Totaal aantal pageviews

zondag 9 juli 2023

Altijd een moer te beleven

 


Het is zo, de natuur is altijd open. Zeeland is altijd open en er is bijna overal wel een moer te beleven. In ieder geval als je het wil zien en kijkt. 
(Ik heb nog even gezocht waar de uitdrukking geen moer vandaan komt en het heeft te maken met de duvel en z'n moer)

Nou, ik keek en zag naast het landschap waar ik van hou:


ook nog een zelfgetimmerd bankje en een zelfgetimmerde wegwijzer met zelfgetimmerde bordjes. In dialect. Je spreekt het uit zoals je het leest, zoals het er staat dus. Dat vind ik erg leuk


Ik laat het bordje van Groede nog even apart zien en daarna nog een paar andere bordjes voor de duidelijkheid:



Sint Pier (vroeger noemden we dat ook wel eens Saint Pierre sur mer), Boerenhol, Breskens, Eede, Schoondijke, Hoofdplaat, Waterlandkerkje. Belgen stond er ook nog op, dat is België

zaterdag 8 juli 2023

Badpaviljoen Domburg


 Mooi hè, zo'n rijtje huisjes. Of huisjes... dat zijn het eigenlijk niet. Cabines zijn het en je kunt er je spullen in kwijt.

Nog mooier, dit schilderij van Jozef Posenaer. Het heet 'Strandhuisjes in Domburg'. Geschilderd tussen 1915 en 1917.  Ik vind het prachtig en vooral ook omdat je op de achtergrond het Badpaviljoen ziet liggen. En daar nam ik ook wat foto's van. 



Tja, dat Badpaviljoen heeft me altijd geïntrigeerd. Ik heb er zelfs ooit eens gesolliciteerd,  als kamermeisje. Ik was ook aangenomen, maar zag ervan af omdat ik ook terecht kon in Breskens, dat was handiger.

Het eerste Badpaviljoen stond er al in 1837, maar later, in 1889, werd het grotendeels vervangen en uitgebreid.

Ik heb geen idee waarom, want het ziet er prachtig uit, zowel van buiten als van binnen (ik ging naar het toilet), maar toch lijkt het mij vergane glorie en dat vind ik mooi. 

Zo mooi dat ik er heel graag thee wilde drinken en dat hebben we ook gedaan. Een heerlijk terras en een heerlijk kopje thee.

vrijdag 7 juli 2023

Cats en Frits


 Op de markt in Groede kun je: 

* Lekker zitten
* Een ijsje eten, of een taartje
* Om je heen kijken

* Een terras onder de bomen bezoeken
* Een restaurant bezoeken
* Een boek lenen uit de minibieb in de telefooncel, 
* Kijken naar de muziektent en de kerk
* Je nat laten spetteren bij de fontein
* Genieten van de rust

Jacob Cats was een Zeeuw. Hij was een zeer gerespecteerde dichter. Hij liet een hoeve bouwen in Groede en liet verschillende polders bedijken, ook in deze buurt. 

Bij zijn beeld op de markt, kun je best een beetje geinen




donderdag 6 juli 2023

De terugweg

 Mijn man had 's morgens voor we naar Brugge vertrokken,  het weer op buienradar of zoiets dergelijks bekeken en gezegd dat het droog zou blijven. En dus namen we niks mee. Geen jas, geen regencapeje, geen paraplu en al helemaal geen regenpak. Toch voelden we onderweg de hele tijd dat er een weersverandering zat aan te komen. 
Die middag om een uur of vier vielen er een paar spetjes. Zo weinig dat we twijfelden of ze wel echt waren. Ze droogden ook meteen op in de warmte. Maar ik begon me toch een heel klein beetje zorgen te maken. 
Het bleef droog, nog zeker wel een uur, maar wel met een soort dreiging. 
En toen was er een opstekende wind, even heel fel en hard. Als een soort waarschuwing, want daarna ging het echt regenen. 


We liepen snel door, op zoek naar een terras waar we lekker droog zouden kunnen zitten. 
We gaven een beetje gas zou je kunnen zeggen. Wat sneller actie, we deden snel door. Precies wat we op een paar stickers onderweg zagen en waarvan ik de vertaling uit het Brugs moest vragen: Gif mo sjette.



We zaten daar heerlijk met de lekkerste cappuccino ooit, maar het bleef regenen en nu werd ik echt wel ongerust. 
Want twee uur fietsen in de regen met alleen een dun bloesje aan... hmmm, 't leek me niks. 
We vroegen al om de kaart, want we dachten dan blijven we in ieder geval droog eten en wie weet is het dan daarna afgelopen. Maar we hadden nog niet eens de kaart bekeken en droog was het. Heel gek. 
En zo fietsten we naar huis in Groede. Zonder problemen.


Ik ga mijn regenpak voortaan standaard in mijn fietstas laten zitten. Zoveel is zeker....

woensdag 5 juli 2023

Een vanalleswatje

Een vanalleswatje over Brugge. 

Natuurlijk moet je voor je uit kijken, je wil niet vallen. Maar je moet ook omhoog kijken


Het is zo dat je ogen te kort komt in die stad. En nu blijkt dat je ook nog over de rand van de bruggen moet kijken. Naar beneden dus.  Dan zie je bijvoorbeeld dit:


Er staat in ieder geval iets onder geschreven over Bruggen in Brugge. De rest kon ik niet lezen jammer genoeg. Het was wel warm, maar ik wilde er niet in vallen. 




Nou, nog een paar zaken die me opvielen en dan klaar hoor. We waren er slechts één dag en hopelijk niet voor het laatst!





dinsdag 4 juli 2023

Maria in Brugge

 Tsjonge, vergat ik door het blogje van gister, dat extra was, helemaal dat er voor vandaag ook een blog was. Want er  is meer in Brugge dan wafels en chocola. Zo geniet ik altijd heel erg van al die Maria's op straathoeken en huizen:


Deze keer bezochten we bovendien het Groeningemuseum. Vlaamse kunst vanaf de Middeleeuwen. En natuurlijk weer Maria's. Deze vond ik echt prachtig:

Alleen de naam al van de maker: Meester met het geborduurde Loofwerk.  Maria met kind gekroond door engelen, ca 1478-1482.  

Meester met het geborduurde Loofwerk, dat is een noodnaam en er valt nog heel wat over uit te zoeken door kunsthistorici. In ieder geval heeft de naam te maken met de manier waarop de bladeren en het goudbrokaat zijn geschilderd. Vergelijkbaar met de steekjes van een borduurwerk.

Ik ben niet katholiek en zeker niet opgevoed met Maria-verering. Maar ik vind het beeld van moeder met kind altijd zo mooi. Ik ga in museua altijd even op zoek naar Maria's of Moeders met kind en ik heb een hele verzameling op Pinterest. Klik
Trouwens als ik de kans krijg maak ik zelf graag Moeder met kindfoto's, klik

maandag 3 juli 2023

Drie miljoen

 Het is vast wel een beetje kinderachtig, maar toen ik een paar dagen geleden naar de statistieken keek, zag ik dat ik bijna op drie miljoen page-views zat. 

Drie miljoen keer is mijn blog bezocht. 

Dat vind ik echt heel erg veel. En ik ben er trots op. Vooral omdat ik er ook best veel tijd en aandacht aan besteed. 

Enfin ik wilde een foto maken van die 3.000.000 . Is niet gelukt. Het ene moment zat ik er nog net onder en het volgende moment er over heen. 

Nog leuker zou het geweest zijn als ik geweten had wie die bezoeker was. 
Zo iemand, de zoveel miljoenste bezoeker,  krijgt in een museum of een zwembad altijd een bos bloemen en een cadeautje, maar ja ik ben geen museum en ook geen zwembad. 
En daarbij kan ik jammer genoeg niet zien wie die bezoeker was. 

Maar bedanken kan ik jullie wel natuurlijk. Jullie allemaal. 
En dat doe ik bij dezen: 

Heel hartelijk dank voor alle ontstane vriendschappen,  alle meeleven, alle verwachte en onverwachte ontmoetingen, alle belangstelling,  alle commentaren, alle tips, alle ideeën, alle Roodkapjes, alle kaarten, alle gezichtjes, alle Neo'tjes,  alle mooie reacties.
Dankjulliewel medebloggers en bekende en onbekende kijkers. 

Dankjulliewel, echt uit de grond van mijn hart! 

Aardenburg

De oudste stad van Zeeland: Aardenburg. Er woonden al mensen in de steentijd, maar ook de Romeinen waren er en bouwden er een fort, een castellum.

Op een van onze fietstochten kwamen we in Aardenburg terecht en zagen daar een mural, ter herinnering aan de Romeinse tijd. Er zijn er nog meer als ik het goed heb begrepen, maar we zagen alleen deze, gemaakt door Ronald Spiessens uit Groede

Ik had niet verwacht in Aardenburg een mural aan te treffen, des te leuker is het als dat dan toch zomaar gebeurt. 
Het is een voorstelling die naar mijn idee zo maar in een schoolboek had kunnen staan, als illustratie van de tijd van het castellum. 
Het jaar is 180 (zo ongeveer) en zo'n vijftig jaar later verdwenen de Romeinen weer uit de stad. 

zondag 2 juli 2023

Wafels en chocola

Natuurlijk gingen we een dagje naar Brugge. Natuurlijk, want dat doen we altijd.  
'Brugge', zegt mijn man, 'Brugge is gewoon een groot museum'. En daar heeft hij gelijk in.


In tegenstelling tot hoe we dat vroeger deden, gaan we nu op de fiets. Het was heerlijk weer en dus een fijne fietstocht.




We reden de stad binnen, parkeerden de fietsen en waren er klaar voor. 


We zaten een hele tijd op een bankje aan het water, met dit uitzicht. We moesten wel, want mijn zonnebrandfles was leeggelopen in mijn tas. Dus daar moest ik met behulp van papieren zakdoekjes wat aan doen.  Grrr! Maar het was heerlijk daar. 
We gingen lekker aan de wandel en constateerden dat een deel van de Brugse economie gebaseerd moet zijn op wafels en chocola. 


Ik wilde eigenlijk allebei niet, geen wafels en geen chocola. Ik wilde me beheersen, echt. 

Maar toen ik even binnen keek in een winkel genaamd Jean de Bruges,  kregen we meteen een overheerlijk truffeltje gepresenteerd. 
Ik kreeg er zelfs twee, want die zaten aan elkaar. 
Ja, toen was het natuurlijk klaar met de beheersing en vroeg ik naar 'die sinaasappelstaafjes met chocola'. 
'Oh, u bedoelt de orangettes', zei de verkoper. 'Ja hoor,  die heb ik hier'.

En dus heb ik ze nu hier. Ah, zo lekker. 

Daarna was het precies wat ik altijd zeg: je hóéft niet in de winkelstraten hè als je niet tegen giga druk kan. Of als je niet tegen wafels en chocola kan. 

Je hoeft niet, je slaat een zijstraatje in en nog een en dan heb je rust hoor. Echt waar. 







zaterdag 1 juli 2023

Waterdunen

Na die ene middag dat het regende tijdens ons weekje Groede, gingen we aan het begin van de avond naar het strand en keken we even bij de Getijdenduiker. 



Dat is een ding, een doorlaatmiddel, ik kan er geen andere omschrijving voor verzinnen. 
De duiker laat twee keer per dag zout water uit de Westerschelde in en ook uit het gebied achter de duinen: Waterdunen. 
Die inlaat kan trouwens worden afgesloten bij grote stormen. 

Door het steeds veranderende getij in het gebied, door eb en vloed dus en door het zoute water, ontstaat eigenlijk een ander gebied. Anders dan de polder die daar lag. 
Zilt. En dus andere flora  en andere fauna. 


Wat een vernuft en wat een techniek. Heel erg knap dat dit zo bedacht en gemaakt is. 

De kust hier, tussen Groede en Breskens, was niet sterk genoeg, daar moest in ieder geval wat aan gedaan worden. De getijdenduiker is onderdeel van de zeewering.  
Aan de zeekant werd de dijk verstevigd en aan de landkant kwam er tegen die dijk nieuw duin, het klimaatduin. En die inlaat, die kan afgesloten worden bij grote stormen. 

Het gebied daarachter, Waterdunen, is recreatiegebied en natuurgebied tegelijk. 
Wat betreft recreatiegebied, ik vind dat het er goed uit ziet. Geen schreeuwerige recreatie voor zover ik dat kon zien. Wel huizen en tenten.   



Als natuurgebied verandert het voortdurend door die inlaat. Net zoals bij de Markerwadden wordt de ontwikkeling van de natuur nauwkeurig gadegeslagen en bijgehouden door mensen die er verstand van hebben. 
En dan is er ook nog ruimte en aandacht voor nieuwe experimenten en nieuwe ontwikkelingen als zilte teelt van groente en schelpdieren. 

Wij deden eerder die week nog een excursie in het gebied onder leiding van een gids van Zeeuws Landschap. 


Die mensen weten zo verschrikkelijk veel. Wij niet en we onthouden ook lang niet alles, maar ik vind het altijd erg interessant. 

Enfin, aan het eind van die dag dat het voor het eerst weer eens regende,  pikten we nog net een klein beetje zonsondergang mee