Gisteren heb ik wat verteld over de buitenkant van het museum Fenix in Rotterdam. IN het museum waren drie verschillende tentoonstellingen. Even voor de duidelijkheid, het museum gaat over migratie.
Op een afdeling is de tentoonstelling 'Alle richtingen'.
Met beelden, schilderijen, voorwerpen... kunst.
Migratie door de ogen van kunstenaars.
Weten waar we vandaan komen en weten waar we naar toe gaan.
Hiervan zou ik heel graag veel willen laten zien.
Maar niet nu want ik denk dat ik daar nog wel eens op terug kom en dan wat uitgebreider.
Hiernaast zie je alvast een mooi voorbeeld. De afschaffing van de slavernij in Frankrijk werd gevierd als een nationale overwinning en o.a. met anti-slavernijbeelden, vaak op nogal stereotype manieren.
Maar kennelijk wel inspirerend want deze buste wordt nu bijvoorbeeld getoond in een clip van Beyoncé.
Op een andere afdeling zijn heel veel koffers verzameld van over de hele wereld.
Het is een kofferdoolhof.
Sommige koffers hebben een geel label en via een audiotour krijg je, als je daar op richt, een verhaal te horen.
Wat voor koffer was het, was het voor een vakantie, was het een vluchteling, wat?
Ik luisterde naar een zo'n verhaal en besloot dat ik nog maar eens terug moet. Ik zat al bijna vol en veel tijd was er ook niet meer
Maar het allermooist vond ik (en dat was dus de derde afdeling) de fototentoonstelling The Family of Migrants.
Foto's uit de hele wereld en van alle tijden. De foto's gaan over vertrek, reis en aankomst.
Bekende foto's, totaal onbekende foto's en ik heb er voor gestaan, slikkend met een brok in mijn keel en knipperend tegen mijn tranen.
Ik hoop vooral dat heel veel middelbare scholen naar deze expo gaan kijken. Als ik de baas was op zo'n school zou ik het misschien wel verplichten.
Ik laat er een paar zien:
Ara Güler. Turkije, 1962. Aan de kades van de wijk Galata in Istanboel
Ik had wel bijna alle foto's willen laten zien hier. Maar deze liever niet:




3 opmerkingen:
Indrukwekkend
Er wordt zo vaak afgegeven op vluchtelingen (je laatste foto) en dan denk ik: je zou zelf maar in een gebied wonen waar oorlog is, waar je in angst leeft en je niet zeker bent of je er levend uitkomt... wat zou jij dan doen?
De tentoonstelling lijkt me erg indrukwekkend!
Geen museum dat je in één dag kunt doen lijkt me. Ik zou denk ik ook in tranen zijn bij de fototentoonstelling, je wiegje zal er maar staan…
Een reactie posten