De tentoonstelling die ik zag in het fotomuseum in Den Haag, heet De Bevrijde Camera en die gaat over leven en werk van fotograaf Eva Besnyö.
Tussen de wereldoorlogen onststond een stroming in de fotografie die je ook de nieuwe fotografie zou kunnen noemen en Besnyö een drijvende kracht achter die nieuwe fotografie. Niet langer werd de schilderkunst geïmiteerd, het ging meer en meer over de werkelijkheid met nieuwe standpunten, van dichtbij, experimenteel. Wat je ziet wil je uitdrukken. Fotograferen zoals je wil. Bevrijd.
Maar ze ziet het fascisme opkomen, voelt zich onveilig en volgt haar geliefde naar Nederland. Die geliefde is John Fernhout, de zoon van Charly Toorop.
Het is hier geen Berlijn natuurlijk, maar in de kunstzinnige omgeving van Fernhout went ze toch snel. Ze is talentvol, zelfstandig en succesvol.
In de oorlog moet ze onderduiken, maar met een vals persoonsbewijs doet ze toch mee aan het verzet, door dan zelf pasfotos voor vervalste peroonsbewijzen te maken.
Na de oorlog en de scheiding van Fernhout hertrouwt ze en krijgt kinderen. Ze combineert het moederschap met een fotografiebedrijf, sluit zich aan bij Dolle Mina en volgt de vrouwenbeweging in haar foto's.
Ik laat er nog eentje zien. Gewoon omdat ik het een prachtige foto vind
Een bijzonder leven in een notendop. Een bijzondere vrouw. Eva Besnyö, 1910-2003.








2 opmerkingen:
De foto's die ze maakte zijn echt prachtig!
Wat is zwart-wit toch mooi
Een reactie posten