Reuchlins reis

 

Al weken, sinds ons bezoek aan de tentoonstelling in het Kunstmuseum in Den Haag, ben ik in Titanic-sferen. 

Ik zag de film in de herhaling, ik bezocht Fenix, het museum over migratie in Rotterdam.

En ik las dit boek 'Reuchlins reis', van Cathalijne Boland.

Dat er Nederlanders aan boord van de Titanic waren, wist ik helemaal niet. 

Dat leerde ik in het Kunstmuseum. 

Het waren er drie. Een stoker, een kok en Reuchlin.

Alle drie waren ze eigenlijk beroepsmatig aan boord. 

Over de stoker en de kok is niet heel veel bekend, over 

Reuchlin des te meer.

Jhr. George Reuchlin is directeur van de Holland-Amerika Lijn en gaat uit hoofde van zijn functie en op uitnodiging mee op de eerste vaart van de Titanic. 

Hij is 37 jaar oud. 

 Thuis zullen zijn vrouw Athie en zijn drie jonge kinderen op hem wachten. Tevergeefs, George Reuchlin keert niet terug. Hij overleeft de ramp met de Titanic niet. 

De kok en de stoker ook niet. 

George reisde uiteraard eerste klas en dit was bepaald niet zijn eerste vaartocht. Die was al veel eerder, toen hij zestien was. 

Zijn vader was toen directeur en de jonge George ging op het nieuwste schip naar New York. Leren moest hij. 

Dat wordt allemaal verteld in dit boek.

Het gaat over de luxe aan boord. De maaltijden, de verzorging, de conversaties. De gentleman's agreements.  

Over de luxe leefwereld van dit soort mensen. George en Athie laten een huis bouwen en hoeven niet op een paar centen te kijken. Hun hele leven straalt rijkdom uit. 

Maar het gaat ook over de stoomvaart, over de groei van Rotterdam, over de landverhuizers, over de derdeklaspassagiers. 

De schrijfster heeft heel veel onderzoek verricht, dat kan bijna niet anders. Een boek met ontzettend veel details. 

(En als je sommige, in mijn geval technische, details even wil overslaan, kan dat geen kwaad voor de rest van het verhaal.) 

Ongelooflijk knap gedaan. Zeer de moeite waard, een duidelijk tijdsbeeld en zo geschreven dat je meeleeft met de hoofdpersoon en zijn familie. Heel leerzaam ook! 

En dan ook nog een heleboel foto's erin die ik echt heb zitten bestuderen.

Zoals deze kaart die George vanaf de Titanic verstuurde aan zijn kinderen. Deze kaart werd in Cherbourg gepost. George stuurde er ook eentje aan zijn dochtertje. Zijn jongste zoontje was kennelijk nog te klein.