Saul bij de heks van Endor

 Tja, ik woon de laatste tijd zowat in het Rijksmuseum. Je houdt er van of niet, maar er is altijd wel iets boeiends of  moois of raars of nieuws of..... te zien.  En omdat ik zo vaak in Amsterdam was,  kon het ook makkelijk. 

Een paar jaar geleden deden we wel eens een route in het museum,  met een boek dat we daar kregen: Familiegids. Er waren er een paar van die gidsen, over verschillende periodes. Wij deden deze keer 1400-1600. Een prachtige gids met allerlei dingen die je met kinderen zou kunnen bekijken. Bijvoorbeeld: 

Dan ga je dus op pad en op zoek naar een gebedsnoot.  Je ziet de noot in de vitrine en daar staat dan bij dat deze gebedsnoot was opgeborgen in een koperen foedraal en een zakje van rood fluweel en aan de gordel werd meegedragen. 

In de twee helften van de noot zie je de kruisdraging en de kruisiging afgebeeld. Onvoorstelbaar knap gemaakt.

In het bóék is dat zakje dan afgebeeld met een noot die je er uit kunt halen en echt gemaakt van een soort fluweelachtige stof: heel zacht. Dat vergeet je dan volgens mij nooit meer. 

 

Of je gaat kijken naar een heel bijzonder schilderij. Van Jacob van Oostsanen. Maar eerst moet je dan nog even dit dier zoeken: 

Wij moesten echt ons best doen om het te vinden en als dat dan lukt ben je gewoon blij. Dat werkt bij kinderen ook zo denk ik en dan heb je ondertussen weer een heleboel moois gezien. 

Het dier stond op dit schilderij:

Het is een doek uit 1526, getiteld Saul bij de heks van Endor. Gemaakt door Jacob Cornelisz. van Oostsanen.

In het boek worden dan een paar dingen van dit schilderij genoemd. Met de vraag of je ze alle drie kunt vinden. Bijv. Koning Saul met de rode rok, helemaal links die de heks raadpleegt over zijn toekomst. 

En dan komt er nog iets heel bijzonders. Achterin het boek zit een zaklamp van papier (plat) met een witte cirkel er op en die zaklamp kun je er uithalen.  

Het schilderij is afgedrukt op folie en daarachter zit een zwart blad. Als je die zaklantaarn dan tussen het zwarte blad en het folie schuift, zie je in die cirkel verschillende details. Net of het echt verlicht is.

Superspannend en heel erg leuk. Dat schilderij vergeet je ook nooit meer. 

Ik ben na afloop van ons bezoek naar de balie gegaan en heb de dames gevraagd te melden dat we zo genoten hebben van ons bezoek met  de familiegidsen en dat het zo jammer is dat die er niet meer zijn. Ja dat vonden ze ook en ze zouden het doorgeven. 

Twee keer een mooie deal

'Marten en Oopjen verlaten het Rijksmuseum. Kom jij ze uitzwaaien?'  

Ja,  een museum moet natuurlijk wel wat doen om de aandacht te trekken van het publiek. 

Ik heb trouwens geen gehoor aan de oproep gegeven. Want Marten en Oopjen heb ik vaak genoeg gezien en bewonderd. 

Zij zijn nu in het Louvre. Dat was de deal tussen Nederland en Frankrijk. 

Het door Rembrandt geschilderde  echtpaar mocht eerst een aantal jaren 'bij ons' en dan een aantal jaren daar en dan weer... Ik vind het een mooie afspraak! 

Niet getreurd dus en bovendien... er is weer een nieuw paar te bewonderen. Ook van Rembrandt  en ook dit is een soort van deal. 

De schilderijen zijn gekocht door een Nederlandse familie die,  zal ik maar zeggen,  goed in de slappe was zit. Zij betaalden 13 miljoen euro. 

Nou en kennelijk wilden ze de portretten zelf niet boven hun bed, want ze hangen nu in het Rijksmuseum. In langdurige bruikleen. 

Ik doe er een beetje spottend over, dat doe ik altijd als het over zulke bedragen gaat voor een aanschaf van kunst.  Maar ik vind het flauw van mezelf. 

Want het is natuurlijk super van zo'n familie. Ze hóéven het niet te doen hè, maar ze doen het wel. 

En zo kunnen weer veel mensen er van genieten.

 

Het zijn portretten van  Jan van der Pluym en Jaapgen Caerelsdr. 

Verre familie van Rembrandt. 

Ik vind de schilderijen mooi, absoluut. Maar wat ik dan vooral leuk vind,  is hoe het zo gekomen is. 

De schilderijen zijn niet ontdekt, maar herontdekt. 

Ze waren sinds 1824 in het bezit van een Britse familie. Niemand kon ze zien. 

En nu werden ze dus geveild. Bij Christies, waar ze in 1824 ook door die familie waren aangekocht. 

Het liefst zou ik willen weten waarom de familie ze verkocht. Helaas kan ik daar nergens een uitspraak over vinden. 

Ik wil ook graag weten op grond waarvan de schilderijen zijn toegeschreven aan Rembrandt. En dat is wel allemaal te lezen. Er moest toch weer allerlei onderzoek aan te pas komen en dat vind ik spannend en superinteressant. 

Op de vloer

 

Ik vind dit fascinerend en zo knap. Veel meer kan ik er niet van zeggen. Ik zette dit filmpje klaar op 23 mei van het vorig jaar en vergat het vervolgens totaal. Maar beter laat dan nooit. Toch? 

Nomen est Omen

 

'Vandaag in NOS nieuws een bericht uit Midwolda. Ravage in straat na explosies Midwolda. Mw. Wendy Kanon woont een straat verderop en schrok van de harde knallen. Ik vond deze wel heel mooi, alleen voor de bewoners minder leuk', schrijft bloglezer Marja

Henk Nieboer, boer,  werd gezien en gestuurd door Esther. 

En Nico de Haan ook door Esther

Zelf zag ik dit berichtje over zwemscheidsrechter Piet Plas in het NHD. En mijn bijna-buuf Kitty zag het ook. 

En dan nog de dierenspeciaalzaak De Leeuw! Gezien op de markt in Hoorn. 

Blijf speuren, mensen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Geïnspireerd...

 

Nog maar net uit de bus gestapt in Amsterdam en met gevaar voor eigen leven overgestoken, zag ik dit raam. 

Ik zag het niet goed, dacht dat het poppetjes waren, maar nee hoor, dichterbij gekomen bleken het

avocado's te zijn. 

Dus dan krijg ik meteen zin om dat ook weer eens te gaan proberen. 

Niet eens omdat ik nou zo dol ben op die dingen, maar omdat het zo leuk is om ze te kweken. 

Ik dacht eerst dat degene die dit doet wel een enorme liefhebber zou zijn, maar het was een restaurant!

Ja, die hebben pitten genoeg natuurlijk.

Van London naar Amsterdam, of omgekeerd.

 

De eerste zag ik in London en liet ik hier vrij kort geleden zien. De tweede zag ik vorige week in Amsterdam. Ik heb ze even naast elkaar gezet om te kunnen constateren dat ze niet hetzelfde zijn 

Ook de volgende die ik een paar jaar geleden in London zag is net weer even anders. 

Klopt ook. De kunstenaar is Anna Laurini en ze maakt ze allemaal een beetje verschillend van elkaar. Kijk hier maar eens. Klik

Linking to Sami's Colourful World

Sientje

Panorama Mesdag zag ik meer dan eens. Ik zou er nu dus zeker niet naar toe zijn gegaan als ik niet toch  al, voor een andere tentoonstelling,  in het museum zou zijn geweest. 

Bovendien vind ik het vaak prettig om sommige kunstwerken in de herhaling te zien. Dus ik ging.

Weer was ik onder de indruk. Het is zo bijzonder. 

En doordat er een  gids stond te vertellen, ervaarde ik het toch weer een beetje als nieuw.

Zo wist ik dat Mesdag hulp had gekregen bij het schilderen. Maar weer niet van wie precies. 

Naast een paar bekende Haagse School schilders,  Blommers, Breitner en de Bock, kwam die hulp ook en misschien wel vooral van  zijn vrouw.  

Ik wist wel dat die vrouw,  Sientje Mesdag- van Houten, meewerkte aan het Panorama. 

Maar niet dat haar handtekening er als het ware op staat, want kijk, daar onder dat parasolletje zit zij achter haar ezel. 

Voor de rest is bekend dat zij verantwoordelijk voor een groot deel van het duinlandschap was en gaf zij haar man,  als die aan het schilderen was,  aanwijzingen, vanaf het platform. 

Het moet een bijzonder echtpaar geweest zijn en Sientje (1834-1909) een vrouw die haar tijd vooruit was. 

Er hing in de rest van het Panorama-museum meer werk van haar man en van haar.  Zo was er ook een schilderij  waarop Sientje staat afgebeeld met hun zoontje Klaasje.

Zo treurig, Klaasje overleed toen hij ongeveer acht was aan difterie. 

Dat was toen nog een gevaarlijke, besmettelijke ziekte. Wij worden ingeënt, maar dat was toen nog niet. 

Na de dood van het jongetje, ging Sientje meer en meer schilderen. Het zal haar hopelijk afleiding hebben geboden. En troost.

Het is  niet zo dat Sientje mee liftte op de roem van haar man. Ze was echt een zelfstandig kunstenares en werd en wordt ook als zodanig gewaardeerd.

Ze maakte portretten. Ik heb trouwens al eens eerder een portret van haar hand laten zien, hier: klik

Ze maakte stillevens en  landschappen zoals dit: Zandverstuiving, ca 1880. 

Ook in sociaal opzicht roerde ze zich. 

Ze had contact met en steunde andere vrouwelijke  kunstenaars.

Geen wonder. Ze kwam uit een sociaal gezin. Sientje  was een zus van Samuel van Houten, die van het Kinderwetje. En dat wetje was het begin van het einde van kinderarbeid. In Nederland. In 1874

. 

Bordjes in Den Haag.

Volgens mij hebben ze het afgesproken, daar in die winkelstraat in Den Haag. 

'We doen allemaal een bord, collega's. Dat gaat de aandacht trekken!', zei er een. Een van de winkeliers. 

En ja, daar had hij (of zij)  gelijk in:

Met zijn vingertje en zijn duim...

 

Jantje...

Daar staat-ie hoor, met zijn vingertje en zijn duim. (En je ziet dat hij heel vaak is aangeraakt door bezoekers.)

Hij is de zoon van de graaf en hij woont in Den Haag. 

Met zijn handje wijst hij aan waar zijn pa woont.

Uiteraard  heeft hij op zijn hoed een pluim en draagt hij aan zijn arm een mandje. 

Het hele kinderversje gevangen in een beeld en wat een leuk beeld (van brons). Gemaakt door kunstenaar Ivo Coljé. 

In het mandje zitten trouwens champignons en dat is dan weer, las ik, omdat de kunstenaar die helaas vrij jong is overleden, dol was op champignons. Coljé leverde er ook een recept bij. Dat vind je hier, klik. Mooi detail vind ik.

En verder: 'Haags Jantje',  wijst naar het Binnenhof en het is heel goed mogelijk dat daar inderdaad zijn pa woonde. 

Die pa was namelijk Floris V, grááf Floris V en die had een zoon Jan (1284-1299).  

Of het liedje ook echt over Floris en Jan gaat is niet helemaal zeker. Maar wel heeeel waarschijnlijk.  Evenmin is bekend of het liedje ook echt al zo oud is. Het zou kunnen. 

Jantje zelf is jong overleden. Hij was nog maar vijftien. Ook Floris' andere kinderen stierven jong zodat met de dood van Jan, het geslacht van de graven van Holland was uitgestorven. 

Des te mooier dan dat door dit liedje Graaf Jan I nog steeds herinnerd wordt. 

Kinderen van de Haagse School

Onze kleinzoons zitten binnenkort allebei op een Haagse school. Maar dat was natuurlijk niet de reden dat ik deze tentoonstelling in museum Panorama Mesdag wilde zien. 

Dat was gewoon omdat ik hou van de Haagse School. 

Bovendien had ik ook wel zin om het Panorama nog eens te bekijken en natuurlijk brachten we onze eigen Haagse scholier en zijn broertje een bezoek. 

De tentoonstelling was boeiend. 

Neem nou dit schilderij van Floris Arntzenius : Het lucifersmeisje, 1890. 

Het is een overbekend schilderij en ik heb altijd gedacht dat het een aanklacht was tegen de omstandigheden in de 19e eeuw. 

Maar nee hoor. De schilder vond het meisje gewoon interessant en haar pose ook. Niks aanklacht tegen de slechte omstandigheden. 

Zijn eigen dochtertje Liesje, schilderde hij, toen ze vier was. Een fraai portretje. Gemaakt in 1906. 'Liesje schildert' heet het . En Liesje is inderdaad schilderes geworden. 

'Spelen, werken, overleven',  is de ondertitel van de tentoonstelling en inderdaad, dat is wat je te zien krijgt. 

Ik zou nog veel meer kunnen en willen laten zien, maar ja. .. Dus ik kies voor nog twee dingen. 

Dit schilderij van Wally Moes: Schaftuurtje, 1885. 

Vreemd, die sinasappelschillen bij kinderen die zo te zien moesten werken voor de kost. 

En als laatste dit:

Omdat ik het zo leuk vind. Een piepklein schilderijtje, meteen herkenbaar als Haagse School. Voor in een poppenhuis! 

De maker is Johannes Akkringa