Zeeuws Vlaanderen in de regen

Na het cafeetje gingen we terug naar Groede. Weg van Saeftinghe en  uit Emmadorp, over de Koninginneweg (!) 

Langs de dijk, in de regen. 

Prachtig vond ik het (vanuit de auto).

Wij hadden vroeger thuis geen auto. Ik zal er dus gefietst hebben, want dit beeld, Zeeuws-Vlaanderen in de regen, herkende ik onmiddellijk.

Er is een periode in mijn leven  geweest dat ik dit uitermate saai gevonden heb. 

Oh wat was ik blij het gebied te kunnen verlaten. En oooh denk ik nu waar zaten mijn ogen en mijn hersens. 

Niet dat ik spijt heb dat ik weggegaan ben hoor, maar ik zag de schoonheid niet echt. Echt niet.  En nu zeker wel. Zo kan het gaan...

Enfin, via Paal en Baalhoek (... jaja we stonden voor paal en jaja we baalden een beetje omdat het heel lang bleef regenen), verlieten we het gebied. 

Wederom concluderend dat ze er wat van kunnen in Zeeuws-Vlaanderen op het gebied van namen. Daar heb ik het al vaker over gehad. 

Maar eerst stonden we nog even stil bij een monument dat ik nog nooit had gezien. Dat was logisch,  want het monument dateert uit 2003 en toen was ik al lang weg. 

In 2003 was De Ramp, de Watersnood,  precies vijftig jaar geleden en vond men het tijd voor een monument. 

Het regende op dat moment jammer genoeg echt te hard om meer foto's te kunnen maken. Op de zuilen staan de namen van tien slachtoffers uit deze buurt. Er staat een gedicht op en verschillende voorstellingen. Ik vond het een mooi, ingetogen monument en ik had het totaal niet verwacht hier. Ik wist ook niet van die slachtoffers.