Na het cafeetje gingen we terug naar Groede. Weg van Saeftinghe en uit Emmadorp, over de Koninginneweg (!)
Langs de dijk, in de regen.
Prachtig vond ik het (vanuit de auto).
Wij hadden vroeger thuis geen auto. Ik zal er dus gefietst hebben, want dit beeld, Zeeuws-Vlaanderen in de regen, herkende ik onmiddellijk.
Er is een periode in mijn leven geweest dat ik dit uitermate saai gevonden heb.
Oh wat was ik blij het gebied te kunnen verlaten. En oooh denk ik nu waar zaten mijn ogen en mijn hersens.
Niet dat ik spijt heb dat ik weggegaan ben hoor, maar ik zag de schoonheid niet echt. Echt niet. En nu zeker wel. Zo kan het gaan...
Enfin, via Paal en Baalhoek (... jaja we stonden voor paal en jaja we baalden een beetje omdat het heel lang bleef regenen), verlieten we het gebied.
Wederom concluderend dat ze er wat van kunnen in Zeeuws-Vlaanderen op het gebied van namen. Daar heb ik het al vaker over gehad.
Maar eerst stonden we nog even stil bij een monument dat ik nog nooit had gezien. Dat was logisch, want het monument dateert uit 2003 en toen was ik al lang weg.
In 2003 was De Ramp, de Watersnood, precies vijftig jaar geleden en vond men het tijd voor een monument.
14 opmerkingen:
Die rij bomen, typisch Zeeuws in mijn ogen.
Ik vind Zeeuws-Vlaanderen meestal iets minder leuk in de regen ;)
Tijdens de Watersnoodramp overleed er ook een baby'tje in Hoek. Ze was ziek en haar wiegje stond in de huiskamer naast de kachel. Terwijl het gezin boven sliep is zij beneden in de huiskamer verdronken.
Het zien en waarderen van landelijke schoonheid komt denk ik altijd pas op latere leeftijd. Je bent in je jeugd met heel andere dingen bezig.
Floods are scary, but yippee to a rainy day!
Dat is gewoon zo , als je ouder wordt, kijk je met andere ogen? Wel echt Zeeuws die bomenrijen…
Mooi Zeeuws landschap. Als je ouder wordt kijk je meestal anders naar de dingen.
Vreselijk van die baby, hoe kom je daar ooit overheen. Nooit dus !
Ik denk dat ik met andere ogen kijk, in de regen vind ik het nergens leuk... Het monument is indrukwekkend.
Gelukkig kun je nog regelmatig terug om nu wel te waarderen
A poignant return to a landscape once taken for granted, where rain, memory and a quiet monument now reveal a beauty and history that younger eyes could not yet see.
...I am looking forward to a rainy day, hopefully tomorrow.
Zien en beleven wordt anders naarmate je leeftijd vordert. 't Is nooit te laat, toch?
Leuk om toch weer nieuwe dingen te ontdekken.
Elke nieuwe levensfase laat je met andere ogen naar het verleden kijken. Voortschrijdend inzicht, veranderende interesses, levenswijsheid misschien wel.
Een reactie posten