Bloggers

 

Kijk, daar zitten we hoor. Met ons zessen. 

Zes bloggers in Bar Beton in Utrecht. Dat is een zaak in het station en (in principe) makkelijk voor iedereen te bereiken. 

Ik had wel geluk dat mijn man zijn zus ging bezoeken en mij op weg daar naar toe afzette. Hoefde ik niet met de trein. Dat hobbelt nogal, vandaar. 

Onze laatste bijeenkomst was,  door de lockdown, al weer drie jaar geleden. Maar dat maakte niet uit hoor. 

We bezoeken elkaar bijna iedere dag op onze blogs. En net zoals in andere jaren, was deze echte bijeenkomst supergezellig en gingen we verder waar we gebleven waren.

We praatten bij, zoals je dat noemt en wisselden ervaringen uit. 

Deze mensen voelen inmiddels als vrienden en dat maakte onze bijeenkomst hartstikke prettig. Meer is er eigenlijk niet van te zeggen. 

Ik ben benieuwd of de anderen er ook nog een blogje aan wijden, maar sowieso kun je natuurlijk altijd bij ze gaan kijken

Els, Emie, Jeanne, Marthy en Ton. 

Voor je het weet is ze tien!

Ik was nog niet helemaal klaar met de verjaardagen van onze kleinkinderen. 

De meisjes vierden het op een dag, maar jullie zagen alleen de taarten van en en de foto's met Noor en Jet. 

Maar Anna was er ook. 

Zij is tien geworden, een kroonjaar. 

Ik heb geloof ik al verteld dat wij met onze kleindochter naar London gaan, deze zomer. 

We wilden al wat eerder, in de meivakantie of zo,  maar omdat ik nu nog niet heel goed loop is het zomervakantie geworden.

Je ziet hier de kaart die ik voor Anna maakte.

Eigenlijk vind ik haar nog wel wat jong, maar ja... 

Toen ze zo'n beetje drie was of vier,  vroeg ze heel schattig toen wij weer eens naar London vertrokken: 'Oma, wanneer mag ik nou eens mee naar London?' 

Ik denk dat ze echt geen idee had wat London was. 

En mijn antwoord was: 'Nou, als je tien bent, dan mag je mee!'

Tien, dat leek toen nog zoooooo ver weg. Lichtjaren bijna.

Ik ging er vanuit dat ze het wel een beetje zou vergeten. Maar niks hoor, Anna niet. 

Ze was het niet vergeten. 

En ik vind dat je je altijd aan je belofte moet houden, als oma. 

Je moet betrouwbaar zijn vinden wij. 

Bovendien we zijn er met onze eigen kinderen ook geweest en die waren toen ook nog hartstikke jong. 

En dus... we gaan.

Op de foto heeft ze net haar ticket voor de trein bekeken. (Voor de zekerheid, een kopie)

Ze heeft nog ruim 4 maanden om te bekijken wat ZIJ wil doen. Ik heb ideetjes genoeg, maar ik vind dat zij zich er ook een beetje in moet verdiepen. 

We gaan het zien en beleven. Hoop ik.!

Monday

Het is gek om een mural tegen te komen op een plek waar je die totaal niet verwacht. Ik zag deze in een meubelwinkel in Haarlem. 

Ik twijelde wel even, maar het was toch echt een mural. En een mooie ook! 

Helaas kon ik er niet goed bij.  Een meubelwinkel, ik zei het al en die stond goed vol. 

Ja ik kon moeilijk op de nog te verkopen stoelen of tafels klimmen. 

Maar op de volgende foto, kun je het toch wel goed zien

Ik vond hem echt heel leuk, een landschap met een  gereed staande  verrekijker. Origineel en  mooi gedaan.

Ik heb natuurlijk even geïnformeerd naar de maker van dit fraais en dat is de Haarlemse schilder Harmen Duyvis.

Linking to Sami's Colourful World

Twee meisjes van zeven!

Straks gaan we de verjaardag van Noor en Jet vieren. Zeven jaar zijn ze geworden. 

(En ik laat maar weer eens even tot me doordringen hoe heerlijk het is om veel van ze mee te maken en mee te beleven. Dat geldt voor alle kleinkinderen, trouwens.) 

Deze foto is van een paar dagen geleden. Ze zijn klaar om naar school te gaan en daar te trakteren. Twee meisjes van zeven.

Als ik het goed heb begrepen zijn de gezichtjeskoeken in de schaal die Jet vasthoudt voor glutenvrije kinderen. Ik vind het  superleuk. 

Tja en het wordt zo langzamerhand een traditie om nog een overzichtje te laten zien. 

De keus uit de foto's is echt enorm. Dus ik heb  gewoon een foto uit ieder jaar gekozen zonder echt heel erg na te denken. Alleen uit 2016 zijn het twee foto's geworden. Eentje vlak na de geboorte en de tweede toen ze zes maanden waren.

Terwijl ik gisteren dit blogje zat te maken, stroomden er net nieuwe foto's binnen.

Je begrijpt:  nu ben ik niet alleen trots op deze meisjes, maar ook op mijn meisje, hun moeder! Prachtig toch?

Nog zo'n fraai boek

 

En dan was er zoals ik al vertelde nóg een boek dat ik bijna had gekocht, in de museumwinkel. Maar ik haalde het  eerst nog uit de bieb,  voor de zekerheid. 

Dit boek, je ziet het hiernaast, vond ik echt geweldig. 

De titel is volkomen duidelijk, wat je ziet is wat je krijgt: Verhalen uit de klassieke muziek. 

Acht verhalen zijn het: 

Doornroosje van Tsjaikovski, Peter en de wolf en Assepoester van Prokovjev, De Notenkraker en het Zwanenmeer allebei ook van Tsjaikovski. 

Dan Moessorgski's Schilderijententoonstelling, Het Carnaval der Dieren van Saint Saëns en tenslotte van Grieg: Peer Gynt.

Nou zo'n verhaal is dan bewerkt en  opgeschreven door bekende Nederlandse (kinder)boekenschrijvers. En daar hebben ze goede schrijvers voor gekozen. Bijvoorbeeld Bette Westera, Harmen van Straaten , Marjolein Hof, Ivo de Wijs e.a. 

Bij die verhalen zijn illustraties gezocht van de crème de la crème van de Nederlandse illustratoren. 

Ik noem ze allemaal, want ze zijn totaal verschillend, maar allemaal mooi gedaan, een lust voor het oog:

Charlotte Dermatons, Sieb Posthuma, Harmen van Straaten, Philip Hopman, Martijn van der Linden, Thé Tjong Khing, Noelle Smit en Sylvia Weve. 

Paar voorbeeldjes?

Achtereenvolgens, Doornroosje, Peer Gynt en de Trollen koning en Promenade (langs de schilderijententoonstelling).

En dat is nog niet alles. Voorin het boek staat een QR-code en als je die scant, kun je luisteren naar de muziek en worden de verhalen nog eens voorgelezen. Ook weer door bekende mensen. Karin Bloemen, Kitty Courbois, Jenny Arean e.a.

Prachtig boek vind ik. Ik ga het stukje voor stukje luisteren. Want mijn kennis van die muziekverhalen is niet meer wat die geweest is. 

Tot slaaf gemaakten

Ja, dan kom ik toch nog even terug op die andere tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Alkmaar. Die ging over de Plantage Alkmaar,  een grote suikerplantage in Suriname. Gesticht in 1745. 

Er werkten toen 600 tot slaaf gemaakten. Na de afschaffing van de slavernij in 1863, waren dat er nog 445 en die moesten toen nog tien jaar blijven werken.

Wat ik mooi vond was dat de lijn doorgetrokken werd naar vandaag. Met beelden van mensen die nu nog wonen op de voormalige plantage . 

Wat ik echter wil laten zien is dit portret:

Caesar van Everdingen: Portret van Wollebrant Geleynssen de Jong, 1674. 

Zo'n portret vind ik bijzonder.  Er zijn niet zo heel veel schilderijen met tot slaaf gemaakten. Ze zijn er wel, maar je moet zoeken. En dit zijn zelfs twee tot slaaf gemaakten. 

Er stond bij dat deze (Alkmaarse)  koopman en VOC-bestuurder de jonge Ventura kocht, maar dat deze niet mee reisde toen Wollebrant terugkeerde naar Europa.

Jacob Coeman: Pieter Cnoll, Cornelia van Nijenrode , hun dochters en twee tot slaaf gemaakte bedienden, 1665

Een ander schilderij herinner ik me van de grote Slavernijtentoonstelling in het Rijksmuseum. Het is het schilderij hierboven. 

De bediende die het meest links staat is heel bekend geworden. (Van de vrouw naast hem is niets bekend).

De man heet Untung Surapati en zijn eigenaar was die Pieter Cnoll, die hem goed behandelde. 

Maar toen Cnoll stierf moest hij naar een andere eigenaar en daar werd hij slecht behandeld. Hij ontsnapte en verzamelde een leger vluchtelingen om zich heen.

Hij vocht eerst in dienst van de V.O.C. 

Later werd hij een felle tegenstander van de Compagnie, werd vorst van een deel van Java en stierf in een gevecht met de V.O.C.

Hij is een nationale held in Indonesië. Straten en pleinen zijn naar hem genoemd. 

Surapati wordt geroemd als een van de eerste vrijheidsstrijders

Natuurlijk heb ik weer een beetje zitten googelen. Over Surapati is veel geschreven. Ook boeken in het Nederlands. Ik ga eens proberen of ik er een te pakken kan krijgen. 

PS: 'Tot slaaf gemaakten' , je ziet het, ik leg me bij de term neer. 

En dat was dat

 

Zo mensen. Dat was dat! 

Toen ik eindelijk weer eens bij de meisjes was, wilde Jet een foto van mij maken. Ze vertelde me precies hoe ik moest gaan zitten, welke kant ik op moest kijken en hoe ik de beer moest vasthouden.

Ze had dikke pret en 's avonds kreeg ik de foto, mét tekst, opgestuurd.  

Inmiddels is er nog een andere foto gemaakt, eentje van mijn rug.  Daarna de controle door de traumachirurg en nu  ben ik na negeneneenhalve week voldoende hersteld om niet meer terug te hoeven. 

De chirurg was tevreden, vooral omdat mijn rug niet ingezakt was. Ha, ik wist niet eens dat ik daar bang voor had moeten zijn en gelukkig maar. 

Nu nog drie maanden rustig aan doen, wel bewegen, niet tillen en geen rolcontainers verplaatsen. Dat zei hij. 

Hoera...en dat was dat:

Oma. Hat. Haar. Rug. Ge. Brooke. De. Groete. Oma.

 

(Huis)arts

Twee keer heeft een huisarts bij mij een huisbezoek afgelegd. Allebei de keren ruim veertig jaar geleden. De eerste keer was ik van de trap gevallen. De tweede keer was op verzoek van de kraamverzorgster. Verder nooit. Ik heb er ook nooit om gevraagd. 

Maar ik had nu, na mijn valpartij,  eigenlijk wel verwacht dat een arts een huisbezoek zou afleggen. 

Een gebroken rug, een gebroken pols, ik vond het nogal wat en eerlijk gezegd was het dat ook. 

Maar nee hoor, niks. Telefonisch zijn er medicijnen voorgeschreven en dat was het.

Want zo zei de arts: 'Als ik geen foto heb, kan ik niks doen'. 

Maar ik kón geen foto laten maken, ik kon de trap niet af. Dat heeft me veel pijn gekost. Heel veel meer pijn dan nodig was geweest, gedurende de eerste elf dagen. Pas toen kon ik de trap af en het ziekenhuis bereiken. 

Ik snap dat van die foto een beetje, maar wat support, wat geruststelling en vooral wat aanwijzingen had ik goed kunnen gebruiken. 

Mijn huisarts  heeft me letterlijk niet gezien en figuurlijk heb ik me nog nooit zo ongezien gevoeld. 

Heel naar. En de term HUISarts slaat helemaal nergens meer op. 

Nu heb ik last van m'n knie. Ik moet wandelen en dat doe ik ook, maar die knie speelt op. Zodanig dat ik een afspraak ging maken. Dat deed ik op 1 maart. Op 27 maart kan ik terecht! Bijna een maand later. 'U kunt beter naar de fysiotherapeut gaan, die weet er vaak ook meer van', zei de assistente. 

Het ergste is dat ik er eigenlijk niet eens iets van kan zeggen. Mijn eigen arts  is inmiddels uitgevallen. De andere arts, degene die niet kwam, staat er nu alleen voor. Ja misschien komt er een invaller in de praktijk, maar dat is nog afwachten. 

En ik snap natuurlijk heel goed dat een pijnlijke knie geen spoed is, dat er mensen zijn die de arts harder nodig hebben dan ik op dit moment. Maar toch...

Verder las ik van de week een stuk in onze krant over twee oude, nog zelfstandig wonende mensen, die het eigenlijk niet meer redden. Een stuk waarvan de rillingen me over de rug liepen. Er is gewoon geen plaats voor ze. Hun huisarts heeft de zaak aangekaart en nu komt er hulp op gang van 'gewone' mensen en komt er een aanklacht tegen de indicatiecommissie. 

En dan nog de werkdruk en de salariëring in alle andere sectoren van de zorg.

Hoe moet het verder met onze gezondheidszorg? Ik weet het niet. Maar dat het anders moet is wel duidelijk. 

De huidige situatie is niet best. 

En dat ligt in verreweg de meeste gevallen niet aan de werkers in de zorg. Denk ik. 

De man in de klok

 

In de winkel van het Stedelijk Museum in Alkmaar, vind je echt de leukste dingen. (Zoals in veel museumwinkels).

Ik zag er twee boeken die ik allebei graag had willen kopen. Dit is er een van. 

Ik ben een groot fan van Arend van Dam omdat hij voor kinderen heel veel duidelijk maakt, vaak op geschiedenisgebied. 

Dit boek van hem kende ik nog niet en ik stond al bijna bij de kassa, toen ik dacht:  'Neeeee,  doe het niet, kijk eerst nog  eens in de bieb en als het dan nog zo leuk is, kan je het altijd nog kopen'. 

De volgende dag reserveerde ik het boek en weer een dag later had ik het in huis. 

Deze keer heeft Arend van Dam zich verdiept in Dutch Design en dat deed hij op zijn eigen manier. 

'Je zou kunnen zeggen dat alles wat ontworpen is door een ontwerper design is. En als het ontwerp een Nederlands tintje heeft, een twist die typisch is voor Nederland, dan heet het Dutch design. Vroeger werd de term toegepaste kunst gebruikt. Kunst met het doel het ergens voor te gebruiken. En sommige ontwerpen komen in een museum terecht'. 

Over die ontwerpen en de makers gaat het boek.

Op de voorkant zie je bijvoorbeeld De Man in de Klok. Dat is een klok die ontworpen is door Maarten Baas. En daar hoort natuurlijk een verhaal bij, een mooi verhaal. 

En zo nog veel meer bekende en onbekende makers en kunstwerken. Een stukje van de inhoud: 

Leuk om eens even in te kijken, ook door de illustraties van Anne Stalinski. Leuk om te lezen hoe het gegaan is met bijvoorbeeld de Chinese Tulpenpiramide van Jing He.

Van Chinese pottenbakkers, die blauwe kleurstof uit Perzië haalden. Porselein maakten met blauwe beschilderingen. Van Nederlandse kooplieden die het Chinese spul meenamen en Nederlandse pottenbakkers die het na gingen maken. En er inderdaad een eigen twist aan gaven. 

En daarbij dan de vraag: Wat is echt en wat is origineel? 

Ik heb het nog niet eens uit, maar ik vind het nu al een erg leuk en origineel boek. 

Dus...leve de bieb, ik kan het op mijn dooie gemakje doornemen. 

Ik twijfel een beetje. 

Ik vond het boek niet speciaal geschikt voor kinderen. 

Maar in ieder geval zeer geschikt voor volwassen kinderen. 

Zoals ik!

Foto van Jet

De Monday Mural voor deze week: het is een foto, gemaakt door onze kleindochter Jet (net 7 geworden). 

Het is Amsterdam natuurlijk, dat kan niet missen.

De fietsen, de drie kruisjes uit het wapen, een Ajax-shirt en de vorige, zeer geliefde burgemeester van  Amsterdam, die helaas veel te vroeg overleed. Eberhard van der Laan.

Ik liet al eerder murals zien met die burgemeester, hij wordt gemist.

Meer valt er niet over te zeggen. 

Linking to Sami's  Colourful World