More

Het Scheringa Museum voor Realisme is met Dirk Scheringa van het toneel verdwenen. En wat de man ook heeft misdaan en dat heeft hij vast en zeker, zijn museum was geweldig.
Er was een prachtige collectie te zien, daar in de oude huishoudschool in Spanbroek. Het was klein,  een beetje kneuterig en overzichtelijk en vooral zo veel moois. We gingen er regelmatig naar toe, zelfs op de fiets. Superleuk.
Een groot deel van de collectie is overgenomen door zakenman/miljardair Hans Melchers en nu te zien in Museum More in Gorssel dat speciaal gebouwd werd.
Fantastisch toch dat iemand dat doet.
More, het grootste museum voor Modern Realisme. Ik wilde er al lang graag eens gaan kijken, maar ja, Gorssel is niet bepaald in de buurt. Helaas.
Toch, eindelijk,  zijn we, omdat we voor iets anders in de buurt moesten zijn, geweest.
Wow, wat een prachtig museum is het geworden. En wat was het fijn om weer wat oude vertrouwde schilderijen te kunnen bekijken.
En ook weer nieuwe.
Ik laat er een paar dingen zien, te beginnen met dit schilderij. Van Charley Toorop.

Boerenpaar uit West-Kapelle, 1927

En nog meer hoor van Charley Toorop

Portret van Annetje Fernhout, 1925

Portret van Lotte Radermacher Schorer, 1939/1940

Ik heb het al vaker verteld, ik houd echt heel erg van portretten. Deze keer ben ik eens goed gaan kijken naar de ogen. Wat ontzettend knap toch, als je zo kunt schilderen.

Charley Toorop kon er wat van. Dit zei ze over geschilderde portretten:
'Een geschilderd of getekend portret moet meer lijken dan een foto. Een foto geeft niet meer dan een moment,  maar in een goed geschilderd portret herken je iemand in al zijn uitdrukkingen'.
Ze zei dat in 1930, de fotografie moest toen nog echt verder ontwikkelen. Ik vind dat dat nu niet meer klopt. Ik houd ook van gefotografeerde portretten.

Hoe dan ook, dit was dus alleen nog maar Charley Toorop. Er was zo veel meer te zien. Van Jan Mankes, Pyke Koch, Willink....
Maar ik kan natuurlijk niet alles laten zien.
Er was ook nog een expositie van een mij onbekende schilder,  waar ik zeer van genoten heb. Daar ga ik het nog wél over hebben, een andere keer.
En voor de rest: hier is de link naar het museum, klik.

Gedenken

Op 17 december 1916 werden er drie mensenkinderen geboren. Net voor Kerstmis.
Het waren Fiep Westendorp, Toon Hermans en Willem van de Griend.
Alle drie zouden ze afgelopen zaterdag honderd jaar zijn geworden. Het had zomaar gekund.
Om de verjaardagen van Fiep en Toon kun je bijna niet heen, ik bedoel je kunt ze nauwelijks missen. Er wordt veel aandacht aan besteed in de media en er zijn herdenkingen.
Ik zag een stukje op televisie van het programma 100 jaar Toon Hermans. (En ik moest weer hardop lachen).
De geweldige tekeningen van Fiep heb ik altijd leuk gevonden en knap. Ik vond het ook een leuke vrouw. Zaterdag deed ik mezelf een heel mooi boek cadeau, een boek waar ik nog vaak in zal kijken.

Het is waarschijnlijk het duurste boek dat ik hier in huis heb, maar het is ontzettend leuk om zo maar een beetje in te bladeren...
Dat waren Fiep en Toon.

De derde 'jarige' was, van deze drie, voor mij de belangrijkste:  mijn vader Willem van de Griend.
Hij werd net als de andere twee ook geen honderd, hij werd vierentachtig.
Ik denk vaak aan hem en afgelopen zaterdag dus nog een beetje extra.
Geboren in Zevenbergen, geheel toevallig omdat mijn grootouders daar toevallig lagen. Ze waren schippers.
Zelf is mijn vader ook gaan varen, later. Maar dan op de grote vaart, als machinist.
Tot daar (door tbc) een eind aan kwam. Hij werkte na jarenlang kuren, de rest van zijn werkzame leven bij Philips.
De laatste jaren woonden mijn ouders hier, in Hoorn. Om in de buurt te zijn van de kleinkinderen.
Toen ik zaterdag mijn kinderen appte dat ze maar een taartje moesten eten op de verjaardag van hun opa, appte dochter terug dat hij zo ontzettend genoten zou hebben van al dat kleine spul.
En ja, dat is een ding dat zeker is. Hij zou in zijn stoel hebben gezeten en ze geobserveerd hebben. Kijkend hoe ze zich ontwikkelen. Hij zou met ze gepraat hebben en naar ze geluisterd hebben.
Tja...

En waarom staat er nu een foto boven dit blogje van Wycam's borstbollen?
Omdat mijn vader na het eten altijd iets zoets wilde. En heel vaak was dat een borstbol. Een Wycam's borstbol. Zo'n blikje stond altijd op de kast. Hij nam er eentje en dat was het.
En nu precies op zijn verjaardag en dat is toch wel heel toevallig, kwam ik langs een oud winkeltje en zag dit blikje staan. Ze zijn er gewoon nog, de borstbollen.
Ik kocht het blikje en omdat ik ook altijd iets zoets wil na het eten, staat het voortaan bij mij in de keuken. Op een duidelijk zichtbare plaats.
Vooral als herinnering aan mijn vader:  Willem van de Griend. 

Nog een krans

Kijk nou toch... alweer een krans! Niks voor mij eigenlijk, want ik was dik tevreden met mijn andere krans aan de deur.
Maar een van mijn buurvrouwen had het idee om met een aantal vrouwen uit ons rijtje deze krans te maken. Of ik daar zin in had.
Jaha, dat had ik natuurlijk, niet voor de krans maar voor het leuke idee, de gezelligheid en de gedachte dat we elkaar dan wat beter leren kennen. Dat vond ik het leuke eraan.
Er was laatst ook een etentje gepland met alle buurvrouwen, vond ik ook echt leuk, maar dat is niet doorgegaan.
Enfin, gezellig was het zeker.
Deze krans is uiterst simpel, dat is goed voor mij, hahaha.
Je hebt een metalen ring nodig en een heleboel plastic zakjes. Die zakjes knoop je om de ring. Je hangt er lichtjes in en klaar is Kees. Goed te doen tijdens een kletspartijtje, weinig nadenkwerk.
Zodoende hangen er nu drie kransen in ons rijtje en als je de hoek omloopt nog een. Een buuf heeft hem denk ik binnen gehangen.  En als het donker wordt, ziet het er echt leuk uit. Net veren, vind ik.
Als ik het nog eens zou doen, zou ik denk ik witte lichtjes nemen.
Ik kreeg meteen kritiek van een buurtbewoner vanwege al dat plastic. Terecht natuurlijk, maar dat bedacht ik pas achteraf.

To Audrey with love

De tweede keer in het Gemeentemuseum, voor Alice Neel, hadden we ook nog tijd om 'To Audrey with love', te bekijken.
Dat is een tentoonstelling waarin ontwerper Hubert de Givenchy een ode brengt aan zijn muze Audrey Hepburn.
Mode dus.
Echt leuk om naar te kijken, maar ik ben niet iemand die elk naadje van een kledingstuk gaat bestuderen. Ik zag mensen die dat wel deden hoor, met hun neus er boven op. De kleding is prachtig, dat moet gezegd. Het zijn vaak de originelen die hier hangen. Ooit gedragen door stijliconen als Audrey en bijv. ook Jacqueline Kennedy en Grace Kelly
En tussendoor zie je stukjes uit films en worden er verhalen verteld over deze beroemdheid.
Ik heb slechts een film van haar gezien, Breakfast at Tiffany's. Maar er zitten zoveel meer beelden van haar in mijn hoofd. dus ik vond dit erg leuk. Ik heb er geen uren rondgelopen, maar er wel van genoten.

En wat Tiffany's bereft:
Onze dochter was ooit een jaar in Amerika. Ik vond het verschrikkelijk natuurlijk, maar het had wel als voordeel dat we haar konden opzoeken daar. We bezochten haar en haar gastouders en Washington, dat was in de buurt.
Samen me haar gingen we toen ook een paar dagen naar New York. Zij had de film ook gezien en wilde perse naar Tiffany's, wat we ook deden.
Ik weet nog dat ze informeerde, heel stoer in die omgeving, naar het allergoedkoopste sieraad dat er was. Maar helaas, ook dat was veel te duur.

Tot die tijd had ik nooit eerder naar Amerika verlangd moet ik zeggen. Onze voorkeur ging altijd uit naar Aziatische landen, of Australië of Noord Afrika. Toen we echter eenmaal  daar waren vond ik het fantastisch. Echt.
Ben daarna nog drie keer in New York geweest. Wat een stad!!!!
Maar Tiffany's lieten we gewoon verder voor wat het was.

Het leven van Pi

Even voor de liefhebbers: het boek waar ik het gisteren over had, het boek dat in  deze periode gelezen wordt in de boekenclub van Els, Het leven van Pi, daarvan is ook een film gemaakt. Life of Pi.
Toeval: morgenavond (zaterdag)  wordt die film uitgezonden op RTL 5, om 20.00 uur.
Hier kun je nog lezen wat ik er over te zeggen had: klik
Dat was overigens niet zo heel veel. Dat vind ik ook wel lastig als ik het over een boek of een film heb. Ik kan niet te veel over de inhoud vertellen, terwijl ik dat juist wel zou willen. 
Zo en voor de mensen die geïnteresseerd zijn en boek noch film kennen, ik zou toch eerst het boek lezen. En de film opnemen.

Waar het licht is

Dit boek las ik voor de leesclub van Els. Mijn verwachting was best hoog, want tot nu toe koos Els boeken uit die me zeer aanspraken.
Maar het kan natuurlijk niet altijd feest zijn en dit boek viel me tegen.
'Zie je wel, je bent een oud mens, Bertie en dit boek is Young Adult. Daar ligt het aan natuurlijk',  zei ik tegen mezelf.
En dat zou ook heel goed kunnen. Het boek is door jongeren gekozen als beste boek van het jaar 2016 en ik ben geen jongere.
Van de andere kant:  ik las meer Young Adult, o.a  Een weeffout in onze sterren en die vond ik wel  goed.
Laat ik het er maar ophouden dat het een combinatie is. Ik had het boek snel uit, de schrijfstijl is prima, maar ik had voortdurend het idee dat de schrijfster heeft gedacht, kom ik ga een boek schrijven en ik neem als onderwerp zelfdoding, dat komt vaak voor bij jongeren en ik wil nu eens iets schrijven met maatschappelijke relevantie. Hup, daar gaan we.
Nogmaals, dat schrijven deed ze goed, deze Jennifer Niven, maar het kwam geen moment bij me binnen. Maar dan ook echt niet.
Het verhaal:
Theodore Finch is gefascineerd door de dood en wil een einde aan zijn leven maken, maar elke keer gebeurt er iets waardoor hij het toch niet doet.
Violet Merkey telt de dagen af tot haar diploma-uitreiking, zodat ze het bekrompen stadje waar ze opgroeit voorgoed achter zich kan laten en niet langer geconfronteerd hoeft te worden met de pijnlijke herinneringen aan haar gestorven zus.
De twee ontmoeten elkaar op de klokketoren op school en het is in het begin nog niet helemaal duidelijk wie wie nou redt van een voortijdig levenseinde.
Dan leren ze elkaar kennen, worden verliefd en beleven deze liefde zeer intens terwijl ze er voor een schoolopdracht op uit trekken.
De afloop was zeer voorspelbaar. Meer zeg ik er niet over, maar een aanrader vind ik dit boek niet.

Het volgende boek dat Els koos, is:  Het leven van Pi. Van Yann Martel.
En dat boek, dat kan ik nu al zeggen, want ik heb het twee keer gelezen, is wél een aanrader, een absolute aanrader.
Het is een paar jaar mijn favoriete boek geweest. En ik dacht meteen: ik ga het nog eens lezen. Dat deed ik en het boeit me weer enorm!

Update: Ik zie net dat de film die gemaakt is naar Het Leven van Pi (Life of Pi) zaterdag wordt uitgezonden. RTL 5, 20.00 uur.

Wat ik ook nog even wil zeggen (over juf Kiet)

Dan kom ik nog even terug op  'De Kinderen van Juf Kiet', een film waar ik een paar dagen geleden hier wat over vertelde.

Daarop kwam een reactie van Maaike en die vond ik interessant. Maaike is zelf juf en schreef dat ze  twijfelde of ze naar deze film zou gaan. Ze gaf me links naar stukken van mensen (onderwijsmensen) die helemaal niet zo positief waren over de film.
Zelf had ik voor ik de film zag,  in het Parool al een tamelijk negatief commentaar gelezen en een ingezonden brief als reactie daarop.
Maaike dacht (en dat begrijp ik heel goed) dat ze zich na het zien van de film kwetsbaar zal gaan voelen, dat ze gaat spiegelen en zich zal afvragen wat voor soort juf ze zelf is, met het nodige piekerwerk als gevolg.

Ik kan alleen maar zeggen, Maaike je hebt gelijk. Ik ken je niet, maar ik denk dat dat gaat gebeuren.
Bij mij gebeurde het ook. Want behalve dat ik opeens dacht dat ik graag weer juf zou willen zijn (ben vijf jaar met pensioen) ging ik me ook absoluut afvragen wat voor juf ik was. Het lijkt me juist goed om daar af en toe bij stil te staan, jezelf proberen te zien zoals je bent voor de klas.
Dat het nu gebeurde door de film is duidelijk, maar in de jaren toen ik nog werkte, waren er toch heel vaak ook van dat soort momenten. Dat vind ik juist goed. Sterker nog, het is belangrijk om naar je zelf te kijken. Te zien wat je doet en te zien dat je het soms heel goed doet en soms gigantisch in de fout gaat. Daar groei je van. En daar hebben de kinderen voordeel van.

Dan het commentaar op de film. Dat is soms positief, maar soms ook bepaald niet mals.
Het ergste vind ik dat mensen zich afvragen of juf Kiet de kinderen wel ziet. Ziet ze de wanhopige blikken? Ziet ze het verdriet? Luistert ze echt?
Het antwoord is nee. Er zijn wanhopige blikken die ze niet heeft gezien. Er zullen momenten zijn geweest dat ze het verdriet niet zag en ze zal ook niet altijd echt geluisterd hebben. Haar handelen is ook niet altijd te verdedigen. Zo begrijp ik niet waarom de kinderen in rijtjes zaten, wat is er mis met een kring. En ik denk dat iedereen medelijden met Haya had, toen ze haar moeder niet mocht bellen.
Is dat teleurstellend? Nee, natuurlijk niet. Er is geen enkele leerkracht die dat allemaal voortdurend doet en dat ook volhoudt.
In mijn ogen gaat het om de momenten dat het allemaal wel lukt en mijn conclusie na het zien van de film is: die momenten zijn er heel vaak.  De kinderen bloeien op. Dáár gaat het om.

Juf Kiet heeft het waarschijnlijk veel te druk met haar belangrijke werk, maar wat zou het mooi zijn als ze een keer verscheen en bevraagd zou worden. Niet ondervraagd, maar bevraagd. Door iemand die zelf voor de klas staat of heeft gestaan.  Ik zou willen weten wat er verder voor hulp is. Wat ze weet over de achtergronden van al die verschillende kinderen. Hoe ze met de ouders in contact is. 

I Daniel Blake

Uit de Cinema Oostereilandfolder:
Daniel Blake verdient zijn brood als timmerman. tot hij een hartaanval krijgt. Voor  het eerst in zijn leven moet hij een beroep doen op de staat. Zijn grootste opgaven lijkt dan pas te beginnen want probeer maar eens een weg te vinden door het onpersoonlijke bureaucratischeuitkeringssysteem. 
 Daniel mag van zijn arts helemaal niet werken, maar wordt na een belachelijke reeks vragen gezond genoeg geacht om te werken en dus moet hij solliciteren.
Het is allemaal zeer onredelijk. Bureaucratie ten top
En dan is daar nog Katie, een alleenstaande moeder en ook zij wordt slecht behandeld door de instanties. Daniel probeert ze te helpen.

Ik vond het een goede film. 
Een film die ons weer eens even wijst op de misstanden in onze maatschappij. Niet dat het zal helpen... maar misschien ook wel. Wie weet?
Ik kijk op dit moment naar de serie 'Schuldig' op televisie. Een uitstekend gemaakte serie over mensen in Amsterdam- Noord die  door allerlei oorzaken uit huis gezet worden, in de schuldsanering zitten en geen nagel hebben om hun kont te krabben.
Eigenlijk maakt het in mijn ogen niet zoveel uit of dat nu hun eigen schuld is of niet. Ze hebben het moeilijk en de mensen die hun gevallen moeten beoordelen of die zo'n uitzetting moeten regelen, niet. Ja die denken diep na en voeren eindeloze discussies en halen er nog eens even iemand bij en....
Dat is Nederland in 2016. 
Ik lees ook het Parool en daar staat elke week een rubriek in, waarin een Amsterdammer hulp vraagt aan een andere Amsterdammer. Dat zijn ook vaak mensen die iets is overkomen waardoor ze in de problemen zijn geraakt. Het zijn niet al te grote wensen die ze hebben. Deze week een meneer die op het kale, koude beton in zijn huis leeft. Hij vroeg om zeil. Dat wordt ongetwijfeld geleverd nu. Maar zo zijn er denk ik nog velen die niet in de krant om hulp vragen en het dus ook niet krijgen.
Terug naar de film:  wat Daniel Blake is gebeurd, kan iedereen gebeuren. Ook hier in Nederland.  En dan moet je hopen dat je hulp krijgt. Op de juiste wijze. Want anders gaat het fout.
Dát liet de film duidelijk zien en daarom alleen al zeer te prijzen.

Terug naar Alice Neel

Ik zei het al, ik ga,  geïntrigeerd als ik ben door de portretkunst van Alice Neel, nog een keer naar het Gemeentemuseum in Den Haag, om nog een keer te kijken. Rustig te kijken.  Te lezen ook.
En dat deed ik.
Met als gevolg dat ik nu best nog een paar portretten kan laten zien.

Dit bijvoorbeeld. Afgebeeld is de moeder van de schilderes. Kijk even naar de tekst bij het schilderij:

Iemand die ik een beetje ken van het bloggen (zij blogt niet meer) en die zelf schildert, had deze tentoonstelling ook bezocht en vond de portretten goed, maar de teksten vond zij irritant, gepsychologiseer. Dus ik werd nieuwsgierig. Nou deze tekst is zo'n voorbeeld.  Ik begrijp wat ze bedoelde, maar mij stoort het helemaal niet.
Nog een portret:

Dit is een jongen die Neel  kende toen hij nog een kind was. Zij schilderde hem geregeld. Later werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van 25 jaar voor oplichting en moord. Dat staat er dus ook bij en dat is ook iets dat ik wil weten. Er staat verder bij dat de wilde achtergrond misschien een symbool is voor zijn geestelijke instabiliteit. En dat hij zich met al die ringen aan zijn vingers bewust is van zijn verleidelijke charme.
Ik kan me voorstellen dat iemand dit soort commentaar vervelend gepsycholgiseer vindt. Ik heb er geen last van. Uiteindelijk zien we toch wat we zelf willen zien. Zonder tekst zou ik helemaal geen gedachte over die wilde achtergrond hebben gehad. En had ik hierin gewoon een mooie jongen gezien.
Nou , nog één portret en dan houd ik op over Alice Neel. Beloofd.

Dit zijn haar schoondochter en kleindochter Olivia. Bij dit schilderij staat dat de moeder duidelijk moeite heeft haar dochter stil te laten zitten en dat Neel het moederschap toonde zoals het was, iets wat andere schilders hadden nagelaten. En dat Neel daardoor een feministisch icoon werd. Kijk en nu voelde ik wel een beetje irritatie.
Over de tekst dan hè, zeker niet over het schilderij. Ik vind het echt prachtig!

De kinderen van juf Kiet

'Ooooh... ik wil weer voor de klas',  dat was mijn eerste gedachte toen ik deze film zag. En aan het eind van de film dacht ik het nog steeds. Maar dit terzijde.

De titel geeft exact aan waar de film over gaat. Een groep kinderen, overal vandaan, ook uit Syrië, die in een dorp in Brabant les krijgen van een juf.
Juf Kiet.
Ik vond haar fantastisch.
En die kinderen vond ik ook fantastisch. . Vier van hen werden speciaal gevolgd: Haya, Branche, Leanne en Jorj. 
Getraumatiseerde kinderen. Angstige kinderen. Dappere, stoere, lieve, leuke kinderen.
Het zijn niet de gemakkelijkste kinderen; van deze vier zouden er zeker twee heel goed in het speciaal onderwijs hebben gepast. Zo herkenbaar.
Maar nodig is dat niet, want hun juf heeft de zaken prima onder controle. Respect.
Respect vooral omdat ze de kinderen niet alleen rekenen en schrijven leert, ze leert ze ook aandacht hebben voor elkaar. Kijken hoe een ander kind kijkt en wat dat zou kunnen betekenen. 
Ze heeft geduld en ziet vaak wat er nodig is. Een gesprekje of een nieuwe bril.
Hoe dan ook, als je geïneresseerd bent in onderwijs of/en in het vluchtelingenprobleem, maar vooral als je geïnteresseerd bent in kinderen... dan is dit echt een aanrader!!!!!!!!!!!
Met heel veel complimenten voor de makers van de film, Peter en Petra Lataster. Van filmen heb ik geen verstand, maar het zal niet makkelijk zijn geweest. Heel knap gedaan!
Kijk voor je zelf: hier is de trailer: