Het hart van alle dingen

Toen Els voor de boekenclub een nieuw boek aankondigde, vroeg Ingrid-Katrientje op Instagram aandacht voor dit boek.
Ik was niet direct van plan om het te gaan lezen, maar schreef het op mijn lijst.
De volgende dag kwam ik in de bieb en daar lag het, pal voor mijn neus, klaar om te worden meegenomen. Dus dat deed ik toen maar.
En ik vond het een fantastisch boek. Een dikke pil, maar zo heerlijk om te lezen.
En dat terwijl mijn eerdere ervaringen met Elizabeth Gilbert  en met haar boek 'Eten, bidden, beminnen' niet goed waren. In dat boek begon ik enthousiast maar ik vond er al heel snel he-le-maal niks aan.

Dit boek verhaalt over Alma Whittaker en speelt zich af in de 19e eeuw. Alma is de dochter van een rijke Engelsman die de wereld rondreisde en zijn fortuin verdiende met het verzamelen van planten.  En van een Nederlandse moeder, Beatrijs.
Alma is niet mooi, maar wel erg slim. Ze studeert, ontdekt de geheimen van de evolutie, is botanist en specialiseert zich in mossen.
Haar ouders adopteren nog een dochter, Prudence en die relatie wordt boeiend besproken.
Alma heeft nog een andere relatie, met een jongere man die heel anders is en een totaal andere kijk op de wereld heeft.
Ze trouwt met hem, maar het gaat mis en haar man vertrekt naar Tahiti. Na zijn dood gaat Alma ook naar Tahiti en maakt onderweg en op het eiland ook weer veel mee. Waardoor ze haar man (posthuum) en zich zelf pas echt leert kennen.
Uiteindelijk komt ze in Amsterdam terecht, waar haar moeders broer directeur is van de Hortus Botanicus.  Ze leert Wallace kennen, een verwante ziel en door hem leert ze ook de reeds overleden Darwin kennen.

Van de achterflap:
’Het hart van alle dingen is een grootse roman over een grootse eeuw. Laat je meevoeren van Londen naar Peru, van Philadelphia via Tahiti naar Amsterdam, in een verhaal vol buitengewone personages; missionarissen, vrijheidsstrijders, avonturiers, astronomen, zeekapiteins en bovenal Alma Whittaker, de heldin van dit verhaal, een vrouw die haar tijd een stap voor was.’

Ik vind het boek een absolute aanrader. En ik denk dat ik nu nog eens in de Hortus wil rondkijken. Voor de sfeer.

Ingrid heel erg bedankt voor de tip.

IJsje

Een lieve jonge vrouw, die het prima vond dat ik een foto van haar en haar hondje maakte. Het was echt heel schattig. Ze had veel bekijks terwijl ze het beestje lekker liet smullen.

Ook nog maar een foto van de andere kant. Kun je het strikje ook nog zien.
Maar wat ik niet fotografeerde... toen het hondje genoeg had, likte het baasje zelf heerlijk het ijsje verder op. Ze leken allebei zeer tevreden.
En ik? Ik werd een klein beetje misselijk.
Onze eigen lieve Mac mocht vroeger wel eens (nou ja eigenlijk altijd) de slagroomklopper aflikken.
Als Mac alleen nog maar het geluid van de mixer hoorde, sprintte hij al naar de keuken.
Hij is ruim vijftien geworden hoor, dus zo slecht zal het niet geweest zijn.
Maar die klopper ging daarna onder een zeer hete Quookerkraan en ook nog in de afwasmachine.
Ik vind het zelf ook heerlijk om een klopper af te likken, maar om dat te delen met mijn hond? Omstebeurt? Ik ril alleen al bij de gedachte. Tja...

Totaal door het dolle heen

Dat ben ik niet hoor, totaal door het dolle heen.
Zoals je ziet is het de titel van een boek en dat boek lazen we bij de leesclub van Els. Klik
Ik had nog niet van deze schrijfster Karen Joy Fowler gehoord en ook niet van het boek.
En dat is nu juist het allerleukste van deze leesclub, de keuzes die Els voor ons maakt, zou ik anders beslist niet gemaakt hebben. En (ik herhaal me zelf) dat zou jammer zijn geweest, want ook dit boek vond ik zeer de moeite waard.
Ik heb wel geluk dat tot nu toe alle titels van de leesclub in mijn bieb en dan ook nog op tijd aanwezig zijn. Maar dit terzijde.
Het verhaal:
De hoofdpersoon Rosemary heeft een zusje, Fern  en een broer, Lowell.  Ze leefden gelukkig op een boerderij met een betrokken moeder en een vader die een bekende gedragswetenschapper is.
Maar dan, als Rosemary vijf is, moet ze uit logeren en als ze terug komt is haar zusje verdwenen. Iedereen is ongelukkig  of boos.  Haar oudere broer verdwijnt later ook.
Daar wordt in het gezin niet over gepraat. Veel later probeert Rosemary, die haar zeer speciale zusje en haar broer vreselijk mist, te achterhalen wat er allemaal gebeurd is.
Rosemary is een ontzettende klets en om dat een beetje in te perken, zei haar vader haar ooit, het begin maar weg te laten en te beginnen in het midden van haar verhaal.
Dat doet Rosemary ook in dit boek en dat maakt dat je in het begin een beetje moet schakelen. Maar dat lukt best.
En dan zijn daar de herinneringen. Die zijn bij Rosemary soms vaag, soms scherp en anders dan bij de andere gezinsleden. Dat vond ik interessant en ik vroeg me af hoe dat zit met herinneringen.
Rosemary krijgt het moeilijk, heel moeilijk en de vraag is of zij de waarheid kan accepteren.
Ik denk het wel.

Bloemenlint, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 3 (slot)

Een bloemenlint, ik zag het vorig jaar al eens in Amsterdam Noord. Maar toen dacht ik dat het alleen ter verfraaiing was bedoeld van de omgeving.
Want fraaier wordt het zeker! Deze middenberm ziet er fantastisch uit. Het is in de wijk waar onze dochter woont en ik kijk er iedere keer met veel plezier naar.
Maar nu kwam ik er achter dat het niet zomaar vanwege de bloemen is, maar vooral ook vanwege de bijen

Op diverse plekken in Noord zijn bermen omgeploegd en ingezaaid. Het kilometerslange bloemenlint met wilde planten bloeit van het voorjaar tot ver in de winter. Dit is niet alleen mooi voor de buurt, maar ook hard nodig om het voortbestaan van insecten, vlinders en de honingbij te garanderen. De stroken zijn 1 tot 2 meter breed die samen een bloemenlint vormen waar bijen en vlinders nectar kunnen tanken. Bloemen en planten zijn ook goed voor andere dieren zoals egels en vogels die daar eten en schuilplekken vinden.

Het bloemenlint is een initiatief van Stichting Beelease, het Clusiuscollege en stadsdeel Noord.

Dat is mooi toch? Een heel goed initiatief vind ik. Bijen zijn belangrijk. En dat ik erg blij word van zo'n bermbeplanting is toch ook mooi.

Reiger, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 2

Eigenlijk heb ik aan deze foto's niets toe te voegen. Die reiger was gewoon tevreden in de regen. En ik ook!

EK Atletiek, of hoe je op een wandeling in de regen toch leuke dingen ziet. Deel 1

In Amsterdam Noord is een winkelcentrum waar ik niet echt heel vrolijk van word. Maar ja, ik moet er wel eens een boodschap doen als we aan het oppassen zijn. En kijk, de weg er naar toe zag er ineens zo leuk  uit. Zo vrolijk in de regen. Alles fleurde er van op.

Hebben ze er een zestigmeter baantje geschilderd op de grond. Met daarbij het Europees record voor vrouwen op de sprint. 
Kan je daar met je boodschappen lekker even rennen.  En in mijn geval dan ook nog achter de dubbele kinderwagen, haha.
Nou in die regen deed helemaal niemand het.
Maar goed, het ziet er daar nooit gezellig uit en nu knapte dat zomaar een beetje op!

 

Misschien dat ik het toch nog een keer doe. Zomaar om te kijken wat mijn tijd zou zijn.
Ik begon pas met hardlopen,  toen ik al lang over de vijftig was.
Dat is te laat, dat is wel duidelijk.
Vroeger vond ik bijna alles van sport stom. Behalve zwemmen en korfbal.
Dus ik ging zeker niet sprinten.
Nu ik ben wel weer een beetje aan het hardlopen. Voorzichtig, maar het gaat en dat is toch  goed voor een mens. Daarbij wandel ik nu. *Geeft schouderklopje op linkerschouder.
En het EK atletiek begint bijna,  mooi om naar te kijken vind ik. Vooral de loopnummers en het hoogspringen.

Enfin, toen ik door het tunneltje was zag ik ook nog dit:

Ik hoop dat je het kunt lezen, maar zo niet,  op de witte baan staat: Je moeder!
De humor ligt op straat. Dus.

The man who knew Infinity

Wat een cadeautje kregen we zaterdagmorgen van Cinema Oostereiland. Na een korte bijeenkomst met 'de vrienden' van Cinema Oostereiland kregen we een film te zien die nog niet eens in premiere is gegaan.
En wow!!!! Wat een prachtige film. Een film over een indrukwekkend, waargebeurd drama. Ik neem even de tekst van de flyer over, omdat ik er niet te veel van wil vertellen:

Srinivasa Ramanujan was een briljant wiskundige die opgroeide in het Indiase Madras, maar door zijn uitzonderlijke talent, als autodicact werd toegelaten op de Universiteit van Cambridge. Daar wordt hij als buitenstaander met gemengde gevoelens ontvangen, maar terwijl de Eerste Wereldoorlog zijn stempel drukt op zijn nieuwe thuisland, groeit hij onder begeleiding van zijn professor G. H. Hardy uit tot een pionier op het gebied van wiskundige theorieën. 

Meer zeg ik er niet van, want dan is de spanning er af.
Jeremy Irons speelt de professor, geweldig. Wat een kop heeft die man en wat kan hij er veel mee.
En Ramanujan wordt gespeeld door Dev Patel.
Wij (en volgens mij iedereen in de zaal), leefden zo mee met Ramanujan, ik had aan het eind tranen in mijn ogen en een beetje kramp, zo intens had ik gekeken. 
Daarbij prachtige beelden, zowel in India als in Trinity College.
Het is de eerste film ooit, waarvooor toestemming was verkregen om ter plekke, in Cambridge dus, opnames te maken.
En dan nog weten dat de wiskundige theorieën van Ramanujan over zwarte gaten,  pas 80 jaar na zijn dood bewezen werden en dat zijn werk nu nog steeds van grote invloed is. Srinivasa Ramanujan leefde van 1887-1920.


Ik had net een rotfilm gezien  (Elle) en een matige (Hologram for the King) en dus werd het wel weer eens tijd voor een goeie. Nou dit was er een hoor.
Ik laat niet heel vaak de trailer zien hier, maar van deze film wél, met alle plezier!



Ps: Je hoeft helemaal niks van wiskunde te weten hoor, om deze film te begrijpen.  Helemaal niks, net als ik.

Een half jaar

'Waarom was je nou zo chagrijnig woensdag', vroeg iemand me. Nou, nog afgezien van het feit dat ik sowieso echt niet altijd zonnig gehumeurd ben, had ik nu wel een beetje een reden vond ik.
Kijk, het zit zo:
Een normaal mens heeft misschien wel eens een koortslip. Dat heb ik niet, ik heb een koortsneus. Eens in de zoveel tijd (en altijd op momenten dat ik het niet kan gebruiken natuurlijk) verschijnt een puist op mijn neus en daar komt dan troep uit. Dat is het herpesvirus. Die puist is vervelend, maar verder niet ernstig of zo.
Helaas kan het wel ernstig zijn voor baby's onder de drie maanden. Het kan zelfs hersenvliesontsteking veroorzaken.
Nou is onze lieve Odin ruim boven de drie maanden. Sterker nog, hij werd precies op woensdag, onze oppasdag,  een half jaar.

Dus zetten Odins papa en mama een klein, schattig slingertje in de lekkerste truffels die ik ooit proefde en namen wij een halve taart mee. Niet voor de halfjarige, die is net toe aan een korstje brood. Maar wel voor zijn liefhebbende familie.
Nog steeds geen reden om chagrijnig te zijn toch?
Wel dus, want ik nam het zekere voor het onzekere en heb die dag mijn kleinzoon niet aangeraakt. Dus niet op schoot, niet verschonen, geen fles, geen hapje. Niks. Alleen kijken. Kijken is best hoor, maar niet de hele dag.

Overigens,  de kleine jarige zat er niet mee. Hij lachte me stralend toe en werd evengoed geknuffeld. Door zijn opa!
We waren zoals ik zei, laat thuis. En toen bedacht ik dat ik de volgende dag ook Noor en Jet niet zou kunnen aanraken. Die zijn per 1 juli weliswaar 4 maanden en dus ook ruim boven de leeftijd, maar ook hier nam ik geen risico.
Stomme koortsneus! 

Ps. Ik weet heus wel dat er ernstiger zaken zijn. Heus wel!

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Een paar jaar geleden al weer schreef ik hier over Vivian Mayer. Ik zag dat er a.s. zondag een Close- Up uitzending is over Mayer en haar fotografie. Ik vond het toen zeer boeiend, dus ik ga het opnemen en nog een keer kijken. Misschien een tip  voor mensen die het toen gemist hebben...Verder is er toch niet veel soeps op televisie hè.
Zondag 3 juli, NPO 2, 18.10. Klik

Margrieten met een pimpampoentje

Het ene moment denk ik dat pioenen mijn lievelingsbloemen zijn. Het volgende moment denk ik dat stokrozen het mooist zijn en soms denk ik dat ik het meest houd van madeliefjes of van anemonen of van rozen of, of ...
Kortom, ik houd gewoon van bloemen, van heel veel verschillende. Nu bijv. weer van margrieten:

 

 

Die laatste foto, daar had ik wel even een beetje moed voor nodig. Want er zaten een heleboel wespen, waar ik allergisch voor ben en slechts één lieveheersbeestje (een pimpampoentje). En juist dat lieveheersbeestje wilde ik op de foto. Gelukt zonder wespensteek.