie. Ameland... Ambla, zo heette het eerst.

Dit was een volle dag, een hele volle dag. We hebben veel gezien en kregen het idee dat we Ameland al een beetje hadden leren kennen. Schoon, rustig en mooi.  

En we hadden nóg een dag. Want de volgende dag zouden we pas om vijf uur de boot terug nemen. 

Maar de weersvoorspelling was zo slecht, sneeuw, gladheid enzovoorts dat we besloten om 's morgens al terug te gaan. Beetje jammer, maar het was echt erg koud geworden en het regende flink. 

Ameland, we hebben er met plezier rond gekeken en het was er mooi, zoals op alle tot nu toe bezochte eilanden. Maar terug gaan is niet waarschijnlijk. Want tot nu toe staat Terschelling nog steeds op één. 

Nu Vlieland nog. We hebben het al geregeld, maar het duurt nog even.