EK Atletiek, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 1

In Amsterdam Noord is een winkelcentrum waar ik niet echt heel vrolijk van word. Maar ja, ik moet er wel eens een boodschap doen als we aan het oppassen zijn. En kijk, de weg er naar toe zag er ineens zo leuk  uit. Zo vrolijk in de regen. Alles fleurde er van op.

Hebben ze er een zestigmeter baantje geschilderd op de grond. Met daarbij het Europees record voor vrouwen op de sprint. 
Kan je daar met je boodschappen lekker even rennen.  En in mijn geval dan ook nog achter de dubbele kinderwagen, haha.
Nou in die regen deed helemaal niemand het.
Maar goed, het ziet er daar nooit gezellig uit en nu knapte dat zomaar een beetje op!

 

Misschien dat ik het toch nog een keer doe. Zomaar om te kijken wat mijn tijd zou zijn.
Ik begon pas met hardlopen,  toen ik al lang over de vijftig was.
Dat is te laat, dat is wel duidelijk.
Vroeger vond ik bijna alles van sport stom. Behalve zwemmen en korfbal.
Dus ik ging zeker niet sprinten.
Nu ik ben wel weer een beetje aan het hardlopen. Voorzichtig, maar het gaat en dat is toch  goed voor een mens. Daarbij wandel ik nu. *Geeft schouderklopje op linkerschouder.
En het EK atletiek begint bijna,  mooi om naar te kijken vind ik. Vooral de loopnummers en het hoogspringen.

Enfin, toen ik door het tunneltje was zag ik ook nog dit:

Ik hoop dat je het kunt lezen, maar zo niet,  op de witte baan staat: Je moeder!
De humor ligt op straat. Dus.

The man who knew Infinity

Wat een cadeautje kregen we zaterdagmorgen van Cinema Oostereiland. Na een korte bijeenkomst met 'de vrienden' van Cinema Oostereiland kregen we een film te zien die nog niet eens in premiere is gegaan.
En wow!!!! Wat een prachtige film. Een film over een indrukwekkend, waargebeurd drama. Ik neem even de tekst van de flyer over, omdat ik er niet te veel van wil vertellen:

Srinivasa Ramanujan was een briljant wiskundige die opgroeide in het Indiase Madras, maar door zijn uitzonderlijke talent, als autodicact werd toegelaten op de Universiteit van Cambridge. Daar wordt hij als buitenstaander met gemengde gevoelens ontvangen, maar terwijl de Eerste Wereldoorlog zijn stempel drukt op zijn nieuwe thuisland, groeit hij onder begeleiding van zijn professor G. H. Hardy uit tot een pionier op het gebied van wiskundige theorieën. 

Meer zeg ik er niet van, want dan is de spanning er af.
Jeremy Irons speelt de professor, geweldig. Wat een kop heeft die man en wat kan hij er veel mee.
En Ramanujan wordt gespeeld door Dev Patel.
Wij (en volgens mij iedereen in de zaal), leefden zo mee met Ramanujan, ik had aan het eind tranen in mijn ogen en een beetje kramp, zo intens had ik gekeken. 
Daarbij prachtige beelden, zowel in India als in Trinity College.
Het is de eerste film ooit, waarvooor toestemming was verkregen om ter plekke, in Cambridge dus, opnames te maken.
En dan nog weten dat de wiskundige theorieën van Ramanujan over zwarte gaten,  pas 80 jaar na zijn dood bewezen werden en dat zijn werk nu nog steeds van grote invloed is. Srinivasa Ramanujan leefde van 1887-1920.


Ik had net een rotfilm gezien  (Elle) en een matige (Hologram for the King) en dus werd het wel weer eens tijd voor een goeie. Nou dit was er een hoor.
Ik laat niet heel vaak de trailer zien hier, maar van deze film wél, met alle plezier!



Ps: Je hoeft helemaal niks van wiskunde te weten hoor, om deze film te begrijpen.  Helemaal niks, net als ik.

Een half jaar

'Waarom was je nou zo chagrijnig woensdag', vroeg iemand me. Nou, nog afgezien van het feit dat ik sowieso echt niet altijd zonnig gehumeurd ben, had ik nu wel een beetje een reden vond ik.
Kijk, het zit zo:
Een normaal mens heeft misschien wel eens een koortslip. Dat heb ik niet, ik heb een koortsneus. Eens in de zoveel tijd (en altijd op momenten dat ik het niet kan gebruiken natuurlijk) verschijnt een puist op mijn neus en daar komt dan troep uit. Dat is het herpesvirus. Die puist is vervelend, maar verder niet ernstig of zo.
Helaas kan het wel ernstig zijn voor baby's onder de drie maanden. Het kan zelfs hersenvliesontsteking veroorzaken.
Nou is onze lieve Odin ruim boven de drie maanden. Sterker nog, hij werd precies op woensdag, onze oppasdag,  een half jaar.

Dus zetten Odins papa en mama een klein, schattig slingertje in de lekkerste truffels die ik ooit proefde en namen wij een halve taart mee. Niet voor de halfjarige, die is net toe aan een korstje brood. Maar wel voor zijn liefhebbende familie.
Nog steeds geen reden om chagrijnig te zijn toch?
Wel dus, want ik nam het zekere voor het onzekere en heb die dag mijn kleinzoon niet aangeraakt. Dus niet op schoot, niet verschonen, geen fles, geen hapje. Niks. Alleen kijken. Kijken is best hoor, maar niet de hele dag.

Overigens,  de kleine jarige zat er niet mee. Hij lachte me stralend toe en werd evengoed geknuffeld. Door zijn opa!
We waren zoals ik zei, laat thuis. En toen bedacht ik dat ik de volgende dag ook Noor en Jet niet zou kunnen aanraken. Die zijn per 1 juli weliswaar 4 maanden en dus ook ruim boven de leeftijd, maar ook hier nam ik geen risico.
Stomme koortsneus! 

Ps. Ik weet heus wel dat er ernstiger zaken zijn. Heus wel!

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Een paar jaar geleden al weer schreef ik hier over Vivian Mayer. Ik zag dat er a.s. zondag een Close- Up uitzending is over Mayer en haar fotografie. Ik vond het toen zeer boeiend, dus ik ga het opnemen en nog een keer kijken. Misschien een tip  voor mensen die het toen gemist hebben...Verder is er toch niet veel soeps op televisie hè.
Zondag 3 juli, NPO 2, 18.10. Klik

Margrieten met een pimpampoentje

Het ene moment denk ik dat pioenen mijn lievelingsbloemen zijn. Het volgende moment denk ik dat stokrozen het mooist zijn en soms denk ik dat ik het meest houd van madeliefjes of van anemonen of van rozen of, of ...
Kortom, ik houd gewoon van bloemen, van heel veel verschillende. Nu bijv. weer van margrieten:

 

 

Die laatste foto, daar had ik wel even een beetje moed voor nodig. Want er zaten een heleboel wespen, waar ik allergisch voor ben en slechts één lieveheersbeestje (een pimpampoentje). En juist dat lieveheersbeestje wilde ik op de foto. Gelukt zonder wespensteek.

Post van Jolande en nog meer post

Dit kaartje kreeg ik al een tijd geleden van mijn blogfriend Jolande.
Zelf heeft ze een hekel aan mijn favoriete koningin, maar toch stuurt ze me steeds een kaartje voor mijn verzameling. Zo leuk is dat.
Zij en ik mogen het dan  niet eens zijn over Her Majesty, we zijn het wel zeer eens over London. Dat is ook leuk. Ik ben er vaak (geweest) en zij is er nog veel vaker.
Gisteren stuurde Jolande me ook nog een Roodkapje. Dan blijkt dat ze ondertussen ook in Cuba is geweest en in Dublin. En op haar blog doet ze verslag van nog weer een andere reis.
Heerlijk hè. 'Jolande de reislustige' noem ik haar in mijn hoofd. Dit omdat ik ook nog een andere JolandE ken en ik onderscheid moet maken.
In Cuba vond ze niks op Roodkapjegebied, schrijft ze.
Dat je daar aan denkt hè, als je in Cuba bent. Ha, even zoeken naar een Roodkapjekaart voor Bertie.
Maar in Dublin vond ze er wel eentje. Deze kaart:

Oh, ik kwam gisteren laat en chagrijnig thuis en als er dan zo'n kaart in je brievenbus ligt, dan knapt een mens meteen weer op. Ik wel in ieder geval.
Lieve Jolande, dankjewel.
En ik speur voor jou steeds naar Assepoesterkaarten, maar die zijn gewoon niet zo makkelijk te vinden. Of er zijn er niet zo veel, dat kan ook.
En over Roodkapje gesproken... het houdt niet op. Ik kreeg er even eerder nog eentje via Postcrossing. Ook zo'n leukerd. En nog wel een echt Fiep Westendorp 

En dan lag er gisteren ook nog een Keep Calm-kaart in de bus. Daar was ik ook blij mee. Deze kwam via Postcrossing van Susi uit Oostenrijk.

Meteen een mooi motto voor vandaag, voor mij en voor jullie. Toch? Fijne dag!

Helmut Newton in Foam

Ben jij een fotografieliefhebber of fan van het werk van Helmut Newton? Dan is dit een voorstelling die je niet wil missen!
Dit las ik in een mailtje dat ik krijg om op de hoogte te blijven van wat er in Amsterdam te zien is in de musea.
Nou, ik ben beslist een fotografieliefhebber en ik kom zeer geregeld in het fotografiemuseum Foam.
Een fan van Helmut Newton zou ik mezelf niet willen noemen. Maar zijn naam kende ik, een beroemde modefotograaf.
Dus toen we toch in Amsterdam waren gingen we maar eens even kijken naar dit retrospectief. (Retrospectief vind ik altijd zo'n mooi woord).
En we waren niet bepaald de enigen, maar dit terzijde.

Toen we binnenkwamen stond een moeder haar kinderen te overtuigen van het belang van hun bezoek aan het Foam.
Ik schatte de kinderen, drie stuks, tussen de zes en de twaalf en ze hadden er geen van drieën zin in.
'Het is een hele bekende meneer', sprak de moeder. 'Hij moest vluchten uit zijn land voor de nazi's, want hij was een Jood'.
Het oudste kind kreeg nu wat belangstelling. Ik zag het gebeuren.
'En toen kwam hij  terecht in Australië en hij ging steeds meer foto's maken voor bladen'.
'Ook voor de Donald Duck? ' vroeg de middelste.
'Nee, dat niet' zei de moeder, 'het zijn vooral modefoto's'.
De gezichten betrokken weer.
'Maar hij maakte niet alleen foto's van mooie kleren, maar ook van blote vrouwen, die ga je straks allemaal zien!'
Nu keken ze alle drie verrast op.
'Yes' zei de kleinste.

 Ik ben daarna naar een film gaan kijken waarin je Newton uitgebreid aan het werk zag en ik kan je dus niet vertellen hoe het met de kinderen verder ging.
Maar ik vond de film geweldig. Wat een leuke, innemende man moet dat geweest zijn.
En zijn foto's.
Tja, ik vond de foto's met vrouwen mét kleding beslist interessanter dan de blote foto's. Maar dat Newton's werk bijzonder is, dat is wel zeker.

Neem nou deze foto, van Isabelle Huppert. Die vind ik echt prachtig.

En de foto hieronder is heel bekend, en die vind ik ook erg mooi.

Het was echt een grote tentoonstelling en ik heb er met veel plezier rondgelopen. Absoluut de moeite waard. Nog eentje dan, gewoon omdat die zo grappig is.

 

Meer foto's wilde ik niet maken. Ik vond dit al een tikkeltje genant: foto's maken van het werk van een fotograaf.  Maar ja... Voor meer info: klik.

Oog voor detail

Een hele tijd geleden was er in het Frans Hals Museum in Haarlem een hele leuke tentoonstelling met als titel Ik Zie Ik Zie.
Daarin werd ingezoomd op schilderijen, om de kijker bepaalde details te laten zien die hij of zij normaal gesproken en kijkend naar het geheel, misschien niet gezien zou hebben.
Dat vond ik ontzettend leuk. Kijk, dit is een voorbeeld dat ik op die tentoonstelling fotografeerde:

Je ziet in het rondje de handtekekening  van ene Joseph Carl Rutzel.
Hij liet in 1789 zijn handtekening op dit glas-in-lood raam uit 1599 achter. Als een soort moderne graffiti. Oké je kunt het op mijn foto niet goed zien, maar het gaat om het idee.

Of dit: een schilderij van Maerten van Heemskerck (déze foto heb ik van Wikipedia), getiteld: De heilige Lucas schildert de Madonna.
Ik was er al een hele tijd naar aan het kijken, vooral omdat ik het Kindje Jezus zo bijzonder volwassen vind. Maar daardoor zag ik niet meteen dit, in het rondje:

Linksonder heeft Maerten van Heemskerck een klein spinnetje geschilderd. Wilde de schilder een grapje maken en iedereen laten denken dat er echt een spin zat? Of wilde hij zijn vakmanschap nog eens extra demonstreren?
Hoe dan ook, ik vind het superleuk om dit soort details te zien al moet ik er wel op gewezen worden.
Toen ik deze tentoonstelling zag, was het al bijna afgelopen, vandaar dat ik er niet over schreef.
Maar, Wieteke van Zeil schrijft als kunstredacteur wekelijks in de Volkskrant.
Vorige week een heel artikel over dit schilderij:

Het is een portret van een onbekend iemand, geschilderd door Rotius (die eigenlijk Jan Albertsz Rootjes heette).
In Hoorn, waar ik woon, is een straat naar deze schilder genoemd, want hij woonde er ook.
En tm 18 september is er in het Westfries Museum in Hoorn een tentoonstelling: Rotius, meesterschilder van Hoorn.
En ook nu zag Wieteke van Zeil een detail dat ik zeker gemist zou hebben. Het is een vingerafdruk op de manchet.

 

Wieteke van Zeil heeft er natuurlijk een heel verhaal over, erg leuk om te lezen. Het is toch ook echt bijzonder, zo'n vingerafdruk. Uit 1659.

Ik was zeker van plan om de tentoonstelling te bezoeken, maar dit maakt dat ik nog beter ga kijken. Binnenkort!

Oost-Indische kers

Dit is een schilderij van Jacobus van Looy. Gemaakt in 1893.  Het heet De Tuin.
Je zou zeggen dat het geschilderd is op een of ander landgoed. Maar ik las dat het gewoon geschilderd is in de tuin van de schilder, in de Pijp in Amsterdam.
De vrouw die is afgebeeld, is de vrouw van de schilder.
Jacobus van Looy was ook schrijver. Een dubbeltalent dus.
Het is ongelijk verdeeld hoor in de wereld. Hij had twee grote talenten en ik bijvoorbeeld niet een.
Maar ja, ik groeide weer niet op in een weeshuis. Jacobus van Looy wel. Lang geleden heb ik één boek van hem gelezen: Jaapje. Dat ging over zijn eigen jeugd in dat weeshuis.
Het ziet er impressionistisch uit, dat schilderij, met al die Oost-Indische kers. Met die kleuren. Het ziet er vooral ook zo zomers uit. Je kunt bijna voelen dat het warm is en er staat geen wind. 
Het doek is te bewonderen in Teylers Museum in Haarlem.
Toen ik een paar jaar geleden Oost-Indische kers wilde zaaien, waarschuwde mijn man, dat ik dat beter niet kon doen, omdat het de tuin zou gaan overwoekeren. Dat is niet gebeurd, het was nog in onze oude tuin en daar was weinig ruimte.
Nu in onze nieuwe tuin, zaaide ik weer en het gaat heel goed, maar het moet wel worden bijgehouden. Kijk zo ziet het er uit in onze tuin:

Vorige week in Zeeland, aten we in een restaurant en daar werd zo'n bloemetje geserveerd op het voorgerecht. Het zag er leuk uit. Meestal ben ik er een beetje huiverig voor, maar nu at ik het en ik vond het nog lekker ook.
Ik zie mezelf overigens nog niet iedere avond een bloemetje plukken voor op de avondmaaltijd, maar het zou wel kunnen,  we hebben genoeg.
Deze kaart tenslotte,  kocht ik ook in Teylers.
Hendrik Reekers staat er op. Penseel in water-en dekverf, 1835

Die Hendrik (1815-1854) kon er wat van. Dat is mijn conclusie.

Slaaphuisje

Ik heb alleen nog maar verteld dát we er waren, in Nieuwvliet op het strand, in een slaaphuisje. Maar nog niet hoe het was. Het was echt een lang gekoesterde wens en ik had me er heel erg op verheugd. En is het nou ook geworden wat ik hoopte?

Het antwoord is ja.
Het is heerlijk om wakker te worden en meteen met je blote voeten in het zand of in de zee te kunnen staan. Het is heerlijk om 's morgens op een doodstil strand te kunnen hardlopen. En eindeloos te wandelen.  Het is heerlijk om op het terras van je huisje te kunnen ontbijten. Het is heerlijk.
De zonsondergang, vanuit je bed of vanaf je terras. Het uurtje daarna,  als het nog niet helemaal donker is en  de verlichte schepen langs varen.
De kust van West Zeeuws-Vlaanderen is altijd favoriet bij ons. Altijd. Ik heb jaren in Zeeland gewoond en deze stranden van Groede en Nieuwvliet, dat zijn gewoon mijn stranden.
De schepen die je langs ziet varen,  van dichtbij

 

'D'n overkant' (lees Vlissingen en Walcheren) die je ziet liggen. 

De rust, de stilte. Het schone strand... Het achterliggende gebied. Ik houd er van. 

Deze stranden zijn eigenlijk altijd rustig en het gebied schijnt de meeste zonuren te hebben. 

We hebben heel goed weer gehad en dat was bepaald niet overal in Nederland het geval. We hadden wel eens een jas nodig, maar meestal toch wel echt de zonnehoed. Had het alleen maar geregend, ik zou het nog mooi gevonden hebben. Met een stapel boeken voor het raam. De zee verveelt nooit.

Het huisje zelf.
'Zitten jullie in zo'n etalage' vroeg de baas van het huisje dat we al vaak gehuurd hebben in Groede. Ook een heerlijk huisje, niet op het strand, (het heet dan ook Veldzicht), maar wel in de buurt.
Zijn mening was dus duidelijk. En ik kan me de gedachte voorstellen.
Het is inderdaad een en al glas, maar... er zijn gordijnen. Het lijkt er misschien op dat je je buren ziet, maar dat is niet het geval. Het is zo gebouwd dat je echt  privacy hebt. Heel knap gedaan.
Je zou met zes personen in het huisje kunnen. Maar ik moet zeggen dat ik dat niet graag zou doen. Wij zaten er met z'n tweeën en dat vond ik prima. Drie zou ook nog kunnen, maar bij vier zou ik het toch een beetje benauwd krijgen denk ik.
Tevredenheid alom dus.

'Maar zou je het nog een keer doen?'
Ik denk het niet. Ik heb het nu meegemaakt, ik vond het heerlijk, maar ik vond het erg duur. Begrijpelijk, hoor, want je hebt ook wat.  Maar toch zou ik het om die reden niet nog eens doen. Denk ik. DENK ik.

En dan waren er nog twee persoonlijke hoogtepuntjes.
Ik heb gezwommen in zee en het was heerlijk. En daarna gewoon even onder de douche in ons eigen huisje! Ik was helemaal alleen in zee. Frits dompelde zich even onder, maar was er snel weer uit.
(Mijn vorige zwempartij was al bijna twee jaar geleden. Ik ben allergisch voor chloor en kan helaas niet in een zwembad. Het is dus altijd maar afwachten wanneer ik weer eens kan zwemmen).
Dat wat ik op m'n kop heb is geen badmuts hoor. Het is een sjaaltje tegen de brandende zon en ik was gewoon vergeten om het af te zetten, haha.

En het tweede hoogtepunt: IK HEB EEN HAAIENTAND GEVONDEN!
Geen mooi exemplaar, een kleintje en niet helemaal goed, maar toch.
Het zoeken kan ik niet laten. Helaas heb ik er in al die jaren misschien in totaal slechts een stuk of drie gevonden.
Er liepen mensen voor ons te zoeken en buitengewoon irritant te rammelen met een busje vol haaientanden. Grrrrr.
En toen vond ik dus een kleintje. Geluksmoment.