Live fully Love fully

Art, by Anna Laurini. spotted in London. August 2019.

Anna Laurini is a London/New York based artist, but her work is all over the world. Even in Amsterdam, but I have not found one there. Not yet!
More Anna Laurini: click
Oh and I saw another one in London

 Linking to Colourful World

De jongen die met honden kon praten

Dit is het verhaal van Julian of Julek. Een Joods, Pools jongetje dat door zijn moeder Helena, nog voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog wordt ondergebracht bij familie.
Eerst was nog de vraag of hij wel geboren zou mogen worden. Zijn ouders zijn namelijk communisten en worden opgeleid om de revolutie in Polen te ontketenen en daar past een kind niet bij. Er wordt zelfs door de partijleden/kameraden gestemd en hij mag komen, maar moet wel worden afgestaan.
Hij beschouwt de mensen bij wie hij terecht komt als zijn ouders en is verdrietig en boos als hij ook daar weer weg moet.
Naar Parijs zelfs. Om veiligheidsredenen
Hij kent de taal niet en sluit vriendschap met een hond. De andere kinderen in het kindertehuis denken dat hij de taal van de honden spreekt. Vandaar de titel.
Dat kindertehuis is nog maar het begin van de vele omzwervingen die dit kind maakt. Zelfs zijn naam is niet meer van hem. Roger wordt zijn nieuwe naam.
Hij leert Frans, hij moet wel en zijn Pools zakt helemaal weg. Ook weer moeilijk natuurlijk als hij na de oorlog weer in Polen komt en herenigd wordt met zijn echte vader.
Zijn moeder heeft hij altijd van tijd tot tijd gezien.

Enfin, zo'n verhaal.  Het is door de schrijfster gebaseerd op het echte levensverhaal van
haar vader. Ik werd een beetje verliefd op dat jongetje.

(Bad)kamerplanten

Je hebt natuurlijk kamerplanten. Daar heb ik er op dit moment in mijn leven heel wat van.
Zoveel zelfs dat het een beetje te veel werd in de kamer.
Er moesten een paar planten verdwijnen. Nou verdwijnen niet, verplaatsen meer.
Zo ook deze, die ging naar de badkamer en blij dat hij daar mee was.
Hij was eerst een heel klein asparugusje maar hij  groeide en groeide en vindt de atmosfeer kennelijk erg prettig.
's Morgens valt er zon binnen en dat is blijkbaar genoeg.
Want de verwarming hebben wij nooit aan in de badkamer. Echt nooit.
We hebben een heerlijke grote douche. Ik stap er rechtstreeks uit bed onder en er weer onder vandaan en dan kleed ik me aan. Nog in de doucheruimte waar het dan heerlijk warm is. Nooit koud.
Blijkbaar vindt de asparagus dat ook genoeg! Ik vind hem zo mooi, met die dunne sprietjes en toch vol!

Er was nog een plant, die is zelfs helemaal in de badkamer opgegroeid. Die is nu zo groot dat hij daar niet meer paste en noodgedwongen naar beneden verhuisde. En nu maar hopen dat-ie het pikt!

Cadeautje van Cinema Oostereiland

Wij zijn al jaren 'Vriend', van Cinema Oostereiland.
Ons filmhuis, waar we vaak de nieuwste en beste films mogen zien.
Een mooie plek bovendien, met heerlijke stoelen. Met verschillende filmzalen en vooral een bioscoop waar je geen irritante reclames hoeft te ondergaan, waar je je niet hoeft te ergeren aan luid geknauw op chips op natuurlijk de meest belangrijke momenten en waar geen pauze zit in de film. Van tevoren kun je drinken wat je wilt, na afloop ook, maar de film wordt niet onderbroken.
En regelmatig geeft Cinema Oostereiland ons, de vrienden, een cadeautje in de vorm van een gratis te bezoeken film.
Zaterdagmorgen. Vooraf een kopje thee of koffie, een praatje van de directeur, een kleine vooruitblik op het nieuwe seizoen, iets over de laatste ontwikkelingen en dan de film: Fisherman's Friends.

 The Feel Good Film of The Year staat er bovenaan deze Flyer en dat zou best eens zo kunnen zijn.
Wij feelden in elk geval heel erg good na afloop, want wat een heerlijke film. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Cornwall. Daar, in een dorp aan de kust, Port Isaac, wonen vissermannen en die kunnen zingen. Zeemansliederen. Dat doen ze als ze aan het werk zijn. Harde werkers die elkaar door dik en dun steunen. Familie, vrienden, zingen en Cornwall: hun leven.
En dan komt daar een groepje muziekproducenten uit London een vrijgezellenfeest vieren. Ze nemen een man uit hun groep, Danny,  behoorlijk in de maling door te zeggen dat hij moet zien een contract af te sluiten met de Fisherman's Friends. Het was een grap, maar Danny neemt het serieus en raakt ook serieus onder de indruk van de pure zang van de mannen. Hij probeert ze te contracteren en dat valt nog niet mee. Danny wordt ook nog verliefd op de dochter van een van de zangers en verder wordt het spannend of de plaatselijke pub zal kunnen blijven bestaan.

Dat dus. Een film met een lach en een traan en het loopt goed af. Precies waar ik van hou! Gaat dat zien!

Schilderslief

Frits kreeg een boekenbon en ik kreeg er ook eentje. Ik mocht die van Frits bij de mijne doen en dit is het boek dat ik toen koos.
Schilderslief van Simone van der Vlugt.

Het is het verhaal van Geertje Dircx en zij is inderdaad een Schilderslief, namelijk van Rembrandt van Rijn. Geertje heeft echt bestaan en er staan een heleboel feiten in het boek. Simone van der Vlugt pleegt, voor zover ik dat kan beoordelen,  deugdelijk onderzoek.

Maar Schilderslief is een roman, een mooie mengeling van feiten en fictie.
Er zijn zaken die we (nog) niet weten, maar het zou zo gegaan kunnen zijn. Ja het zou heel goed zo gegaan kunnen zijn.

En met die wetenschap is het een fijn boek om te lezen. Om mee te leven met Geertje.

Het verhaal teslotte:
Geertje was een meisje, afkomstig uit Edam. Daar moest ze hele dagen vis schoonmaken, waar ze schoon genoeg van kreeg. Ze verliet Edam, vertrok naar Hoorn, vond daar werk in een herberg, Het Morriaenshooft en  trouwde met een zeeman. Toen  die omkwam op zee, werkte ze lange tijd bij een familie Beets in Hoorn. Dat zijn allemaal feiten.
Op een gegeven moment gaat ze daar weg en komt terecht bij haar broer in Ransdorp. Vervolgens vertrekt ze naar Amsterdam en vindt werk in het huishouden van  Rembrandt. Tijdens de ziekte van diens vrouw Saskia, was Geertje eerst de verzorgster van Rembrandts zoon Titus en zorgde ze ook voor Saskia.
Na Saskia's dood wordt ze Rembrandts geliefde. Dan gaat er van alles mis met een erfenis en geld en wordt Rembrandt verliefd op de nieuwe, jonge huishoudster Hendrickje Stoffels.
Geertje raakt diep in de problemen en wordt, niet (geheel) terecht, veroordeeld tot twaalf jaar spinhuis.

De promotie

Wat vond ik nou zo bijzonder aan die promotie? Behalve dat het Joep was, die doctor werd?
Nou vooral dat de gebeurtenis vol tradities zit en daar houd ik van.
Het ging zo:

Eerst ging Joep een zogeheten lekenpraatje houden voor de verzamelde familie, vrienden, studiegenoten en collegae.
Hij legde uit waar zijn proefschrift over ging, in het Nederlands,  want de titel alleen 'Immigration absorption and anti-immigrant attitudes in European welfare states',  gaf voor de leken (voor mij) nog niet veel duidelijkheid. Het proefschrift zelf ook niet, dat is wel een niveau te hoog hoor, voor mij. Een paar niveaus.

Daarna begon  het echt.

Joep neemt plaats achter het spreekgestoelte. Zijn twee paranimfen gaan allebei aan een kant van hem zitten. Met de dissertatie op schoot.

Dan komt de commissie binnen en alle aanwezigen staan op. Het zijn de promotor en een aantal professoren of docenten.. Ze zijn gekleed in toga en ze dragen een baret.
De groep komt in stilte binnen, van achter uit de zaal en voorafgegaan door de pedel.
De pedel is eigenlijk een soort ceremoniemeester. In dit geval was het een zij. Ook gekleed in toga en in haar hand een staf/scepter.

De commissie neemt plaats tegenover Joep. De voorzitter zet zijn baret op en neemt  het woord. Wie spreekt zet zijn baret op.
Daarna geeft hij een aantal van zijn hooggeachte collegae de gelegenheid om de promovendus te ondervragen. Dat zijn vragen die niet van tevoren bekend zijn.
Ga d'r maar aan staan. Ter plekke en in het Engels reageren op wat er dan ook maar gevraagd gaat worden. Terwijl het al spannend genoeg is en je eigenlijk geen moment je concentratie mag verliezen. De paranimfen kunnen je een beetje steunen, door goedkeurend te knikken en als je het echt niet meer zou weten, kunnen ze misschien even in het proefschrift zoeken. Dat gebeurde niet. Joep deed het zelf en uitstekend.
Als er een vraag beantwoord is, vraagt de voorzitter of het naar tevredenheid was en als dat zo is, krijgt de volgende het woord. Baret op. 

Dit alles duurde exact een uur. Het begon om 11 uur en om precies 12 uur kwam de pedel weer van achter uit de zaal binnen. Tikkend met haar staf.
Zij spreekt de bekende woorden: Hora est. Het is tijd.

Het betoog of de vraag wordt niet echt meer afgemaakt. De commissie trekt zich terug voor beraad.
De kandidaat en het publiek ontspannen zich een beetje en na ongeveer een kwartier komt de groep terug en hoort Joep dat hij geslaagd is.
Nou zat dat er dik in hoor, het gebeurt bijna nooit dat iemand op dit moment nog afgewezen wordt. En toch vonden wij het hartstikke spannend.

Kijk hem daar staan, dat baby'tje van toen. Met zijn bul.
Hij hoort hier de complimenten aan, die hij, als afsluiting, in overvloed kreeg.
Uit alles konden wij opmaken dat zijn werk, gewaardeerd wordt.
Maar vooral ook dat Joep zélf zeer gewaardeerd wordt  En dat vond ik nog het allermooist.

Doctor Joep

Kijk dit baby'tje.
Ik mocht van zijn ouders bij zijn geboorte aanwezig zijn, nu ruim drieëndertig jaar geleden. Dat is speciaal , HEEL speciaal.
Een bijzondere nacht, dat was het en een prachtige en ontroerende ervaring.
Wij hadden op dat moment al twee kinderen en ik was zwanger van onze jongste, bevallen (en opstaan) was dus niet nieuw.
Maar om een bevalling en een geboorte mee te mogen maken, als vriendin en (betrokken) toeschouwer... Dat was een groot geschenk.

Ik sta daar achter de verloskundige en de kraamverzorgster en ik zie op deze foto hoe ontroerd ik was.
Enfin, waarom dit verhaal nu?
Omdat dit kleine jongetje inmiddels groot is geworden en afgelopen vrijdag promoveerde aan de Universiteit van Amsterdam.
De kleine Joep werd Doctor Joep en wij mochten  aanwezig  zijn bij deze plechtige gebeurtenis. En ook dat voelde heel speciaal. We leefden mee, zaten ook een beetje in spanning en waren trots!

Daarbij: ik was nog nooit bij een promotie geweest. Wel een paar keer bij het afstuderen van een kind en een zwager, maar dit was toch wel echt anders.
Dus behalve dat het om Joep ging, vond ik het ook gewoon erg interessant.
Het vond plaats in de aula van de Oude Lutherse Kerk, morgen zal ik er wat meer van laten zien.

Monday Mural

Another great artist 'wrote' his message on the wall. In London.
His name is Dale Grimshaw. I was told this is a political statement: Free West Papua.

The Free West Papua Campaign is opposed to the illegal occupation of West Papua by Indonesia
And if you want to see more: click 

Linking to Colourful World

Juwelen!

De tentoonstelling Juwelen! in de Hermitage in Amsterdam,  kun je bijna niet missen.
Er is heel veel reclame voor gemaakt.
Ik las er in alle kranten over, in tijdschriften, radio, tv.
Grote peperbussen in Amsterdam, grote aanplakbiljetten.
En het zou ook echt jammer zijn als je het zou missen.
Want wat je er allemaal ziet is prachtig.
Het schittert je tegemoet, letterlijk en figuurlijk.

Zoals je op de foto ziet, het was nu ontzettend druk. Niet een beetje druk, maar druk druk.
Ik heb daar zelf meestal niet zo'n last van, maar nu wel.
Er is namelijk een interessante audio-tour. In de inleiding van die tour wordt gevraagd om niet te lang voor een kunstwerk te blijven staan tijdens de verhalen, zodat andere mensen ook kunnen kijken. Maar ja, als je opschuift, kun je het verhaaltje bij dat kunstwerk nog wel afluisteren natuurlijk, maar dan sta je al weer voor iets anders,  waar je, of moet luisteren of moet lezen wat er bij staat.
Ik heb de tour na een paar verhaaltjes gelaten voor wat die was en ben lekker zelf gaan kijken zonder me druk te maken over wat het nou allemaal precies was.
Wel heb ik me voorgenomen  nog een keer te gaan. Er zijn vast minder drukke tijdstippen. 's Morgens direkt na opening of zo. Of na een paar maanden.

Wat je te zien krijgt is ongelooflijk. De rijkdom, de pracht.
Het zijn juwelen van tsaren en tsarina's,van  de Romanovs dus en de adel om hen heen.
Het een nog mooier dan het andere.
Over een periode van een paar honderd jaar. Tot aan de Russische Revolutie in 1917.
Hiernaast zie het portret van de moeder van de laatste tsaar,  Maria Fjodorovna. Zij was voor de revolutie al gevlucht. Moet je zien wat ze om haar nek heeft.

Dat is het dus.
Portretten, sieraden, versieringen, kleding,
Het is geschiedenis, kunst, handwerk, alles bij elkaar.
Soms is het indrukwekkend, soms ontroerend, soms volkomen over de top: zoals parelkettingen tot op de knieën van de draagster.
Of een ketting met 142 cameeën.
De prachtigste parures (dat zijn, zo leerde ik, bij elkaar horende sets, dus ketting, broche, diadeem en zo).
Mode. De kleding, de baljaponnen. Het borduurwerk.  De waaiers...

Ik laat zien wat ik het allermooist vond:

Dit is een broche. Hij behoorde toe aan tsarina Elisabeth. (Rond 1750)  Als de tsarina de broche niet droeg, stond hij in een vaasje, een soort boeketje. Vierhonderd briljanten, vierhonderdvijftig roosgeslepen diamanten, robijnen, smaragden, gele en blauwe saffieren. De maker is ook bekend: de hof-edelsmid Jeremie Pauzie. 

Ik las dat er in de St. Petersburg Hermitage echt geen kale plekken zijn, nu er zoveel is overgebracht naar Amsterdam. De collectie is gigantisch.
Er zijn trouwens ook nog heel veel 'verloren' juwelen. Ergens.
De aristocraten die nog konden vluchten voor de revolutie,  namen hun rijkdommen mee.
Maar waren vaak genoodzaakt die te verkopen op veilingen elders in Europa of in Amerika.

De Hermitage Amsterdam, bestaat inmiddels tien jaar. Ze hebben al heel veel moois laten zien en dit is een van de twee jubileumtentoonstellingen. Ik vond het een fraaie manier om die tien jaar te vieren.
En die bloemversieringen deden het ook goed!

Beeldig Friesland

Zonder auto aankomen in Leeuwarden, bij het (bus) station, is toch weer anders dan aankomen met de auto. Dan hadden we deze beelden waarschijnlijk nooit gezien. En nu moesten we wachten en had ik ruim de tijd om te kijken:

Je kunt makkelijk dichterbij komen en op je gemak kijken.
Het is werk van een Spaanse kunstenaar. Zijn naam is Jaume Plensa (1955) en hij is wereldberoemd.
Ik lees dat Leeuwarden het Stationsplein allure wilde geven en ik weet niet hoe het was hoor, maar nu is het mooi.

Afgebeeld zijn een jongen en een meisje met neergeslagen ogen en een serene uitdrukking. Om hen heen een twee meter hoge mistwolk waar je in rond kunt dwalen.
Op de dag dat wij er keken, was de mist laaghangend. Niet twee meter hoog. Maar mooi vond ik het wel.

'Ze dromen',  zegt Plensa. 'Voor kinderen is de toekomst een droom vol beloftes'.
De Spaanse kunstenaar kreeg zijn inspiratie voor de mistfontein, toen hij 's morgens vroeg de nevel boven de Friese velden zag. 'In Friesland' zegt hij 'komt het water uit de grond'.

Het is hier nu vijf over zeven, ik ben al lang wakker en ga er eens even op uit. Eens kijken of hier ook water uit de grond komt en dan nog wel bij opgaande zon. 
Fijn weekend allemaal!