Terneuzen, tsja, wat zal ik er van zeggen?
Eigenlijk is er gewoon niks meer aan. De dingen die leuk waren toen ik er kwam wonen, met name de oude haven, met de steigers en de vissersboten, die dingen waren al lang weg.
Helaas is er ook heel veel weg uit mijn tijd.
De school waar ik op zat, het Petrus Hondius Lyceum is er niet meer. Zelfs het gebouw is weg.
De school waar ik heb gewerkt is er niet meer.
Ik woonde er in twee flats en die zijn allebei afgebroken. Het zwembad is weg en de watertoren ook. De kerk waar we trouwden is er niet meer.
De markt is niet meer zoals die was en de Noordstraat, dé winkelstraat, is saai en eentonig geworden.
Het huis waar ik met mijn ouders woonde, staat er nog en ziet er vrij behoorlijk uit. Gebouwd in 1962. Maar die buurt is veranderd. Toen was ons huis zo'n beetje het laatste huis in de stad. Nu bepaald niet meer.
Ik moet er ook gewoon niet meer naar toe gaan. Het is geweest...
Toch zag ik ook nog iets dat ik niet eerder zag. In de Noordstraat, waar Porgy en Bess was en is, is een standbeeld opgericht voor 'De Neger'.
Die Neger, ja, die was belangrijk. Niet alleen voor mij, maar voor velen.
Dat standbeeld vond ik dus wel heel erg leuk en als je wilt weten waarom en hoe dat zit met de neger, kun je dat hier lezen, want ik schreef er al eerder over:
Enfin, we kochten een paar bolussen en die gingen we op de dijk langs de Schelde lekker opsmullen.
Daar is het gelukkig onveranderd en het is een plezier om er te zitten en te kijken naar het drukke scheepvaartverkeer.
En vervolgens aanvaardden we de terugtocht over de dijk.
Die terugtocht begon bij de havens en dat is geen kleinigheid hoor, in Terneuzen.
Dat havengebied is druk, groot en er wordt altijd gebouwd, of veranderd of verlegd. Ingewikkeld is het ook daar, er staan altijd wel bruggen open en dan moet je omrijden. Uitstekend geregeld overigens hoor.
Overspoeld werd ik er door herinneringen. Als mijn moeder jarig was, of mijn vader, kwamen alle ooms en tantes. En op een bepaald moment op zo'n verjaardag gingen de mannen, de ooms en mijn vader, altijd even er uit, naar de havens, de sluizen.
Ik zat daardoor dus de hele tijd aan mijn vader te denken.
En toen fladderde er ineens een klein zwart vlindertje voor ons uit.
'Kijk', zei ik, 'kijk dat is vast mijn vader die even laat weten dat hij het leuk vindt dat we hier zijn'.
We raakten de weg een beetje kwijt, zagen ook bijna geen fietsborden.
Waar konden we nou toch weer die dijk op? Waar konden we die Dow achter ons laten?
Op een gegeven moment, waren we totaal verkeerd en kwamen uit op een stukje van het giga Dow terrein waar we echt niet hoorden. We draaiden om, wat nu?
En toen? Echt waar, daar was dat zwarte vlindertje weer.
Het bleef een hele tijd bij ons, eigenlijk tot we op goed geluk bij de dijk waren aangekomen. Toen vloog het weg, de andere kant op, terug.
Nou kan ik natuurlijk denken 'wat een onzin'. Maar ik kan ook gewoon denken dat het mijn vader was die ons eventjes hielp. Zoals hij dat vaak gedaan heeft.
Ik geef de voorkeur aan het laatste.
We hadden een schitterende terugtocht en ik ben blij dat het er eindelijk eens van is gekomen!
.jpg)
