Anastasia

Als er een grote nieuwe musical is, dan willen wij,  musicalliefhebbers,  die graag zien.
Dus toen Pourqoi Pas maanden geleden over Anstasia schreef, googelde ik meteen en bestelden we kaarten.
Het Circustheater in Scheveningen.
Leuk, gaan we eerst even naar Odin en misschien wel lopend over het strand naar het theater.
's Middags, want de heenreis is altijd leuk, maar 's avonds wordt het echt laat. Te laat.
Goed bedacht en zo gezegd zo gedaan.

Het verhaal: het weesmeisje Anya herinnert zich niets van vroeger en heeft geen idee wie ze is. Dan gaat ze (met een muziekdoosje als bagage) op zoek naar haar verleden. Hoe kan het dat ze sprekend lijkt op Anastasia Romanov. Is ze echt een kind uit het uitgemoorde gezin van Tsaar Nicolaas? Langzaam en al zingend ontdekt ze wie ze echt is.

Ik vond het verhaal in de musical heel erg goed in elkaar gezet. Het klopte werkelijk van A-Z. Ik had me van tevoren afgevraagd hoe zo'n verhaal, zo'n onwaarschijnlijk verhaal, verteld zou worden.
Tenslotte weten we al heel lang dat er geen grootvorstin Anastasia meer bestaat. Zij is vermoord, samen met de tsaar en de tsarina,  haar ouders. En haar zusjes en broertje. Er zijn geen Romanovs meer.  Er zijn wel veel valse Anastasia's geweest, die op geld uit waren. En om dat in een verhaal te verwerken, dat leek me lastig. Vooral hoe het dan moest aflopen.

Wat ook heel erg mooi was in dit spektakel, waren de decors. Zo veel veranderingen en zo ontzettend mooi gedaan. Ik waande me iedere keer echt in Parijs, of in St Petersburg, of in de trein. Ongelooflijk knap.
Er was nog geen programmaboekje, ( de premiere moet nog komen), dus ik weet niet wie de decors heeft bedacht, maar een extra compliment zou zeer verdiend zijn.

Ook voor de kleding trouwens een extra compliment: ook al zo mooi.

Last but zeker not least:  het ensemble. Mooi, goed getimed en zeer aanwezig!

De spelers, de hoofdrolspelers. Spelen, zingen en dansen, dat is musical.
Ik geef het je te doen. Maar ze kunnen het en dan ook nog zo dat het je raakt en soms ontroert. Ik noem speciaal Tessa Sunniva van Tol als Anya. Had nog nooit van haar gehoord, maar wat een talent. En Gerrie van der Klei als Maria Fjodorovna. Omanido, zal ik maar zeggen.

Kortom, je gaat vast wel genieten van de musical als je de reis en het geld er voor over hebt, natuurlijk.

Monday Mural

And another beautiful London Mural. 

I saw this one in London, Fashion Street, last August. It's made by Dreph. 

Depicting Tracy Blackstock and she is the mother of Dreph's son. 

Dreph, full name: Neequaye Dreph Dsane

And this one was in the neighbourhood. Such a cuty.!

Linking to Colourful World

Rommel voor de baby

'Rommel voor de baby', was even de werktitel, toen ik de foto's in een mapje zette.
Maar rommel is het beslist niet. Wel gekocht op een rommelmarkt.
Die in Edam.
De markt  wordt gehouden tijdens de waterdagen en we hebben daar al veel vaker goede zaken gedaan. Een  kinderstoel, een driewieler en nu dus wat kleertjes voor het nieuwe kindje. Er waren ook nog twee broekjes bij.
Alles z.g.a.n.
Totaal uitgegeven: 6 euro.
Ja, baby's dragen hun kleren niet zo lang natuurlijk. Voor je het weet zijn ze al weer een maat verder. De moeder die deze spulletjes verkocht, vond het wel een beetje moeilijk om er afstand van te doen en dat kon ik me heel goed voorstellen. 

Het is echt een prima markt. Mensen verkopen vanuit hun huis aan de gracht en aan de andere kant van de gracht,langs het water. Je moet dus goed aan twee kanten kijken. Erg leuk.

Vogue

Toen ik in London was, kocht ik meteen de eerste avond, het tijdschrift Vogue. Dat is niet een blad dat ik in het dagelijks leven ook wel eens bekijk.
Maar ja, nu was Meghan Markle gastredacteur. Dat wist ik. Er was een run op het blad voorspeld.

En ik dacht, als ik het blad nu koop, heb ik er iedere avond op de hotelkamer wat aan, want het is heel dik en daarna geef ik het door aan mijn dochter van wie ik zeker weet dat ze het leuk zal vinden.
Verantwoorde aankoop dus en in London goedkoper.
Ik appte mijn dochter alvast, want zij en ik vinden Meghan leuk.
Dezelfde avond begon ik te lezen.
.
Nou ja lezen? De eerste zeventig (70) bladzijden waren gereserveerd voor grote reclames.
Van modehuizen of modemerken. Niks anders.
Namen die ik natuurlijk wel ken, maar waar ik persoonlijk nooit iets mee van doen zal hebben of heb gehad.
Versace bijvoorbeeld of Manolo Blahnik, die is van de schoenen met een metertje hak eronder.
En verder Van Cleef & Arpels, Tiffany, Fendi, Saint Laurent, Valentino.
Enfin, noem maar op en ze staan er in.

Dan komt er een voorwoord van de echte hoofdredacteur, die vertelt hoe geweldig hij en de duchess hebben samengewerkt.
Maar wat er nou eigenlijk echt in het blad staat, is niet veel.
Een interview van  Prince Harry met Jane Goodall, waarin hij onthult maar twee kinderen te willen hebben.
De voorplaat is wel interessant , met allemaal vrouwen die zorgen voor een change in deze wereld. En die vrouwen komen dan groot afgebeeld maar met een klein stukje tekst terug in het blad.
Dan nog een gesprek met Michelle Obama, via e-mail.
Nog veel meer foto's over niks en dat was het dan wel.
Meer is me er in ieder geval  niet van bijgebleven.
Zo'n dik blad (360blz.) leest ook tamelijk lastig. Je moet het bijna aan tafel lezen.
Enfin, een volkomen nutteloze aankoop.
In een gemiddelde Libelle (heel dun in vergelijking met Vogue) staat veel meer te lezen.
En mijn abonnement opLibelle heb ik net opgezegd. Hahaha.

Kaart uit Japan

Van Saori en via Postcrossing kreeg ik een mooie kaart  uit Japan.

Een van mijn voorkeuren die ik opgaf bij Postcrossing, is paraplu's en parasols. Daar voldeed Saori dus aan, maar dat had ik eerst niet eens in de gaten.
Ik vond de kaart mooi en zat er een hele tijd naar te kijken. Want wat zou ik graag naar Japan gaan...
Toen pas ging ik de adreszijde van de kaart bekijken

Zo mooi geschreven, precies om de dames van de voorkant heen. Met een mooie wens en iets over de Japanse theeceremonie.
Mooie postzegels ook.
En het allerleukst: mijn naam in Japans:

Absoluuut Ichigo-ichie!

Lang Leve Rembrandt

In het Rijksmuseum Amsterdam, bezochten we de tentoonstelling Lang Leve Rembrandt.
Nog maar tot 15 september te zien en echt ontzettend leuk.
Meer dan 8000 mensen  uit veel verschillende landen stuurden een eigen kunstwerk, geïnspireerd op Rembrandt, in. En daarvan zijn er 693 te zien.

148, Eddy Elting, Cleaning Lady's, olieverf op Masonite.

 Er waren 7602 inzendingen boven de 18 jaar en 788 inzendingen onder de 18 jaar. Zoals deze:

502, Kleuters, de Nachtwacht, plakkaatverf

De jongste deelnemer was 3 en de oudste 90.
Ik vond het fantastisch. Er hangen prachtige kunstwerken. Geborduurd, geknipt en geplakt, geschilderd. Ontroerend, grappig, geweldig.
We hebben er heel lang rondgelopen. En misschien ga ik nog een keer. Zo leuk vond ik het. Wat een creativiteit, wat een inspiratie kregen de deelnemers, door Rembrandt.
Ja, verder kan ik niks doen. Ik moet me houden aan mijn eigen max van vijf  tot zes foto's.
Dan mag ik er nu dus nog vier. Hier komen ze:

215, Hannie Knot, Koudijs, Rembrandt van Rijn, verf op doek

292, Jorrik Hollands, Hollandse meester, acrylverf op schilderkarton

314, Jasmijn Lanjouw, De Robotica-les van ingenieur Tulp-Stekker

567. Marius van Dokkum, Dames en Heren, olieverf op paneel

Nomen est Omen (bijgenaamd Marga's rubriek)

Marga gaat maar door hè. Nu hoorde ze weer van de wielrenner Cees Haast.
En Els stuurde een mailtje aan de Natuur-en Vogelwacht in Dordrecht en kreeg antwoord van ene Rob Haan.
Marga weer:

Op NPO 1: Mevr. Bosboom , boswachter

Dhr. Appelman, fruitteler. Ook van Marga. 
Je ziet hem hieronder: E. Appelman. Ik heb Appelman even opgezocht want dat is in mijn omgeving een vrij veel voorkomende naam. Die ik dus vaak genoeg zag. En er zijn hier veel fruitbedrijven.
En inderdaad is het bedrijf in mijn buurt gevestigd. Maar
de combi miste ik.

 Nogmaals Marga: In de zaterdagbijlage van de PZC ging het over de reisjournalist Hans Avontuur.
Een dag later weer een: Jan van de Wal, binnenschipper.
Marga, ik vind het echt een hele Kunst. (Ha, heb ik er ook weer eens een)

Kermis

Kermis in Hoorn. Jet geniet van haar suikerspin.

Zelf genoot ik beduidend minder. Aan die kermis merk ik dat ik nu toch echt (en definitief) oud ben.
Ik kan niet meer goed tegen het lawaai, de keiharde muziek vooral.
En zeker niet tegen al die wespen!

Onze dochter vertelt haar dochters altijd als er in hun eigen buurt een kermis is, dat ze maar eens per jaar naar een kermis gaan en die is in Hoorn.
Dus toen Anna kwam logeren, werd ze door haar moeder en zusjes weggebracht en gingen we met elkaar naar de kermis.
Op woensdagmiddag, woensdag is familiedag en de prijzen liggen dan een stuk lager.
Mooi weer was het en dus heel erg druk. Het was maar goed dat ik af en toe een klein steegje wist om even bij te komen.Want echt, het is niks meer voor mij.
Vroeger had je op het plein aan het eind van de route,  ook altijd een nostalgische kermis. Met wat rustiger attracties. Die is er niet meer.
Er is wel een middag een zg. prikkelarme kermis. Waarbij de volumeknop wordt teruggedraaid en er minder geknipper van lichtjes  is. Maar toen waren we nog in London. 
Voor de tweeling en een dag later voor Odin was er meer dan genoeg. De buggy's, een draaimolen, eendjes vangen.
Voor Anna was er juist niet zo veel. Voor een heleboel attracties is ze gewoon nog te klein, die zijn echt vreselijk eng. En voor de draaimolen is ze eigenlijk al te groot.
Met Anna ben ik de volgende dag nog eventjes gegaan en toen was het wel een stuk rustiger, gelukkig.

Vervolgens kwam Odin logeren en ook met hem gingen we even naar de kermis.
De buggy's vond hij wel leuk, maar in de draaimolen moest hij een beetje huilen.
De Hoornse kermis is echt groot en met Odin hebben we niet eens de ronde afgemaakt. Hij heeft, later tijdens de logeerpartij, veel meer genoten van de kinderboerderij.

Maar waarschijnlijk gaan we volgend jaar gewoon weer hoor. Zal je zien.

Monday Mural

Back to London. But only for the Monday Mural.

Peaky Blinders is a British crime drama television series. about a crime family. Gang leader is Tommy Shelby.
This work of art is called Tommy's Turmoil and it was made by Liam  Proniewicz

Linking to Colourful World

Paul Minnebo in Galerie Kolff

De broer van mijn man, mijn zwager dus, exposeert samen met Elselien Taconis in Galerie Kolff in Zoeterwoude. Wij waren uitgenodigd voor de opening.
Nog nooit in Zoeterwoude geweest, het leek me ook niet dat ik daar nu eens dringend naar toe moest en de opening was pas om 16.00 uur.
Dus we gingen eerst maar naar Den Haag. Frits wilde graag naar het Mauritshuis.
Toen we aankwamen op de expositie van Paul, vertelden we dat we eerst naar het Mauritshuis waren geweest.
'Aha ' zei Paul bescheiden, 'En, nog een paar aardige werkjes gezien daar?'.
Dat was zo, we zagen daar een paar aardige werkjes.  Daarover later meer.
Maar het werk van Paul vinden wij ook echt erg mooi. En wij niet alleen.
We hoorden het ook aan de reacties van andere mensen en we waren erg trots.
Ook het werk van Taconis , beeldhouwwerk, sprak ons aan.
Dus als je in de buurt bent van Zoeterwoude, op de juiste tijd, ga even kijken. Paul blogt bijna nooit, maar op zijn website kun je wel zijn werk zien.

Er gebeurde ook nog iets bijzonders.
Zo'n expositie wordt altijd geopend door iemand en dit keer was dat door een leraar van wie Paul lang geleden les kreeg, op de Koninklijke Academie. Of hij kende hem daar van, dat weet ik niet precies.
Enfin, die man begon zijn verhaal met een anekdote en die anekdote haalde hij uit een boek van Arnold Cornelis.
Ik kan me voorstellen dat je nog nooit van Arnold Cornelis hebt gehoord.  Maar hij was de eerste jaren op de middelbare school in Terneuzen, mijn leraar Frans.
Een bijzondere leraar. Zo eentje die ergens in maart zei: 'we zijn klaar met het programma voor dit jaar, dan ga ik nu Spaans geven want dat lijkt me veel nuttiger'.
Dit was overigens niet de anekdote. Die kwam uit een boek van Cornelis, die later als filosoof, in die wereld, heel bekend is geworden.
Een boek dat ik nooit heb gelezen, want dat is niks voor mij denk ik. Erg moeilijk.
Maar misschien ga ik het boek toch proberen, nu: De vertraagde tijd