Een miljoen, een verloting en nieuwe vriendinnen

Wat een bijzondere dag was het gisteren. Dat begon met een mailtje van onze oudste zoon. Hij had eerder deze week al gezegd dat ik bijna een miljoen views had hier op mijn blog.
Dat had ik zelf ook zien aankomen en dat vind ik tamelijk bijzonder.
Een miljoen!!!!!
Mijn oudste zoon Bart maakte een screenshot van de eenmiljoenste en mailde dat. Zo attent.
Zelf dacht ik er op dat moment niet meer aan, ik stond onder de douche om me klaar te maken voor een bijzondere ontmoeting met andere bloggers.
Een miljoen keer is er hier gekeken naar stukjes en foto's van mij. Dat is toch echt veel en eerlijk gezegd ben ik er gewoon trots op.
Dat bloggen, de hartelijkheid die ik meerdere malen heb ondervonden van andere bloggers, de vrienden die ik er door maakte, de reacties van 'de kijkers', ik vind het allemaal heel erg leuk en zeer de moeite waard. Het is een hobby waar ik heel veel plezier aan beleef.
Maar zonder kijkers zou het toch minder leuk zijn.
Daarom bedank ik jullie allemaal. Bij dezen.
Gisteren tijdens de bloggersontmoeting bedacht ik ineens wat ik zou kunnen doen als bedankje. We praatten over dit boek:

Vorige week ergens blogde ik erover. Ik heb erg van dat boek genoten, met heel veel plezier gelezen en ik dacht dat het leuk zou zijn om het te verloten.
Iedereen kan meedoen.
Je hoeft alleen maar een reactie achter te laten, hier op mijn blog.
Als je dat doet zet ik je naam in een lijst en na een week zal ik mijn man vragen de trekking te verrichten.
Als het je op een of andere manier niet lukt om hier te reageren, stuur dan een mailtje, dat telt ook.
bettievdgriend@hotmail.com.

Verder.
Ook gisteren was er dus die ontmoeting van een aantal bloggers. In Utrecht.
Els en Emie hadden het geregeld. We waren met zes vrouwen in een zaak op het Centraal Station in Utrecht.
Daar was een tafel voor ons gereserveerd waar we eerst koffie dronken en vervolgens lunchten met elkaar.
Ik vond het supergezellig, er was geen moment dat er niks te praten of te vertellen viel. Geen moment dat ongemakkelijk voelde.
Els ken ik al heel lang, ook van het bloggen trouwens en zij is al jaren echt een vriendin. Maar aan het eind van de dag, had ik er zomaar nog vier vriendinnen bij.
Zo voelde dat en ik geloof dat we het allemaal zo voelden.
Hoe dan ook, deze bijeenkomst gaat zeker herhaald worden. ZEKER.
Els, Emie, Marthy, Jeanne en Inge. Dank jullie wel! 
En jij ook bedankt hoor, lieve, (on)bekende serveerster. Je had het er maar druk mee.

Frieda Klein

Begin november schreef ik voor het eerst, over deze thrillerserie van het duo Nicci French. Inmiddels heb ik deel 7 gelezen.
Ik dacht dat deel 8 er al was, maar nee dat duurt nog tot april.
En ik ben zo vreselijk nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren
Dit deel 7, vond ik niet zo goed in vergelijking met de andere zes delen. Ik vond het zeer onwaarschijnlijk wat er allemaal gebeurde.
Nu is het natuurlijk zo dat thrillers vaak onwaarschijnlijke gebeurtenissen vertellen, maar in die andere zes delen vond ik dat acceptabel.
Wel werd in dit deel duidelijk dat de aartsvijand van Frieda, Dean Reeve, er nog steeds is.
En dat werd tot nu toe door de politie en zelfs door Frieda's selecte vriendengroep ontkend.
Als ik zo'n serie lees, vind ik het vooral leuk om de ontwikkeling van de hoofdpersoon te volgen en in dit geval ook van de mensen uit haar vriendengroep. Zo is daar haar nichtje Chloe, die nu volwassen is, maar die we leerden kennen als een dwarse puber. En haar drankzuchtige moeder, Olivia, Frieda's ex-schoonzus. Verder natuurlijk Jozef, die in een eerder deel letterlijk bij Frieda binnenviel. Afkomstig uit de Oekraine. Een klusser met twee zoontjes en een grote aantrekkingskracht op vrouwen.  Dan haar collega en vriend Ruben, die nu kanker heeft. Natuurlijk ook de man die haar min of meer bij de politie haalde en zijn assistente.
Al die mensen gaan voor me leven. Ze worden bijna m'n eigen vrienden.
En die Dean Reeve, die haat ik, nu al zes delen lang.
Enfin, Frieda doet nog eens een wandeling en ik zal moeten afwachten. Het is niet anders.

Rapenburgerstraat

In de hal van het Stadsarchief in Amsterdam, is een tentoonstelling, genaamd 'Rapenburgerstraat 1940-1945'.
Eigenlijk was die straat een gewone straat, een lange straat midden in de Joodse Buurt.

Maar ook wel een beetje een bijzondere straat omdat er een Nederlands-Israelitisch Seminarium was én een Nederlands-Israelitisch meisjesweeshuis én een synagoge.
De mensen die er woonden waren over het algemeen ook hele gewone mensen, velen arm.
Er waren 180 huizen in die straat, vaak verdeeld in onder-midden en bovenhuis.
Weinig Joodse mensen die er in 1940 woonden, hebben de vervolging overleefd.

Er is veel onderzoek gedaan in de archieven om er achter te komen wie er woonden en wat er met ze is gebeurd. En dat wat daar uitkwam,  is allemaal te zien.
Heel veel foto's, heel veel papieren, heel veel mensen. Dat materiaal vertelt verhalen.
Guus Luijters die het initiatief tot dit onderzoek en de tentoonstelling nam,  vertelt (in een audiotour) dat hij er toe gekomen is door Sientje Abram.
Sientje, een meisje, geboren in 1931, in de Rapenburgerstraat. Op nr 36-hs.
Sientje was de dochter van Abraham Abram en Mietje Gans.
Ze was het zusje van Isak, Mozes en Aron en verhuisde later met het gezin naar nr 104.

Het gezin werd in 1942 weggehaald , een dag later geregistreerd in Westerbork en weer twee dagen later afgevoerd naar Auschwitz.
Isak en Mozes werden eerst nog uit die trein gehaald om dwangarbeid te verrichten, maar stierven uiteindelijk toch in 1943. De rest van het gezin werd meteen bij aankomst vergast.
Guus Luijters heeft nergens iets kunnen ontdekken dat aan Sientje Abram herinnerde. Niets over haar. geen foto, geen anekdote, niets. Iedereen die haar kende is vermoord en nabestaanden van overlevenden hebben nog nooit van haar gehord. Weggevaagd, dat is ze. Er zijn gewoon geen herinneringen. Zo treurig.
Ze heeft geen gezicht, Sientje.

Waar ik ook van onder de indruk was, was het stuk over het meisjesweeshuis, waarvan de directie sommige meisjes heeft kunnen redden. Bijvoorbeeld door heel simpel de namen van meisjes die op de vlucht waren, niet op te lezen van de presentielijst. 40 meisjes ontkwamen zo aan deportatie.

En er was nóg een tentoonstelling. Samen weer aan tafel . Over mensen die na de oorlog terugkeerden en hoe ze dat hebben ervaren.
Maar het werd mij te veel. Ik had eigenlijk genoeg aan Sientje.
Of ik nog eens terug ga, weet ik nog niet.
Ik vond nog wel een stukje Guus Luijters over Sientje. Dat was in de Wereld draait door, jaren geleden. Soms heb ik een beetje spijt dat ik bijna nooit naar DWDD heb gekeken. Maar ja, nu zag ik het alsnog.




En toevallig schreef Guus Luijters afgelopen dinsdag in zijn column 'Klein Geluk', in het Parool ook een stukje over een gezin uit de Rapenburgerstraat. Dat stukje kun je hier vinden: klik

Fietsenmaker

Onze Anna is bijna jarig, ze wordt vijf en ze krijgt van ons een fiets.
Dat moet een soort traditie worden. Mijn ouders hebben voor onze kinderen altijd alle fietsen gekocht en dat vond ik maar wat fijn indertijd. Die traditie willen we graag voortzetten.

Vooraf gingen we eens even poolshoogte nemen, we wilden gewoon kijken wat er zo'n beetje was op fietsgebied in onze woonplaats Hoorn ( 72.000 inwoners, ik heb het opgezocht).
De eerste fietsenwinkel, een hele grote. We werden hartelijk ontvangen, ze dachten vast die twee ouwetjes komen zeker een e-bike aanschaffen. Want dat is wat ze verkopen, e-bikes en niets anders.
Vroeger was het een gewone fietsenwinkel. Nou, een e-bike hoeft dus nog niet en wij verlieten de winkel.
De tweede winkel, een kleine, maar waar wij in het verleden wel onze eigen fietsen hebben gekocht, was dicht, maar als je naar binnen keek zag je meteen dat er maar een paar kinderfietsen stonden, allebei veel te groot.
Dan was er nog een derde winkel, ook een kleine en daar hadden ze een kinderfiets die misschien in aanmerking zou kunnen komen. Roze. Maar eigenlijk vond ik er niks aan. 
En toen herinnerde mijn man zich ineens nóg een fietsenwinkel, in een heel klein straatje, een steeg eigenlijk. Hij wist ook nog dat mijn vader daar wel eens voor een kind van ons een fiets had gekocht en aangezien hij een knutselaar was, mijn vader,  ook wel materiaal om zelf iets te repareren.
We kwamen terecht in die zaak, waar je hierboven de foto van ziet. Links de werkplaats en rechts de winkel. Wat je ziet rechts, is ook echt de hele winkel, groter is het niet.
Dat vind ik dan meteen al leuk, dus ik hoopte dat we hier zouden kunnen slagen. Al was het alleen al vanwege de fietsenmaker, die meteen vertelde dat hij hier al vanaf 1961 zat. Zevenenvijftig jaar dus al.
En dat hij nog steeds veel plezier in zijn werk had. Dat bleek ook de hele tijd. Hij probeerde niet om ons de fiets aan te smeren. Hij dacht mee.

Ook hij had maar één fiets voor een vijfjarige. Maar dat was wel een hele mooie. Met alles er op en er aan, een mandje, snelbinders, verlichting, een slot. Ik vond het echt een leuke, stoere fiets.
Toch twijfel, hij leek me te groot voor Anna.
Dus de volgende dag kwamen Anna en haar moeder 'passen'.
Toen had de fietsenmaker de fiets al klaar gezet en was hij bezig de banden op te pompen. In het volste vertrouwen dat wij terug zouden komen.

Inderdaad, was de fiets nog een beetje te groot, Anna kon er prima op fietsen, maar niet met haar benen bij de grond.
(Nu is dat een euvel waar ik heel mijn leven last van heb gehad, ik kan tot op de dag van vandaag niet bij de grond met mijn voeten en ik heb het overleefd hoor)
Desalniettemin dacht ik dat we het niet moesten doen, mijn dochter dacht er anders over. Zij dacht dat we dan nu een fiets zouden moeten kopen waar ze over een paar maanden weer te groot voor zou zijn. Dat deden we dus niet. Het ging toch deze fiets worden.


Hier zie je nog een keer de fietsenmaker. Hij kijkt door een loep om het framenummer  te kunnen ontcijferen. Het nummer dat vervolgens keurig op een uitgebreide,  handgeschreven rekening kwam te staan. Hij had van tevoren al gemeld dat pinnen niet ging. Dat vond hij teveel gedoe, daar ging hij niet meer aan beginnen.
Al met al vond ik het echt leuk dat we hier slaagden. En ik hoop dat deze fietsenmaker, W. Wormsbecher,  er nog is als een volgend kleinkind aan de beurt is.
Maar het blijft raar dat er in Hoorn slechts twee fietsen waren te vinden.
Tuurlijk, we hadden in Amsterdam waar Anna woont, kunnen kijken en vast ook op internet. Maar daar had ik geen zin. in. Ik wil een echte winkel met een echte fiets.

Nu staat de fiets bij ons. Anna moet nog even wachten, al kan ze af en toe onder begeleiding best een ritje maken. Lang zal het niet duren voor ze er echt goed bij kan.

Kruip nooit achter een geranium

Ik zag de auterur van dit boek in een praatprogramma en was meteen geboeid. Vooral door het onderwerp. Omdat ik zelf nog nooit heb bedacht dat ik maar eens achter de geraniums moest gaan zitten. 

De auteur, Barbara van Beurkering,  kende ik, ze was vroeger hoofdredacteur van mijn favoriete krant Het  Parool.

'Dat boek koop ik, ik wil het hebben'. zei ik tegen mijn man. Geen zin om te wachten tot ik het uit de bieb kan halen. 

En dat deed ik, de volgende dag kocht ik het en twee dagen (nachten) later was het uit. Ik heb het met veel plezier gelezen en het is nog nuttig ook. 

Barbara van Beurkering gaat op zoek naar de eerste generatie vrouwen die oud wordt, zonder het te zijn. Mooi gezegd vind ik dat. Zo duidelijk.Oud worden zonder het te zijn. 

Haar doel is te weten te komen hoe je een leuk (en gezond, sociaal, geestig, geliefd, slim en mooi) oud mens kunt worden. 

Daartoe interviewt ze de vrouwen die op de kaft genoemd worden en nog een heleboel meer en dat zijn nou toevallig allemaal vrouwen die ik zeer kan waarderen. 

Bij mij varieert dat van bewondering (Ans Markus, Gerdi Verbeet, Hedy d'Ancona) tot respect (Neelie Kroes). Ze zijn allemaal net even ouder dan ik ben, maar ze kunnen heel goed als voorbeeld dienen. 

En... ze hebben allemaal wat te vertellen,  Barbara van Beukering krijgt dat er uit. 

Daarbij is het boek prettig geschreven, het zijn niet alleen de gesprekken die ze voerde. 

Van Beukering vertelt ook over haar eigen leven, haar generatie (ze is 51), de generatie van haar drie volwassen dochters en de generaties van haar ouders en grootouders. 

Dat alles dus op een prettige en vooral open manier. Niet saai, maar echt leuk om te lezen. 

Onderwerpen die oa. aan bod komen: 

- volle agenda's, alle vrouwen die aan het woord komen hebben het hartstikke druk.

- hoe het voelt om oud te zijn, ook fysiek 

- strijdlustig zijn

- doorwerken, pensioen

- het roer omgooien, iets anders beginnen

- uiterlijk (onder het kopje Open Monumentendag, haha)

- bewegen, 

- snijden of prikken

- de dood, euthanasie, het heft in eigen hand

- liefde, sex

Nou ja en nog meer hoor, maar de bedoeling is duidelijk, het zijn zaken waar we allemaal mee te maken krijgen, boven de vijftig en zeker op mijn leeftijd. 

Slotzin van Barbara van Beukering: Ouder worden, ik heb er zin in!'

Ik ook

Anna op de schaats

 

Hier is dan toch nog het filmpje van onze kleindochter op de schaats. Nog niet veel oefening gehad.  Vier jaar oud, bijna vijf... En ik vind het zo superknap...

Ik herinner me nog goed mijn eigen gestuntel. Op van die doorlopers. Met mijn vader aan mijn zijde om die schaatsen zo goed mogelijk onder te binden. Van die oranje banden zaten er aan. Met streepjes.
Ik dacht altijd dat het vast wel beter zou gaan op kunstschaatsen.
En raad eens wat: dat was ook zo.
Maar mijn vader was de overtuiging toegedaan dat het beter was om het op die doorlopers te leren
Daarna dacht ik dat het veel beter zou gaan als die kunstschaatsen passend zouden zijn.
Want toen ik ze eindelijk kreeg, werden ze wel op de groei gekocht natuurlijk.
Ik heb echter kleine voeten en die groeiden niet zo hard. Dus toen ik schaatsen in de goede maat kreeg, ging het heel veel beter.
Ik was twaalf en schaatste echt iedere dag. Er waren toen een paar van die barre winters.   Ik heb het altijd heel erg leuk gevonden, ook toen het nog niet zo goed ging en ja, vroegah lag er natuurlijk altijd ijs.

Frits is een goede schaatser, zo eentje die toertochten rijdt. Met zo'n krachtige slag. Oudste zoon en dochter zijn er ook goed in. Jongste zoon niet. Die heeft het ook nooit leuk gevonden. Anna overtreft hem nu al. Zei hij zelf.

En tenslotte: mijn dank aan Sjoerd en Kitty  voor hun aanwijzingen omtrent het plaatsen van een filmpje is groot. Ik had het filmpje al op Youtube gezet en toen Kitty me wees op het icoontje waarmee je een filmpje kunt plaatsen was het een fluitje van een cent. Weer wat geleerd. En dat icoontje... dat had ik gewoon nog nooit gezien. Echt zo stom.

IJs

De laatste keer dat ik schaatste, deed ik dat op het IJsselmeer.
Dat was ook de laatste keer dat daar geschaatst kon worden. Ook nu is het IJsselmeer niet schaatswaardig.
Maar er ligt wel ijs. En hoe.
Vrijdag gingen we eens kijken hoe het er mee stond. Het was nog vrij vroeg in de ochtend en het was zo verschrikkelijk koud. Geen beschutting en de wind uit het oosten stond er pal op.
Maar het was ook zo prachtig. Kijk zelf maar:

Dit was op een plek , de dijk naast het Julianapark, waar we eigenlijk nooit komen. Toen we verder liepen bevonden we ons opeens in de luwte en was het nog wel koud, maar lekker koud.
En daar hadden we ook nog eens een prachtig uitzicht op een van de mooiste stukjes Hoorn, de Hoofdtoren.

Schaatsen

Ik vind dit toch zo'n geweldige foto!!
Ik heb hem dan ook niet zelf gemaakt, haha, onze dochter deed dat. Het was eerste Kerstdag en we waren op de Jaap Edenbaan in Amsterdam.
Op de achtergrond zie je mijn man.
Anna vond het meteen leuk dat schaatsen en ik vond het geweldig om te zien hoe ze het deed.
Die Jaap Edenbaan, daar was ik nog nooit geweest en ik kan je vertellen dat het ook meteen de laatste keer was.
Wat een rotherrie was het daar zeg. Herrie van verschrikkelijke muziek, soort rap-achtig geschreeuw. Daarbij een walm van patat, nee, ik vond het helemaal niks.
Maar er waren wel mooie hulpmiddeltjes zoals je ziet. En de mensen waren aardig.
Anna vond het super. Dat kind heeft echt talent. Haar moeder stuurde me gisteren een filmpje van hoe ze nu schaatst en ik kon niet geloven wat ik zag. Ze is nog vier, nou ja bijna vijf en ze schaatst rond op één ijzer alsof ze nooit anders heeft gedaan.
Gelukkig wel met een helm op, waardoor ze op een  shorttrackster leek.
'Schaatsen is echt mijn sport', had ze gezegd.
Ik wilde niets liever dan hier dat filmpje laten zien. Maar ik weet niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. super irritant. (Iemand die mijn in simpele bewoordingen kan uitleggen hoe dat moet??)
Maar goed, de foto staat er.
En dát komt doordat Els bij Stuur een Foto vraagt om schaatsfoto's.
Wat kwam dat goed uit. een kans voor mij om deze foto te laten zien. 
Legitiem opscheppen, heet dat. 

Mijn 'zwagertje'

Kijk, hier zie je de jongere broer van mijn man,  mijn zwager Paul.
Hij portretteert hier, in zijn atelier, zijn dochter, ons nichtje.
Kort geleden waren hij en mijn schoonzus bij ons en vertelde Paul dat hij een blog heeft.
Huh,  Paul?  Een blog?
Als ik nu toch iemand niet had verdacht van het hebben van een blog,  was hij het.
Dus ik ging meteen even kijken en later nog eens uitgebreid.
Ik geloof dat Paul niet eens iets af wist van míjn blog.
Mijn lieve schoonzus wist het wel, maar die vindt er niks aan, hahaha.
'Ga je nu ook schrijven op je blog dat wij op bezoek waren en wat we gingen eten?', vroeg Paul enigszins sarcastisch.
Nee, dat doe ik niet. 'Nou, maak dan maar een beetje reclame voor 'je zwagertje'.
En dát doe ik wel omdat ik zijn werk erg mooi vind.
Paul houdt het meest van portretten en ja, daar houd ik ook erg van. Maar ik vind zijn tekeningen ook erg goed.
Je kunt op zijn site kijken en daar vind je ook zijn blog.
Maar vooral kun je daar uitgebreid kijken naar zijn werk.
Je kunt daar ook precies zien hoe het portret van Pauls dochter is geworden. Ze staat tussen de schilderijen.
Hier is de link: klik

Gezichtjes (5)

Daar zijn me weer drie 'gezichtjes' opgestuurd. Wat leuk nou toch weer!
Sjoerd stuurde een paar 'mennekes':

 Ferrara stuurde deze van een brievenbus in Alkmaar. Nu heb ik een Pinterestpagina vol brievenbussen. Maar zo een met een gezichtje zag ik nooit.

 En er kwam nog een hele leuke van Toos van het blog In de Weer. Klik Zij was aan het strijken bij haar dochter, vertelt ze en toen de strijkplank omgedraaid werd, zag ze het ineens.
'Zie jij het ook? vraagt Toos.
Nou en of ik het zie. 

Geweldig zijn ze, allemaal.
En ik... ik vind weer niks, terwijl ik wel zoek. Nou ja, als jullie het doen is het ook
best.
Dus: Blijf speuren!