Ik had nogal wat crackers teveel ingeslagen, met korting. Hebzucht, maar ja ik eet ze altijd. Tot er een tijd iets met mijn kaak was en ik niet zo goed kon kauwen op die harde dingen. Dus met de sneeuw dacht ik maar wat weg te geven. Aan de vogels.
Hoe ze het weten is mij volkomen een raadsel, ze waarschuwen elkaar.
Eerst kwam er eentje, een kraai.
Maar kraaien in de tuin is volstrekt normaal hier. deze bleef een poosje kijken vanaf het dak van de schuur. En ik keek terug.
Toen kreeg hij gezelschap van een meeuw. Zwart en wit op wit.
Een enkele keer is er wel eens een meeuw in onze tuin, maar niet vaak. Dus ik was stomverbaasd toen er nog meer kwamen. Op een gegeven moment zaten er wel een stuk of twintig.
De kraaien kwamen tegelijkertijd, op volle sterkte, maar bliezen de aftocht en gaven voorrang aan de meeuwen.
Spektakel, dat was het en spectaculair ook:
We hebben een hele tijd gekeken (en sindsdien niet een meeuw meer gezien).
Mijn laatste foto is het leukst. Ik geef die een titel mee:
Onder moeders vleugels
Geen opmerkingen:
Een reactie posten