Totaal aantal pageviews

zaterdag 22 september 2018

Herfstluchten en appeltaart

Precies op 21 september, de dag dat de herfst in mijn ogen begint, precies op die dag, arriveerde er een kaart uit Canada. Van Liz en via Postcrossing:

Hm, zo'n kaart waarbij ik het idee krijg dat de herfst toch wel mooi is.
Met appeltaart en vooral de geur van appeltaart en mooie luchten en kaarsen en waarschijnlijk ook nog wel met heel wat mooie dagen.
Gistermorgen was het weer hier verschrikkelijk, echt het ging zo ontzettend tekeer, dat ik blij was dat ik binnen zat, anders was ik beslist omver geblazen. Maar het duurde niet lang en vlak daarna scheen de zon alweer. Herfst!


En kijk nog eens even naar de postzegels. Ze zijn niet afgestempeld en dus heel goed te bewonderen. Waarschijnlijk verval ik in herhalingen, maar het zijn ook zulke kunstwerkjes. Soms geniet ik nog meer van de postzegels dan van de kaart.

Zo zal het er vroeger uitgezien hebben, in afgelegen plaatsen, denk ik. Mooi toch.
Ook wel echt een postzegel om een verhaal bij te verzinnen. Misschien doe ik dat nog wel eens, maar eerst die appeltaart...

vrijdag 21 september 2018

Doe mee, Verlos de zee


Dat is nou toch weer eens een prachtig initiatief, vind je niet?
'Doe mee, Verlos de zee'.
Wij zagen het in Nummer Een, op de dijk. Nummer Een is een buurtschap tussen Breskens en Hoofdplaat En die dijk ligt langs de Westerschelde.
Het is een jutbak. De bedoeling is heel eenvoudig. Je wandelt daar, of je fietst daar en als je rotzooi ziet liggen, neem je het mee en stort het in de jutbak.
Als iedereen een paar stuks meeneemt, blijft de kust schoon.


Ik las op de site, hier dat het de bedoeling was een mooie, houten bak te plaatsen. Dit was geen mooie, houten bak, maar dus wel effectief.
Er was hier op dit prachtige plekje in Zeeuws Vlaanderen, geen ongerechtigheid te bekennen. Niets.
Alleen maar rust, stilte en schoonheid.
Daar liet ik al eerder wat van zien.

donderdag 20 september 2018

Dit nieuws...

Waarom laat het nieuws, hoe erg ook,  me soms even huiveren, maar ga ik vervolgens over tot de orde van de dag?
Dat ik er nog wel even aan denk als het erg is en dat is het vaak, maar dat het daar dan bij blijft?
Bij dit nieuws gaat het anders, het nieuws van het ongeluk in Oss.
Een ongeluk met de trein en een elektrische bakfiets en vier kinderen op weg naar school.
Ik huil er van en voel me verdrietig.
Eigenlijk weet ik wel waarom. Omdat het niet ver weg is.
Ik heb drie kinderen gehad en me vaak zorgen gemaakt over het verkeer. Ik heb vier kleinkinderen die naar school of naar de creche gaan.
En ik denk aan de ouders, de broertjes en zusjes, aan de kinderen die het zagen, aan de bestuurder van de fiets, aan de machinist,  aan de juffen en meesters van de school en de opvang die zaten te wachten. Aan de mensen die hulp moeten bieden. Er zijn zoveel betrokkenen.
Een afschuwelijk drama...
Ik kan nog even niet over tot de orde van de dag

Elsschot & Fitzgerald

Een tijd geleden zagen een paar blogvriendinnen en ik ongeveer tegelijkertijd, een tot boekencel omgebouwde telefooncel. Dit was de mijne. Hij staat in Groede op de markt.
Nu wil het geval dat wij dit jaar drie keer in Groede waren. De eerste keer, toen ik de cel zag, nam ik meteen twee boeken mee, klassiekers die ik altijd nog eens had willen lezen.
Ik nam ze mee met het vaste voornemen ze te lezen en ze dan de tweede vakantie terug te brengen. Da's niet gelukt, maar gelukkig gingen we nog een keer.
Nog steeds had ik de boeken niet gelezen. Maar de eerste twee dagen van deze laatste Groese vakantie ging het hard. Ik had ze op tijd uit en zette ze terug zodat een andere toerist er van kan genieten

Kijk, daar staan ze. Maar het is niet zo duidelijk hè. Dus ik laat ze maar even op een andere foto zien:


Willem  Elsschot... Natuurlijk had ik van hem gehoord. Ik had hem en zijn boeken kunnen kiezen voor 'de lijst', de boekenlijst die je op de middelbare school moest lezen.
Maar dat deed ik niet. En ook later, toen er geen boeken meer verplicht waren, deed ik dat niet. Een mens kan nou eenmaal niet alles lezen.
Dankzij de boekencel in Groede heb  ik alsnog kennisgemaakt met zijn werk. Wat een geluk,  want wat kon die man schrijven zeg. Dit was voor mij echt een begin.
Ik vond vooral Kaas fantastisch! Het is zo goed geschreven vind ik. Helder en fris, vol humor. Ik had als ik het niet had geweten, nooit gedacht dat het al in 1933 verscheen.
Waarom de ene mens prachtig schrijft en de ander absoluut niet... ik kan er weinig zinnigs over zeggen.
Het is gewoon een conclusie dat Elsschot prachtig schrijft.
Ook het verháál van de novelle boeide me.
The Great Gatsby boeide me ook. Heel anders, een dramatisch verhaal, zoals trouwens Kaas dat in wezen ook is.
Beide boeken zijn verfilmd. Ik zag alleen the Great Gatsby lang lang geleden, met Robert Redford. Daarvan was niets, bijna niets blijven hangen. Maar dit boekje onthoud ik, zeker!

woensdag 19 september 2018

Gezichtjes

Wat een leukerd:
Van Jeanne.'Opeens zie ik dat een hele slinger me zit aan te kijken', schrijft Jeanne

Daarna weer eentje van Emie. Ze schrijft: 'Ineens werd ik weer aangekeken. Deze maal door een mango op de fruitschaal. Ze kijkt een beetje zuinig maar smaakte zoet en sappig'.

En tenslotte (voor deze ronde tenslotte) eentje van Lieve. Zij heeft geen blog voor zover ik weet. Maar ze leest hier wel eens en we 'kennen' elkaar van Postcrossing.

Zelf vond ik weer helemaal niks. Maar dat maakt niet uit, zolang jullie blijven speuren.

dinsdag 18 september 2018

Schatgraven


Ooit zag ik op een zondagmiddag op de opengebroken weg, pal voor mijn school, een schatgraver. Met een metaaldetector. Hij vond o.a.  een prachtig lichtgroen en heel oud flesje. Met een dop.
'Ooooh, zo leuk, dat wil ik ook', meldde ik thuis.
De volgende moederdag kreeg ik er eentje. Een goedkope, van de Hema, eigenlijk was het meer speelgoed. Hij deed het niet zo heel erg goed.Wel veel in gebruik geweest als ik met mijn klas op kamp was. De kinderen vonden het superleuk. (soms hadden we van tevoren wat doppen begraven).
Maar voor onszelf werkte het niet.

Heel wat jaren later, kochten we een echte, een goeie. En die heeft jaren ongebruikt in de kast gelegen. Telkens als we ergens waren waar we het ding hadden kunnen gebruiken, in Groede bijvoorbeeld, regende het, of was het heel erg koud of waren we vergeten hem mee te nemen.
Maar nu niet. Afgelopen week waren we in Groede en we hadden hem mee, gebruikten hem voor het eerst.
In het begin hadden we het nog niet helemaal begrepen. Frits hanteerde de detector en ik de schep. Met een metalen blad.
Dus iedere keer als ik in de buurt was, was er gepiep, waardoor we tevergeefs gingen graven.
Later ging het beter. Ha, veel  beter!!!
We vonden  een stuiver, twee haringen en een hele dikke, oude roestige moer.

maandag 17 september 2018

Monday Mural (3)

Last week, I saw this one in Goes, a small city in Zeeland, the Netherlands. It was made for the Mural festival in 2015.

Although not so colourful... linking to Colourful  World


zondag 16 september 2018

Nummer Een

Tussen Breskens en Hoofdplaat ligt een buurtschap met de merkwaardige naam Nummer Een. Ja, ze zijn heel goed hier in Zeeuws Vlaanderen,  in bijzondere namen. (Boerenhol, Boerengat, Paal, Turkeye, Pyramide, De Val)
Maar Nummer Een heet  zo omdat dit, lang geleden,  het eerste ingepolderde deel van een nieuwe polder was. Heel simpel dus.
Wij waren weer een kleine week in Groede en meestal zijn we aan het strand. Maar hier op de dijk, aan de Westerschelde is het ook zo mooi. Kijk zelf maar!









zaterdag 15 september 2018

Paul McCartney

Mijn man kocht zomaar twee nieuwe cd's.
Eentje van Paul Simon en eentje van Paul McCartney.
Die van Paul Simon vind ik mwah, maar die van de andere Paul, genaamd Egypt Station,  vind ik prachtig. De man (76) heeft zo een karakteristieke stem en die heeft in de loop der jaren niets aan aantrekkingskracht ingeboet.
Ik wil de hele dag de cd wel horen. En dat terwijl ik echt niks heb met achtergrondmuziek.
Ik heb nooit muziek aan staan, bijna nooit, alleen als ik echt kan luisteren.
Naar Paul luister ik. En ik word er blij van.
Vooral luister ik naar het liedje Hand in Hand. Zo zoet, dat liedje.
En ja geschikt voor bruiloften
Ik zou het hier sowieso plaatsen, maar vandaag komt het extra mooi uit, omdat onze vrienden B&M veertig jaar getrouwd zijn. Dat gaan we straks vieren.

'Hand in hand
Walking through life
And making our plans
Hand in hand'

vrijdag 14 september 2018

4711

We gingen er weer eens een dagje op uit met B&M. Voor de gezelligheid natuurlijk en ook om een lot te kopen.
Dat doen we van tijd tot tijd. We hebben wel eens pijltjes op de kaart van Nederland gegooid en dan gingen we naar de stad, het dichtst bij het pijltje.
Maar nu gingen we gewoon naar Utrecht en als we daar dan toch waren, konden we net zo goed een lot kopen.
Het zouden er twee worden
Want Marion kreeg ineens het geniale idee om loten te kopen met de eindcijfers 47 en 11
Toen ze dit uithangbord zag kreeg ze dat idee. Dat zeg ik: geniaal.
We  hadden een heerlijke dag in Utrecht.

Beetje slenteren, kopje koffie met taart
Wat is Utrecht toch ook een geweldig leuke stad. Het was lekker weer, we liepen eens een boekwinkel in en snuffelden wat rond.
Of een tweedehandswinkel, Marion en ik dan, terwijl de mannen geduldig zaten te wachten.



We bezochten verder  een tentoonstelling in het Catharijnenconvent. Die is nu afgelopen maar ik zou hem hier ook niet aangeraden hebben.
 Het idee van de tentoonstelling was  dat iets ouds gecombineerd zou worden, met iets moderns uit het Centraal Museum. Dat idee is leuk vind ik, maar we zagen er te weinig van. Van die combinatie.
Het is natuurlijk wel zo dat er altijd wel iets moois te zien is in een museum. Altijd wel iets dat je bijzonder vindt of mooi of opvallend.


Op de binnenplaats van het museum lunchten we en zag ik deze mevrouw. Zij lunchte ook. Met haar eigen meegebrachte kookding. Echt leuk. Het was iets couscousachtigs en het rook erg lekker. Ik zag het niet eerder. Weet ook niet hoe het werkt.  Leuke vrouw was het.


Deze week moesten we constateren dat 4711 ons geen geluk heeft gebracht. Maar dat maakte al niks meer uit.
Helemaal niks!