Totaal aantal pageviews

vrijdag 9 december 2016

Scheepskameel

Wat is dat nou weer, een scheepskameel?
Ik kan (nadat ik het opgezocht), het antwoord geven:
Een Scheepskameel is een uitvinding uit 1690 van de toenmalige stadstimmerman van ’s Lands Werf – zo heette het Marineterrein in Amsterdam vroeger. Een scheepskameel was een systeem van grote houten drijvers die aan schepen werden verbonden om de diepgang tijdelijk te verminderen. Op die manier konden schepen over lager water heen worden ‘getild’. 

Tegenwoordig  is het een restaurant op datzelfde Marineterrein: Scheepskameel.
Onze zoon was jarig (30 werd hij, tssss)  en de laatste jaren is het een gewoonte geworden om met hem uit eten te gaan op zijn verjaardag. Hij kent Amsterdam op dit gebied beter dan wij en dus kiest hij het restaurant.
Ik zal eerlijk zijn, ik had niet zo'n zin. We kwamen van een oppasdag in Den Haag. Ik ben 's avonds nogal futloos. We zaten in een file, het was donker en koud en op het Marineterrein konden we het restaurant niet vinden en dwaalden we eerst wat verloren rond. Overdag zal het best een prachtig uitzicht zijn, maar veel hadden we daar nu niet aan.
Enfin we vonden het restaurant en vanaf dat moment ging het goed.
Wat een voortreffelijke bediening daar. We werden welkom geheten met een handdruk, namen plaats. Er kwam meteen lekker brood op tafel met boter en water en wat worst met pickles. Dat alles werd meteen aangevuld als het dreigde op te raken. Meerdere keren.
Dirk had zijn tas met laptop  buiten laten staan, rende weg om die te halen en in de tussentijd werd zijn servet zelfs opgevouwen. (De tas was er nog.)
We kregen duidelijk uitleg over de kaart en eigenlijk is dat de reden dat ik hier over vertel, want ik vond het bijzonder.
Voorgerechten, een stuk of tien. Leek allemaal heerlijk, maar wij deden het zonder.
Dan daarna, de groentegerechten. Er waren er denk ik vijf of zes en die komen vóór het hoofdgerecht. 'Want we willen graag de groente benadrukken'.
Daarna komt pas het hoofdgerecht. Ik had dat nog niet eerder meegemaakt en vond het speciaal.
Als we het vervelend zouden vinden konden groenten en hoofdgerecht ook tegelijk komen, maar dat was eigenlijk not done.
Wij dus alle drie aan een verschillend groentegerecht. Ik had iets met venkel, Frits iets met prei en Dirk iets met aardappel. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!
Daarna dus het hoofdgerecht, gewoon een keuze uit een aantal. Ik nam schelvis en smulde, de anderen namen iets anders en smulden ook.
Naast ons aan een tafeltje zat een Engels echtpaar. Een van de obers (er liepen er een hoop rond en allemaal even vriendelijk, bijna zorgzaam),  nam de moeite om geknield bij de tafel zowat de hele kaart te vertalen, in uitstekend Engels. En het was druk hoor, helemaal vol.

Ik heb zo teruggedacht aan vroeger. Ik was een kind dat eigenlijk van groente niks lustte. Soms zat te kokhalzen. Niet dat dat hielp trouwens, geen flauwekul bij mij thuis. Mijn moeder was een uitstekende kok en alles moest gegeten worden. Alles, daar viel niet aan te tornen.
En nu... nu zat ik dus te genieten van een groentegerecht. Niet erbij, maar apart!
Genieten deed ik overigens ook van het gezelschap van onze jongste zoon. 

Zeker wil ik hier in de zomer nog een keer naar toe. Want de locatie is mooi denk ik.
We hadden letterlijk een heerlijke avond.

donderdag 8 december 2016

Postzegels

Een tijdje geleden al,  kreeg ik de kinderpostzegels die ik besteld had bij een kind dat zijn best had lopen doen om zoveel mogelijk te verkopen.

Ik verbruik tamelijk veel postzegels en bij deze (van Fiep Westendorp natuurlijk) hoorden bijpassende kinderkaarten, ook van Fiep.
De kaarten zijn ook erg leuk, maar ik ben altijd weer onder de indruk van wat er allemaal op zo'n postzegel past. De kaarten gaan naar Anna en Odin. Odin is nog te klein, maar Anna vindt het leuk om een kaart te krijgen. Toen er laatst alleen maar saaie post in haar brievenbus viel, moest ze een beetje huilen. Dat leverde de volgende dag natuurlijk meteen een nieuwe kaart op.
Nog even over de postzegels. Die bestel ik meestal bij 'Postzegels met korting' en vroeger gaf dat echt wel wat korting. Dat is nu nauwelijks nog het geval, maar ik blijf daar bestellen omdat ik er altijd mooie oude postzegels krijg en het is ook niet duurder dan een gewone zegel.
Prachtig toch, deze:

Of deze:

Zelf kijk ik ook altijd uitgebreid naar de zegels op kaart of brief. Ze zijn vaak zo mooi en origineel.



De postzegel hier recht boven is trouwens een speciale Postcrossingzegel. Uit Rusland
De decemberzegels van dit jaar vind ik niks, maar  ik zal ze beslist kopen voor mijn kerstpost, er zijn wel eens mooiere geweest vind ik.
Nu zou ik best nog een tijdje door kunnen gaan, maar dat doe ik niet.
Ik wil maar zeggen dat postzegels in mijn ogen heel vaak  kunst zijn.
En dat bijna alles beter is dan de saaie Willem Alexander - zegel.

woensdag 7 december 2016

Als adem lucht wordt

Ik heb heel lang het blog gevolgd van de Amerikaanse Joanne: A Cup of Jo.
 Omdat ik het te commercieel vond worden, ben ik er mee gestopt. Maar soms kijk ik nog wel eens even.
Deze Joanne heeft een tweelingzus, Lucy. En Lucy was getrouwd met de schrijver van dit boek: Paul Kalanithi
Was getrouwd, want Paul overleed vorig jaar maart aan longkanker. Op 36-jarige leeftijd.
Af en toe schreef Jo er iets over.
Kalanithi schreef tijdens zijn ziekte over zijn leven en over hoe hij omgaat met de wetenschap dat hij dood gaat. Arts, neurochirurg wetenschapper, schrijver en terminaal: hij weet waar hij het over heeft. En Lucy, zijn vrouw, die acht maanden voor zijn dood, hun dochtertje krijgt, ook. Lucy schreef het nawoord in dit boek.
Pauls wens was dat dit boek uitgegeven zou worden en dat is dus ook gebeurd.
Onze dochter had het boek al lang in het Engels gelezen en vond dat ik dat ook moest doen, want dit boek werd haar lievelings. Ik wil niet in het Engels lezen, dus dat kwam er niet van. Maar nu is er een Nederlandse versie en die kreeg ik.
Achter elkaar uitgelezen. Hartverscheurend en hoopvol tegelijk. Nou, als je de boektrailer bekijkt,(huh boektrailer, wat is dat nou weer?) weet je al waarom.


dinsdag 6 december 2016

Alice Neel

Vorige week waren we in het Gemeentemuseum in Den Haag. Daar waren twee tentoonstellingen die ik graag wilde zien. Eentje van Audrey Hepburn en de andere met werk van de schilderes Alice Neel . We kozen voor Alice en ik zal je vertellen dat ik haar werk zo intrigerend vond dat we op de volgende oppasdag nóg een keer  gaan.
Odin maakt het niet uit of we nou in de duinen wandelen of dat we in het museum rondstruinen. Hij zit in zijn wagen en kijkt rond. En wordt zelf bekeken door de oudere, grijze medemens die daar net als wij rondstruint. Odin is denk ik een welkome afwisseling want er wordt tegen hem gekird en gepraat en gelachen. Odin kijkt het ernstig aan en besluit tenslotte vriendelijk terug te lachen.
Terug naar Alice Neel (1900-1984)

Alice Neel schilderde veel en vooral  portretten, dit is een zelfportret.
Het is zelfs haar eerste zelfportret en ze schilderde dit toen ze tachtig was. Och dat oude lichaam... Er staat bij dat ze erg eerlijk was en er ook altijd naar streefde de realiteit te tonen.
Het portret van haar zwangere schoondochter, vond ik ook erg mooi.


Die schoondochter was zwanger van een tweeling. Weer een portret.

Er waren heel veel portretten te zien.
Te veel voor een keer zoals ik al zei. En ik ben zelf niet zo dol op blogjes met vierentwintig foto's, dus ik laat het hierbij.
Een paar weken geleden was er een documentaire over Alice Neel. Die heb ik inmiddels gezien, zodat ik nu een beeld van haar heb en wat meer weet over haar leven. Ik vond het niet de beste documentaire, maar het voegde wel wat toe,.
 Maar die tentoonstelling...echt prachtig! Mijn man was overigens niet zo enthousiast, tja smaken verschillen. 

maandag 5 december 2016

Sinterklaas

Gisteren vierden wij Sinterklaas. In het huis van Anna en de tweeling.
Met z'n allen. Meer van ons zijn er niet. We zijn dan met 11 mensen(kinderen).
En net als vroeger bij ons kwam Sinterklaas, vergezeld door twee Pieten.
Ik vond het spannend, je hoort wel eens rare verhalen over rare Sinterklazen, die de lolbroek uit gaan hangen en zich niet tot de kinderen richten of nog erger, die enigszins aangeschoten verschijnen.
Gelukkig niets van dat al: deze Sint deugde en de Pieten ook.
Het was echt leuk. Anna had haar moeder nog wel even hard nodig en Odin en de tweeling zijn natuurlijk nog te klein. Die drie trokken zich nergens iets van aan en kronkelden overal tussendoor.

 We hadden een prachtige middag met belachelijk veel cadeautjes. Daar heb ik denk ik een dezer dagen nog wel wat over te vertellen.
Er viel een trend te ontdekken in de gedichten. Waren die vroeger erg lang, tegenwoordig zijn ze kort. Leve het korte gedicht.
En over leven gesproken: de Sint vond dat mijn man en ik toegezongen moesten worden: Lang zullen ze leven.
Om half zes was de bende grotendeels opgeruimd en gingen wij naar huis. Waar ik de rest van de avond doorbracht op de bank, hahaha.

Vandaag gaan we een klein kerstboompje plaatsen. Het kerstservies is al in gebruik Life goes on!

Ps: Voor iedereen die vandaag nog Sinterklaas viert: veel plezier!

zondag 4 december 2016

Dagje Amsterdam

Het was lang geleden dat ik per trein in Amsterdam aan kwam. Maar nu  had ik een afspraak met Els. En zij kwam ook per trein.

Het station en de omgeving van het station zagen er echt nogal anders uit dan op deze foto.
Deze foto is dan ook gemaakt in 1904. Negentienhonderdvier!!! Dat is wat hè.

Els en ik dronken eerst koffie (en dat is inmiddels een goed gebruik) in het
Grand Restaurant 1e Klas op perron 2 B.
Ik voel me daar altijd net alsof ik ieder moment op reis kan gaan met de Orient Expres. Agatha Christie-achtig. Het is echt een fijne plek. Op de foto zie je hoe het er uit ziet als wij er niet zijn en verder ook niemand.
Het is echt een plek om af te spreken.
Naast ons zaten twee vrouwen die elkaar ook heel wat te vertellen hadden en aan de andere kant een jonge man met een prachtig kindje en een oudere man. Het gesprek ging over (ver)huizen. Maar wij hadden zelf zoveel te bespreken dat ik het niet kon volgen.

Foto gepikt van de site Iens
 Dus we kletsten en we kletsten en daarna gingen we aan de wandel. Op weg naar het Foam.
Maar dat hebben we niet bereikt, want in het Stadsarchief was ook een fototentoonstelling en daar kwamen we eerst langs en flexibel als we zijn, wijzigden we het plan.
De foto van het station was daar te zien. Alle foto's die we zagen waren zo rond 1900 gemaakt. De fotografie begon zich in die tijd te ontwikkelen (ha, mooi woord in dit verband).
Je ziet de stad, je ziet de verkrotting, je ziet de armoede.
Ik vond het ongelooflijk dat er al zulke goede foto's werden gemaakt. Door bekende fotografen als Jacob Olie en Breitner. Maar ook door onbekende fotografen.


En zelfs al in kleur. Autochrome heet dat: zelfkleurend. Het is gemaakt op glas. De autochromes zijn kwetsbaar en worden niet vaak tentoongesteld.


Dit is Marietje Zeegers, gefotografeerd door Jan Zeegers. In 1912!

Verder was er in het archief ook nog een kleine Maria Austria expositie. Haar werk werk werd gecombineerd met dat van Carla van de Puttelaar, een fotografe uit onze tijd, die zich liet inspireren door het werk van Maria Austria. Dat leverde prachtige combinaties op. Maar ik laat lekker alleen een Maria Austriafoto zien. 

Voor Carla van de Puttelaar kun je hier kijken, klik
De tentoonstellingen zijn tot 5 februari. En het stadsarchief zelf, het gebouw, is ook echt de moeite waard.

En Els en ik? Wij wandelden, praatten, dronken en aten wat en hadden een heerlijke dag.

zaterdag 3 december 2016

Wandeling

Dat wandelen... tja wie had kunnen denken dat ik zo'n wandelaar zou worden. Ik zelf in ieder geval niet.
En hoewel ik me zelf soms ernstig moet toespreken, dat ik echt moet gaan en dat het goed voor me is en dat ik er zelf ook wat aan moet doen, is het bijna altijd prettig als ik eenmaal op pad ben.
Ik probeer steeds wel wat variatie aan te brengen, maar ja die variaties worden ook snel vaste rondjes.
Een tochtje over de dijk langs het IJsselmeer en dan door het havengebied terug door de stad, is altijd mooi. Ik haal dan ruim mijn 10.000 stappen.
Het leuke is dat halverwege zo'n beetje dit prachtige vuurtorentje wacht. Als een soort beloning:

 Het IJsselmeer onderweg is altijd mooi en net als de zee, verveelt me dat nooit. Het is ook nooit hetzelfde natuurlijk. De wolken zijn anders, het licht is anders, soms is het doodstil, het water een spiegel. En soms is het keihard aan het klotsen.Zelfs tijdens de wandeling kan het erg wisselen.



Op het laatste stuk van de dijk, zie je de Halve Maen liggen. Ook altijd een prachtig gezicht. En er is kunst geplaatst. Dit bijvoorbeeld, een werk van Marjon Jebbink. Ik zie er een vissersvrouw in, die uitkijkt naar de terugkomst van haar man of haar zoon. Je kunt er in staan en je zelf in die omstandigheden verplaatsen. Laatst deed ik dat even en zat er net helemaal in toen er een keihard blaffende hond mij zeer aan het schrikken maakte. Zijn baas verontschuldigde zich, maar die kon er niets aan doen. Die had mij absoluut niet gezien.


En al die andere kunst? Tja je kunt het mooi vinden of niet natuurlijk. Je kunt een app downloaden en iets over het kunstwerk horen. Denk ik. Misschien doe ik dat nog wel een keer.
Maar afwisselend is het wel!

Verlangen-Frans Hage, Stonehangboat- Hans Blank, Bladkompas/Vis- Mai Mvrin. Linksonder daar zag ik geen tekst bij en rechtsonder ook niet. 


vrijdag 2 december 2016

Libelle

Ja, ik lees de Libelle.
Er is een tijd geweest, toen ik niet werkte en slechts één baby had, dat ik iedere week reikhalzend uitzag naar dat blad.
(Want die eerste baby was een makkie. Een heel lief makkie en ik had heel weinig afleiding, woonde hier net en kende alleen de buren en die werkten)
Maar dit terzijde.
Ik denk dat ik de Libelle al lees sinds ik een jaar of tien was. Toen knipte ik er ook plaatjes uit. Van beroemdheden.
En ja het mag truttig zijn, dat kan me niet schelen, maar ik genoot altijd heel erg van het blad.
Toen ik volwassen was, nam ik een abonnement. Mijn moeder nam dan de Margriet, of omgedraaid en dan ruilden we. In die jaren vond ik het nog steeds gezellig als het blad in de bus viel, maar ik zat er niet echt op te wachten
Tegenwoordig geef ik het blad door aan mijn dochter, maar allebei vinden we er niet zoveel meer aan.
't Is dat Anne-Wil er in staat (ook niet meer zo spectaculair) en Juul en Femke. Roos vind ik ook leuk.
Maar langer dan een half uur doe ik niet meer over het blad. En het zijn dus voornamelijk de columnisten die ik leuk vind.
Toch kan ik het blad na zoveel jaar niet meer opzeggen. Dus dat suddert een beetje door.


Ik vind het leuk dat de vorige hoofdredacteur Franska Stuy, een on-line magazine is begonnen. Voor vrouwen van 40+. Gratis.
Ik ben de doelgroep dus niet, ik ben 60+, maar nu ik er over nadenk: 60+ is ook 40+.
Hoe dan ook, op een of andere manier lijkt het iets meer op de oude Libelle. En dus kijk ik er regelmatig.
Ik zei het al, het is best truttig. Maar vooral lekker ontspannend.
Je vindt het blad hier:  Franska

donderdag 1 december 2016

De beurt aan de tweeling!

'Oma, we hebben een verrassing voor je', zei een stralende Anna vorige week op de oppasdag. 'En je moet zoeken'.
We maakten uiteraard meteen aanstalten om te gaan zoeken, maar Anna was zo vriendelijk om de preciese plek even heel duidelijk aan te geven. 'Kijk, hier onder het kussen!"
Ik keek en vond inderdaad een geweldige verrassing.

Ik had aan onze dochter gevraagd of zij wat foto's van Anna en de tweeling wilde laten afdrukken. Ze sturen echt dagelijks foto's en dat vind ik super, maar ik heb ook graag wat echte foto's, voor op m'n prikbord of gewoon in m'n hand.
Natuurlijk kan ik het zelf ook laten afdrukken, maar ik heb daar zo'n hekel aan. Het duurt bij mij ook uren voor ik dat heb uitgezocht en dan op de site van de Hema, dat gedoe.
Enfin, ons kind is veel sneller, deed het en onder het kussen lag dit doosje.
Daarin een hele stapel foto's op het formaat van het doosje. Vierkant. Zo leuk!

Omdat deze week hier zowat kleinkinderenweek is, laat ik er een heel stel tegelijk zien. Vooral van de tweeling natuurlijk, want Odin en Anna hadden we al gehad, dus nu zijn Noor en Jet aan de beurt.


Ze zijn zo leuk. Ze zijn vrolijk, ze lachen vaak en veel. Ze schateren!!! Zo jammer dat ik niet de filmpjes kan tonen waarop ze keihard lachen. Als je dat hoort is je dag meteen goed. Maar het lukt me niet zo'n geappt filmpje hier geplaatst te krijgen.
Hoe dan ook: Noor en Jet maken het prima. Ze zijn gaan staan en ze lopen een paar stapjes achter een duwkarretje.
Het leukst, op dat schateren na, vind ik dat ze elkaar soms echt opzoeken en contact met elkaar maken. Ze kruipen en rollen over elkaar heen en dat is prachtig om te zien. Ook hoe ze op hun ouders reageren als wij oppassen en zij huis komen. Dan is papa nog in de tuin en vertoeven zij er nog ver vandaan in de kamer, maar ze hebben het in de gaten en dan beginnen die koppies toch te glimmen...
Enfin, mijn man en ik constateren zowat iedere dag dat we geluk hebben dat we dit meebeleven en dat we zeer dankbaar zijn dat ze het allemaal goed maken.

woensdag 30 november 2016

Pietendorp

Met onze dochter en kleindochter gingen we in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen naar het Pietendorp. En ooh wat is dat toch leuk. Het hele buitenmuseum is versierd. Vlaggen, cadeautjes en bovenal heel veel Pieten. In alle soorten en maten.
Je had danspieten, muziekpieten, ik zag een baardpiet en een geldpiet. Een kluispiet, een hengelpiet, een regiepiet, enfin, je kon het zo gek niet opnoemen of er was wel een piet.

 Een heleboel waren er nog echt pikzwart, maar er waren nu ook Pieten met wat schoorsteenroet.
Anna maakte het niet uit, ze was een beetje gespannen, van tevoren, maar gaandeweg de ochtend werd ze steeds lossen en vrijer.


Overal is wat te doen of te zien. En werkelijk overal doken Pieten op. Dan zit je bijvoorbeeld in een draaimolen en dan zit er ineens een Piet naast je. Of je moeder geeft je net een mandarijntje en dan komt er een Piet die zegt: 'dat is veel te gezond hoor'. En hup, dan zit er een handvol pepernoten in de capuchon van je moeder.
Er vaarde een pakjesboot, met pakjes zo hoog opgestapeld dat het bootje niet onder de brug door kon, zodat iedereen moest helpen. In de kerk werden Sinterklaasliedjes gezongen bij een pietenorkest. Op school zaten Pieten die nog wat moesten leren. Bij de geldpiet kon je een hoge toren stapelen van chocolademunten en als je hoog kwam mocht je de bovenste twee opeten. Er was een kruiwagenrace, met pakjes uiteraard en zaklopen was ook wel zeer toepasselijk natuurlijk. Pakjes hengelen met de hengelpiet en Amerigo aaien.
Het buitenmuseum is altijd leuk, altijd. Maar dit is toch wel het allerleukst. Volgend jaar weer, dat is zeker!