Monday Mural

So this is the biggest mural I saw in London. Made in 2018 by eight artists working in pairs. There's one theme: Connectivity

Captain Kris and Tizer

It was great to see this, but we were on a tour and there was no time to just enjoy everything . Next time in London, we'll be back. Want to read more? Click

Linking to Colourful world.

Kilometers maken

Dit geloof je niet.
Ik heb vorig jaar 2188 kilometer gewandeld. 2188,75 km om precies te zijn. Eenentwintighonderdachtentachtig kilometer
Eigenlijk geloof ik het zelf ook niet.
Maar ja, ik kan goed rekenen en ik heb het vanaf begin januari 2018 bijgehouden en wekelijks opgeteld.  Nauwkeurig, echt.
Dus dit is wat er gebeurt als je iedere dag tienduizend stappen zet (en vaak nog wel wat meer ook). Ik heb niet eens meegerekend wat ik in huis liep.
Nou? Veel hè.

 En dan moet ik er nog bij vertellen dat er tijden waren dat ik helemaal niet wandelde. Anders was het nog meer geweest.
Bijvoorbeeld toen mijn man ziek was, toen liep ik niet.
Ook liep ik niet toen ik na anderhalf jaar eindelijk de Prednisolon had afgebouwd.
Mét die Pred liep ik als een kievit, maar toen ik helemaal was gestopt, ging het toch even een tijdje niet zo goed.
'Alles doet me zeer', riep ik toen wanhopig uit. 'Zelfs mijn hielen doen pijn'.
Bleek dat laatste niet van het stoppen te komen. Nee, helemaal niet, ik had een hielspoor!
En dat duurde best lang, dus weer niet wandelen.
 Ook afgelopen maand liep ik niet of nauwelijks.

Maar eergisteren, voor het eerst dit jaar, weer een echte flinke wandeling, op een redelijk tempo.
Toen ik thuis was, ging ik even op de bank liggen en viel onmiddellijk in slaap. Niks meer gewend.
Maar het begin is er. Dit jaar wil ik toch mijn record overtreffen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Schijn bedriegt

Sta ik daarnet,  om half zes vanmorgen,  soep te maken en vooruit,  ik ben nou toch bezig: kokosmakronen.
Zo op het eerste gezicht is er niet eens zo veel mis mee.
Behalve de vorm, maar ja het gáát om de smaak, zeg ik dan altijd maar. En wat er in zit is goed.
Maar schijn bedriegt, want zo'n ding heeft ook een onderkant.

Rook je dat dan niet, sukkel? Nee,  ik rook het niet!
Dit gaat betekenen dat ik heeeeeeeeeeel lang niets meer ga bakken. Heel lang niet meer. Misschien wel nooit meer!
Ps: De soep is goed gelukt!

Futloos

Dank voor jullie meelevende reacties gisteren. Lief!
Ik begon dinsdag meteen plannen te maken, dingen die ik wilde doen. Vooral in huis.
Maar er komt niets uit mijn handen. Ik ben moe, slap en futloos.
Dus hier laat ik het bij voor vandaag.

Bang..

Toen ik ziek was, eind november begin december, ging ik naar de huisarts. Ik hoestte verschrikkelijk,  de arts vertrouwde het niet en vond dat ik foto's moest laten maken. Dat deed ik natuurlijk en 's middags kreeg ik de uitslag en die was niet goed.
Het was geen longontsteking, maar er waren plekjes gezien die er niet hoorden, op allebei de longen.
Toen moest er een afspraak gemaakt worden met de longarts. Die was gisteren.
Ik ben sowieso niet het meest optimistische type dat ik ken en omdat ik  meer dan een maand moest wachten op die afspraak, werden,  in mijn ogen,  de kansen op longkanker, per dag groter. Ik bleef ook hoesten en voelde me ellendig. 
Daarbij: ik heb ook lang gerookt. En behalve dat ik me daar vreselijk voor schaam, zit er ook altijd een flinke mate van ongerustheid én spijt!
Zestien jaar geleden ben ik gestopt, maar ja iedereen weet dat roken kanker kan veroorzaken. Ik ook.
Tsjonge, ik ben echt zo bang geweest.
December was dus, ondanks de leuke dingen, waar ik wél over vertelde,  echt verschrikkelijk. 
En januari tot nu toe ook.
Ik was best afgeleid hoor, bij vlagen.
Bijvoorbeeld toen we bij de kinderen gingen eten en toen Noor kwam logeren. Toen B&M een heerlijke oudejaarsavond voor ons verzorgden. Toen we een middagje naar het strand gingen.

Maar als zo'n evenement dan voorbij was, stortte de wereld weer een beetje in.
En dat bleef zo. Een soort constante druk. In mijn hoofd en ook in mijn lijf.  Met regelmatig een angsttrilling, een soort omgekeerde adrenalinestoot.
Tot nu toe.
Want gisteren dus was eindelijk die afspraak bij de longarts. Ze klopte en luisterde uitgebreid, besprak de foto's en wilde ter vergelijk nieuwe foto's. Dat kon meteen gelukkig en 's middags belde ze met de uitslag. Waarschijnlijk heb ik toch een longontsteking gehad en heeft mijn lichaam die op eigen kracht weggewerkt. Ik was meteen helemaal trots op dat lichaam, hahaha.
Zonder gekheid, ik ben/we zijn ontzettend opgelucht en blij. En moe, dat ook.
Maar toch... mijn nieuwe jaar begint NU! 

Bloemenhoroscoop.

Zo'n boeket bloemen van Bloomon, ik schreef er al eerder over, ik ben er altijd blij mee.
De kwaliteit is prima over het algemeen. En ik vind de combinaties vaak erg geslaagd.
Er zit ook altijd een kaartje bij met informatie over de bloemen, soms zijn die gewoon, ik bedoel bekend bij mij.  Maar soms ook apart en juist dan vind ik het leuk om er iets over te lezen.
Deze keer was er iets bijzonders.
Op het kaartje stond: 
'We zijn de sterren (en de bloemenvelden) ingedoken en vonden voor elk sterrenbeeld de perfecte bloem. Pluk de dag in 2019!'
Ik ben een Leeuw qua sterrenbeeld en dat betekent volgens Bloomon dat ik creatief ben, vaak spontaan en altijd charmant.
Ik geloof helemaal niet in sterrenbeelden en deze omschrijving... ik denk niet dat de mensen in mijn omgeving het op mij van toepassing vinden. Ik vind het zelf ook niet.

Enfin, het bloemetje dat er bij hoort, bij mij en mijn sterrenbeeld,  is de Kniphofia.
Nog nooit van gehoord en in het grote boeket, zoals je dat hier naast ziet, is het maar een klein onbeduidend bloempje.
Het is dat kleine witte worstje, daar rechtsonder.
Maar op de eerste foto, zie je het bloemtje goed en dan vind ik het toch echt een prachtig bloemetje.
Met al die knopjes die nog tot bloei moeten komen.
Dat is een mooie en hoopvolle gedachte, toch?

Monday Mural

I wish you all a very healthy and happy new year.
And then there was this one:

In London of course.
Two artists.
One is female, french and called Zabou. 
The other one Salvador Dali.
(I'm not very fond of his work, though  there are paintings I like)
 Linking to Colourful World

Logeerpartij

Weet je nog dat filmpje van onze  lieve kleindochter Noor? Dat filmpje waarin ze meldde graag bij oma  en opa  te willen logeren. Je kunt het filmpje hier nog steeds bekijken, zo schattig. Klik
Maar ze had nog nooit gelogeerd bij ons en ze is nog maar twee en ze was ook nog nooit eerder gescheiden van haar tweelingzusje Jet.
Jet wil helemaal niet logeren en Anna die heel vaak bij ons logeerde ook niet.(Ik hoop maar dat dát tijdelijk is).
Maakt niks uit voor Noor. Die wilde echt heel graag.

Donderdag was het zo ver, ze zou in de middag gebracht worden, maar 's morgens was ze er al helemaal klaar voor. Met koffer en al.
Spannend vond ze het wel. Onze dochter appte dat ze Noor tegen Knorretje, haar knuffel  hoorde zeggen: 'Norretje, je vindt het spannend hè? Blijf maar dicht bij me'.
Van die spanning hebben we vervolgens niets meer gemerkt. Ze at 's avonds twee pannenkoeken en een appel, ging uitgebreid onder de douche en lapte daar de ramen. Werd lekker voorgelezen en lag in bed nog een tijdje te zingen voor ze in slaap viel. Mijn favoriete kerstlied zong ze, genaamd 'In een stalletje'.
De volgende morgen was ze pas om kwart voor zeven wakker. Wij waren er al uit, want ik moest vroeg naar de opticien.
Maar ja, we hadden afgesproken dat ze in het grote bed mocht als ze wakker was, dus ik ben gewoon nog even lekker met haar en een paar Gouden boekjes,  'ondergedoken'. En dan is het heel leuk dat wij een bed hebben dat omhoog en omlaag kan. Ze schaterde het uit.

Kijk d'r lekker liggen met Knorretje in haar arm.
En toen haar papa en Jet haar kwamen halen, wilde ze helemaal niet mee. Ik gok zomaar dat ze binnenkort weer een keertje komt. Misschien met Jet. We zullen zien.

Shoplifters

Wow wat een prachtige film was dit: Shoplifters.
Ik denk niet dat het zin heeft om de Japanse namen van alle acteurs en de regisseur te noemen. Ik onthoud ze zeer beslist niet
De mensen die je op de poster ziet, vormen een gezin. Technisch gesproken zijn ze dat niet.
Ze wonen bij elkaar in armoedige omstandigheden, maar ze houden van elkaar en hebben het goed,  als een echt gezin.
De kinderen worden 'opgeleid' door de vader, tot winkeldieven. Beide kinderen zijn trouwens ontvoerd, maar met de beste bedoelingen. Omdat ze het niet goed hadden.
Ze leren handgebaren om elkaar te waarschuwen en ze leren ook dat het mag, stelen, omdat zolang iets nog in de winkel is, het nog aan niemand toebehoort.
Maar er komt een eind aan de gelukkige tijden, dat begint als de oma sterft en daarna gaat het nog erger mis.
Droevig mooi!
Ik weet nooit zo goed wat precies het belangrijkste is van een film. Ik weet wel dat ik in mijn werk vaak genoeg gedacht heb dat sommige kinderen echt in het verkeerde gezin zijn geboren. Dat kun je nooit zeggen natuurlijk, maar toch is het zo. Deze kinderen uit de film hebben het goed in hun namaakgezin, daar gaat de film mijns inziens over.

Een trailer waard, dat is zeker. Ik laat hem straks zien.
Maar ik ben nog iets vergeten. Aan het eind van het jaar maak ik meestal een top-vijf of een top-drie van de films die ik het mooist vond dat jaar. Het is een beetje laat en Shoplifters telt pas mee voor 2019.
Maar hier is toch een top-drie. Van de twintig films die ik in 2018 zag in filmhuis en een enkele keer in de bioscoop.
Op drie: Gräns
Op twee: Three billboards outside Ebbing Missouri
Op een:  Das Schweigende Klassenzimmer

Nu de trailer van Shoplifters:

Tot het voorbij is

Net voor ik naar London gingen, was ik al in die lekkere dikke pil over de zeven zusters aan het lezen, te dik om mee te nemen.
Ik wilde toch beslist een boek mee, maar het moest wel een beetje handzaam zijn .
Nog even snel naar de bieb dus en dit boek werd het.
In het begin toen Nicci French pas publiceerden, was ik fan. Maar op een gegeven moment vond ik het minder worden en las ik hun werk niet meer. Tot ik begon aan de serie, die ik 'de dagen boeken' noem. Super weer, maar ook toen had ik er een beetje genoeg van.
Een tijdlang geen Nicci French meer. Tot dit boek.
En jemig wat was-ie spannend. Ik had helemaal geen tijd om te lezen, in London. In de trein las ik wel wat, maar niet veel.
Thuisgekomen... achter elkaar uit!!!
Astrid is fietskoerier en zij raakt geheel onverwacht betrokken bij drie moorden.
Om precies te zijn is zij de enige verbindende factor tussen de drie slachtoffers.
Astrid woont in een groot huis met zes zeer verschillende bewoners die je allemaal een beetje leert kennen. Maar de groep staat op het punt om uit elkaar te vallen omdat de eigenaar een nieuwe vriendin heeft. Een naar type, die het liefst alleen met haar vriend daar wil wonen.
Ik vond het superspannend, echt en ik had geen idee wie het gedaan zou kunnen hebben. Het kon een buitenstaander zijn, of een van de zes, of Astrid zelf.
Heel erg verrassend en totaal onverwacht was het slot, voor mij dan hè.

Terwijl ik door London liep zag ik veel fietskoeriers. Helden hoor in mijn ogen. Je moet maar durven...

Ik vind het een mooi systeem.  Hier ook trouwens. Minder auto's, meer fietsen.
Wij hebben zelf ook een keer gefietst in London. Wij hoefden niets te bezorgen, maar we hebben ervaren hoe het is.
Ik vond het spannend en ook een beetje eng. Vooral dat links rijden, dat je dat even vergeet en dat het toch echt moet. En vaak zaten we toen achter zo'n hoge dubbeldekker. Dan ben je klein en kwetsbaar.