Wat een vrouw

Joan Baez, ik schreef al eerder over haar, of eigenlijk over hoe haar stem en haar muziek me zomaar ineens kunnen terug brengen naar een periode in mijn leven. Hier kun je dat stukje nog lezen, klik
Baez had toen net haar afscheidsconcert in Carré gegeven, maar (en dat is wel een beetje gek) er zou nóg een afscheidsconcert komen, in februari 2019.
We dachten er toen, in juni 2018, heel diep over na of we naar dat concert wilden. Ik heb er eigenlijk een hekel aan om zo lang van tevoren kaarten te bestellen. Het zijn ook altijd dure kaarten, hoewel wij dan weer meestal van die dure kaarten de goedkoopste nemen. Maa nou ja, dit was wel de laatste kans; dus we gingen. Afgelopen vrijdag.

Je kunt wel zien dat we weer erg hoog zaten, slechts één rij lager dan de vorige keer toen ik zo'n hoogtevrees had. Maar dit was achter een muurtje en daardoor was het totaal niet eng.
Foto's maken tijdens het optreden was niet toegestaan en daar heb ik me keurig aan gehouden, tot de toegift.

Niet best, die foto, maar het optreden wel.  Wij vonden het geweldig om mee te maken.
Om te zien hoe deze vrouw van achtenzeventig, twee uur achter elkaar de zaal wist te boeien en te laten genieten.
Aan de rechterkant zit trouwens haar zoon. En links, die muzikant was fantastisch maar ik weet niet hoe hij heet.
Het eerste nummer dat ze zong heette heel toepasselijk The last Leaf on the Tree.
'Dat ben ik', zei ze met de nodige zelfspot, 'The last Leaf on the Tree'
Ik vond het een mooi nummer, maar haar stem moest nog een beetje op gang komen en dat gebeurde ook. Die stem is trouwens veel lager geworden en dus liet ze zich,  heel handig,  door een dijk van een zangeres bij staan;  liet ze die zangeres meezingen in sommige nummers.  Klonk prachtig.
Ze vertelde dat ze die zelfde dag in het hotelzwembad was gaan zwemmen en tijdens dat zwemmen was ze in contact gekomen met een groepje vrouwen, die haar eerst niet herkenden.
 'Oh had jij vroeger niet lang zwart haar?' 'Ja, dat hád ik'.
Deze vrouwen vroegen haar of ze het Nederlandse woordje 'goed' zou kunnen uitspreken en toen ze dat kon,  leerden ze haar het zinnetje Oh komt het ooit nog goed? Als vertaling van When will they ever learn? uit Where have all the flowers gone.
Ze zong veel oude nummers van Bob Dylan natuurlijk en van Donovan en Pete Seeger. Mooi toch allemaal.
Maar ook nieuwe nummers (voor mij dan) waaruit haar protest-achtergrond duidelijk bleek. Silver Blade bijvoorbeeld,  over een vrouw die haar verkrachter doodsteekt. Ook een nummer over Obama die Amazing Grace ging zingen  bij een bezoek aan slachtoffers van het zoveelste wapengeweld in Amerika
Ik versta songteksten zelden meteen de eerste keer. Maar dit was allemaal heel duidelijk. O ja en ook nog een lied over illegale immigranten.
In de toegiften zong ze The Boxer en Donna en Imagine. De zaal zong zachtjes mee.
Een carrière van negenenvijftig jaar en dat was het.
Joan Baez. Wat een vrouw!!

I see Faces

Om te beginnen deze mooie, van Jeanette van het blog Hip en Kleurig.   'I see Faces', schrijft Jeanette erbij. En ik dacht dat dat een prachtnaam voor deze rubriek zou zijn.
De volgende is van Sjoerd:

Sjoerd stuurde de afbeelding op links van zijn Moto X4 smartphone . Ik keek er naar en zag het gezichtje, maar dacht je kunt hem ook omdraaien. Weer een gezichtje, op rechts.

Dit gezichtje werd me opgestuurd door Frits. Wij waren met B&M in het Gemeentemusem in Den Haag en Bert zag dit gezichtje. Frits maakte de foto en stuurde hem op.
De volgende is ook van Bert. Daar waren we ook bij, op bezoek bij de oudste zoon van B&M. Die is zolang ik me kan herinneren en dat is heel lang, een enorme treinliefhebber.
Dit treintje stond op z'n tafel. Bert maakte de foto. Ik had het treintje dus wel gezien, maar het gezichtje niet. Nu wel:

Deze vind ik ook wel bijzonder. Emie stuurde hem:

Ik vind het wat kubistisch  hebben, wat Picassoachtigs. Dank, Emie. Zeer geslaagd!
En tenslotte ook nog een leukerd van Ferrara

'Al gruttend in de knopendoos op zoek naar materiaal voor ATC-tjes lagen deze 3 smoeltjes zomaar voor mijn neus. Associatie met de boerka kon niet uitblijven.

Kijk maar of je ze wilt gebruiken'. 

Nou en of wilde ik ze gebruiken om hier in deze rubriek te plaatsen. Het is echt net een boerka hè. 

Dat was het weer voor deze keer. Alle inzenders hartelijk dank. 

En... blijf speuren!

Brievenbus

't Is afgelopen. 't Is klaar. Uit! Na veertig jaar trouwe dienst te hebben bewezen,  gaat-ie weg, mijn brievenbus:

De brievenbus moet er zelf ook een beetje van huilen, zie je wel
Deze en zijn voorgangers  stonden super dicht bij ons huis. Ik kon ze door het keukenraam zien.
De grote hoeveelheden post die ik heb verstuurd, hebben er dus niet voor gezorgd dat-ie mocht blijven, helaas.
De dichtstbijzijnde brievenbus is op ongeveer tien minuten loopafstand en dat is niet heel erg.
Maar ik kan nooit meer om 17.01 uur rennen naar de brievenbus voor dat vergeten verjaardagkaartje. Hopend dat er nog niet gelicht was.
Ooit heb ik per abuis de huissleutel die ik in mijn hand had met de post mee in de brievenbus gegooid en toen maar gewoon gewacht tot er gelicht werd. Voorbij, voorbij...
De vraag is natuurlijk hoelang we nog gewoon post zullen kunnen versturen. En ook hoe lang zullen er nog kaarten bezorgd worden. Ik denk niet heel erg lang meer.
Deze week kreeg ik een wel zeer toepasselijke kaart.

Links de kaart en rechts de postzegel. Allebei uit Rusland. Deze keer vond ik de voorkant van de kaart leuk, maar de adreszijde nog leuker:

Disclosing Decay

Toen ik in Beelden aan Zee was en nog onder de indruk van Zadkine, liep ik nog even verder Richting een buitendeur.
Ik wilde even kijken of je daar iets van Scheveningen zou zien.
Het was koud en het regende, maar ik ging toch.

Door de deur naar buiten kijkend , zag ik dit en ik dacht:  'Nog een beeld. Oh ja, we hebben nog niets gezien van de vaste collectie van het museum. We moeten echt nog een keer terug'
En ik liep door. Ik kwam op een soort terras terecht , in de regen en zag inderdaad Scheveningen:

Pas daarna keek ik naar het beeld. En keek en keek en bleef kijken.
In de regen en zonder jas,  stond ik daar een potje gelukkig te worden. Want Zadkine was mooi, maar dit beeld...
Ik weet niet waarom, ja, het is mooi. Maar ik had al zoveel moois gezien en toch deed dit me nóg meer dan Zadkine. Veel meer.
Ik zal wel nooit kunnen verklaren en zeker niet verwoorden waarom

Toen ik uiteindelijk wegging, had ik geen naam kunnen vinden van de maker. Terug dus naar de ingang om eens even te informeren. Niemand die het wist, maar wel wist iemand waar ik de naam zou kunnen vinden.
Weer naar het beeld.
Het is van Angus Taylor (1970) en het heet Disclosing Decay.
Het is gemaakt in 2008 en van steen en brons.

Eén ding is zeker: ik wil sowieso terug naar Beelden aan Zee en dan stoom ik meteen door naar dit beeld.

Terug naar Zadkine

Nog even terug naar Beelden aan Zee en naar  Zadkine.
Ik wil nog wat laten zien, maar ik vind het moeilijk kiezen. Er was zoveel moois. Ik zal me beperken tot twee werken.

Dit werk heet De Gevangene. Het is brons en gemaakt in 1943.
De figuur staat (zo lees ik in het begeleidend gidsje), volgens Zadkine zelf, symbool voor al die Fransen die in tegenstelling tot hemzelf, niet hadden kunnen vluchten voor de nazi's. Het beeld kan ook gezien worden als een uiting van Zadkine's eigen onmacht. Vanuit New York kon hij niets veranderen aan het lot van zijn landgenoten.(Hij was een Wit-Rus, maar gevestigd in Parijs)

Het menselijk bos. Ook brons en gemaakt in 1948.
Dit beeld mag gezien worden als een oproep tot respect voor de natuur. Nu nog steeds actueel dus.


We moesten voor deze prachtige tentoonstelling 2,50 betalen, met de museumjaarkaart. Kregen we wel een stickertje op die kaart en dat betekent dat we de volgende keer niet weer hoeven te betalen. Ze gingen er een beetje van uit dat we nog eens gaan kijken en daar konden ze best wel eens gelijk in hebben. Echt heel erg mooi.
Meer info: klik.

We zagen trouwens nog iets leuks daar, nl. de gipsotheek. Daar worden de gipsen modellen van sommige beelden bewaard. Dit model bijvoorbeeld:

Dit beeld dat ik nog nooit in het echt heb gezien, is van Mari Andriessen en laat het moment zien dat Koningin Wilhelmina weer voet op Nederlandse bodem zet. Als ik kon tekenen zou ik het uit mijn hoofd kunnen uittekenen, zo vaak heb ik het gezien. Maar nog nooit in het echt dus. Nu nog steeds niet, maar dit was ook leuk.

Zadkine aan zee

Zadkine, Ossip Zadkine (1888-1967), kende ik eigenlijk alleen van zijn beeld  'De Verwoeste Stad', in Rotterdam.
Een aansprekend beeld dat ik meermaals in het echt heb gezien.
Els vertelde net op haar blog dat het ook wel 'Jan Gat' wordt genoemd. En later zag ik ook nog als bijnaam 'Jan met de handjes'.
Deze keer zag ik een heleboel Zadkine. In museum Beelden aan Zee, in Scheveningen.
Daar was ik nou nog nooit geweest. Ik ben niet zo heel erg van de beelden.
Maar ik ben om.
Door Zadkine aan Zee

Die Zadkine, wat een produktie heeft die man gehad. En wat een mooi werk, ook supermooi tentoongesteld.
Ik wilde eigenlijk niet De verwoeste stad laten zien, omdat iedereen dat beeld wel kent. Maar deze foto vond ik nou weer te mooi om niet te laten zien.

En daar was de Bijenkorf weer, waar ik het net uitgebreid over heb gehad. Zo toevallig.
Want wat ik niet wist, is dat het beeld door de directie van de  Bijenkorf aan de stad Rotterdam is geschonken.  Als blijvende herinnering aan het vernietigende bombardement op Rotterdam in 1940.
Ook omdat de Bijenkorf, toen nog een echt joods bedrijf, veel joodse personeelsleden had verloren door de oorlog.

Toen we op de tentoonstelling stonden te kijken was er ook een rondleiding gaande en dan heb ik nogal eens de neiging om er zo'n beetje onopvallend bij te gaan staan en lekker mee te luisteren.
De rondleider vertelde dat de sokkel van het beeld ook bijzonder is.
Kijk, het beeld was natuurlijk een geschenk, maar zo'n sokkel is ook duur. Het graniet van déze sokkel was eigenlijk bedoeld om er een standbeeld van Adolf Hitler op te plaatsen. In Berlijn. 
Steenhouwers, Rotterdamse steenhouwers, die daar gedwongen aan hadden moeten werken, konden als een soort oorlogsbuit, het graniet na de oorlog goedkoop meenemen.
Dus dit beeld, toch ook een anti-oorlogsmonument, staat nu op een sokkel, waar eigenlijk Hitler had moeten staan.
Dat vind ik mooi.
Daarom toch nog maar even het beeld: 

De rest van de tentoonstelling, daar laat ik een andere keer nog wat van zien.

Simple lines?

Back to London, where I saw this one.
I really, really love this painting. A woman in hijab and a stick white figure. Hand in hand.
The artist is known as Stik.

The painting is used for a book cover.
I think I can compare his work, those simple lines, to our dutch Dick Bruna, also a master of simple lines.
Very special, both. and in fact not simple at all!!!

Linking to Colourful World

De Bijenkorf

Vorige week was ik toch weer teleurgesteld bij een bezoek aan de Bijenkorf.
De winkel die vroeger mijn favoriete winkel was.  Thuisgekomen ging ik even snuffelen in een boek dat ik heb, over de geschiedenis van de winkel.
De titel van dat boek? 't Gonst
Een aardig boek, om zo eens in te bladeren en een stukje te lezen.
Deze boekenlegger zat er in.
En behalve dat ik 'm erg mooi vind, vroeg ik me ook af wat de letters S.P.G.  betekenen.
Nou dat werd meteen duidelijk toen ik verder las in het boek. S.P.G. staat voor Simon Philip Goudsmit.
Deze S.P.G. is de man die in 1870 (toen nog met een vennoot) een winkel begon in garen en band en sajet (dat is een soort breiwol) en 'hetgeen daartoe behoort'.
Die winkel was in een drukke winkelstraat, de Nieuwendijk en zou uitgroeien tot het eerste echte Nederlandse warenhuis. S.P.G. is joods en daarom in de eerste jaren op sabbat gesloten. Dat is dan van zonsondergang op vrijdag tot zonsondergang op zaterdag. Daarna 's winters weer open op zaterdagavond en verder ook op zondag. Er waren ook vooral joodse werknemers.
De stad groeit en bloeit in deze periode. De winkel ook.

S.P.G. sterft in 1889, hij is dan nog maar vierenveertig en laat een vrouw, Sara,  vier dochters en een zoon na.
Dan komt er hulp. Een jonge man, zoon van Sara's zuster komt erbij. Zij naam is Arthur Isaac. Vijfentwintig is hij, zonder winkelervaring, maar onder zijn leiding begint de echte groei van de winkel. Onder zijn leiding ook,  krijgt de winkel de naam Bijenkorf.
Er komen steeds meer panden bij daar op de Nieuwendijk.
Tja en dan wordt het tijd voor een grote winkel, een echt warenhuis.
Arthur Isaac huurt voor 20 cent per vierkante meter,  per week, het oude beursterrein en zet daar een tijdeljke winkel neer. Hij trekt een architect aan, J.A. van Straaten  en (uiteraard) na protesten,  kan er uiteindelijk gebouwd gaan worden.
Daar waar de Bijenkorf nu nog steeds is. 
Op de hoek van de Dam en het Damrak.
In 1928 wordt Arthur Isaac opgevolgd door de enige zoon van S.P.G. : Alfred Goudsmit.

Terwijl ik het boek niet alleen meer doorbladerde, maar echt las, kwam ik tot de conclusie dat er in al die jaren heel veel veranderingen hebben plaats gevonden.
En dat zonder die veranderingen en blikken op de toekomst, er niet veel gebeurd zou zijn.
Dat de Bijenkorf  nu, met al die dure dingen zoals tassen van 1700 euro, gewoon een nieuwe weg is ingeslagen met als doel het hoofd boven water te houden.
Zoals dat al die jaren het geval is geweest...

Gezichtjes

'Op de gesloten computer van meneer F.', schrijft Ferrara.
Ik klapte natuurlijk meteen mijn eigen laptop dicht, maar niks hoor. Dankjewel!
Een dag later stuurde Toos,  van In de Weer,  gezichtjes die ze op haar stofzuiger zag.

Ik was aan het stofzuigen', schrijft Toos, ' en die bleef hangen om de hoek van het bed. Ik trok natuurlijk te hard aan de slang en de stofzuiger ging op z’n kop en jawel hoor ik zag zomaar een gezicht. Toen ik tijdens het fotograferen iets ging verstaan zag ik een open mond en een dichte. Jij ook ?'

Nou en of, superleuk. Dankjewel.
Het volgende  gezichtje komt van Inge van Schrijfsels van Mij

 
'Hoe vind je ‘m? Niet persoonlijk gezien dit gezichtje-kunstwerk, maar ‘t is wel te bewonderen in Sittard, in ‘De Domijnen”'.

Daarna kwam er weer een van Jeanne.

Het is een uitvergroot balkon van Casa Battlo, van Gaudi. Ik vind het op een poes lijken.

En tenslotte (voor deze keer) Inge. Zij keek eens goed naar de sneeuw ( niet hier hoor) en zag

Iets dichterbij:

En toen heb ik de foto een klein beetje donkerder gemaakt 

Zie je het nóg beter!

Dames hartelijk dank weer. En... blijf speuren!

In de maneschijn

Deel acht al weer, in deze serie van M. J. Arlidge over inspecteur Helen Grace en haar werk in het criminele Southampton. .
Tsjonge, daar gebeurt nog eens wat.
Gelukkig is het me op dit moment veel te koud om in een tent te kamperen, maar als het lekker kampeerweer zou zijn, zou ik na lezing van dit boek, ook eventjes heel goed nadenken.
Op een boscamping worden namelijk twee mensen vermoord die de vorige nacht gewoon in hun tent zijn gaan slapen. 's Morgens worden zij gemist door hun partners en later met pijlen doorboord  terug gevonden, opgehangen in het bos.
Aan Grace en haar team de taak om deze misdaden op te lossen. Maar er is geen enkel verband en dat maakt het heel erg lastig.
Ik vond het een heel spannend deel. Echt. Natuurlijk doen een paar oude bekenden mee, zoals Helens collega en vriendin Charlie, de nieuwe hoofdinspecteur en de verschrikkelijke journaliste Emilia Garanita.
En er is een nieuweling in het team, een man die dol lijkt te zijn op Helen.
Je zou dit boek heus wel kunnen lezen zonder de voorgaande delen te kennen. Maar ik blijf van mening dat het leuker is om de hele serie te lezen.