We zagen weer een hinde lopen...

En zo gingen we eindelijk, op maandagmorgen, naar de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Om te wandelen, om herten te spotten. 

Het was prachtig daar. Stil, groots, geweldig. Maar herten zagen we niet. 

'Nou ja', zei mijn man, 'nou ja, gelukkig weten we hoe een hert er uit ziet!'  Die man heeft geduld, een kwaliteit die ik mis.

Maar toen zag ik een voorbode:

En ja hoor, vlak daarna zagen we twee jonge herten.  Reeën. Op hun dooie gemakje waren ze aan het grazen. Mooi om te zien. Maar die poepfoto, was mijn enige geslaagde foto. 

We liepen verder en nog verder en nog verder en toen we bijna op de terugweg waren, was er een soort weitje, waar wel eens stuk of zes herten bezig waren. 

Wat zijn ze toch ook mooi, met die geweien. 

Er waren er twee die met die geweien en elkaar aan het spelen waren. Het kletterde gewei tegen gewei dat het een lust was. 

We denken dat het oefenen was. Speels oefenen. We hebben lang staan kijken. 

Het bezoek was de moeite waard en we  hebben ons voorgenomen zeker nog eens terug te keren in de duinen daar. 

Oh ja, en de foto's, behalve die van de keutels, zijn allemaal gemaakt door mijn man. 

 

Anna

 

Dit prachtige baby'tje is onze kleindochter Anna. 

Ze werd,  vandaag precies acht jaar geleden, geboren. 

Ons eerste kleinkind, het kind waardoor we oma en opa werden. 

Wat vonden we haar mooi en  lief en leuk en grappig en... 

Dat vinden we nog steeds en er zijn natuurlijk nog een heleboel  kwalificaties bijgekomen. Bijvoorbeeld dat ze een prachtig zelfportret kan maken.

Wat genieten we van haar. Nu al acht jaar lang!

Ik had nooit gedacht dat ik het zo bijzonder en zo bijzonder heerlijk zou vinden,  om oma te zijn van dit mens(je). 

Anna... we zagen haar het voorbije jaar veel te weinig in het echt.

Maar ze zit in ons hart.  Voor altijd. 

International Women's Day

 So... today is International Women's Day 2021. So: 

That's why  I chose some women's portraits of the walls on the NDSM site. Amsterdam. 

Carefully  preserved best for last:

Linking to Sami's wonderful world

Oostenwind- Westenwind

Kijk, zo grappig dit: de letters op de rug van het boek zijn een beetje Chinees gemaakt. 

Leuk bedacht vind ik.

Het verhaal:

Kwei-lan moet trouwen. Niet als in 'een moetje', nee, Kwei-Lan is uitgehuwelijkt. 

Al bij haar geboorte. Dit betekent dat zij haar moeder, die de eerste dame in de huishouding is, moet gaan verlaten. En daarmee ook de hele ingewikkelde situatie van concubines en echtgenoten en kinderen en bedienden in een welgestelde en zeer traditionele familie. 

Maar daar is zij haar hele leven op voorbereid geweest. Zij moet haar man gaan behagen en haar schoonmoeder dienen en een zoon baren natuurlijk. Het is zo als het is en Kwei-Lan wil haar uiterste best doen. 

Haar nieuwe man, die in het Westen heeft gestudeerd en arts is, wil aanvankelijk niet veel van haar weten. Hij is modern, maar zit nog met heel veel draadjes vast aan de oude wetten en tradities. 

Kwei-Lans voeten zijn prachtig klein vindt ze zelf, die waren dan ook ingebonden geweest en hebben haar heel veel pijn gegeven. Maar nu zijn ze prachtig. 

Haar man wil echter niet dat het zo blijft. Hij vind het een afgrijselijke zaak, die gebonden voeten. 

Een schok voor Kwei-Lan. Pas als ze besluit om haar voeten te ontbinden krijgt hij wat meer belangstelling voor haar en komt er liefde in het spel.

Kwei- Lan wordt zwanger en baart een zoon. Iedereen gelukkig. 

Maar... Kwei-Lan  heeft  een broer die ook in het Westen heeft gestudeerd en daar zelfs getrouwd is met een Amerikaanse. En zij komen terug naar China. Een klap voor de familie. De oude moeder wil er niets mee te maken hebben. Ze sterft van verdriet  en ook de vader die de Amerikaanse Mary  prima vindt, maar slechts  als tweede dame voor zijn zoon, accepteert het huwelijk niet. 

Maar...ondanks alles, worden Kwei-Lan en Mary vriendinnen, zusters. Zij klampen zich niet langer vast aan het oude. Ze richten zich, in een veranderende wereld,  op de toekomst.

China, een zeer gesloten maatschappij. Rangen en standen/klassen, angst voor en afkeer van vreemdelingen 

Dat wordt allemaal prachtig beschreven. Het is allemaal aan het begin van de twintigste eeuw. China was nog zoals het altijd was. Maar je voelt heel langzaam de veranderingen komen.  Oostenwind en Westenwind: winds of change. 

Dat is het mooie van dit boek. 

Ken je haar?

 

Kennen jullie deze vrouw op de foto? Ik zou het zelf beslist niet hebben geweten als mij de vraag gesteld was, dus ik denk het niet.

Toch is ze wereldberoemd.  

Het is een schrijfster en ze won de Nobelprijs voor de literatuur én de Pullitzerprijs, maar dat is zowat honderd jaar geleden. 

Ze kreeg die prijzen terecht, vind ik

Haar naam is Pearl Buck en nu gaan er misschien wel een paar lichtjes branden. 

Oké en wat moeten we hier mee, Bettie? 

Nou dat zit zo. Ik heb gedurende de Coronaperiode veel boeken weg gedaan. Heel veel. 

Maar er zijn er ook nog heel veel over, waar ik toch nog geen afscheid van wil nemen. 

En binnen die boeken die ik nog heb, maakte ik een selectie van boeken die écht niet weg mogen. Nooit!

Een selectie van lievelingsboeken zou je kunnen zeggen. Ik mocht één Billy vol,  van mezelf. 

Enfin,  een van die echt prachtige boeken,  in die kast, dat is een boek van deze schrijfster. Getiteld  Oostenwind Westenwind. 

Het speelt zich, zoals bijna alle boeken van Pearl Buck af in het oude China.

Ik heb even gekeken, maar in onze bibliotheek hebben ze het boek niet. Ze is dus echt niet meer in de mode, die Pearl. 

Ik heb het opnieuw gelezen. Het is ouderwets, maar niet moeilijk te lezen en zoooooo interessant. En ook mooi! Ik kom er nog op terug.

Maar eerst nog wat meer over de schrijfster. Want haar leven was zo bijzonder, daar zou best een boek over geschreven kunnen worden. Of een film gemaakt. Is misschien wel gebeurd, maar ik heb dat gemist. 

Ze werd geboren in 1892 en haar naam is al bijzonder: Pearl Comfort Sydenstricker. Haar ouders waren missionarissen in China en voor verlof in Amerika. 

(Met furlough waren ze, las ik en dat vind ik dan ook weer leuk want dat klinkt toch wel echt Nederlands. Maar dit terzijde.) 

Toen ze drie maanden was ging het gezin weer naar China. 

Pearl groeide daar op in een plattelandsomgeving en werd meteen tweetalig. 

In 1900, na de Boxersopstand ging het gezin terug en Pearl jon daar naar college.  Ze ontmoette haar man, John Buck die landbouwkundige was en na hun huwelijk gingen ze samen naar China. Ze kregen een verstandelijk gehandicapt dochtertje, Pearls baarmoeder moest verwijderd worden en ze adopteerden nog een meisje.

Haar moeder ging dood, haar vader trok bij hen in ze brachten nog een jaar in Japan door toen het niet zo veilig was in China. 

Ondertussen was ze aan het schrijven en haar eerste boek, het boek dat ik heb, Oostenwind, Westenwind, verscheen in 1930. 

In 1934 ging ze terug naar Amerika, waar de gehandicapte dochter al was, scheidde en trouwde opnieuw. 

Ze stortte zich in de vrouwenbeweging en in de burgerrechten en zij en haar man 

adopteerden nog negen kinderen. 

Ze stierf in 1973

Wat een leven hè.  Vergeleken met haar is mijn leven erg saai, hoewel ik dat nooit zo heb ervaren hoor.

En wat ben ik toch blij met het Internet. Even zoeken en je zit in een wereld die je op dat moment interesseert.

Morgen nog even over het boek, want daar begon ik mee. 

De derde fontein

 

Er zijn vast mensen die meteen weten van welke stad dit wapen is. Ik hoor daar niet bij trouwens. Ik weet het alleen maar doordat ik in deze stad was en het Korendragershuisje aldaar fotografeerde. Met in de top een wapen met een klok. Die klok staat voor de macht die deze stad had buiten haar poorten. Als de klok werd geluid, moesten de burgers zich onmiddellijk binnen de poorten begeven. 

Nou ik denk dat wij ons ook binnen de poorten hebben bevonden toen we een stadswandeling deden, met als doel weer een fontein in een van de elf steden te bewonderen. 

Tot nu toe zagen we die van Leeuwarden en die van Hindeloopen. 

Ik vind het zo'n ontzettend leuk project. Elf steden met elk een prachtige fontein ontworpen door een  van de elf kunstenaars die daarvoor waren aangetrokken. Uit elf verschillende landen.  Er moest wel een link met de stad zijn, dus niet zomaar een mooie fontein. 

Kijk, dit is de fontein van Franeker:

Ik vind hem echt prachtig. Het ontwerp is van Jean Michel Othoniel. 

Het is een eerbetoon aan de wereldberoemde Jan Hendrik Oort, een sterrenkundige uit Franeker. Jan Hendrik ontdekte in 1900 een wolk van miljarden komeetachtige objecten . De Oortwolk. 

Zo heet de fontein ook.: de Oortwolk.

'De fontein is ontworpen als een reeks watervallen die vanuit een schaal langs een verticale ketting van nachtkleurige parels in het bassin stromen. Een van de parels is zilverkleurig, als de kleur van de maan, een ander is verguld, de kleur van de zon. ‘De Oortwolk’ zelf is een nevel van fijne druppeltjes die vanuit een goudkleurig gaaswerk in de schaal vallen'.

'Jullie moeten van de zomer terugkomen hoor en als het dan bijna donker is en de fontein werkt, weet je niet wat je ziet!' riep iemand ons toe. 

(Riep, want in Franeker weten de mensen dat je afstand moet houden en zijn ze bovendien uiterst vriendelijk. Er werd ons wel drie keer gevraagd of we hulp nodig hadden als we op de kaart stonden te kijken.)

Ik kan me precies voorstellen hoe het zal zijn en we namen ons meteen voor om te doen wat die meneer zei: terugkomen in de zomer. 

Nu was alles dicht natuurlijk, het was ook grauw en saai weer. We hadden natuurlijk best

kunnen kopen hè. Maar om dat nou in de kou op te smullen, vonden we niet aantrekkelijk. Dus Frjentsjer, we komen terug! 

 

En een dag later...

 ...vond ik er nog vijf nieuwe Roodkapjes bij. In de winkel van El'Papel.  Een kaart is haar eigen ontwerp, van Ellen van El'Papel en dat vond ik ook de leukste. Deze:

Maar ook de andere kaarten zijn leuk. Kijk maar:

Zodat het totaal nu staat op 231 kaarten. Vijf stuks op een dag. Nu zal het toch wel eens klaar zijn hè. Zo langzamerhand...

Het klokje

Wij hebben naast een paar wekkers, twee klokken in huis. Dit is er een van. Het komt bij mijn ouders vandaan. Ik vertelde al eerder dat mijn ouders na hun huwelijk inwoonden bij een oude dame. Dit klokje hebben zij bij het afscheid gekregen. Het heeft met zijn zachte tinkeltje, altijd op de kast gestaan bij mijn ouders. 

Ik hoefde thuis niet zo veel te doen. Soms zuigen en stoffen. Maar... ' Niet aan het klokje komen hoor, dat doe ik zelf ', zei mijn moeder. 

Toen mijn ouders gingen verhuizen van Terneuzen naar Hoorn, mocht het klokje niet mee met de verhuiswagen. Ik heb het de hele reis lang op schoot gehad.

En nu staat het,  sinds de dood van mijn vader,  hier in ons huis.

Het bijzondere is, dat de klok stil is gaan staan op de dag dat mijn vader overleed. Dat kon eigenlijk niet, want de klok was opgewonden. 

Ik heb niks met bijzondere dingen, niet met bovennatuurlijke zaken en zo. Maar dit is toch wel heel bijzonder vind ik.

De klok staat boven op de kast in mijn kamer en ik kom er niet aan. Ik heb hem wel eens opnieuw opgewonden, maar hij deed helemaal niks meer. 

Tot gisteren. Mijn man die naar tussen Kunst en Kitsch had gekeken zei dat je nu ook foto's kunt opsturen van voorwerpen. 

Het klokje mag nooit weg hoor, maar ik ben nieuwsgierig naar de ouderdom, dus heeft mijn man een foto gestuurd. En het klokje opgewonden

Het klokje is er denk ik blij mee, want vanmorgen liep het nog steeds. Ik werd wakker toen het zes uur sloeg. En echt, dat is een prachtig geluid. 

Mural

 Again : the NDSM wharf , one dayä late

Amsterdam, the Netherlands. Linking to Sami's Colourful World

Vijf jaar Noor & Jet

 

Wat was het spannend, vijf jaar geleden, op 1 maart 2016. 

Een geboorte van een (klein)kind is altijd spannend natuurlijk, maar dit was dus dubbel spannend.

Het ging snel en  ze mochten ook snel naar huis. Nog wel een extra mutsje op , maar dat was het dan ook. En wat waren ze lief!!!! 

Dat zijn ze trouwens nog steeds, Noor en Jet.

Wat hebben we van ze genoten. Dit jaar voornamelijk op afstand, dat vind ik moeilijk, maar ja, het is niet anders. 

Ik maakte van beide kleindochters een kleine collage, met een foto uit ieder jaar tot nu toe. 

Eerst Noor, zij is 'de oudste': 

En dan Jet: