Oliebol

 

We waren naar de Cinema geweest. Dat doe ik het liefst 's middags. We gaan altijd lopend, ruim een half uur. En na afloop van de film duurt het dus ook minstens een half uur voor we thuis zijn. 

Nou en als je dan langs de oliebollenkraam komt... 

Ik had een dag eerder eventjes aan oliebollen gedacht,  omdat Sylvia Witteman er in het Parool een column over had. 

Over een vrouw die graag een oliebol wil en haar man die het absoluut niet wil.  

De kop:

'Het was een warme nazomermiddag, maar de oliebollenkraam deed goede zaken. De vrouw kreeg haar oliebol, in een servetje en beet er gretig in,  terwijl de man cynisch toekeek: 'Het moet kóud zijn voor oliebollen'.  

Ik wist niet eens dat er bij ons al een kraam stond. Mijn man ook niet, maar toen we dus uit de cinema kwamen na een lange film en met nog een wandeling voor de boeg, leek het hem toch wel erg lekker en hij besloot ineens dat hij er een wilde. 

Niet mee naar huis... nee, opeten,  ter plekke. 

Daar heb ik eigenijk een hekel aan vanwege de zich verspreidende poedersuiker. Maar ik nam er toch een, het was niet tegen te houden. En het was heerlijke bol. 

Toen we dat zeiden tegen de bakker met wie we een praatje maakten,  zei hij: 'Nou als jullie deze al lekker vinden, dan moet je eigenlijk die ook nog proberen,  die is nog lekkerder'. 

Hij gaf ons er een. Zomaar, cadeau. Een vitamini. En inderdaad heerlijk .

En met de poedersuiker viel het ook wel mee. 

Tot nu toe ben ik nog niet terug geweest voor een oliebol. Wel om de bakker de column van Witteman te brengen. Vond-ie leuk! 

Tja en nu is de wintertijd ingegaan, dus voor mijn gevoel mag het nu. Alleen na een lange film natuurlijk hè.