De boekenclub voor dwarse huisvrouwen

Ik hou van onze boekenclub en ik hou ook wel van een beetje dwars, dus de titel van dit boek sprak me aan. 

Ik weet verder zeker dat dit boek is aanbevolen door een blogger, maar ik weet niet meer door wie. Hoe dan ook , onbekende, hartelijk dank, ik heb het boek met veel plezier beluisterd.

Het verhaal: 

Het boek speelt zich af begin jaren zestig van de vorige eeuw, in een rustig stadje in Amerika, Concordia. 

Men kent elkaar daar een beetje en het leven suddert allemaal wat door voor vier jonge huisvrouwen. 

Dan gaat een van deze vrouwen, Margaret,  een boekenclub oprichten. Margaret is dan drieendertig.  

Ze is zenuwachtig als die vier vrouwen de eerste keer bij elkaar komen. Maar het komt goed en de vrouwen worden vriendinnen. 

Het eerste boek dat ze lezen is The Feminine Mystique van Betty Friedan en na een tijdje noemen ze de club 'De Betty's'. 

Ze lezen, praten en ondersteunen elkaar,  want ze hebben allemaal wat te behappen in hun leven. 

Zo is Bitsy bijvoorbeeld getrouwd met een dierenarts, terwijl ze zelf haar studie voor dierenarts afbreekt voor dat huwelijk. Maar Bitsy heeft veel meer in haar mars. 

Viv heeft al zes kinderen, is verpleegster en wil weer heel graag aan het werk. En Charlotte heeft weer heel andere problemen met een ontrouwe echtgenoot en een steenrijke vader die de echtgenoot steunt omdat hij zich geen schandaal kan veroorloven. 

Margaret zelf wil schrijven. Maar kan dat wel? Kan zij dat wel en hoe dan?

Alle vrouwen ontwikkelen zich, zoveel kan ik er wel van vertellen. 

Verveling, sleur, gemiste kansen... dat is het eigenlijk wel in een notendop. Ja en dan natuurlijk vriendschap, emancipaties, keuzes maken.

Het verhaal van de vrouwen eindigt eigenlijk in 1963, na de moord op president Kennedy. Precies op het punt dat hun levens gaan veranderen. 

Gelukkig is er dan nog een laatste hoofdstuk. Dan is het 2006. 

Margaret is toch schrijfster geworden en krijgt een belangrijke prijs en daarbij zijn ook de Betty's  voor zover mogelijk aanwezig en horen/lezen we wat er van ze geworden is.  

Ook Viv's zevende kind, een meisje,  is al volwassen en erbij. 

Zij heet Betty. 

In de eerste plaats vond ik het een heerlijk verhaal. 

In de tweede plaats was het ook absoluut een tijdsbeeld. Een verhaal van een langzaam veranderende samenleving.  Een prima combi. 

In het Amerika van de jaren zestig was het anders denk ik, maar zelf heb ik zelf niet echt hoeven vechten voor vrouwenrechten.  Ik kon leren wat ik wilde, daar is eigenlijk geen twijfel over geweest. Ik had een werkende moeder die uitstraalde dat ze het fijn vond en toch ook wel een geemancipeerde vader die goed vond wat mijn moeder deed en met mij in de kinderwagen ging wandelen. 

Toen ik de pil wilde was die er en toen ik een bankrekening opende kon dat gewoon op mijn naam en zonder toestemming van mijn man. Ik hoefde ook geen ontslag te nemen toen ik trouwde. Dus er was al veel geregeld in mijn tijd. 

Niet alles natuurlijk, lang niet alles en volledige gelijkheid is er denk ik nog steeds niet.