Onze Jordaan

 

Deze musical had ik totaal gemist. Die speelt al sinds 2024, was eigenlijk al afgelopen, maar wegens succes weer opnieuw gestart en ik heb het gewoon gemist. 

Tot ik er hier iets over las en dacht dat het voor mijn man als oude Amsterdammer en mij als nieuwe Amsterdammer leuk zou zijn. 

EN DAT WAS HET

Ik had het kunnen weten, de musical is geschreven door Diederik Ebbinge. Ik vond het een prachtverhaal, knap in elkaar gezet. 

Met humor, we zaten echt hardop te lachen, best vaak. En in het laatste deel was ik echt ontroerd en  in tranen. 

Die musicalmensen zijn denk ik allemaal heel erg goed opgeleid. Ze kunnen allemaal zingen en spelen en bewegen als de beste. Eigenlijk zijn ze steengoed. Allemaal. 

Maar ik maak twee uitzonderingen. Twee die nog beter dan steengoed zijn.  

De eerste is voor de dirigente Lenie van het Jordanese koor De Belcanto's, een rol dus en gespeeld door Sanne Franssen. Ik moest zo om haar lachen, wat deed zij het fantastisch. 

En de tweede voor Doris Baaten, die de hoofdrol speelde en zong, de rol van Greet. Wat een ster die vrouw, ontzettend knap deed ze dat. 

We zaten op de tweede rij en ik kon dus de gezichtsuitdrukkingen bestuderen. Echt prachtig hoe ze met haar gezicht liet zien wat ze voelde. En zingen kon ze ook. Heel mooi.

Het verhaal neem ik even over van de site van Onze Jordaan

Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.

Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.

En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal. 

Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden. 

Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.