Alex Prager

Het laatste onderdeel van een  dag Amsterdam  werd het Foam, het Fotomuseum van Amsterdam
Ik had er in de krant en bij blogmaatje Jeanne over gelezen en wist dat ik wilde gaan kijken.
Toch hadden we voor deze dag vooraf niets gepland. Alleen de Noordermarkt.
Daar was het vertrekpunt
We liepen gewoon maar wat en op een of andere manier kwamen we terecht bij drie totaal verschillende dingen.
De kerk, de koekjes en nu dus de foto's.
Een tentoonstelling van het werk van Alex Prager.
Echt, je kijkt je ogen uit. Ik heb zeer van het werk van die vrouw genoten.
Bijna alles is in scene gezet en er is zoveel te zien op haar foto's. Echt ongelooflijk veel.
Ik las dat het een combinatie van straatfotografie, popcultuur en film betreft
En dat zou heel goed kunnen, sterker nog, het zal zeker zo zijn. Mij maakt het niks uit
Kijken en genieten, dat is wat ik deed.
Ik laat wat zien:

Susie and friends, 2008, from the series The Big Valley

Desiree 2008, from the series The Big Valley

Nou vooruit, nog eentje dan:

From the series Face in the Crowd

En de allerlaatste, gewoon omdat ik Pragers foto fantastisch vind en mijn foto grappig:

Ellen, 2007, from the series Polyester

Koekmakerij

We slenterden verder, na de Nieuwe Kerk en kwamen terecht in de Heisteeg.
En in die Heisteeg is een Koekmakerij. Het woord alleen al...
Het leuke is dat er in die koekmakerij maar een sóórt koek wordt gemaakt. Chocoladekoeken.
Ik had er over gelezen in Het Parool en ook dat er lange rijen wachtenden staan daar in de steeg. Er was inderdaad een kleine rij, maar het ging heel snel.
Ik was zo aan de beurt en kon ook nog wat foto's maken.
Het moest de perfecte koek worden, vond de bedenkster Vera van Stapele en dat is aardig gelukt. Als je van koek en van chocola en van zoet houdt.

De koeken krijg je lauwwarm. Je kunt ook wel een voorraadje kopen, want ze worden de hele dag door ter plekke gebakken. Wij kochten er twee extra, die bewaarden we tot 's avonds en ik vond ze koud ook lekker.

Het leuke is dat het de eigenares werd afgeraden om dit bedrijfje te beginnen, het zou nooit rendabel kunnen zijn en slechts één smaak was echt veel te weinig.
Ze trok zich er niets van aan, zette haar plan door  en zie nu eens... Ze verkoopt er drieduizend per dag.

We gingen op het Spui op een terrasje zitten om wat te drinken en aten daarbij onze koeken. Heerlijk.
Het artikel in het Parool kun je hier lezen. Klik 
De koekmakerij heeft zelf ook een website en die vind je hier: Klik 

De Nieuwe Kerk

Vorige week maandag, toen het nog niet zo warm was, gewoon prachtig zomerweer, waren we in Amsterdam. We gingen naar de Noordermarkt, aten daarna een broodje in café het Papeneiland,  waar we dat altíjd doen, slenterden lekker verder door de Jordaan en kwamen uit bij de Nieuwe Kerk op de Dam.

Daar is regelmatig een tentoonstelling. Dus even naar binnen om te kijken.
En er WAS een soort tentoonstelling, genaamd Reis door de Tijd. Bovendien werd het orgel bespeeld toen wij er waren.
De tentoonstelling is gericht op de kerk zelf en op bijzondere gebeurtenissen die daar plaats vonden. 
Je ziet Amsterdamse geschiedenis, maar eigenlijk is het gewoon Nederlandse geschiedenis of zoals dat vroeger werd genoemd Vaderlandse geschiedenis. En kunstgeschiedenis.
Ik ben echt vaak in die kerk geweest, maar toch zie je telkens weer andere dingen.
Mijn aandacht ging nu uit naar de Beeldenstorm (1566) en daarna.
Tot die tijd was het 'gewoon' een katholieke kerk. Kleurrijk en versierd. Zoals deze zuil

Deze voorstelling van een engel is nog niet zo heel lang geleden tevoorschijn gekomen en hersteld. Er was gewoon wit overheen geverfd.
De engel was waarschijnlijk nóg kleuriger
Aan het begin van de 16e eeuw was er veel kleur. Toen moest alles veranderen en werd het interieur leeg en wit. Sober.

Een witte, protestantse kerk werd het, met het kleurenschema wit, grijs en zwart.
Het is er zo groot, het is er zo mooi en er zijn zoveel details. Je voelt er de geschiedenis.
Ik moet me echt inhouden. En dat doe ik.

De kerk is met de MJK gratis te bezichtigen en de orgelconcerten zijn tussen 12 en 12. 30

Monday Mural

When in Amsterdam: always try to look up. Because if you do,  you might see this.

Keizersgracht, corner Leliegracht: a beautiful Jugendstil building:
The First Dutch Life Insurance Company.
The building is  from 1905 (design G. van Arkel en H.H. Baanders)

And looking up there's a fine mosaic

An angel, spreading her wings,  thus protecting a mother and her child. And pointing to a policy. Symbol for the Insurance Company.
And then, round the corner, there's another one.

I could nof find the name of the designer.
Linking to Colourful World

Televisie

Soms is er helemaal niks op televisie. Er is wel wat natuurlijk maar niets wat mij ook maar een klein beetje aantrekt of boeit. Er zijn ook heeeel veel herhalingen trouwens.
Toch zijn er altijd zaken die met kop en schouders boven alle pulp en rotzooi uitsteken en die worden dan door mij ook hogelijk gewaardeerd.

* Ik heb bijvoorbeeld genoten van 63-UP.
In die serie zijn mensen om de zeven jaar gevolgd (door Michel   Apted), vanaf hun zevende, 7-UP dus. Heel erg leuk om te zien hoe je in sommige 63-jarigen van nu, nog precies de 7-jarigen van toen,  terug ziet. Ik verheug me nu al op de volgende serie. Over zeven jaar.

* Dan de serie 'Helden van het Maxima'

Een kleine serie (3 afleveringen) waar ik echt van onder de indruk was.
Hierin werden werkers in het Prinses Maxima Centrum (kinderoncologie), een jaar lang gevolgd. De directeur, de artsen, de onderzoeker, het hoofd van de apotheek en de verpleegkundigen.
Ik heb er soms met tranen in mijn ogen naar zitten kijken. Want inderdaad, helden zijn het.
Je moet het maar doen, je moet er maar tegen kunnen.

Werken voor en met kinderen met kanker. Deze mensen doen het met zoveel liefde en inzet...
Diep respect!

* Poldark natuurlijk. Heerlijk! Superromantisch en spannend en in een geweldige omgeving opgenomen

En dan nog even een guilty pleasure van mij.
Wat iemand anders misschien onder pulp zou rangschikken.
Maar ik kan er buitengewoon van genieten: Dr. Quinn, Medicine Woman.
Een serie over Michaela Quinn die in in het (wilde) westen van Amerika arts wordt. Het begint zo rond 1870.  Dr. Mike is de eerste vrouwelijke arts in dat gebied . Ze heeft  heel wat te overwinnen en dat doet ze ook. Met een geliefde en drie aangenomen kinderen en een eigen kind en heel braaf, moreel hoogstaande ideeën en dat suddert maar door.
Er zijn in zes seizoenen geloof ik zo'n 150 afleveringen gemaakt en die worden allemaal uitgezonden op RTL8.  De serie is hier uitgezonden in 1993. Ik heb toen wel eens incidenteel een aflevering gezien, maar veel tijd had ik niet toen.
Ik neem de afleveringen op en kijk er dan drie of vier achter elkaar als  het me uitkomt en ik moe ben. Of zoals nu met de warmte.
We zijn al in seizoen 5, dus ik val straks in een gat. Een groot gat.

Twee flesjes

Zomaar twee kleine flesjes.
Twee flesjes die altijd in mijn bureautje staan, samen met wat andere dierbare dingetjes. Niks bijzonders hoor. Een flesje 4711 van mijn schoonmoeder. De polsteller van mijn moeder en haar vingerhoed. Een steen in de vorm van een hartje.
En die flesjes dus. Af en toe vul ik ze. Vaak met een afgeknakte bloem uit een boeket. Of met een paar bloemetjes uit de tuin.
Ze zijn oud, ik denk zo'n tweeënveertig jaar oud. Dat zit zo:
Mijn man en ik werden op Sicilië verliefd op elkaar.
Er waren die reis heel wat hoogtepunten. Eigenlijk was het één groot hoogtepunt natuurlijk. Want wat wil je nog meer? Verliefd in Italië.
Wat reizen betreft was het ook interessant. Zo bezochten we op een avond  in Rome de thermen van Caracalla.
In de tijd van de oude Romeinen, was dat een gigantische badinrichting. Met ook nog heel wat andere faciliteiten als winkels, een bibliotheek . Een soort antiek welzijnscomplex.
In onze tijd wordt daar in die ruïnes wel eens een opera opgevoerd. Buiten dus.
Wij gingen daar naar kijken en luisteren.
Ik houd helemaal niet van opera. Het was me om de belevenis te doen.
En een belevenis, dat was het.
Buiten zitten, in zo'n antieke omgeving, heel erg lang, met een dekentje en een klein flesje gevuld met een drankje waar je het warm van kreeg. Geen idee wat het was, maar heerlijk.
We zagen de opera Aïda, het was een spektakel. Zeer indrukwekkend.
Nou, door die flesjes denk ik regelmatig terug aan die avond. Een pracht herinnering.

En dat ik er nu wat over vertel, dat komt door Marlou. Zij en haar verloofde gaan naar Verona, voor een opera. Geweldig natuurlijk en ik hoop dat ze er net zo'n heerlijke avond hebben als wij toen hadden.

The Lion King

Ik wist al van tevoren dat ik deze film fantastisch zou vinden.
Ik had nog vrijkaartjes voor de 'gewone' bioscoop en we besloten ze nu te gebruiken.
En ik werd niet teleurgesteld. Want:
a. Het was er heerlijk koel
b. De film was ook cool
Meer dan cool, wat een film. Mooi, soms even ontroerend, geestig! Echt een goeie film!
Hoe ze dat kunnen maken, dat is gewoon onwaarschijnlijk. Zo knap.
En dan nog de muziek. Ook mooi!

Het verhaal zal iedereen wel zowat kennen. De leeuwenwelp Simba  is voorbestemd om later zijn vader koning Mufasa op te  volgen.  Maar dan gaat Simba's vader dood en Scar, de broer van Mufasa komt op de troon en er verandert veel.Simba voelt zich schuldig en verdwijnt, maar hij komt ook terug.

Enfin ik wilde een paar minuten geleden op de knop publiceren drukken, maar mijn computer is nogal traag, dus ik keek tussendoor even naar mijn mail op mijn telefoon. Daar zat een mailtje tussen van National Geographic met als titel: In een echte leeuwentroep gaat het er zo aan toe.
Heel toevallig, dus dat wilde ik even lezen.

Nu is het zo dat mijn groep op school, toen ik nog werkte,  De Leeuwen heette. Alle groepen hadden dierennamen. Dus ik heb mij wel vaak in leeuwen verdiept. De dag dat de nieuwe kinderen, net voor de vakantie een dagje kwamen, besteedde ik altijd veel tijd aan het onderwerp leeuwen. Ja ze gingen een heel jaar zo heten, dus kregen ze allerlei leeuwenverhalen, feitjes en liedjes en zo.

Ik wist dus toen ik de film zag dat niet alles klopte. Vooral omdat bij echte leeuwen de vrouwtjes de macht hebben.
Maar hee, we hebben het hier over een Disneyfilm, een soort sprookje. Dat is juist Disney. Dus het maakte mij helemaal niks uit.
Desalniettemin was het een interessante nieuwsbrief. Helemaal niet belerend of zo. Gewoon de feiten. En leuk om te lezen. Vooral als je de film gaat zien of gezien hebt. Je kunt  het hier lezen

Trailer:

Wat een geluk

'Kijk eens', lijkt Odin hier te zeggen, 'kijk eens, daar is mijn baby. Daar,  in de buik van mama'.
En hij heeft gelijk.
Daarbinnen is een nieuw kindje aan het groeien: 'zijn' baby!
Odin krijgt,  als alles goed gaat,  in januari een broertje of een zusje.
En tot nu toe gáát alles goed.

Wat een geluk.
Voor Odin, voor onze oudste zoon en zijn vrouw, voor de andere opa en oma en voor ons.
Ons vijfde kleinkind komt er aan en dat is nog net zo bijzonder als het eerste kleinkind.
Over een paar weken zullen we te weten komen of het een jongetje of een meisje zal zijn. Niet dat het voor ons uitmaakt, trouwens, maar nieuwsgierig zijn we natuurlijk wel.
We verheugen ons zeer!

I see faces

Emie schrijft:
Vrijdagmiddag brachten we tijdens een oppasbeurtje onze kleindochter naar haar kinderkoor in H.I. Ambacht.  In dit gebouw, Cascade, zetelt de bieb, een theater, een consultatiebureau, worden balletlessen gegeven en  meer van dat soort genoegens. Toen ik aan andere kleindochter vroeg wat haar opviel aan de gevel zei ze direct: hé wat leuk een gezichtje! 
Ik ben het natuurlijk helemaal eens met jou en je kleindochter. Dankjewel.

Dit gezichtje komt van onze schoondochter Agnes. 'Ik zit in de trein en zie ineens een gezichtje' appt ze. Wat een leukerd hè.
En dan deze van Purperpol

'Jarenlang vond ik dit huis het allerlelijkst in de hele gemeente. Hoe kun je je huis zo (laten) ontwerpen? Met zo'n grimas die de nietsvermoedende naderende verkeersdeelnemers continu zo wezenloos aanstaart. Gelukkig is er na een aantal jaar wat groens omheen geplant, dat scheelt echt een slok op een borrel.

Inmiddels zijn er nog lelijker huizen gebouwd, maar die hebben in elk geval niet zo'n enge blik'.
Toos deed ook weer mee, met deze foto:

 Door een vriendin van haar dochter op Instagram gezet.
.En ik kreeg het maar niet voor elkaar om er een kopie van te maken. Tot ik uiteindelijk bedacht dat ik er een foto van zou kunnen maken. En hij ziet er goed uit, toch. Gewoon een heerlijk (Zeeuws) kopje koffie.
Vervolgens Kitty. Zij stuurde twee aardappelgezichtjes

'De tweede, en profil, vond ik zelfs een beetje op Winnie the Pooh lijken (neus naar links), maar op de foto komt dat er niet helemaal uit *grijns*', schrijft ze. Ik zie het wel hoor Kitty. Absoluut Winnie the Pooh

En tenslotte Els. Zij stuurde een kaart, een echte:

'In deze foto van het EMC zie ik een heleboel gezichtjes. Eigenlijk een heleboel mannetjes met zonnebrillen. Zie jij ze ook?'.
Ik zag het niet. Ik wilde de kaart mee naar school nemen om daar aan een aantal mensen te vragen, maar dat vergat ik en nu is het vakantie. Hoeft ook niet meer trouwens, want ik zie het nu ineens.

Iets later stuurde Els er nog een. Uit de haven van Rotterdam. Ik zie niet alleen een gezichtje, ik zie zelfs een heel mannetje

Blijf vooral sturen, mensen. Het is nog steeds leuk.

Roodkapje

Dit vind ik ook zo leuk. Een kaart van een Spaanse postcrosser, Lola. Waarschijnlijk had ze geen Roodkapjekaart en stuurde dus iets heel anders,  maar wel met een Roodkapjepóstzegel. Zo lief!

En dan nog dit prachtige kaartje. Zelfgemaakt door Mieke ( van Miekequilt). 

Als bedankje omdat ik haar een verjaardagskaart stuurde. 

't Was wel een leuke kaart die ik stuurde, maar niet zelfgemaakt. 

Dat is namelijk nóg leuker, maar daar ben ik niet zo goed in. Mieke wel.

Vervolgens kocht ik zelf deze kaart. Hierboven.

En tenslotte, voor deze keer dan tenslotte, nam Marion een kaart voor me mee uit Frankrijk waar ze op vakantie was.

Ik vond het een heel leuke kaart. Toch?

 Maar ik maakte de kaart pas nu open. 

Ze zat in een doorschijnend cellofaantje en ik dacht dat ik haar heel goed had bekeken.  

Niet dus en nu werd het wederom een verrassing. 

Je kunt de kaart namelijk uitklappen en dan zie je dit:

Nou, dat is toch wel  kunst, vind ik. In ieder geval kunst(ig). 

Dit waren de kaarten 179, 180 en 181. Echt waar!