Totaal aantal pageviews

zondag 28 augustus 2016

El Olivo

Een Spaanse film. Ik geloof niet dat ik ooit een Spaanse film zag. Gelukkig trof ik deze eerste keer meteen een mooie: El Olivo  (De Olijfboom)

Niet een  heel bijzondere film, meer zo eentje die sfeer oproept, met een verhaal dat goed te volgen is.  Een  sterk verhaal:

Het gaat over een Spaanse familie. Zij bezitten veel olijfbomen waaronder eentje van tweeduizend jaar oud. 'Nog door de Romeinen geplant',  zegt de vader van de familie. De boom mag volgens hem niet verkocht worden. Maar ja het is een slechte tijd en het gebeurt toch. 
Vanaf dat moment takelt de vader door verdriet af. Zijn kleindochter Alma die veel van haar grootvader houdt en met hem de liefde voor de boom deelt, ziet het gebeuren. 
Ze komt er achter dat de boom in een luxe bankgebouw in Duitsland staat. Midden in de hal, als een symbool voor kracht en duurzaamheid van de bank. 
Alma, haar oom en haar vriend gaan op zoek en proberen de boom terug te krijgen.

We zaten met zes mensen in het filmhuis, lekker koel op een snikhete middag.
Ik had de indruk dat iedereen het een mooie film vond. En van onszelf weet ik het zeker. 
Feel Good!

zaterdag 27 augustus 2016

Lathyrus


Kijk, ook weer zo'n favoriet bloemetje.
Vrijwel de hele zomer heb ik zo'n klein flesje gevuld met lathyrus naast mijn lap-top gehad.
Ze ruiken ook zo lekker.
Dit was jammer genoeg de laatste pluk.
Ze waren gigantisch gegroeid  en bijna uitgebloeid. Er moest plaats worden gemaakt in de tuin.. 't Is niet anders.
Gelukkig heb ik meer dan genoeg zaadjes verzameld.
Mooi vind ik dat.
Een belofte voor volgend jaar...



vrijdag 26 augustus 2016

Kinderstoel

Toen mijn dochter en ik laatst in Rotterdam waren, zagen we een mooie, oude en prachtig opgelapte kinderstoel.
'Kijk' zei ik, 'zo'n stoel zou ik nou wel willen hebben'.
Ja, we hebben natuurlijk vier kleinkinderen die hier regelmatig zijn. Drie daarvan kunnen nu nog niet echt zitten, maar dat gaat niet lang meer duren.
Ik informeerde nog even naar de prijs en die was 300 euro. Echt waar! En hij was al verkocht ook.
Toen onze kinderen klein waren hadden we een Tripp-Trappstoel. Klik.  Dat was even een investering toen, maar we hebben er drie kinderen lang veel plezier van gehad. Onze kinderen kwamen om de drie jaar, dus zodra er eentje uit was, kon de volgende er in.
Daarna ging de stoel naar een collega die twee kinderen had en zij gaf hem weer door aan een andere collega die ook twee kinderen kreeg.
Drie jaar geleden vroeg ik hem terug voor Anna en daar staat hij nu nog steeds. Volop in gebruik. Leuk vind ik dat. Acht kinderen al, die onze stoel hebben gebruikt.
Inmiddels zijn er nog twee tweedehands Tripp-Trappen bijgekomen in dat gezin. Die stoelen zijn ijzersterk.
Nu wilde ik voor hier in huis een kinderstoel.
Natuurlijk kan ik zo'n Ikeastoel kopen, makkelijk, licht en ook wel op te ruimen als de kinderen er niet zijn.
Maar ik vind het niks. Waarom weet ik zelf ook niet.
Een paar weken geleden snuffelde mijn man op zo'n FB-site met gratis op te halen dingen en daar stond een kinderstoel, zoals ik die eigenlijk in mijn hoofd had.
Zo eentje die gewoon in de kamer kan blijven staan, zonder dat ik me er aan ga ergeren.
Mijn man reageerde meteen, was de eerste en mocht de stoel halen. Was ook nog eens gewoon in onze wijk.
Kijk, dit is 'm, ongeveer zoals die dure stoel die we in Rotterdam zagen:

Je ziet het, de stoel kan nog wel een schuurbeurt en een verfje gebruiken. Zachtblauw pas niet helemaal bij ons.
Maar verder is hij perfect. En ben ik er gewoon hartstikke blij mee.  Dankjewel lieve onbekende buurtgenoot! 
En eh... dit is ook deeleconomie. Toch? 

donderdag 25 augustus 2016

Zilte Zeeuwse Knoopdrop: bereidt met Arabisch gom

'Proef de zee op je lippen', staat op het blikje.
'Een Zeeuws dropje met karakter. 
Stevig als de dijk en zilt als de zee.
Een kwaliteitsdropje voor de echte dropliefhebber, bereidt met Arabisch gom. 
Niet om 'zunig' mee te zijn.'

Best een aardig blikje en een mooi cadeautje voor iemand die Zeeland een warm hart toe draagt.
Frits kreeg het voor zijn verjaardag.
De dropjes zijn ook leuk.
Maar... 'bereidt met Arabisch gom'?
Ik kan het werkelijk niet aanzien.
Dan is er toch een reclamejongen of een reclamemeisje aan de gang geweest met de tekst en hoe kan het dan dat niemand blijkbaar de tekst heeft gecontroleerd vóór al die wikkels werden gedrukt.
Of zou het een soort verkeerde 'zunigheid' zijn geweest?
Hoe dan ook, ik vind het onbegrijpelijk en het stoort me zeer.

Ik weet heus wel dat iedereen wel eens een foutje maakt en dat spelling lastig is voor velen. Ik heb hier op dit blog ook wel eens een fout gemaakt, die ik achteraf nogal ernstig vond.
En ooit heb ik een boze vader op mijn dak gekregen, die verhaal kwam halen over een d/t-fout die ik in het rapport van zijn kind had gemaakt. Toen kon ik werkelijk wel door de grond zakken.

Ergeren jullie je aan spelfouten? Of maakt het je niks uit zolang het een goede tekst is?

woensdag 24 augustus 2016

Ruilbiblio

Als ik mijn huis verlaat voor mijn dagelijks wandeling kom ik al heel snel in het dorp Berkhout.
Ik kijk onder het wandelen wat rond, maak eens een foto zo nu en dan. Gluur soms een beetje naar binnen en voor ik het weet ben ik Berkhout al weer uit.
Maar nu stond er tot mijn grote verrassing ineens een RUILBIBLIO.
Zo'n kast waar je zomaar een boek mag meenemen of een tijdschrift en waar je zelf ook boeken kunt inleveren waar je op bent uitgekeken, maar waar iemand anders best nog plezier van zou kunnen hebben.
De eerste keer dat ik deze kast zag, nam ik meteen een boek mee. Niet al te slim, want toen moest ik nog mijn hele wandeling volbrengen met dat boek onder mijn arm.
En het was een dikke pil: Reizen zonder John. Van Geert Mak.
Als ik het uit heb (maar dat duurt nog wel even) zet ik het gewoon weer terug. Het is een goed boek, maar ook voor mij geen boek dat ik nóg eens zal lezen.
Zelf heb ik inmiddels twee boeken in de kast geplaatst en die waren de volgende dag weg.
Ik vind zo'n initiatief echt heel erg leuk. Ik had het ook wel willen doen, maar de plek waar ik woon is ongeschikt. Er loopt bijna nooit iemand langs.

dinsdag 23 augustus 2016

Anna op de fiets

Onze kleindochter kan fietsen, zonder zijwieltjes. Ze kan het al een paar maanden en dat is wel erg snel denk ik, voor drie jaar en een paar maanden.
Anna is een handige kleine bliksem en ik ben hartstikke trots.
Maar echt leuk vind ik het niet. Ze is nog een klein meisje en ziet nog niet altijd gevaar.
Ik wel.
Gelukkig hebben haar ouders een goede helm voor haar gekocht en is het fietsen aan strenge regels onderworpen. Alleen als er iemand bij is, mag ze. En nooit zonder helm en als ze een keer verder gaat dan ze mag, gaat de fiets een dag naar zolder. Dat is al een keer gebeurd.
Ik leerde pas fietsen toen ik zes was en onze eigen kinderen waren wel sneller, maar toch lang niet zo snel als Anna.
Hoe dan ook: ze vindt het heerlijk. Dat zie je wel.

Moet je nou toch kijken: drie jaar en vijf maanden en daar gaat ze.
Op haar fiets, met haar helm op en op hakken. Ook dat nog. Echte hakken van de rommelmarkt! Ik was erbij toen onze dochter die schoenen kocht, voor háár dochter. En we wisten allebei dat Anna het fantastisch zou vinden.
Dat klopte!

maandag 22 augustus 2016

Rommelmarkt.

Een van de leukste rommelmarkten die ik ken, is in Edam.


 
Dat is sowieso al een prettig oud stadje en die rommelmarkt is behoorlijk groot. Een groot deel vindt plaats voor de deuren van de huizen aan de grachten en dat betekent dat mensen hun eigen spullen proberen te verkopen, zo vanuit hun huis. Vaak vind ik er mooie dingen. Vorig jaar een driewieler en een leuke kinderstoel. Dit jaar vond ik dit:

* Een prachtige rode, omslagdoek. Gehaakt door een oude mevrouw. Ze vertelde dat ze er wel honderd   had gemaakt. Hij is echt heel erg mooi gehaakt en voelt lekker aan. Ik kon wel uit tien kleuren kiezen.
 Ik wilde grijs, maar iedereen zei dat de rode leuker stond.
* Gebreide wollen sokjes voor Odin.
* Een Oshkosh tuinbroek voor Odin.
* Een oud Gouden Boekje
* Twee kleine kandelaartjes
* Een Barbie - zeemeermin met rood haar voor Anna
* Een LP van Buddy Holly
* De complete serie Brideshead Revisited op dvd
* Nanny McPhee (misschien ooit voor de kleinkinderen, maar voorlopig voor mij vanwege Colin Firth)
* Een dvd van de grote kleine prinses voor Anna
* Twee oude meisjesboekjes uit de Kluitmanserie met illustraties van Lies Veenhoven
* Twee pockets, gewoon omdat ik die wel wil lezen.

Oh ja, dit kocht ik niet:

Maar ik moest er wel om lachen.
En dit hieronder kocht ik ook niet:



Ik heb het over dat apparaat wat op het oventje staat, Ik weet niet eens wat het is.
Een moeder en een dochter waren aan het verkopen.  Iemand informeerde naar de prijs van dat ding.
'Dertig euro', zei de moeder, 'splinternieuw, het is vandaag voor het eerst uit de verpakking. Kost vijftig euro in de winkel. Maar ja, de verkering is uit en ik moet al die troep niet in huis, dus ik heb gezegd dat zij hier, het maar moet gaan verkopen. Dus ... dertig euro'.
De dochter zei niks. Ze stond er stilletjes bij. Blosjes op haar wangen. Tranen in haar ogen.
De klant kocht het.
Gelukkig maar, want anders had ik het moeten doen!

zondag 21 augustus 2016

't Zit er weer op.

Mijn bijna buurman van twee huizen verder heeft een vlaggenmast voor zijn huis. Meestal wappert daar het rood-wit-blauw, maar nu had hij voor de gelegenheid de Olympische Vlag opgehangen.

Vandaag of morgen wordt de vlag weer opgeborgen en moeten we weer vier jaar wachten.
Er zal een nieuwe generatie sporters zich te pletter trainen en er zullen een paar ouderen zijn die het nog een keer mogen proberen.
En ik ga vast en zeker weer kijken. Bij leven en welzijn natuurlijk
Van déze editie heb ik sommige zaken met heel veel plezier bekeken. Soms met hartkloppingen van de spanning en soms met een boek of een krant erbij, want het was wel erg veel allemaal. Soms was ik echt blij en soms leefde ik een beetje mee met het verdriet van de verliezende sporter(s).
Soms genoot ik, maar ik heb me ook wel geërgerd aan de uitgesproken stomme vraagstelling van sommige interviewers.
Ik zag vertrouwde sporten, maar toch ook een paar die ik niet kende en die me zeer gevaarlijk leken.
Hoe dan ook: ik hoop dat Anna, Odin, Noor en Jet sportief zullen zijn.
Dat ze een sport zullen gaan beoefenen, maar niet zo goed dat ze naar Papendal moeten of zo en dan alleen nog maar voor de sport leven. Dat lijkt mij helemaal niks.
Voorlopig hoef ik me daar nog geen enkele zorg over te maken.
Odin is dik tevreden met zijn eigen Olympische ringen.



zaterdag 20 augustus 2016

Happy Mail

Wow, er lag weer eens een dikke, gezellige envelop in de bus. Totaal onverwacht en daardoor misschien nog wel leuker.
Het begon al met die envelop zelf, met een tekst erop die mij zeer beviel. Eentje die ik misschien toch eens wat beter in mijn hoofd moet prenten.

En dan de inhoud:


Wat leuk toch allemaal hè. Dit is nou toch met recht "Happy Mail'. 
Debora uit België noemt zich zelf wel eens ín een reactie op mijn blog: je stille blogvolgster. Dat komt omdat ze zelf geen blog heeft. Jammer genoeg!!!
Toch heeft ze de stilte maar weer eens doorbroken (niet voor de eerste keer trouwens) en mij dit gestuurd. 
Zo superleuk weer. En dan zat er ook nog een Roodkapjekaart in. 

Lieve Debora, dankjewel!! 

Ps.: Dat gedichtje hè, knoopt het allen in uw oren!!

vrijdag 19 augustus 2016

Ventoux

Mijn man nam dit boek mee na het oppassen bij onze kleinzoon en... hij las het achter elkaar uit.
Dat is bijzonder, want hij is een fervent krantenlezer, maar leest zelden een boek.
Ik had het boek tot nu toe weten te vermijden en de film heb ik ook niet gezien.
Ik heb helemaal niks met wielrennen en ik dacht dat het daarover zou gaan. Maar als Frits het zo uitleest...
Dus ik las het boek toch maar en werd niet teleurgesteld. Het is een aardig boek met een positief slot.
Het kostte me een middag en een avond, heerlijk in het zonnetje. Zeer relaxt. Ik vond het een echt vakantieboek. Een Feel-Good boek.

Het verhaal:
Peter Seegers, een jonge dichter,  verongelukt in het bijzijn van zijn vijf beste vrienden (waaronder een vrouw), na de beklimming van de Mont Ventoux, tijdens de afdaling.
De vrouw verdwijnt uit het leven van iedereen. De mannen blijven enigszins bevriend en besluiten nu, na dertig jaar de banden weer aan te halen en samen nog eens de Ventoux te beklimmen. Laura, de vriendin, komt ook.

Vriendschap is denk ik waar het om draait in dit boek. Het leest als een trein en och, al dat wielrengedoe viel best mee.
Bert Wagendorp waardeerde ik al zeer als columnist van de Volkskrant. En nu dus ook als schrijver.
Mijn vervelende gevoel na 'Het Smelt' is weg.