Een ooievaar voor een Hageneesje. Of voor een Hagenaar?

Ik ben een Hoornaar. Ik woon al ruim vijfendertig jaar in Hoorn, maar ik ben er niet geboren. Was ik er wel geboren, dan was ik een Horinees. Onze kinderen zijn in Hoorn geboren en dus zijn het Horinezen.
Zo is mij dat altijd verteld.

Maar nu is onze lieve, spiksplinternieuwe,  kleinzoon Odin in Den Haag geboren.
Maakt dat hem dan een Hagenaar of een Hagenees?
Zoiets wil ik dan weten.
Naar analogie van het bovenstaande zou je dus nu denken dat Odin een Hageneesje is. Maar, dat schijnt in Den Haag toch weer anders te liggen. Of beter gezegd: het zou ook anders kunnen zijn.

Dit las ik er namelijk over:

In Den Haag heersen verschillende ideeën over wat nou een Hagenees en wat nou een Hagenaar is. Een van de verhalen is dat mensen geboren in Den Haag, Hagenezen zijn en dat mensen die naar Den Haag zijn toegekomen Hagenaars zijn.
Maar er is ook het verhaal van het oude dorp Den Haag, lang voordat het ‘de stad’ Den Haag werd. Dit verhaal beschrijft een zichtbare grondgrens waarachter de huizen van de stad zijn gebouwd. De Laan van Meerdervoort, de langste laan van Nederland, vormt de scheidslijn tussen deze twee gebieden. Het verhaal gaat dat de beter gesitueerden, de Hagenaars, zich vestigden op het ‘zand’ en de arbeiders, de Hagenezen, het moesten doen met de woningen gebouwd op de vochtige veengronden. Daar komen de kleuren van Den Haag, groen en geel, vandaan. Groen van het veen en geel van het zand.

En dan nog de ooievaar. Die staat ook in het wapen van de stad en is symbool voor Den Haag. Je ziet, lopend door Den Haag, overal ooievaars. Leuk.
Dit las ik erover:

De vogel in het Haagse wapen is een ooievaar, en werd mogelijk gekozen omdat ooievaars vroeger verondersteld werden geluk te brengen. Op gravures uit de zestiende eeuw is te zien dat onder meer op de Ridderzaal en de Gevangenpoort voorzieningen waren aangebracht voor ooievaarsnesten. Uit nog oudere tijden zijn grafelijke rekeningen bewaard van onderhoud aan zulke voorzieningen. Een ander motief om de ooievaar in het wapen van Den Haag op te nemen is terug te voeren naar het veelvuldig gebruik van ooievaars op de vismarkten in het centrum van de stad, naast de Groenmarkt. De ooievaars werden gekortwiekt en hielden de vismarkten schoon.

Ik houd van zulke weetjes. En de gemeente Den Haag blijkbaar ook.
Want toen mijn zoon, (samen met zijn vader), zijn zoon ging aangeven, kreeg hij van de gemeente een superschattig cadeautje.

Het liefste ooievaartje ooit. Voor een Hageneesje of voor een Hagenaar? In ieder geval voor Odin!

Naam

Toen Odin nog niet geboren was, vroeg mijn dochter aan Anna hoe haar nieuwe neefje zou moeten heten.
'Laten we hem Piet noemen', zei Anna toen. En sindsdien hebben wij het  over 'laten we hem Piet noemen' gehad. Ik vergis me nu zelfs nog wel eens.
Toen Odin geboren was hebben Anna's ouders natuurlijk uitgebreid besproken met Anna hoe het nieuwe kindje heet.
De naam was haar nog onbekend, dus dat moest herhaald worden.
Dat het toch nog niet helemaal goed was overgekomen,  bleek uit haar vraag: 'Is Piet nou geboren?'.
En nu zingt Anna de hele tijd: O Dinneboom, o dinneboom, wat zijn je teentjes wonderschoon'.

Toen we de eerste dag bij Odin op bezoek waren, was daar nog meer bezoek. Een neefje en een nichtje. Van de andere kant.
'En?' vroeg ik,  'vinden jullie het een mooie naam?'. Er werd hard geknikt.
'Hadden jullie de naam al eens eerder gehoord dan?'
Er werd nog enthousiaster geknikt.
'Ja', zei de kleinste verheugd, 'Odin... zo heet de hond van de buren ook!'

Vreugdevuur

We wandelden over het strand van Duindorp richting Scheveningen. Daar zagen we de brandstapels opgebouwd worden.Stapels pallets voor een vreugdevuur met Oud-en-NIeuw.  En die zijn me toch hoog...

De voorste is van Duindorp, de achterste, daar heel in de verte,  van Scheveningen. Er schijnt een soort van strijd gaande te zijn over wie de hoogste maakt.
We maakten een praatje met een man op het strand, die vertelde dat zijn zoons allebei bovenop aan het werk waren. Voor die van Duindorp. Dat het geheel honderdduizend euro kost. Vooral door de kranen die de pallets naar boven hijsen. Dat ze op tweede kerstdag begonnen waren met de opbouw. Dat de politie patrouilleert met een heli. Dat het de jeugd een beetje van de straat houdt. Dat het elektrisch ontstoken wordt en dat dan na een tijdje het geheel min of meer brandend in elkaar zakt en breeduit verder brandt.
En dat een jongen met een ernstige vorm van kanker dit jaar het vuur mag ontsteken.
Wij gingen niet kijken bij het branden, maar als ik dichterbij zou zijn, zou ik dat wel doen. Het zag er echt indrukwekkend uit. 

 

Dit was allemaal Duindorp. Dus nu nog een foto van Scheveningen.

Ik weet niet welke toren het hoogst is geworden. We dachten Duindorp, maar het was moeilijk te zien. En ik weet ook niet of het allemaal goed is afgelopen. Ik hoop het maar.

Nb. Inmiddels weet ik het wel.  Duindorp was het hoogst, met 33 meter 80 en het is allemaal goed afgelopen.  Al rookte het de volgende morgen nog pikzwart. Het zal milieutechnisch gesproken wel niet heel goed zijn. 
Dit hele vreugdevuurgebeuren staat ook op de lijst van immaterieel erfgoed. 

1 januari

Zo mensen... even bijkomen en dan aan de slag. Een heel nieuw jaar ligt voor je en er kan van alles gebeuren!

Een fijne dag en een mooi jaar gewenst!

(Het plaatje komt natuurlijk weer van mijn Zeeuwse Verjaardagskalender: Leuk Zeeuws)

Licht

En voor vandaag natuurlijk een fijne dag en een mooie, veilige jaarwisseling.

Ps. Dank voor alle lieve reacties bij de geboorte van Odin. Het gaat heel goed.

Odin

Kijk nou toch eens:

Daar is-ie, onze kleinzoon. Hij werd vannacht geboren, om ietsje over twee.
Vier weken te vroeg kwam hij, deze kleine sterrenkijker.
Hij is zo mooi en zo lief en zo prachtig en zo zacht... Hij weegt 2600 gram en in mijn ogen is dat piepklein. Maar het is denk ik  een sterk jongetje, want hij mocht meteen de volgende ochtend al naar huis met z'n ouders.
Wat een geluk! Wat een geluk.
Hij heet Odin Frits Willem.
En ik wil het allerliefst op een stoel naast zijn wiegje zitten en kijken, kijken, kijken. Naar die oogjes die af en toe open gaan. Naar zo'n ongecontroleerd beweginkje van die armpjes en naar... Kijken naar zijn moeder... En naar zijn vader, mijn kind.

Nog een kandelaartje

Kitty ken ik eigenlijk al heel lang. Ik weet weet wie haar man is, ik weet hoe haar kinderen heten en ze woont om de hoek. Ook al vanaf het begin van onze huizen. Ik lees haar blog en zij leest het mijne. Soms volgden we samen een workshop op kaartengebied en als we elkaar tegenkomen maken we een praatje. En ze maakt net als ik ATC's, Artist Trading Cards. En tenslotte zijn we vrienden op Facebook.
Daar vroeg ik een keer of er mensen waren die bestekzegels voor mij wilden sparen. Ik had mazzel, sommigen deden dat.

Kitty ook. En ze stopte ze in mijn bus, die zegels,  met een prachtige Atc erbij. Zo leuk vind ik dat.
Nu had ik een keer op mijn blog mijn kleine kandelaartjes laten zien, toen ik er net eentje geruild had met Esther. Kitty reageerde daarop en vertelde dat ze zo leuk vond. Dat ze er ergens zelf ook nog wel een paar moest hebben.
Enfin, als bedankje voor de zegels én voor Kerst, deed ik bij haar ook een Atc in de bus,  met een van mijn kleine kandelaartjes erbij. 'Kan ze haar eigen verzameling beginnen', dacht ik
Waarop zij mij weer een van haar kandelaartjes bracht. Eigenlijk hebben we dus gewoon geruild.  Zo leuk. Weer eentje die heel anders is. Mooi... lijkt wel Jugendstil.

De kandelaartjes hebben allemaal gebrand met die kleine kaarsjes erin. Ik vind ze nog steeds super. Ben al een tijdje niet meer in een kringloop of op een rommelmarkt geweest, maar ik ga zeker verder zoeken.
En Kitty's blog vind je hier: klik

Honolulu King (mijn boek van het jaar)

Zoals ik eerder vertelde, ook boeken die ik gelezen heb, noteer ik.
Sommige boeken zijn al geheel uit mijn geheugen verdwenen. Maar er zijn ook boeken die voorgoed in mijn hoofd zitten. Ik wilde geen top-drie maken, er zijn zoveel goede boeken en trouwens ook een heleboel slechte. Het is bovendien lastig omdat je de genres niet kunt vergelijken.
Maar er is één boek dat er dit jaar wat mij betreft echt uitspringt. Dus als ik een toplijst zou moeten maken stond het op 1. Zonder twijfel en waarschijnlijk ook langdurig.
Het is dit boek:

Wat een geweldig boek heeft Anne-Gine Goemans geschreven. Zo interessant en zo goed verteld. Zij is echt een verhalenverteller, dat denk ik. Maar ik las nog niet eerder iets van haar.
Ik had het boek al een hele tijd geleden aangevraagd, nog voor ons mislukte Thailand-avontuur. En het was nu pas beschikbaar. Dat zegt al wat.
Het boek staat ook in de Bestseller-60.
Ik had toen ik het wilde reserveren een gesprek met de schrijfster gehoord in Kunststof radio en meteen daarna wilde ik het lezen.
Het verhaal:

Een oude Indische man, genaamd Hardy (voornaam) Hardy (achternaam) is een Honolulu King, dat wil zeggen een lid van een Hawaimuziekband: Honolulu Kings
Hij is getrouwd met Christina die dement is en in een verpleeghuis zit. Hij runt een toko met Indische waar en kookt daar samen met zijn kleindochter Synne, die dol is op haar grootvader en hij op haar. Twee bandgenoten, George en Cok staan hem trouw terzijde.
Hardy wordt vrijmetselaar en binnen die beweging moet je een 'bouwstuk' schrijven. Dat doet Hardy en in dat stuk vertelt hij een ernstig geheim. Waardoor de andere leden van de loge in de problemen komen, want zij hebben gezworen nooit iets te zullen vertellen van wat er zich binnen de groep  afspeelt, maar dit is wel echt een zwaarwegend geheim. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Verschillende verhaallijnen: Nederlands-Indië, de Bersiaptijd, de Japanse bezetting, de haat tegen de Japanners, dementie, problematische relaties (van Synne), de vrijmetselarij.
Meer ga ik er niet van vertellen. Je moet het echt zelf lezen. Voor mij is het in ieder geval het boek van het jaar. En het leest ook nog eens als een trein. Ik moest ondanks de problemen ook vaak lachen. En soms bijna huilen.

Top Eén

't Is  dat ik het opschrijf, anders had ik niet meer geweten hoeveel films we dit jaar hebben gezien. Al wist ik natuurlijk wel dat het er veel waren.
We zagen er zesentwintig. Twee daarvan in de bioscoop en alle andere films in ons onvolprezen filmhuis. In Cinema Oostereiland. Waar je geen pauzes hebt, lekker zit, geen dure popcorn kunt kopen en vooral altijd erg aardig wordt welkom geheten.
Bijna alle films zagen we in de middag. Niets lekkerder dan een beetje werken en dan op tijd klaar zijn voor een voorstelling om half drie.
Ik keek ze dus nog eens door in mijn kleine boekje, waarin ik films die ik gezien heb en boeken die ik heb gelezen,  noteer.
En ik dacht aan de Volkskrant die ieder jaar met een toptien of tophonderd geloof ik zelfs komt. Samengesteld door hun recensenten en door de lezers.
Daardoor kreeg ik zin om mijn eigen topdrie te maken. Dus ik keek nog eens goed in mijn lijst en moest helaas constateren dat ik niet kan kiezen. Story of my life... niet kunnen kiezen.
En dus maakte ik een top één en daar staan drie films op. Alle drie op 1.

1. The Imitation Game
1. Suffragette
1. Selma

Nou misschien dat 1 ietsje hoger staat dan 1 of 1, maar het scheelt niet veel. Dus als je nou geen biosbezoeker bent en één van deze films komt op tv, dan moet je echt kijken. Maar écht! Afgesproken?

December en vind je het leuk om een kaartje in je brievenbus te krijgen, dan moet je even reageren

Laatst bestelde ik postsets. Ik had er nog niet eerder van gehoord, van postsets,  maar het zijn kaarten met bijpassende postzegels. Bij Post.Nl
Ik heb altijd al een zwak gehad voor de tekeningen en de versjes van Rie Cramer en dit waren RieCramer winterkaarten met Rie Cramer winterpostzegels. Drie kaarten van november, drie van december en drie van januari en dan kreeg ik februari erbij.
Kijk, dit is er eentje van december:

En dit zijn de postzegels er dus bij horen en die hetzelfde zijn als de kaarten.

 Op de achterkant van de kaart staat ook nog een bijpassend versje. Op deze kaart staat bijv.:
Sinterklaasje, Sinterklaasje
Was je het dan toch misschien?
Toen ik 's nachts iets hoorde lopen
Deed ik gauw mijn ogen open
Maar ik heb je niet gezien!

Hou je ook van deze kaarten en vind je het leuk om er eentje in de brievenbus te krijgen? Mail dan je adres even. Ik wil er drie versturen. In de betreffende maand. Hier is mijn mailadres: bettievdgriend@hotmail.com