In mijn ogen draag ik wolken

Dus hier is mijn nummer 1 van 2025. 

Ik vond de titel al meteen zo mooi, ondanks dat ik hem nog niet helemaal begreep. 

Daarna zag ik het omslag:

Zelfde verhaal:  een zeer fraai omslag vond ik, maar wat er de bedoeling van was wist ik nog niet. 

Nu, ruim vijfhonderd bladzijden later, begrijp ik allebei. 

Wat een prachtig boek. Echt heel mooi. 

Het boek is het moetje van onze boekenclub en dat was zeer terecht dus. 

Het is geschreven door Forugh Karimi en over haar heb ik het al eerder gehad toen ik een ander boek van haar las en er hier wat over vertelde. Klik

Dit is de schrijfster. Je zou kunnen zeggen een vrouw met een heel bijzonder verhaal. 

En ook deze keer was ik weer erg onder de indruk van de gebeurtenissen in Afghanistan. En hier. 

Ik heb door deze twee boeken meer geleerd over onze eigentijdse geschiedenis dan televisiebeelden en kranten me hebben kunnen bijbrengen. Dat alleen al. 

Dit verhaal is niet autobiografisch, maar Karimi heeft wel haar ervaringer er in verwerkt. Het lijkt me dat dat ook bijna niet anders kán!

Het verhaal. 

Widá is vijftien als ze, min of meer in opdracht van haar moeder en stiefvader, moet vluchten uit Afghanistan. Ze komt in Nederland terecht en pakt haar leven daar heel goed op. 

Jaren later gaat ze, met een vriendin die wil schrijven over Afghanistan, naar Athene. Tijdens die reis blikt ze terug op haar leven in Afghanistan

Daar, in Kabul,  heeft ze alles en iedereen achter moeten laten, alles wat ze lief had. Iedereen die ze liefhad. 

Ook haar nichtje Missomá dat ze als een zusje beschouwde. Haar taal, haar muziek, haar herinneringen.

Ze heeft het allemaal min of meer uitgeschakeld, kunnen uitschakelen, willen uitschakelen. Maar als ze iets hoort over dat nichtje is alles weer terug. 

En dan moet dat verhaal afgerond worden. Want echt uitschakelen lukte misschien voor een heel aantal jaren, maar tenslotte toch niet. 

Het verhaal springt steeds heen en weer tussen de jaren negentig in Kabul en 2023. Dat was in het begin voor mij best lastig schakelen, ook vanwege de vele namen van haar familie, van de mensen toen. 

Ik had dit boek niet als luisterboek kunnen doen. Ik moest vaak even terug naar de namenlijst en soms ook naar de vertaling van sommige woorden. 

Maar vergeleken bij dat wat er gebeurd is daar, toen, was dat een kleine moeite.