Steen, papier, schaar

 

Een boek dat nogal bijzonder begint: Charles de man van Anne en de vader van Charlotte, krijgt een ernstig ongeluk. Anne krijgt een politieagent aan de deur die haar het slechte nieuws komt vertellen. 

En wat doet Anne? Ze zegt dat ze zelf naar het ziekenhuis zal rijden, wil geen hulp en maakt eerst haar stoofschotel af. Ze vindt het zelf ook raar, maar toch pas daarna belt ze haar dochter.

Vervolgens leren we Anne en Charlotte en Charles echt kennen. Charlotte (30) woont niet meer thuis, heeft een relatie met Gabriel en Anne heeft een vriendin, Janet. Ook de laatste twee mensen leren we kennen,  terwijl het verhaal teruggaat naar de tijd dat Anne Charles leerde kennen en naar de tijd dat Charlotte klein was.

Charles ligt in het ziekenhuis in coma en de twee vrouwen zoeken hem op natuurlijk. En gaandeweg wordt er van alles duidelijk. 

Waarom Charles een (in mijn ogen) nare man is. Waarom Anne blijft hangen in een ongelukkig huwelijk, waarom Anne niet ingrijpt, terwijl je als lezer wel wil gillen: doe wat, Anne. 

Het wordt duidelijk waarom Charlotte is zoals ze is, onzeker, een beetje zwaarmoedig. 

Het wordt allemaal duidelijk in deze goedgeschreven roman. Vrolijk maakt dit verhaal niet. Ik herkende macht en machtsmisbruik zowel geestelijk als lichamelijk, zwakte. En toch ook liefde. Uiteindelijk.

De titel is mij niet helemaal duidelijk overigens. Er is een spelletje dat zo heet. Steen ( je maakt een vuist), wint van schaar. Papier (vlakke hand), wint van steen.  Schaar (twee gespreide vingers), wint  van papier. Het zal dus wel doelen op de verhoudingen binnen het gezin, maar daar moet ik veel te lang over nadenken. 

Toch vond ik het boek boeiend. Goed geschreven en een aanrader. 

Vooruitgang

 Soms zie ik het somber in wat de wereld betreft. Nou ja, soms... eigenlijk best vaak. Daarom is het prettig als er een lichtpuntje is, iets dat wijst op vooruitgang

Deze verpakking trof ik aan in een besteld product. 

Paperplus: het verpakkingsmateriaal is herbruikbaar en kan gewoon bij het papier-kartonafval. Niks plastic. 

Ik stuur zelf ook nog wel eens een pakje en kan het gewoon hergebruiken, maar anders kan het bij ons papierafval. 

Deze week kocht ik een vest en nadat ik betaald had werd me keurig gevraagd of ik de papieren bon wilde of dat ik die gemaild wilde hebben. Dat is nog niet overal zo natuurlijk, maar al die bonnen samen is toch weer flink wat papier. 

Ik stond natuurlijk klaar met mijn duurzame tasje om het vest in te doen, toen de verkoopster er naar keek en zei: 'Het regent nogal mevrouw, dus ik heb hier een tasje dat heel goed tegen regen kan en het is geen plastic'. 

Het zag er wel uit als plastic. Toen ik haar vragend aankeek vertelde ze dat de grondstof maismeel is en dat het tasje,  als ik het niet meer gebruik,  gewoon in de groene bak kan.

Nou dat dus

Computer

 Ik herinner me nog goed dat ik de opleiding Speciaal Onderwijs deed en dat het slotwerkstuk op de computer gemaakt moest worden. Ik vond dat heel ingewikkeld. Ik kan goed typen en al zeg ik het zelf,  ik kan zeer leesbaar schrijven. Maar beide opties waren niet toegestaan en werken op de pc vond ik lastig. Balen dus. 

Weer later moesten op de school waar ik werkte alle verslagen en rapporten op de computer en ik voorzag een ramp, ik kon dat niet. Het leidde zelfs tot tranen, echt waar.

En thuis... ik wilde er niets mee te maken hebben (al deed ik om heel eerlijk te zijn wel eens een spelletje). 

Maar ja, de tijden veranderden en ik moest mee. Wat ik wilde of niet wilde, dat was niet zo interessant. 

Natuurlijk ging ik de voordelen zien, natuurlijk maakte ik steeds meer gebruik van die voordelen.

Deze week besloot mijn man dat er nu toch eindelijk een en ander aan oude troep verwijderd moest worden. Voortschrijdend inzicht, yeah ende hoera!!!

Hij liet me nog even het binnenste van een oude laptop zien. En dat is toch een wonderlijk en bijzonder iets.

Dat mensen het hebben kunnen verzinnen en maken. Dat het werkt.

Ik denk nog wel eens aan de ontwikkelingen die mijn moeder heeft meegemaakt. Zij was geboren aan het begin van de twintigste eeuw. Al die ontwikkelingen dacht ik dan altijd. Vliegen, radio, televisie, licht.

Maar wat wij meemaken is minstens net zo heftig, toch?

Nog even over de Sansevieria

 En om precies te zijn over mijn sansevieria. Een van de inmiddels vier stuks. Ze zijn alle vier best verschillend. Maar deze is degene die ik het langst heb.

En kijk nou toch eens even hoe leuk: deze is gaan bloeien. 

Ik wist niet eens dat-ie dat kon, bloeien. 

Misschien heeft hij gehoord dat ik heel blij met hem ben. Misschien helpt het dat ik hem af en toe een complimentje geef. En heel weinig water. 

Waarschijnlijker is het dat de sansevieria goed tegen kou kan. 

Wij hebben onze verwarming pas sinds 1 december aan. En dan nog maar  af en toe een uurtje. Dus ja, het is koud in huis en dat kan deze plant aan. Z'n familie wacht nog even, maar hun bloei gaat vast ook nog wel komen. 

Ik kan er nog aan toe voegen dat wij er ook tegen kunnen, het went, echt waar. 

Helaas moet ik ook zeggen dat het voor sommige planten te koud is geweest. Ook al zette ik ze in de middag even op de vensterbank in de slaapkamer,  waar de zon komt, het heeft niet echt geholpen. 

Dus nogmaals: leve de sansevieria!!!

Utrecht

 'Neem even de tijd stond' , er in de beschrijving van onze wandeling in Utrecht. 'Neem even de tijd en wandel het gebouw eens binnen. Het was een groot postkantoor en het is nu een prachtige bibliotheek met horecagelegenheid'. En inderdaad, prachtig. Over die oude postkantoren die NIET zijn gesloopt en die nu een mooie bestemming hebben gekregen heb ik het hier al eens eerder gehad. Geweldig

Het was lastig fotograferen, met mijn falende toestel. Deze foto is gejat, maar je krijgt een hele kleine indruk. Weet je wat het is, als ik die beschrijving niet had gelezen was ik misschien niet naar binnen gegaan. Ik vond het erg mooi

Leuk vond ik ook dit en helemaal nu het einde van de postzegel me nabij lijkt

Daar stond ik nooit bij stil, maar die eerste Nederlandse postzegel, dat was natuurlijk ook wel iets hè. 

Ik vind het nu nogal grappig dat er op stond: Postzegel. Ja dat kon maar beter duidelijk zijn. 

We liepen verder en werden weer helemaal enthousiast over Utrecht. 

Wat boffen wij toch in Nederland. Wat is er veel dat interessant is of mooi of ....

Speciaal voor Utrecht zijn de Werfkelders. Er werden lang geleden kkades aangelegd op waterniveau en vandaar uit tunnels naar de aanliggende kelders van de huizen ernaast. Was dat even handig met het lossen van schepen. 

Maar nu zijn die kelders voornamelijk voor de horeca. Het was wonderlijk genoeg terrasweer in november, leuk om te zien. 

Verder zagen we bijzondere huizen, hofjes, gevelstenen, gevels, kerken. In de wandeling opgenomen ook nog heel wat musea als daar zijn Spoorwegmuseum, Centraal Museum, Universiteitsmuseum, Nijntje, Speelklok. 

Wij kozen er een:  het Catharijneconvent. Vanwege mijn duidelijke voorkeur voor schilderijen met daarop Maria en het Christuskindje. Bijv. op dit doek uit 1470, een Anna te Drieën: Moeder, dochter en kleinzoon. Die kleinzoon is zo schattig.

Nou ja en zo kan ik dus nog wel doorgaan. Nog iets moois, deze trap, genaamd Vanishing Staircase en bedacht door de kunstenares Birthe Leemeyer in 2018

Dit lijkt op een trap, maar het is een Folly. Dat houdt in dat het niet functioneel is.  De treden zijn gekanteld wat het lastig maakt om naar boven te klimmen. Er werd wel op gespeeld en de bedoeling is dat de natuur het over gaat nemen. De planten tussen de treden maken deel uit van het kunstwerk en zijn speciaal geselecteerd. Het moet groen worden. 

Dit vond ik ook leuk: een Utrechts Leesplankje. Met kenmerkende Utrechtse woorden. Alleen die haas, snap ik niet. 

De toren wel en die schijnt bijna uit de stijgers te mogen, wat weer een geheel andere aanblik zal geven. Dat is goed gegaan, sneller dan de planning en dat hoor je ook niet vaak.

Misschien hebben ze wel heel goed naar dit bord gekeken. Ik geloof het vast:

Hakje

 Iemand een hak zetten... Een bekende uitdrukking. Het betekent zoiets als iemand nadeel berokkenen, op een nare manier. Ik heb even gezocht, maar de herkomst staat niet vast. 

Ha, mij is letterlijk een hak gezet. Of eigenlijk een hakJE. En dat in een positieve betekenis en met positieve gevolgen. Dat zit zo: 

Ik wandel veel en al lange tijd had ik last van mijn rechtervoet. Het voorste gedeelte tot net onder de derde en vierde teen. Zo pijnlijk dat ik dan eigenlijk bijna gilde,  even niet verder kon lopen. Tijdelijk hoor, want met even rust en als ik mijn voet wat zijwaarts plaatste ging het dan weer. Tot de volgende 'aanval'.

Ik maakte (eindelijk) een afspraak met de podoloog. Ik was er sinds Corona niet meer geweest, ook omdat het hielspoor waarvoor ik eerder bij hem kwam, was opgelost.

Ik mocht meteen komen. Hij voelde aan mijn voeten , constateerde een groot temperatuurverschil tussen links en rechts, trok en draaide aan de spieren in mijn benen tot de knie. Hij zette me op zo'n plaat en liet mij buigen en buigen en mijn nek draaien en draaien en nog een keer. 

Ik denk dat hij wel drie kwartier bezig was ondertussen zijn stokpaardje berijdend: 'Ze behandelen allemaal de klacht, maar niet de oorzaak'. 

Zijn conclusie weet ik eigenlijk niet eens. Ja dat er van alles vast zit en dat ik een beetje scheef ben. En dat ik daarom een hakje nodig had. Niet voor rechts maar voor links. Ik had mijn oude hakje mee en hij zei dat hij het iets aan zou passen. Wat hij ter plekke deed. 

Iets met kurk en lijm. Een tijdje drogen, ondertussen een verhaal over zijn vak en klaar was het. 

Hop,  het hakje in mijn schoen en als er over vier weken nog geen verbetering zou zijn, dan moest ik maar even terug komen. 

Op weg naar buiten voelde ik al dat het beter zou gaan. En sindsdien heb ik nog niet een keer pijn gehad. Niks, nothing, niente! Niet een keer!

Mij is een hak gezet en ik ben superblij!!!!

Monday, in Egmond

 

Dit is de vuurtoren van Egmond aan Zee

Links de op de muur geschilderde versie en rechts de echte vuurtoren. Dat is een vrij oude toren, gebouwd in 1833 en gerenoveerd in 2019.  

De vuurtoren heeft (zoals zoveel vuurtorens trouwens) een naam. Hij heet J. C. J. van Speijk.

En van Speijk was de commandant die zich ooit in 1831,  niet wilde overgeven en de legendarische uitspraak deed: 'Dan liever de lucht in'. Waarna hij een brandende sigaar in kruitvat wierp. Het schip ontplofte met van Speijk en een groot deel van de  bemanning en al. 

Persoonlijk vind ik het een rare naam voor een vuurtoren, maar je moet het zien in de tijd, dat snap ik wel.

De geschilderde vuurtoren maakt deel uit van een mural op het schoolplein van een basisschool in Egmond. En dit schip geeft dan het nut en de waarde van de vuurtoren weer. Denk ik.

En zo ziet de hele mural er uit. Een vrolijk geheel voor de kinderen.

Linking to Sami's Colourful World. 

Atlas

Onze wandeling in Utrecht was nog (lang) niet klaar. En er was veel te zien. 

Wat ik bijvoorbeeld altijd erg leuk vind,  is zo'n oude gevel tegen over een veel nieuwer gebouw. 

We liepen verder en kwamen op de Nieuwegracht en daar maakte ik een praatje met een mevrouw die met haar man lekker in het zonnetje op de stoep zat. 

Ik hoorde heel toevallig dat ze aan een andere voorbijganger vertelde dat ze straks nog moest vrijwilligen bij Hendrick de Keijser. 

Ja, dan sla ik aan natuurlijk (om die uitdrukking voor één keer te gebruiken en daarna nooit meer)! 

Want ik doe hetzelfde, ook vrijwilligen voor HdK, maar dan in Hoorn. 

Dus we hadden onmiddellijk gespreksstof te over. 

Ondertussen keek ik naar Atlas,  aan de overkant van de gracht en maakte daar een opmerking over. 

'Nou',  zei de man, 'nou dat is twijfelachtig. Iedereen dénkt dat het Atlas is, maar daar is wat verwarring over en het schijnt dat het niet Atlas is'. 

Huh... ik dacht toch echt... 

Hoe dan ook ik sloeg het op in mijn hoofd om het later nog eens uit te zoeken. Wat ik deed. 

Het beeld is nog niet zo oud; het werd gemaakt omdat er vroeger ook een Atlas op deze fraaie panden  heeft gestaan. Dit beeld is gemaakt door de kunstenaar Ton Mooy en dit is wat hij er zelf van zegt: klik

Oke,  dat is duidelijk:  Het is niet Atlas, het is Herakles en de kunstenaar zal het natuurlijk zelf het beste weten.

Maar er is nog een probleempje. Ik heb toch echt altijd gedacht dat Atlas de wereld op zijn schouders droeg en Herakles dus ook even. Maar er wordt in het stukje niet gesproken over de wereld, maar over het hemelgewelf. 

Dat vind ik gek, dus nog maar eens even gegoogeld en het blijkt dat men het er niet over eens is. 

Hoewel... in Amsterdam heeft men besloten dat de Amsterdámse Atlas, die op het Paleis op de Dam,  de wereld draagt en niet de hemel! Klik

Rose

 

Herken je haar? Dat zou ik heel knap vinden. 

Want het is al een tijd geleden dat zij de ster was in de serie The Killing. Ze speelde Sarah Lund, (de politievrouw die altijd van die fraaie gebreide truien droeg). 

Sofie Grabol is haar echte naam, maar dan met een streepje door de o. Een Deense ster. 

Ik vond haar erg goed  in de serie, maar nog veel beter in deze film: Rose. Ze speelde fantastisch!

Een bijzondere film, deze. 

Inger woont in een tehuis, maar haar zus Ellen en haar zwager Vagn nemen haar mee voor een vakantie. 

Ze gaan met een bus en een gezelschap van onbekenden naar Parijs. 

Inger heeft vroeger in Parijs gewoond en gewerkt. Maar dat was voor het mis ging met haar. Ze is er ook verliefd geworden op een man die getrouwd bleek en een kind had en dat liep niet goed af. 

In de bus moet iedereen zich voorstellen. 

'Ik ben geestesziek' zegt Inger en je ziet mensen schrikken. Inger flapt er van alles uit en dat valt lang niet altijd in goede aarde bij sommige groepsleden

Voor haar zus en zwager is het ook niet bepaald makkelijk. Dan zegt Inger bijvoorbeeld ineens dat ze voor een auto gaat springen. En dat zou niet eens onwaarschijnlijk zijn. Ze houden van Inger en doen alles voor haar

Af en toe is het grappig, af en toe ontroerend, kortom een film die de moeite waard is. In het blad van ons filmhuis werd het een feelgood drama genoemd. Maar ik vond het toch meer drama. 

Nomen est Omen

Ha, wat te denken van deze Sjef de Cock? Hoe is het mogelijk hè. 

'De foto heb ik van internet geplukt, dezelfde foto heb ik zelf een aantal jaren geleden ook gemaakt, maar kon hem steeds niet terug vinden.
Ik fietste dagelijks langs dit gebouw, totdat het gesloopt werd. Ik vind het reclamebord van d van Dalen,  sloopaannemer uit Bemmel erg grappig', schrijft bloglezer Heidi. 

Dat vind ik ook en daarom staat hij nu hier. Ik zag het trouwens niet meteen, ik moest het echt even uitspreken.

Dit is een echt een oudje, uit 2016 of zo. Ik vond Foetsie tussen mijn opgeslagen foto's. 

Jack Schilder daarentegen is zeer recent. Ik zag hem vorige week en déze schilder wilde best even poseren. Misschien was het Jack zelf wel, dat vergat ik te vragen. 

'Vanmorgen las ik bijgevoegd artikel in de Schagerkrant over glas-in-loodramen die zijn stukgeschoten. De man die voorzitter is van het dagelijks bestuur en over het onderhoud gaat, heet Hans Glas'

Een hele goeie vind ik. Van bloglezeres Marja. Ze stuurde deze vondst al eind oktober en wat ik ook geprobeerd heb, ik kon haar niet antwoorden op het adres van haar mail. Erg vervelend, want ik vond hem juist zo leuk. 

Ik hoop nu maar dat je dit leest, Marja. Hartelijk dank voor je inzending. 

 Bij het laatste Neo'tje hoort geen foto. Bioloog Paul Beuk van het Natuurhistorisch Museum in Maastricht was aan het woord in 'De Limburger' en Inge gaf het even aan me door

Alle inzenders hartelijk dank en blijf vooral insturen, dames en heren!