Reisje

Hmmm, kweenie, ik zou toch wel even aarzelen...

(foto gemaakt in Berlijn)

Anna Karenina

De Russische Bibliotheek was nooit aan mij besteed. Ik heb het echt wel geprobeerd hoor, want als de halve wereld dol is op bijv. Tolstoj, dan is dat natuurlijk niet toevallig. Maar het lukte me niet, het kon me niet boeien, was te langdradig, enfin niet dus. Nu dacht ik dat ik het misschien goed kon maken door de film te zien en dat ik dan daarna het boek toch zou waarderen.
Gaat niet gebeuren, want ik vond de film ook niks. Dat is niet helemaal waar. Ik vond de film eveneens langdradig, maar het was wel prachtig gefilmd. Een deel van de film speelt zich af op een toneelpodium en in de coulissen. Je ziet toneelknechten decors bouwen. Je ziet een paardenrace op de planken bijv. Heel bijzonder gefilmd. Misschien met de gedachte erachter dat de wereld een groot toneel is?

Mooie beelden, prachtige kleren,  dus dat was wel een beetje leuk. Maar verder: nee! Ik heb af en toe geslapen...

Lapjes

Op het haakavondje had Lidwien een grote zak lapjes voor me klaar gezet waar ik heel blij mee was. En toch liet ik hem staan, gewoon niet meer aan gedacht. Vandaag heb ik de zak alsnog gehaald en ja dat is iets wat ik superleuk vind. Zo'n zak vol, uitstorten op de grond en dan maar grabbelen en kijken wat er allemaal in zit. Geen idee wat ik er mee ga doen, maar dat komt nog wel. Lidwien zelf is een superlappendeken aan het maken, zo mooi. Misschien dat ik zoiets kan proberen. Ja en een vrolijk stofje gebruiken voor de stoel die ik ooit van school mee nam en waarvan de bekleding behalve saai ook helemaal versleten is, dat is ook een optie.

Die stoel was al oud toen ik tig jaar geleden aantrad. Maar hij zat zo lekker. Toch was er op een bepaald moment niets aan te doen: we moesten allemaal een nieuwe bureaustoel. Arbowet of zo. In de nieuwe stoel, die kon rijden en die hoger of lager ingesteld kon worden, heb ik nooit echt lekker gezeten. De kinderen hebben er wel lol mee gehad door hem stiekem te verstellen en dan hopen dat ik na een pauze flink naar beneden zou zakken. Wat ook gebeurde natuurlijk.
En nu gebruik ik het oudje  in mijn ahum 'werk'kamer.Hij zit nog steeds uitstekend en  ik vind dat stofje echt zeer geschikt...

100%

Eindelijk! Eindelijk zit ik bij Beter Spellen op 100%. Het heeft een tijd geduurd, dat wel.  Soms waren het zaken die ik echt niet wist die me de das om deden. Soms waren slordigheid en een slaperig hoofd de oorzaak van de fout(en).  Ik ben blij. Kinderachtig natuurlijk, maar ja... Het zit inmiddels zo in m'n systeem dat ik gewoon door blijf gaan.
Nu nog 100 % zien te halen bij Beter Engels en bij Beter Rekenen. Kan nog wel even duren, ben ik bang...

Weet je nog...?

's Morgens is het moeilijk. Altijd als ik beneden kwam, kwam Mac me op het kleed begroeten. Als de jonge hond die hij in zijn hoofd waarschijnlijk nog altijd was. Altijd blij. Even een kroel en dan over tot de orde van de dag.
Vandaag hebben we wat afleiding gezocht,  maar het maakt niet uit wat we doen of waar we zijn, we praten de hele tijd over Mac. Dat hij als puppy schrok van zijn spiegelbeeld in het deurtje van de oven, dat we hadden bedacht dat hij nooit op de bank mocht liggen, maar dat hij als pup er op sprong toen hij een keer ziek was (en dat was een hoge sprong voor zo'n uk) en dat we ons vervolgens maar hebben aangepast en lakens op de bank hebben gelegd. Dat hij altijd zo genoot op het strand en de afstand die wij liepen moeiteloos twee keer haalde: stuk vooruit en weer terug. Dat hij meeging met de baas als die in de Ardennen een groep begeleidde, dat hij daar bij de baas op de kamer sliep. Dat hij meeging als we een jarig kind in bed gingen toezingen, maar verder nooit boven kwam en ook geen pogingen deed om daar te komen. Dat hij, dat hij... en weet je nog?
Aan het eind van de week zullen we zijn as op het strand uitstrooien.

Verdriet

'Het is raar', zei Frits daarnet, 'Het is raar dat je zo maar beslist over het leven van een dier. Raar en naar'.
Een paar minuten later opende ik mijn mail en vond een tekst die mijn lieve collega Mien me opstuurde. Zij is de allergrootste hondenliefhebber die ik ken.
Deze tekst:

Als ik straks oud ben, ziek en zwak en pijn verjaagt de slaap
Als onrust neemt van mij bezit, doe dan wat onvermijdelijk is
en laat me gaan... de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel... tot het beter past bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan, je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast
Vandaag voor  het laatst groet ik je met mijn hondenstaart...
Wat jij liet doen, deed je voor mij:
Je hebt me nog meer pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit? Nee... huil nu niet.
Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
Jij bent mijn baas en ik jouw hond

Onze lieve Mac...

 1 december 1997 - 1 februari 2013
Ian Mac van den Princen van Oraengien. Onze Mac...

Vanmorgen moesten we onze lieve Mac in laten slapen. Hij was erg ziek, het ging niet meer.

Deze week precies vijftien jaar geleden kwam hij, 8 weken oud,  in ons gezin. Wij hebben hem niet gekozen, Mac koos ons. Hij kroop als enige uit het nest langs de arm van onze dochter omhoog en sabbelde aan haar oor. Dus toen werd hij het.

Vijfiten jaar, zoveel herinneringen. De allerliefste en leukste hond van de wereld. Wat zullen we hem missen!

Koopje

Zijn ze niet leuk? Ja, je moet wel van bloemetjes houden natuurlijk, maar dat doe ik toevallig. En je moet een tuin hebben want het zijn plantenbordjes voor bij je zaaisel of je nieuwe plantjes. Ik kon ze echt niet laten liggen en voor de prijs hoefde dat gelukkig ook niet. 19 cent per stuk. Ik zeg: Action!

Verslaving

Ruzzle... je kunt wel spreken van een verslaving, een echte verslaving. Ik vind het zo'n leuk spelletje. Vroeger lang geleden (ik denk zelfs dat Juliana nog koningin was) had je Boggle op televisie en dit is net zo iets, alleen heet het Ruzzle. Je moet woorden vormen in een letterveld. Horizontaal, verticaal, diagonaal en natuurlijk leveren lange woorden meer punten op dan korte. Ik ben er helemaal niet goed in, helemaal niet. Het wordt wel langzaamaan beter. En ik mag van mezelf nog maar een paar keer per dag, want het kost veel tijd. Op dit moment vind ik het veel leuker dan Wordfeud. Daar ben ik ook superfanatiek in geweest, maar dat wordt echt minder. Gelukkig maar!

Invaljuf

Lang geleden heb ik dit wel eens met een klas gedaan: een lino maken. Daarna eigenlijk nooit meer. En ook niet gezien bij collegae (wat is dat toch een stom woord, collegae,  ik ga voortaan gewoon het woord collega's gebruiken). Maar toen ik vorige week een dagje ging invallen waren de kinderen er aan bezig en toen ze even vrije tijd hadden gingen ze bijna allemaal verder aan hun werkstuk. Een week later ging ik weer invallen in dezelfde groep en zag ik de resultaten. Zo leuk en de kinderen waren apetrots toen ik vroeg of ik er foto's van mocht maken omdat ik ze zo mooi vond. 'Ja hoor, doe maar', met zo'n onverschillig gezicht, maar wel met glimoogjes! Pubers!
Ik zou bijna zin krijgen om het zelf te proberen. Bijna hoor, want ik kan niet tekenen. Maar dan ook echt niet. Zo'n neushoorn, ik zou het dat kind niet na doen. Dus nee, dan maar gewoon plezier beleven aan wat ik zie.