Totaal aantal pageviews

woensdag 22 maart 2017

Vêrlanders

Wat zagen we prachtige portretten, gisteren in het Westfries Museum. (Hoorn)

In de tentoonstelling Vêrlanders, Weeskinderen van de VOC,  hangen portretten gemaakt door de fotograaf Geert Snoeijer. De vraag die hij zich stelde was: wat is er nog overgebleven uit de tijd dat de Verenigde Oost-Indische Compagnie op verschillende plaatsen in de wereld heerste en contacten had met de plaatselijke bevolking. De tijd zo'n beetje tussen 1600 en 1800.

Dat werd onderzocht en resulteerde in deze expositie, die gelijktijdig gehouden wordt in Bloemfontein (Zuid-Afrika), Geraldtown (West-Australië) en Jakarta (Indonesië). Dat zijn de gebieden waar de foto's werden gemaakt.

Zo mooi en ik kon er gewoon lopend naar toe. Het Westfries Museum is echt fantastisch, vind ik. Een groot voordeel van wonen in Hoorn.
Maar dus die portretten.

Kijk, het portret van  dit meisje, Peidence Lawson, was natuurlijk zeer opvallend. Dit is in Australië, waar niet zozeer werd gehandeld, maar waar overlevenden van een scheepsramp, (er verging nogal eens een schip) aanspoelden en mengden met de Aboriginals.
Maar andere portretten waren dat evenzeer.
Dit bijvoorbeeld is Sarce (Saartje) Lerrick. Kisar, Indonesië.

En uit Namibië is dit Erika Vleermuis.

Op de reis van Geert Snoeijer, de fotograaf waren ook een taalkundige en een antropoloog en een historicus mee. Zij reisden twee jaar, interviewden mensen en maakten meer dan honderd portretten.
Ik zou ze wel allemaal willen laten zien en de verhalen erbij willen vertellen. Zo interessant.
Maar bij deze foto's (een uit alle drie de bezochte gebieden) laat ik het.
De tentoonstelling is nog tot 9 april te zien. Klik

dinsdag 21 maart 2017

Een plantje maakt alles vrolijker


'Een plantje maakt alles vrolijker' 
luidt de tekst op de achterkant van deze kaart. Hahaha, zo is het maar net. Alles!
Dus ik blijf nog even in de planten. 

Mijn nieuwste aanwinst is een klein klavertje-vier plantje. Ik kreeg het bij het afscheid van een vertrekkende collega. Wat ik een superleuk idee vind. Een geluksbrengertje voor de achterblijvers.
En het groeit geweldig.
Ik word er vrolijk van... en helemaal bij de gedachte wat een geluk deze klavertjes zullen brengen.

Mooi hoe die ontwikkeling gaat!

In mijn ogen is het vandaag de eerste lentedag.Niks astronomisch of meteorologisch.
Gewoon 21 maart.
Lente!
 

maandag 20 maart 2017

Pannenkoekenplant


Ziehier, mijn pannenkoekenplant.
Ik kocht hem al ver voor het een hype werd. Soms heb ik dat, dan loop ik vooruit op een trend. Echt!
Ik zie nu op de foto dat deze dringend verpot moet worden. Vandaag nog denk ik.
Want ik wil hem of haar natuurlijk wel gezond in leven houden. Haar natuurlijk.  Ze plant zich nogal makkelijk voort in haar eigen potje, dus is het een zij.
En dat is nou juist zo leuk van deze plant.


Ik dacht altijd dat zo'n stekje, eigenlijk is het een nieuw plantje, dat onder moeders vleugels groeit, eerst moest wortelen, in water.
Maar omdat ik dacht dat ik het jonkie er niet voorzichtig genoeg had uitgehaald, zette ik haar uit frustratie meteen in de aarde. Er zaten nog niet eens worteltjes aan.
Gelukkig vond ze het best, zoals je ziet.

Vorige week was ik in een bloemenzaak en daar kostte een pannenkoekenplant 15, 99.
Tsjonge... ik zie hier mogelijkheden om een flinke winst te gaan maken. In mijn oudste plant groeien op dit moment zeker drie jonkies. Dus dat is dan 64 euro winst.
Nee hoor, flauwekul. Maar het is wel echt leuk om hier mee bezig te zijn.
Met de pilea peperomioides
Ze heeft zelfs een eigen Facebookpagina, zag ik: klik

zondag 19 maart 2017

Postcrossing, Roodkapje en bijna beter!

Oh man, wat kan een mens vreselijk beroerd zijn.
Gelukkig wist ik door de ervaring van mijn voorgangers dat het ongeveer een dag zou duren. En dat was ook bij mij zo. Vanmorgen gaat het al een stuk beter.
Dank voor alle goede wensen hier.
Ik had gisteren niet veel belangstelling voor andere zaken. Maar een nieuwe Roodkapjekaart, nummer 115, vond ik ook gisteren toch wel erg leuk.
Kijk dit is 'm:
Ze werd me gestuurd door Lea uit de Fair City of Dublin. Via Postcrossing.
Daarnet moest ik nog even uitzoeken wat ze nog meer schrijft: Céad míle fáilte.
Het betekent: a hundred thousand welcomes. Oftewel: hallo.
Ik ben in Dublin geweest, maar ik heb deze begroeting nooit gehoord. Of misschien ook wel, de taal is nogal onbegrijpelijk.
Superleuk, vooral de kaart natuurlijk, maar toch ook zo'n tekst waar je eventjes nieuwsgierig van wordt.
Tja... Postcrossing hè. 

zaterdag 18 maart 2017

Besmetting

Zaterdag: man en schoonzoon gaan onze oude bank afleveren bij zoon in Den Haag. Zoon zelf is met zijn vrouw een weekendje weg. Hun (schoon)ouders)passen op.
Zondag: weekendje weg valt in het water, zoon diarree en overgeven.
Zondagavond en nacht: man en schoonzoon allebei letterlijk strontziek.
Maandag: man ook nog de hele maandag in bed. Oppassende schoonouders ook allebei ziek
Dinsdag: terwijl ik app met dochter en zij net meldt dat zij, de tweeling en Anna standhouden, begint Noor over te geven en daarna Jet. Ze houden niet op.  Zo zielig, Noor die zich met een vuurrood hoofdje verzet en Jet die er niks van snapt. Het duurde uren.
Woensdag: Noor en Jet weer redelijk normaal, maar nu zijn de ouders van schoonzoon die oppasten allebei ziek. En heftig.
Donderdag: geen nieuwe gevallen. Wij pasten op de meisjes.
Vrijdagavond: Nu word ik aangevallen en geveld, van het ene moment op het andere. Tot vijf uur vanochtend overgegeven.
Zaterdagmorgen: beetje gedronken en de dag gepland. Ik blijf in bed!

vrijdag 17 maart 2017

Alberta

Het leuke is dat er in ons filmhuis, Cinema Oostereiland een filmclub is opgericht.
Dat houdt in dat er een aantal films vertoond gaan worden voor de leden van die club. Films die nog niet in de bioscoop zijn.
Wij,  als filmliefhebbers zijn lid geworden, maar tot nu toe loopt het voor ons nog niet echt op rolletjes. De eerste film hebben we gemist. Dat was Jackie. Omdat ik die toch graag wilde zien, zijn we later gegaan, zonder filmclub. De derde film was deze week en ook die hebben we gemist. Jammer.
Maar de tweede film, Alberta, die zagen we.
Van tevoren kregen we een leuk mailtje

Beste allen der filmclub,
Ik ontvang een fijn bericht op deze vroeg morgen en geeft het meteen maar even aan je door.
Voor onze komende bijeenkomst, aanstaande dinsdag, heb ik Eddy Terstall uitgenodigd, de regisseur van de film Alberta, de film die dinsdag op ons programma staat.
Hij heeft mij laten weten dat hij graag aanwezig is om samen met ons zijn nieuwe film Alberta te gaan bekijken.
Eddy vertelt voorafgaand aan de film hoe de film tot stand is gekomen, de aanleiding etc. En gaat samen met ons na de film in gesprek. 

Dat zijn leuke dingen, toch? Dus we zagen en spraken Eddy Terstall en zagen zijn film: Alberta.


Het verhaal: Freek heeft een mooie vrouw en succes in zijn werk als reclameman. Maar hij (midlife-crisis) is niet tevreden en wordt erg verliefd op een jonge vrouw, Alberta. Zij haalt hem over om samen naar Alberta, Canada te gaan om te gaan schilderen. Als Freek eenmaal daar is, blijkt niet alles rozengeur en manenschijn. Alberta ziet wel wat in een mooie Indiaan. En Freeks vrouw duikt ook op. 

Ik heb af en toe hard op zitten lachen en dat kwam door de grappige dialogen. Echt grappig.
Maar verder? Mwah. Goed genoeg voor een gezellig avondje hoor, maar meer ook niet.
Goed gespeeld, dat wel. Door Daniel Boissevain en Eva Duyvenstein.
Maar Alberta werd gespeeld door Jamie Grant en zij speelt ook de vriendin in de serie KLEM. Een serie op tv die ik volg. Ik mag wel zeggen dat ik er midden in zit.
Twee keer een vriendin, dat werd me een beetje teveel en stoorde me nogal.
Veel is er verder van de film niet blijven hangen. Ik zag hem dus een paar weken geleden en moest diep nadenken over hoe het ook weer allemaal ging.

Nou, is er eens een komedie (ben altijd een beetje op zoek naar een film waar ik echt tranen om kan lachen)  en vind ik er niet heel veel aan. 't Is ook nooit goed!


donderdag 16 maart 2017

Pluk een roos

Dit was het derde deel in de serie, die M.J. Arlidge schreef over inspecteur Helen Grace en haar bemoeienissen met haar team, haar baas en de seriemoordenaars waar ze (succesvol) op jaagt.
Vooraf even iets over de titel. In Nederland heeft men waarschijnlijk gevonden dat de titel van deel 3 in het rijtje moest passen van deel een en twee. (Iene miene mutte  en Piep zei de muis).
Kinderliedjes dus, evenals in de oorspronkelijke taal. (Eeny Meeny en Pop goes the Weasle).
Maar de titel van dit boek is in het engels the Doll's House. Dus die vertaling is een tikkeltje merkwaardig. Al is de dader wel boos.
Het verhaal:
Ruby wordt wakker in een donkere kelder, ontvoerd. Ze heeft geen idee waarom. Dat wordt haar duidelijk op het moment dat haar ontvoerder haar benadert. Hij noemt haar Summer.
Ruby begrijpt dat ze misschien maar beter mee kan werken. Ze vindt in een holte in de muur papieren van haar voorgangsters.
Ondertussen heeft Helen Grace door dat deze vermissing niet zo maar een vermissing is. Ze vermoedt meteen en zeker als er nog  een lichaam gevonden wordt, van een meisje met zwart haar en blauwe ogen, net als Ruby, dat er een seriemoordenaar aan het werk is. Maar ze moet haar baas zien te overtuigen en de tijd dringt...

Ik vond M. J. Arlidge echt een ontdekking. Ha, straks eens kijken of deel vier ook al in de bieb is. Maar ik zeg he tnog een keer. Je kunt de boeken vast wel in een andere volgorde lezen. Maar verstandig is dat niet. Je zou dan vooral de gebeurtenissen rond en de ontwikkeling van Helen Grace missen en dat zou jammer zijn.


woensdag 15 maart 2017

Zeven vreugden

Toen ik klein was, las ik een boek dat toen al een beetje ouderwetsch was. Het was tamelijk saai en ook wel een beetje stichtelijk, al kende ik dat woord nog niet.
Maar het ging over een meisje dat dagelijks een roteind moest lopen. Ruut heette ze. Vond ik heel raar voor een meisje. Enfin, vooral 's winters was het geen pretje natuurlijk.
Maar dat meisje maakte het zichzelf minder vervelend door onderweg op zeven (of tien, dat weet ik niet meer) verschillende plekken iets moois te zien. Vaste dingen waar ze zich op kon verheugen. En het zevende (of tiende) ding was haar eigen huis waarin ze al van verre de lamp zag branden die uiteraard een warm, gezellig licht verspreidde.
Thuis, ze was thuis.
Ze noemde het de weg van de zeven (of tien) vreugden.

En toch,  stichtelijk of niet,  is er wat blijven hangen. Want op de wandeling die ik het vaakst maak, kan ik met gemak zeven vreugden vinden. Die ik dan ook bijna altijd zie. Waar ik me op verheug.
Ha, ik lijk Ruut wel. 
Eén van mijn vreugden,  zie je hier:


Zo'n leuk beest dit. 
Supernieuwsgierig en (van mijn kant, hahaha) is er een ware vriendschap gegroeid. Als ik langs loop hoef ik alleen maar met mijn tong te klakken en dan komt-ie hoor. En dan maken we even een praatje, al komt dat net als de vriendschap ook voornamelijk van mijn kant. 
Ze zitten er met z'n tweeën en die andere is zwart. Ze hebben een lekker hok om te schuilen en ze hebben genoeg ruimte en modder.
Ik vind varkens leuk.

Ik heb heel lang moeten zoeken naar dat boek. Net gevonden, notabene omdat er een fragment staat in 'Meisjes blijven meisjes blijven meisjes'. C.M. van Hille-Gaerthé: De plaats waarop gij staat. 





dinsdag 14 maart 2017

Overgang

Hm, ik had mijn eigen overgebleven handschoen er best bij kunnen hangen, hier. Maar ik had hem al weggegooid, helaas. 
Ik zou nu toch zo graag willen weten wie dit gedaan heeft. Zo grappig! 
Hoewel...  er zat iemand vlak naast deze struik te vissen en die iemand vroeg me wat ik stond te fotograferen. toen ik het vertelde, vond hij dat maar belachelijk. Tja, zuurpruimen heb je altijd en misschien wilde de vis niet bijten. 
Nu ik er over nadenk, het zijn vast verschillende mensen geweest. Eentje begon, hing er met goede bedoelingen een gevonden handschoen op, zodat die makkelijk terug te vinden zou zijn en de volgende deed hetzelfde. 


Gisteren zag ik nog iets om te fotograferen. Binnen hetzelfde thema, voor zover je van een thema kunt spreken natuurlijk.
Voor mij symboliseert deze foto, gemaakt in de Hema in Hoorn, precies hetzelfde als de handschoenenstruik: de overgang tussen de winter en de lente. 

Ps: De mensen die mij volgen op Instagram hebben deze foto's al gezien. Maar ik vond ze leuk genoeg om hier nog eens te tonen. 

maandag 13 maart 2017

Atc's



Atc's gemaakt door Michelle Beerbower en Ruby Donnelly
Ineens zit ik weer helemaal in de Atc's.
Voor de mensen die hier nog niet zo lang lezen, of misschien voor de eerste keer zal ik nog even vertellen wat een ATC is.
De letters staan voor Artist Trading Card. Het zijn hele kleine kaartjes van 64 bij 89 mm groot. En de bedoeling is dat zo'n kaartje een klein kunstwerkje wordt.
Eigenlijk is de maat van het kaartje de enige regel. Verder kun je de kaartjes maken zoals je zelf wilt. Tekenen, knippen plakken, stempelen, naaien, met tekst, zonder tekst,  het maakt niet uit, als de maat maar klopt.
Zelf ben ik van het stempelen of/en van kleine collages. Dat laatste vind ik geloof ik ook het leukst om te maken.
Als je dan een kaartje gemaakt hebt, zet je een scan of een foto in een album dat je aangemaakt hebt op Facebook of Flickr of zo. Daar zijn groepen voor.
En dan kunnen mensen jou vragen of je wilt ruilen en je kan zelf ook het initiatief nemen en andere mensen vragen om te ruilen.
De Atc's die je hierboven ziet, zijn gemaakt door Amerikaanse vrouwen. Ik kreeg ze vorige week.
Ik vind ze alle drie leuk. Of het nou kunst is of niet. Ik weet niet of je het hart goed kunt zien, maar dat is gevilt en dat vond ik een originele gedachte.

Het maken gaat met ups en downs bij mij. Ik had nu al weer een aantal maanden niks gemaakt, maar dan zo ineens als ik wat meer tijd heb, begin ik weer en dan kan ik zomaar een hele middag bezig zijn.
Ik doe het denk ik al zo'n tien jaar, dan kun je wel spreken van een hobby, vind ik.

Sommige mensen vinden het lastig om een Atc te ruilen. Ze hebben dan iets leuks gemaakt en willen dat kaartje eigenlijk niet kwijt.
Ja, soms heb ik uren aan een kaartje gewerkt en is het in mijn ogen mooi geworden en dan krijg ik een lelijke flodder terug. Ik gooide er vorige week eentje weg, dat was echt flut.
Maar meestal krijg ik iets leuks terug.  Dat appelkaartje, dat had ik niet kunnen maken, want ik kan niet tekenen en vilten kan ik ook niet trouwens.

Heb je nog meer info nodig, kun je hier kijken,  klik of gewoon even googelen of pinteresten, er is echt heel veel.
En ben je zelf een Atc-maker: ik wil graag ruilen. Mail me maar!