Verboden schrift, Alba de Céspedes

 

Else van de boekenclub, Else die altijd erg goed op de hoogte is, leende me dit boek. En ik vond het fantastisch. 

Eerst even iets over de schrijfster Alba de Céspedes (1911-1997).

Zij is Italiaans-Cubaans en zij werd geboren in hetzelfde jaar als mijn moeder.  Dat laatste, dat van mijn moeder, noteer ik omdat het een andere wereld was toen en dat weet ik door wat mijn moeder me vertelde. De wereld was echt anders.

Ik denk dat het  de schrijfster zelf is op de omslag van het boek dat ik van haar las. 

Dat boek schreef ze in 1952.  Het is opnieuw uitgegeven en dat begreep ik tijdens het lezen helemaal. Toen ik het net een paar weken uit had, verscheen er een groot artikel in het Parool over de Céspedes en haar boeken. Want er is nu weer een ander boek van haar opnieuw uitgegeven: 'Niemand kan terug', heet dat. 

Toen dat boek voor het eerst verscheen, tijdens het fascisme onder Mussolini, kwam het boek op de lijst van verboden boeken wegens een 'ongunstig vrouwmodel'. 

Dat boek ga ik zeker nog lezen.  

Het boek dat ik nu las, Verboden Schrift dus, is echt een tijdsbeeld. En ook het verhaal van een vrouwenleven. 

Dat verhaal dan:

Valeria is een vrouw van iets over de veertig en ze woont in Rome. Ze is getrouwd en ze heeft twee kinderen die al bijna volwassen zijn. Ze is niet per se erg ongelukkig. 

Maar Valeria is Valeria kwijt, ze is mama geworden. Zelfs haar man noemt haar mama.  

Op een dag gaat ze boodschappen doen en in een opwelling koopt ze voor zichzelf een schrift. Gewoon een schrift. En daarin gaat ze schrijven. Ze doet dat stiekem, is als de dood dat iemand het zal vinden en dat haar gezin erachter zal komen wat haar werkelijk bezighoudt en hoe ze echt is. Dat is namelijk heel anders dan wat ze laat zien in de rol die ze al jaren vervult, huishouden, opvoeden. Door het schrijven onderzoekt ze zichzelf. 

Een heel bijzonder boek vond ik en een absolute aanrader.