Zuiderzeelicht

Volksverhalen, sagen en legendes of hoe het dan ook allemaal mag heten, ik houd er van. Helemaal als het verhaal past bij de streek.
In het Zuiderzeemuseum is er nu zo'n verhaal te zien. Passend dus bij de Zuiderzee.
Je gaat er naar toe als het donker is en terwijl je loopt  door het (buiten)museum wordt een oude legende tot leven gebracht. In beeld en geluid.  Een en al sfeer.

Het is een oud verhaal van Schokland en het heet  De Motketel van Schokland. Het verhaal is herschreven door Ronald Giphart.
De wandeling duurt ongeveer drie kwartier.
Je moet wel van tevoren inschrijven voor een bepaalde tijd. Wij hadden half zes gedaan, zodat we eerst nog een uurtje in Enkhuizen konden doorbrengen.
Je vertrekt,  na de ontvangst met een heerlijk glaasje gloeisap, met jouw groep en loopt langs de verschillende onderdelen van het verhaal.
Ik vond het deze keer minder spectaculair dan vorig jaar, toen het Vrouwtje van Stavoren werd uitgebeeld en verteld door Arthur Japin, maar toch minstens net zo leuk.

Het is een verhaal over de Schokker Berend.
En over heksen.
Die heksen dansen bij slecht weer rond de motketel op de punt van het eiland en het is beslist niet raadzaam om daar dan te vertoeven.
De Schokkers weten dat en blijven binnen.
Behalve Berend. Hij heeft een deel van de nacht bij zijn meisje doorgebracht, maar moet de volgende ochtend vroeg naar zee, dus hij waagt zich toch naar buiten.
Hoewel zijn liefje hem smeekt bij haar te blijven.
Berend komt op de punt van het eiland en daar zijn katten. Heel veel katten.
Ze gaan in de aanval, maar Berend werpt zijn mes, raakt een van de katten en komt er goed van af.
Zijn mes is hij kwijt.
Zeven jaar later als hij zaken gaat doen in Harderwijk, en daar een herberg bezoekt, wordt zijn maaltijd opgediend mét dat mes.
Berend begrijpt dat hij met een van de katten, een heks van toen, te doen heeft.

Het is kort dag, het evenement is nog tot 5 januari te bezoeken. en meer info vind je hier: klik
Nou, wie weet, ben je nog op tijd.
En zoniet, dan is er nog altijd een moraal, steevast behorend bij zo'n volksverhaal. Deze:

Post

Ineens weer twee geweldige kaarten. Via Postcrossing.
Allebei zwart-wit en allebei uit een lang vervlogen periode.
De eerste:

Kutsut Smolnassa, syyskuu 1946. Dat staat op de achterkant.
Fins is echt een onbegrijpelijke taal voor mij, dus het is maar goed dat de Finse Paula het even voor me vertaalde: The party in Smolna, september 1946.
Wat een foto hè, kopje thee, cocktail erbij en iets lekkers. De dames amuseren zich en ik ook.
De tweede kaart dan:

Rock "n Roll, Paris 1950.
Dát hoefde de Franse postcrosser Clotilde niet te vertalen. Wat een superkaart
Omdat de naam van de fotograaf nl. Paul Almasy, is vermeld op de kaart,  ging ik natuurlijk even googelen. Die Paul is een beroemde fotojournalist. Geboren in Budapest en de rest van zijn leven een geboren reiziger die heel veel heeft gedaan. Hij leefde van 1906 tot 2003.
Als je hier klikt, zie je heel veel van zijn werk, waaronder de foto voorafgaand aan deze. Of volgend op, dat weet ik niet.
Leve postcrossing

2019

Ik wens jullie een gezond en gelukkig nieuwjaar:

Sterrenrestaurant

Een keer aten we in het Amstelhotel, dat was een heel bijzonder cadeau van onze kinderen, waar ik nog vaak en met veel plezier aan terugdenk.
Het was behalve bijzonder ook bijzonder lekker. 
Het bijbehorende verhaal schreef ik hier op.
Maar sterren had het restaurant toen niet.

Al jaren staat sindsdien op mijn bucketlist: uit eten in een sterrenrestaurant.
Het liefst natuurlijk met vier sterren. Maar als dat ons faillissement zou veroorzaken, dan is één ster ook goed hoor.

Afgelopen zaterdag was het zover. We gingen uit eten in een sterrenrestaurant.
Genaamd Rich & Simple
Ze hadden veel meer sterren dan vier. Ze lagen gewoon op tafel, die sterren. 
Vlak bij ons huis was het.

Kijk, zo zag het er uit. En prachtig gedekte tafel.
Met sterren dus en bloemen en mooie borden en kaarsen.
Het was werkelijk een lust voor het oog. Precies zoals dat hoort.

Toen ik het vroeg, mocht ik best een foto maken van de chefs

Ze waren, zoals het ware chefs betaamt,  trots op hun werk.
Hard werken, dát hadden ze gedaan, al een dag van tevoren waren ze begonnen.
Ook de hele zaterdag hadden ze in de keuken gestaan.
Er waren ook nog brainstormsesssies en oefeningen aan vooraf gegaan.

Het menu:

Voorgerecht:
* Pastinaaksoep met peer en amandelstengels

Hoofdgerecht:
* Stoofvlees met pils, abrikoos en rozemarijn
* Aardappelroosjes met spek, puree en winterse groenten

Dessert: 
* Nougatine ijstaart

En lékker dat het allemaal was... echt ongelooflijk.
Als je dan bedenkt dat de jongste chef nog maar dertien is...
Hij is een buurjongen uit ons rijtje en hij heet Rich, oh nee Rijk. En hij wil kok worden. Worden? Hij is het al.
De vrouwelijke chef is de buurvrouw van Rich en nee, zij heet niet simple en ze is het ook niet,  al begint haar naam wel met een S.
Die twee koken wel vaker samen. Bijzonder hè.
Ze hadden dat met z'n tweetjes georganiseerd en bekokstoofd,  voor de buren.
Dus in mijn ogen en ook in die van Frits hebben we gegeten in een sterrenrestaurant! Hartelijk dank, lieve chefs!

Het Rode Adresboek

Ik had net besloten om geen boeken meer toe te voegen aan mijn leeslijst, omdat die al veel te lang is, toen Els een stukkie schreef over dit boek.
De volgende dag kwam ik in de bieb en zag het liggen. Ja, dan is het voorbestemd. Ik ging niet zoeken, het lag gewoon op de tafel met populaire boeken.
Ik heb het verhaal van de zeer oude Doris achter elkaar uitgelezen. Zij kreeg, toen ze tien was, een rood adresboek en noteerde daarin de namen van haar dierbaren. Daarvan zijn de meesten nu dood en ook dat tekent ze aan. Dat levert dan weer herinneringen op,  die ze graag deelt met haar enig overgebleven familielid Jenny. En dus met ons lezers.
Een geweldig boek vond ik het niet. Maar toch kon ik niet stoppen. Soms heb ik dat, raar eigenlijk.
Het mooist van dit boek vond ik een bepaald stukje tekst:

'Ik wens je genoeg... Genoeg zon om je dagen op te fleuren, genoeg regen om de zon te waarderen, genoeg vreugde om je ziel te versterken, genoeg pijn om de kleine pleziertjes van het leven te waarderen en genoeg ontmoetingen om af en toe tegen een afscheid te kunnen'.

Nou, dat is wel passend, toch, zo tegen het eind van het jaar?

Drie jaar

Vandaag is onze kleinzoon jarig. Zijn vader maakte een fraaie uitnodiging voor zijn feestje.

En natuurlijk gaan we straks naar Den Haag. De cadeautjes liggen klaar.
En ik zal de hele reis een beetje terug denken aan hoe we toen, drie jaar geleden, midden in de nacht naar Den Haag reden en dus ook midden in de nacht kennis maakten met een piepklein,  te vroeg geboren babytje.

Wat is hij veranderd en wat is het een heerlijk jongetje geworden. Twee-en- een half jaar hebben we iedere week een dag op hem gepast. Dat heeft er voor gezorgd dat we hem echt goed kennen. Gelukkig zien we hem nog regelmatig, al blijft het jammer van dat oppassen. Dat we dat niet meer doen bedoel ik.  Tja...
Een paar foto's dan, uit zijn eerste drie levensjaren:

Koken

Nog even terug naar Kerstavond.
Kijk, dit stel had ons uitgenodigd voor een diner. En een diner was het.
We waren met zeven mensen en dit stel heeft gekookt, en wel zo dat het te vergelijken was met een sterrenrestaurant.
Ik vind het in de eerste plaats stoer dat ze ouders en schoonouders uitnodigden, die elkaar nog niet eerder hadden ontmoet. Zoiets kan best fout gaan. Ik bedoel ik hield veel van mijn eigen ouders en ook veel van mijn schoonouders en er is nooit een onvertogen woord gevallen, maar om nou te zeggen dat het een mooie combi was, nee. Ik voelde altijd iets van ongemakkelijkheid.
Dat was nu niet het geval en dat was dus al mooi. Het was erg gezellig
En dan het eten. Echt hoor, tot in de puntjes. Onze zoon Dirk is al een tijd helemaal op koken en bakken. Ik heb hem dat niet bijgebracht en tot een paar jaar geleden kon hij,  denk ik,  alleen een ei bakken.
Hij is nu fanatiek, verdiept zich in kookboeken en technieken en maakt alles zelf. Heel apart. Deze keer had hij zich over het vlees ontfermd, maar Deirdre deed de rest.
Die is echt dagen bezig geweest. Zalm die gemarineerd moest worden en dan niet eventjes maar lang en met verschillende ingrediënten. Een speciale soep. Verschillende bijgerechten. Waaronder een salade met rauwe spruitjes. Rauwe spruitjes. Ik haat spruitjes, maar dit vond ik heerlijk. Een prachtig dessert. Super.
En dan nog even over het vlees.

Dat was de klus van Dirk. Het was bavette. Maar als je nu even kijkt naar de emmer die daar staat, daar zat het vlees in. In een plastic zak, vacuüm. In water. En dat ding dat er uitsteekt, dat ding zorgt er voor dat het vlees op een gelijkmatige temperatuur (54 graden was het in dit geval)  in een bepaalde tijd gaar wordt.
Het heet sous-vide en ik had er nog nooit van gehoord.
Enfin, daar was dan weer een heerlijke saus bij.
Nou, zo dus.

Daar is ze weer.

Nr. 173. Ik deed mee met een kerst swap, een geheime swap. Je stuurt iemand een envelop met kerstige dingetjes en je krijgt zelf van iemand anders ook een envelop.
Ik had mazzel, ik kreeg een hele leuke envelop, mooi gemaakt en toen bleek er ook nog eens een
Roodkapje-kaart in te zitten, deze:

Een paar dagen later kreeg ik er weer een. Dezelfde. gelukkig 'ken' ik iemand  die ook Roodkapje-kaarten verzamelt. Dus Carolien, heb je deze al? Ik kreeg hem van Lieve en zij vindt het goed dat ik haar doorstuur.

.... there is hope in your heart

Ik heb,  hoewel ik al erg lang blog, niet veel tradities hier. Eigenlijk maar eentje. En dat is het liedje van Smith & Burrows: When the Thames froze. Ik laat het ieder jaar zien en horen in de kersttijd
Het ontroert me iedere kerst weer. Dit jaar ook.
De meeste lezers hier zullen het inmiddels kennen en denken daar heb je haar weer met dat liedje. Maar ja, zo is het nou eenmaal. Luister nog maar even, misschien kun je meezingen  en zo niet is dat ook best.
We hadden mooie kerstdagen. Kerstavond gingen we eten bij D&D, onze jongste zoon en zijn vriendin en maakten kennis met haar ouders en zus. Ik stond weer te kijken van de kookkunsten van jongste en van zijn vriendin. Niet te geloven.
Eerste kerstdag waren we met z'n tweetjes rustig en vredig thuis en straks zijn we met alle kinderen en kleinkinderen bij elkaar bij onze dochter voor een casual maaltijd. Wat wil een mens nog meer?
Another year draws to its close...

Kerstmis 2018