Wat ik nooit eerder heb gezegd

Hiernaast zie je mijn allereerste luisterboek.
Dit is wat ik iedere keer zag op mijn telefoon, als ik ging luisteren.
(Meer niet, nog steeds weet ik niet hoe dik het boek was).
Ik had lange tijd naast mijn laptop een lijstje liggen van boeken waarover ik op andere blogs las, of in de krant of waar dan ook. Boeken die ik wilde gaan lezen. En met enige regelmaat streepte ik ook boeken af van die lijst. Maar dan kwamen er gewoon weer nieuwe boeken bij. Er is zoveel...
Tot het me op een gegeven moment frustreerde en ik de hele lijst weggooide.
Ik weet zeker dat dit boek op die lijst stond, ik had er over gelezen, weet alleen niet meer bij wie of waar.
Maar die naam had ik dus blijkbaar toch onthouden, Celeste Ng. Dus toen ik deze titel zag opduiken koos ik voor dit boek.
En daar heb ik werkelijk geen seconde spijt van gehad.

Het verhaal:
'Lydia is dood', dat is de eerste zin. 'Lydia is dood, maar dat weten ze nog niet'.  Ze weten alleen nog maar dat Lydia te laat is voor het ontbijt.
'Ze', dat zijn vader James, moeder Marilyn, broer Nath en zusje Hannah. Lydia is hun dochter en zus.  Ze is zestien en verdronken.  Zij wordt gevonden in het nabije meer. Afschuwelijk en niet te begrijpen.
Want waarom was Lydia daar, midden in de nacht nog wel. Zij kon niet eens zwemmen.
De gezinsleden moeten er mee omgaan en zitten vol vragen. En vol verdriet.
Gaandeweg het boek wordt steeds meer duidelijk over het gezin. Dat is niet zo gewoon als het op het eerste gezicht lijkt.
James bijvoorbeeld,  is Chinees en ondanks zijn goede opleiding, hij is professor aan de universiteit, voelt hij zich altijd gediscrimineerd. Altijd. En dat is niet onterecht.
Marilyn is blank. Zij wilde arts worden wat in die tijd in haar milieu niet gebruikelijk was. Ze begint haar studie, maar stopt als zij James ontmoet en met hem trouwt. Daar krijgt ze (precies zoals haar moeder zei), heel veel spijt van.
Alles draait in het gezin om Lydia. Hannah en Nath krijgen veel, maar dan ook veel minder aandacht. Moeder projecteert haar eigen wensen en verlangens op Lydia. En Lydia heeft zich ooit voorgenomen,  alles te doen om het haar moeder naar de zin te maken.
Pas aan het eind wordt duidelijk hoe het allemaal gegaan is.

Ik luisterde aanvankelijk naar dit verhaal alsof het een thriller was. Maar er zit zoveel meer in. Thema's als discriminatie, rouw, de 'tijgermoeder', eenzaamheid, gemiste kansen.
Ik heb altijd veel moeite met het begrip literaire thriller. Maar als er zoiets bestaat, dan is dit er misschien wel een.

Draadloos

Van Sinterklaas, (2017), kreeg ik deze draadloze koptelefoon.
Ik heb denk ik heel rare oren, want van die dingen die je IN je oren stopt, soort oortjes, dat werkte niet bij mij. Ik kreeg ze er niet in of het deed pijn. 
Toch vind ik het heel leuk om, tijdens mijn 10.000 stappen bijvoorbeeld,  naar een podcast te luisteren.
Dus dan hield ik mijn mobieltje maar aan mijn oor. Eerst in de ene hand, dan in de andere. Dat werkte ook, maar niet zo goed en dát nu hadden de Sinten begrepen. Vandaar het cadeau.
Handig met apparaten ben ik niet. Sterker nog ik ben een kluns.
Bovendien was vorig jaar nou niet bepaald een jaar waarin zo'n koptelefoon prioriteit had, door allerlei oorzaken en ook omdat ik een flink deel van het jaar toch niet kon wandelen.
Deze week was mijn dochter er even en had binnen de kortste keren uitgelegd hoe het precies werkte.  Bovendien heeft ze meteen iets op mijn telefoon, gezet waarmee ik boeken kan uitkiezen om naar te luisteren. Luisterboeken dus, hahaha.
Ik lees veel, maar soms zijn boeken gewoon te zwaar om in bed ontspannen te kunnen lezen. Wel eventjes, maar niet lang. Trouwens ook te zwaar om mee te sjouwen als ik ergens naar toe ga
Enfin, dit ding is ideaal. Deze week heb ik mijn eerste boek uitgeluisterd.
We gingen, per trein, naar Venlo en dat is vanuit Hoorn  echt een rot-end. Maar zo zittend met die koptelefoon op en een prachtig boek, voorgelezen door Marian Mudder, was het heerlijk. Bovendien zie je ook nog eens goed waar je eigenlijk rijdt, je hoeft niet in je boek te kijken. Nederland is mooi!!!
Het boek was nog niet uit toen we weer thuis waren en dat terwijl de terugweg door 'een aanrijding met een persoon' en als gevolg daarvan lange wachttijden,  langer duurde dan de heenweg.
Ik heb ook geen idee hoe dik zo'n boek is natuurlijk.
Gisteren hadden we een oppasdagje in Amsterdam, dus heen en terug met de bus.
Toen was het boek uit.
Iets met het nuttige en het aangename.
Over dat boek ga ik het nog wel eens hebben. Maar het volgende boek staat al weer klaar.

Queen

Weet je wat het is?
Je kan bijna niet op deze wereld hebben geleefd zonder van Queen te hebben gehoord, zonder minimaal een of twee liedjes van ze te kunnen meezingen en zonder het verhaal van Freddy Mercury  op z'n minst een béétje te kennen.
Zelfs ik, niet echt een liefhebber van pop na de sixties, kan moeiteloos meezingen. Op koor hebben we trouwens Bohemian Rhapsody gezongen. (met een verbluffend goede gitarist).
Anyway, ik dacht laat deze film dan maar aan mij voorbijgaan. Al was-ie me van meerdere kanten aangeraden door mensen waar ik wel vertrouwen in heb.
En toen ineens zei mijn man: 'we gaan vanmiddag naar de bioscoop, half twee, lekkere tijd'.
Ja, hij zegt bijna nooit zoiets, dus als...dan
We gingen.
Twee uur en twaalf minuten duurde de film en deze keer heb ik werkelijk geen seconde gedacht dat het wel een beetje lang was. Ik vond het echt een heel goede film.
Het verbaast me ook helemaal niet dat Rami Malek een Oscar kreeg voor zijn vertolking van Freddy Mercury. Helemaal niet.
Ja, een heel goede film en zoals hij mij werd aangeraden, zo raad ik hem ook aan:

Meesterwerk

Over een rode loper en met muziek (als je een audio-tour gebruikt), word je naar het schilderij geleid. Naar het meesterwerk:

Dat meesterwerk hangt in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Als je dichterbij komt, kun je gaan zitten op een bankje en luisteren naar dat wat er over verteld wordt. En kijken natuurlijk, uitgebreid kijken. Het was er helemaal niet druk, dus ik kon daar echt de tijd voor nemen.
Kijk,  dit zie je van dichtbij:

Het is de aartsengel Michael die hier in Amsterdam geland is, vanuit Berlijn. Een meesterwerk van Luca Giordano

Ieder jaar wordt er in de kerk één bijzonder kunstwerk getoond. Ik heb niet alle 'afleveringen', gezien maar wel een paar. Vorig jaar was dat Gazing Ball, van Jeff Koons. Die ball is later, ná mijn bezoek gelukkig, nog te pletter gevallen. Door toedoen van een toeschouwer.
En daarvoor zag ik Francis Bacon en dat werk, een akelig werk, maar zo krachtig, staat nu nog steeds op mijn netvlies.

Terwijl ik naar de audio luisterde, waar een zeer enthousiaste mevrouw vertelde over het schilderij, zag ik wel hoe ontzettend knap het gemaakt is. Ze had het over de diagonalen en de kleuren en het hellevuur en de bedoeling van het schilderij.
Zo ging het een beetje voor me leven en dat was goed, want anders was ik snel weer vertrokken vrees ik.
Ik zou heus wel hebben gezien dat het knap is geschilderd, maar daar zou ik het bij hebben gelaten. Want blij word ik er niet van:

Michael verslaat hier in feite de duivel en zijn slechte engelen.  Dat is een verhaal uit de bijbel.
Maar de bedoeling van het schilderij gaat verder, het is een metafoor. Het is de strijd  tussen goed en kwaad en ook de strijd tussen Katholieken en Protestanten, reformatie en contrareformatie. Het schilderij is gemaakt in 1663.
Dat vind ik dan wel weer heel interessant. Dat een schilder zich op deze manier uit, over de gebeurtenissen in zijn tijd. In 1663.

Enfin, de toegang is gratis, met de MJK<  je kunt er in en er weer uit, al naar believen.

I see Faces

'Heb er weer een gevonden hoor, op een gebruiksvoorwerp. Vanmorgen tijden het ontbijt zag ik het opeens ( vind het wel een eendengezicht ). Tig keren stond deze doos al op tafel en nooit was het me opgevallen, wat is dat toch ?', schrijft Toos van In de weer
En inderdaad een doodgewoon gebruiksvoorwerp:

Daarna kwam er een gezichtje van Emie van Wonen in Caldese
'Het kommetje waarin de heldere champignonsoep had gezeten, was net leeg. Op een gezichtje na', schrijft Emie.

En hier is onze kleinzoon, zijn moeder stuurde me deze foto. Ik zag het eerst helemaal niet. Keek gewoon naar zijn gezichtje, maar daarna zag ik het natuurlijk toch. Ik zie er zelfs twee. De boterham met de wortel en de stukjes worst én de afbeelding op het bordje met de wortel. 

  En Els stuurde me een kaart. Van Museum Het Schip, van de Amsterdamse School.
 'Ken je het?',  vroeg Els. 
Nog niet, maar daar gaan we verandering in brengen. Daarover later misschien  meer. Voor nu laat ik het bij het overduidelijke gezichtje!

Afgelopen zondag liet ik hier de foto zien van de jarige kleindochters. 
' Gefeliciteerd met de dames! In de sok met de donkere stippen zie ik trouwens ook een gezichtje..' schreef Madelief. Ik keek natuurlijk graag nog een keer. En ja hoor...
Dames, allen weer zeer bedankt. En... Blijf Speuren!

Vrouwen, vrouwen, vrouwen

Vrouwen, vrouwen, vrouwen.
Els Kloek schreef een boek met de titel: 1001 vrouwen in de 20e eeuw.
Dat is een boek dat ik wel graag had willen kopen, maar ik besloot toch te wachten tot het boek in de bieb arriveert.
Gelukkig kwam ik er nog op tijd achter dat er een tentoonstelling is in het Amsterdam Museum,  in de Kalverstraat met dezelfde titel.
Die tentoonstelling is samengesteld door de schrijfster en van die 1001 vrouwen uit het boek,  worden er 200 geportretteerd in het museum. In beeld en woord en soms met voorwerpen of documenten  van de betreffende vrouw erbij.
Het zijn allemaal bijzondere vrouwen.
Die ergens beroemd door zijn geworden. Of berucht. Vrouwen die voorop liepen, iets hebben gedaan wat tot dan toe geen vrouw deed.
Als voorbeeld

Carry Pothuis Smit . 1872/ 1952. Zij spande zich in voor de arbeidersvrouwen, wilde hun onwetendheid bestrijden. Zij werd bovendien de allereerste vrouw in de Eerste Kamer voor de SDAP. en richtte zich vooral op onderwerpen als drankmisbruik, onderwijs, ontwapening en de positie van de vrouw.
Vijf generaties worden getoond, van vroege pioniers, tot en met de generatie geboren na 1930.
Ik vond het  ook leuk dat er een paar vrouwen bij waren uit de overzeese gebiedsdelen.
En een paar vrouwen die aan de verkeerde kant van de samenleving stonden.
Boeiend om te zien allemaal, ik heb er heel wat tijd doorgebracht.
En na afloop was er nog een toetje. Een fototentoonstelling gewijd aan stoere vrouwen van nu.
Allen gefotografeerd door Sacha de Boer. Zij had er zelf ook kunnen hangen, een nieuwslezeres die het roer omgooit en fotograaf wordt.

De eerste vrouw is misschien niet zo bekend. Het is Nagla Elsayed. Ze komt uit Egypte en leert andere nieuwkomers fietsen.

Helemaal aan het eind van de tentoonstelling kon je een sticker plakken op een muur, met daarop de naam geschreven van iemand die je er ook graag had gezien. Het hing er stampvol. 

Ik dacht meteen aan mijn moeder die haar tijd, in mijn ogen, vooruit was. 

Van welke vrouw vinden jullie dat ze absoluut niet zou mogen ontbreken op zo'n tentoonstelling?

Monday Mural

Back to London. My favourite city.
Back to London and back to the Nomadic Community Gardens where there´s so much to see!
The guide was in a hurry so there was not enough time to see everything.  I picked one

Made by a London based artist known as Irony.
Next time in London, I am definitely going back!

Linking to Colorful World.

Hoera!

Vandaag gaan we de verjaardagen vieren van onze kleindochters.
Anna wordt volgende week zaterdag zes.
Noor is vrijdag drie geworden, net een paar minuten eerder dan haar zusje Jet.
Droppies zijn het, alle drie.
Er wordt vaak tegen ons gezegd ´Wat een rijkdom´. En inderdaad, dat is het!

Ik wens iedereen die hier kijkt een feestelijke zondag!!

Ps: Ik zit ineens hardop te lachen om die foto. Hij hangt er al een tijdje, want het was de foto van de uitnodiging. Toch zie ik het nu pas. Jullie ook?

Complimenten

Gisteren was het Nationale Complimentendag en daar had Carolien van Het Keetje van Lien iets voor bedacht. De mensen die mee wilden doen aan haar actie,  werden in groepjes van vijf ingedeeld.
Carolien mailde vervolgens de adressen en de bedoeling was dan om iedereen in je groepje een kaart te sturen met daarop een welgemeend compliment.
De mensen uit het groepje moesten wel een blog hebben of op instagram zitten.
Dan namelijk kon je ook iets weten of te weten komen van die mensen en dus een echt gemeend compliment geven. Aldus geschiedde en hier zie je de kaarten die ik ontving. Soms met nog een extraatje erbij.
Leuk, echt leuk om zomaar vijf van die kaarten te ontvangen en te sturen. Dankjulliewel voor alle complimenten, Carolien, Marleen, Sandra, Ingrid en Alice.

Goed ook om er eventjes bij stil te staan dat een compliment krijgen een mens goed doet. En dat een compliment géven ook leuk is.
Ik werkte in het Speciaal Basisonderwijs en ongeveer het eerste dat ik daar leerde, was complimenten geven.
Aan kinderen die daar op hun gewone, vorige school niet zo heel erg aan gewend waren, omdat ze uit de boot vielen, niet mee konden met de groep, niet in het straatje pasten.
Ik kan me nog goed herinneren dat de toenmalige adjunct-directeur in mijn klas kwam kijken hoe het allemaal verliep. Ik werkte er nog maar net.
Voor de pauze, had een van de leerlingen het me knap lastig gemaakt. In de pauze had ik pleinwacht en ook die pauze was heel erg moeilijk geweest.
Toen we na de pauze weer naar binnen gingen, zag ik dat deze leerling een gevallen jas van een ander kind opraapte en weer aan de kapstok hing.
Daar gaf ik haar in de klas een complimentje over.
Zonder er eigenlijk verder over na te denken.
Ik had ook helemaal niet gezien hoe ze daarop reageerde, maar in het nagesprek met die adjunct, benoemde die het voorval en gaf mij een compliment.
Hij had gezien hoe het meisje eventjes een beetje groeide.
Sindsdien wist ik het. Nooit meer vergeten. Het zat ingebakken voor altijd.

Volendam

Dát had ik niet gedacht, dat we in februari al zo vaak gebruik van de e-fietsen zouden kunnen maken. We gebruikten hem natuurlijk wel voor de gewone, dagelijkse dingen. Maar niet zozeer voor langere ritten.
Deze week wel, we  reden naar Volendam.

Volendam, daar was ik niet meer geweest sinds ik een kind was. Mijn ouders waren erg van 'je moet je eigen land leren kennen'. We gingen zeker niet naar het buitenland.
Terug naar Volendam dus.

Ik kan er meteen bij zeggen dat dit de laatste keer geweest is.
Het was er, nu al, heel erg druk, werkelijk de ene toeristenwinkel/eettent na de andere. We liepen een flink stuk over de dijk en dronken nog even wat in het zonnetje, maar verder vond ik er echt niks aan.
Het mooie is, dat zelfs als er ergens niks aan is, maar je kijkt evengoed uit je doppen, dat je dan toch weer dingen ziet die de moeite waard zijn.
Bijvoorbeeld:

Maar het allermooist vond ik toch deze boot. De Volendam 54.  Daar heb ik een hele poos naar staan te kijken.
Er zit in mij nog wat schippersbloed en dat bruiste ineens een beetje.

De Volendam 54. Ik dacht eigenlijk dat het een botter was. Voor de aardigheid zocht ik hem even op, die boot. Leuk dat dat kan.
Het blijkt wel een béétje een botter te zijn, maar niet helemaal. Het is een kwak. Een Volendammer kwak. Deze is van ijzer en gebouwd in 1911.
Ik lees verder:

De kwak is een slag groter dan de Zuiderzee botter en zeer stabiel. In tegenstelling tot de botter heeft de kwak weinig zeeg. Het boeisel blijft naar voren toe breed en de waterbalk staat achter de mast op het dek, terwijl die bij de meeste botters voor de mast ligt. In Volendam begon men in de 19e eeuw met een nieuw soort net te vissen dat tussen twee kruislings gespreide bomen de bodem afschraapte. Dit zakvormige kwaknet stelde hogere eisen aan de botter en resulteerde in een groter schip met langere bun. De naam kwak is dus afgeleid van dit net. Volendammer kwakken varieerden in lengte van 15 tot 18 meter.

Is dat niet mooi? De zeeg, het boeisel, de bun en de waterbalk? Het is een andere wereld. Dat is het!