Else Berg

 Het is alweer een tijd geleden dat ik iets schreef over Singer in Laren. Daar waar een fraaie nieuwe vleugel is geopend met dank aan Mevrouw Els Blokker-Verwer die haar collectie kunst, modernen, gaf aan dit museum. Maar ik heb nog niets laten zien van de kunst zelf.

Nou is daar ook bijna geen beginnen aan hoor, want wat moet ik laten zien. Ik vind er echt ontzettend veel mooi. Dit lieve mooi meisje bijvoorbeeld met haar zonnehoed. Van Jo Koster.

Of dit zomerse schilderij van Kees van Dongen

Ik zou makkelijk volgende week weer kunnen gaan. En dan de volgende dag weer. Dan misschien een weekje niet, maar dan daarna weer wel. Makkelijk. Deze twee schilderijen zijn gewoon willekeurig gekozen. En zo zou ik wel bezig kunnen blijven. 

Maar ik heb ook nog een ontdekking gedaan. Dat is een kunstenares die ik eigenlijk nog niet kende. Ze heet  Else Berg. En als je haar naam googelt krijg je te zien dat ze in 1877 werd geboren en dat ze stierf in 1942. In Auschwitz! 

Dit schilderij heet Circus. (1927) Else Berg heeft verteld dat ze zich  als kind aangetrokken voelde tot het circus. Het gezicht met het zwarte haar en de korte boblijn vertoont veel overeenkomst met Berg zelf en wordt gezien als een zelfportret.

Het tweede schilderij heet Circusmeisje en is gemaakt tussen 1930 en 1940. Ik vind ze allebei prachtig en dat terwijl ik niet eens van circus houd. 

Wat een leven heeft die Else Berg gehad. Geboren in Pruisen, verhuisd naar Polen, opleiding in Berlijn. Tenslotte trouwde ze met de eveneens Joodse kunstenaar Mommie Schwarze en samen vestigden ze zich via na een verblijf in Parijs, in Amsterdam. Ze maakten ook nog een poosje deel uit van de Bergense School en woonden toen in Schoorl. 

Allebei weigerden ze een Jodenster te dragen en onder te duiken. In 1942 werden ze opgepakt, naar Westerbork vervoerd en een paar dagen later in Auschwitz vermoord. 

Ik wil nu nog meer van haar werk zien en dat laat ik dan ook hier zien. Denk ik.

Gracious Queen

 

Kijk,  eerst was ze nog een meisje, niet een gewoon meisje, maar wel een meisje. Elizabeth Alexandra Mary.

Haar vader overleed tamelijk onverwacht en op 2 juni 1952 volgde Elizabeth hem op. Ze werd in Westminster Abbey gekroond tot koningin van het Verenigd Koninkrijk. In een klap geen meisje meer. 

Vandaag viert ze, op 96-jarige leeftijd, haar platina jubileum.

Ze is mijn favoriete koningin. Ik vind haar charmant, vol humor, aardig (denk ik) en vaak vrolijk . Bovendien heb ik groot respect voor de manier waarop ze haar taken doet en volhoudt. Er voor gekozen heeft ze niet, ze had waarschijnlijk liever iets anders willen doen, (iets met paarden gok ik).  Daarom vind ik het een enorme prestatie. 

Geschilderd is ze volop. En niet door de eerste de beste. Andy Warhol:

En .... nog mooier, door Lucian Freud:

Ze is de meest gefotografeerde vrouw ter wereld. Heel veel kaarten heb ik met een afbeelding van de Queen.  Alleen, met haar man, met de kinderen, kleinkinderen. 

Maar dit is mijn  allermooiste kaart:

Glorious, dat is ze. En ik hoop maar dat ze ook Happy is!

Nicci French

Meestal als ik een boek uit heb, scan ik de kaft alvast en zet die foto klaar in concept. Meestal schrijf ik dan ook meteen een blogje.
Dat deed ik nu dus niet. Wel de foto klaar gezet, maar niets geschreven.
Ja en nu?
Want ik weet me er niks van te herinneren.
Dus er zijn twee mogelijkheden: 1. Ik word nóg vergeetachtiger, daar komt het door, of 2. Het boek was niet interessant genoeg.
Gevreesd moet worden voor een combinatie.
Het is met Nicci French zo dat ze of een heel goed boek maken of mwah , een matig boek. In deze laatste categorie valt dit deel.

Terwijl ik dit schrijf, komt het verhaal toch weer terug.
Het gaat over Nina. Zij staat op het punt om op vakantie te gaan met haar kinderen en haar vriend. Eerst nog even pakken en opruimen.
En dan blijkt haar dochter een verrassingsfeestje te hebben georganiseerd, voor Nina's verjaardag, nog net voor  vertrek. Nina zit er niet op te wachten trouwens.
Maar zelf komt die dochter niet op het feestje. Sterker nog, ze is weg. En blijft weg. Nina schakelt na bellen met iedereen, de politie in. Maar die reageren niet meteen heel alert en dus komt Nina zelf in actie.
Nou, eigenlijk weet ik het nu wel weer. En ik weet ook ineens weer dat die dochter Charlie heet.  En dat het toch spannend genoeg was om het in ieder geval helemaal uit te lezen.

Gezichtjes

'Nu heb ik al tien jaar dit kastje in de gang staan', schrijft Janneke Wouda. 'En opeens zie ik het. Wel twee gezichtjes. Ik hoop dat je hem leuk vindt'.

Ik vind hem, hartstikke leuk. Een tweeling! Die hadden we nog niet.

'Hi Bettie' , mailt Iris Flavia.'Here is the face I totally forgot to send you. It says hi now!' Ook weer zo'n leukerd!

Mevrouw W. deed een reisje en zag vanaf de achterbank van de auto deze ventilator. Pardon, ik bedoel natuurlijk dit gezichtje. 'Beetje slaperig', schreef ik terug, 'en erg leuk'.

En Josephine stuurde me twee gezichtjes. Twee mooie gezichtjes. 'Dagelijks tijdens het uitlaten van mijn hond kom ik langs deze boom en nu pas zie ik dat de boom mij aankijkt, haha.

En gisterenavond schepte ik wat salade uit de schaal toen dit schijfje banaan met een bieslook

oogje en snippertjes zwarte olijven me aankeek, giller  hé.

OP naar de volgende.......'

Dankjulliewel allemaal en inderdaad: op naar de volgende! Blijf speuren, mensen. bettievdgriend@hotmail.com

Monday

 

Toen we laatst naar het Gemeentemuseum in Den Haag waren, zagen we op de muur van het ernaast gelegen Omniversum,  deze fraaie mural. 

Het was die keer dat ik mijn MJK was vergeten, dus naar binnen daar, dat zat er niet echt in. Maar ik ging toch even naar binnen om te vragen naar de maker en de betekenis. 

Er zat een erg aardige jongen bij de kassa en hij ging meteen voor me opzoek. De afgebeelde vrouw is  Satta F. Sheriff, dat gaf hij me op een briefje. Zij is een Liberiaanse mensenrechtenactivist. 

De jongen is Boyan Slat. Hij is van Ocean Cleanup en zet zich in tegen de plasticsoep in de oceanen. 

De naam van de kunstenaar kon de kassajongen zo snel niet vinden, maar die had ik zelf al  herkend;  ik kijk nu al zo lang naar murals. Dit moest wel werk van Karski en Beyond zijn. 

Toen ik weer buiten kwam en nog eens keek, zag ik dat er gewoon een bordje bij hing met een uitleg. 

Het werk is bedoeld als een oproep tot actie en een inspiratiebron voor jongeren. Voor CHANGEMAKERS.

Linking to Sami's Colourful World

Kinderen in het museum

 

Als je jonge kinderen meeneemt naar een museum en je laat ze kijken en je laat ze zelf een beetje bepalen wáár ze naar willen kijken, dan... Dan ben ik ervan overtuigd dat je interesse kweekt. Dat ze later misschien een periode zullen hebben met heel veel andere interesses. Maar dat het vast en zeker weer terug zal komen. 

Soms zie ik kinderen een beetje verveeld  rondlopen in het museum. Ik probeer ze dan altijd eventjes iets leuks te laten zien. Twee schilderijen van 17e-eeuwse kinderen die erg op elkaar lijken bijvoorbeeld en dan vraag ik of ze kunnen zien wie het jongetje is en wie het meisje. Reken maar dat ze gaan kijken hoor. 

Ik vind het superleuk als er kinderen in ons museum zijn. Helemaal als het onze eigen kleindochter Jet is. Ze logeerde een nachtje bij ons. Ik moest er 's morgens werken en mijn man in de middag. Dus kwam hij met Jet naar het museum en nam ik haar na een mini-rondleiding weer mee naar huis. Hier zie je Jet naar een zeer merkwaardig voorwerp kijken in het rariteitenkabinet. 

Overigens:  ze zijn wel wat gewend hoor, Jet en Noor. Kort daarvoor waren ze met hun moeder in het Rijks. En daar gingen ze kragen maken, zoals op de schilderijen uit de 17e eeuw. Daarna poseren bij zo'n schilderij. Geweldig toch... 

Wij kwamen een paar dagen later bij ze langs en toen hadden ze de kragen nog steeds om! Heel wat te vertellen hadden ze ook. 

Mucha

 

Die Alfons Mucha maakte mooie dingen. Je moet er wel een beetje van houden, maar dat doe ik inmiddels. Toen ik jaren geleden in Praag in het Muchamuseum was, was dat nog minder. De manier waarop je iets laat zien is erg belangrijk en hier,  in Den Haag, was alles zo mooi en origineel tentoongesteld, echt super. 

Het werk hierboven is gemaakt rond 1900.  Mucha (1860) was een Tsjech. Bij zijn dood  in 1939, was zijn werk al enigszins in de vergetelheid geraakt.

Wat ik nou zo leuk vind, is dat er in de jaren zestig, na een Mucha tentoonstelling in Victoria & Albert in London, een nieuw enthousiasme voor zijn werk ontstond.  Een revival. 

Zijn invloed op de posters van popmuzikanten van toen, is zeer duidelijk. 'Resonanties van Mucha' noemden ze het in het Kunstmuseum. 

Bijzonder om te zien vond ik. 

Lekker jaren zestig muziekje erbij en smullen maar. Dylan, Eric Burdon,  Pink Floyd, enfin noem maar op!

En dan heb ik het nog niet gehad over de fantastische vazen uit die tijd. Ongelooflijk mooi vond ik.

Kunstmuseum

 

Omdat we 's middags op onze kleinzoons gingen passen, vonden we het wel mooi omdat ze er vlak bij wonen,  om dan 's morgens eerst het Kunstmuseum in Den Haag aan te doen. Dat was vroeger het Gemeentemuseum. 

Bijna drie jaar geleden dat we daar waren en ik hou erg van dat museum. Dus dat werd wel weer een een keertje tijd. 

Er was een leuke Mucha-tentoonstelling, maar van Mucha heb ik jaren geleden in Praag ongeveer alles gezien wat er te zien viel. Dus ik zou er niet speciaal voor gegaan zijn, maar nu we er zo dichtbij waren...

Wel ontzettend stom dat ik mijn Museumjaarkaart thuis had laten liggen. Ongelooflijk stom. Mijn waardering voor het instituut MJK is enorm, want dit bezoekje kostte me 16 euro. 

Gelukkig was het museum nog net zo mooi als altijd en Mucha pikte ik toch weer even mee. Misschien zal ik er nog wat van laten zien tzt. Hoewel... mijn fototoestel was ik ook vergeten! 

Wat ik heel erg leuk vond deze keer, was het schilderij van Piet Mondriaan: Victory Boogie Woogie.

Het is denk ik een schilderij dat iedereen wel kent. Ik in ieder geval wel

En net als die meneer die daar zit, (niet mijn man), kan ik er een hele tijd naar kijken. Nu las ik ook iets over de geschíédenis van het werk en dus over Mondriaan. Dat maakte het nog boeiender. 

Zo wist ik bijvoorbeeld helemaal niet dat Mondriaan aan zag komen dat zijn kunst niet goedgekeurd zou worden door het Hitlerregime. 

Hij voelde zich opgejaagd en zei dat hij nog liever nooit meer zou schilderen dan weer figuratief te werken. 

Hij vluchtte dus eigenlijk min of meer naar Amerika, op zeventigjarige leeftijd. 

Hij kwam in New York terecht en liet zich inspireren door deze stad. 

Aan dit schilderij werkte hij twee jaar en toen hij dood ging, was het nog niet af. 

Baanbrekend was het: Het ritme van de toekomst!

Op naar de driehonderd...

 Hoera, een fraai nieuw/oud Roodkapje kreeg ik. Een kaart die verstuurd werd in 1932, van Den Haag (Opoe en Opa) naar Helder (de jongejufvrouw Willi Boomelsijn):

En het allerleukste is dat deze kaart er een uit een serie is. Geen idee uit hoeveel kaarten de serie bestaat, maar het is míjn nummer twee, Kijk maar, dit was de eerste:

En ik heb nog een kaart. 

Het is een envelop als je hem omslaat, dat is al leuk. Een beetje zoals zo'n luchtpostbrief van vroeger. De figuurtjes kun je bovendien uitklappen en rechtop zetten. Een kaart  zoals deze had ik nog niet, ha , nu wel! Dit waren de nummers 277 en 278!

Ik heb er nog een, maar daar moet ik nog een en ander van uitzoeken. Dat komt nog. 

Volkstuin

 

Volkstuin... Ik vond het zo'n raar woord. En ik wou het eigenlijk moestuin gaan noemen, maar ik ben van gedachten veranderd. Het blijft volkstuin. We zijn ook lid van de Volkstuinvereniging Hoorn e.o. , niet van de moestuinvereniging. Nou lekker belangrijk hè

Maar hier zie je mijn eerste oogst. Een paar blaadjes munt. Marokkaanse munt en het leverde een heerlijk kopje muntthee op. 

De tuin gaat hartstikke goed en ziet er i.t.t vroeger en voorlopig heel netjes uit. 

Ik heb nog bijna niks gedaan trouwens maar mijn man is zeer actief en onze zoon ook wel. O.a. actief met gras zaaien. Een deel wordt namelijk gras, want je kunt in het eerste jaar niet in een keer alles echt bebouwen. En dat opkomende gras moet nat gehouden worden. En al het andere ook.

Wat heel fijn is: je kunt zonder schuldgevoel sproeien. Er wordt water uit de sloot gebruikt. Een systeem zorgt ervoor dat het eerst gefilterd wordt op het grove werk. Heel handig. Vroeger was dat niet, moest je voortdurend met gieters sjouwen. 

We hebben aardappelen, boontjes, aardbeien, radijs, doperwten, bloemkool, uien, worteltjes. En alvast een deel bloemen, duizendschoon en dahlia's.

In de kas tomaten en nog een en ander dat daar lekker staat te groeien.  Geduld is een schone zaak.