Totaal aantal pageviews

dinsdag 23 januari 2018

Spelletje

Tijdens Frits' verblijf in het ziekenhuis, sliep ik bij onze dochter in Amsterdam. Ik dacht dat het wel fijn was als ik een beetje in de buurt was. Dat viel tegen, het was nog best een eind rijden naar het ziekenhuis.
Maar gezellig was het wel. Vooral toen Anna 's morgens een uurtje bij me kwam liggen. En maar kletsen, zo leuk.
Daarna deed ze een spelletje en dat spelletje vond ik geweldig, vandaar dat ik het hier laat zien.
Het heet Little Red Riding Hood de Luxe.


Je hebt een boekje, een grondplaat, boompjes, Roodkapje, een huisje met een schoorsteen, weggetjes en een wolf (maar daar waren we nog niet aan toe).
In het boekje zie je op iedere bladzijde een soort plattegrond. De figuurtjes zet je op het bord zoals de plattegrond aangeeft. En dan moet je weggetjes gaan leggen en wel zo dat Roodkapje in het huisje kan komen.

Dan moet het zo liggen, als op de foto in het boekje hierboven. Je moet de bladzijde omdraaien en dan zie je de oplossing.
Het begint heel makkelijk en per 'opdracht wordt het lastiger. Anna kwam al heel ver, tot niveau 19 en toen had ze er geen zin meer in.
Ik weet niet of je ruimtelijk inzicht kunt trainen, maar in ieder geval liet dit zien dat Anna ruimtelijk inzicht heeft.
Dat heeft ze niet van mij, dat is duidelijk. Mijn ruimtelijk inzicht is 0, nul.
Dat niveau waarop mijn 4-jarige kleindochter stopte, dat was voor mij al bijna  te moeilijk. Echt waar.

Dat Anna erg tevreden was, dat was wel duidelijk. Ik was het ook en als je nou nog eens een leuk spelletje zoekt voor jonge kinderen, dan is dit toch echt wel een tip!

maandag 22 januari 2018

Dwarsligger

Nadat ik het eerste deel van deze serie, getiteld Blauwe Maandag, had gelezen, wilde ik eigenlijk meteen verder met het tweede deel, het dinsdagverhaal. Over Frieda Klein, die ik inmiddels erg waardeer.
Dus ik reserveerde het boek in de bieb en moest vervolgens lang wachten. Toen een berichtje dat het boek er was. Hoera!
Bleek het een dwarsligger te zijn. Zo'n klein boekje dat je makkelijk in je handtas propt, zelfs als die overvol is.
Ze bestaan al lang, de Dwarsliggers, maar ik heb er nog niet vaak eentje gehad.
Ze zijn klein. Ik lees dat de bladspiegel van één pagina uit een gewoon boek, overdwars op twee pagina's van elk acht bij twaalf centimeter wordt afgedrukt.
Dit boek(je) had 765 bladzijdes.
Het is me niet tegengevallen, maar het speelde natuurlijk mee dat ik verder wilde met Frieda. En als ik dat eenmaal heb word ik erg ongeduldig.
De bladzijdes zijn heel goed te lezen, goed duidelijk. Ze zijn wel erg dun en dat maakt het omslaan soms wat lastig. Maar verder is het me toch wel goed bevallen en zal ik als dat zo uitkomt zeker nog wel eens naar een Dwarsligger grijpen.
Mijn voorkeur heeft het niet. Ik heb het liefst een gewoon boek. Dat is ook de reden dat ik mijn E-reader aan mijn oudste zoon gaf. (Onder voorwaarde dat ik hem terug wil als we een langere vakantie zouden  plannen)
Als dat zo is, neem ik én een paar Dwarsliggers en die E-reader mee. Makkelijk en licht.
En die gewone boeken? Die zullen er denk ik wel uit gaan. Maar het zal mijn tijd nog wel duren.
Hoop ik!

O ja en wat Frieda betreft is het donderdag. Wachten op woensdag heb ik uit. En het blijft boeien. Heerlijk.

zondag 21 januari 2018

Kunstroof

Dinsdagavond beleefden we iets bijzonders.
En het heeft weer met kunst en musea te maken.
In 'ons eigen' Westfries Museum in Hoorn,  werden in de nacht van  9 januari 2005,  vierekunstwerken gestolen en nog een berg oud zilver. Ik schreef er hier  wat over. Dat was een ingrijpende gebeurtenis. Zelfs voor ons, als liefhebbers van kunst en als liefhebbers van het museum.
In 2016 kwamen er vijf van de kunstwerken terug. Dat was heel bijzonder. Ze werden tentoongesteld en dat was fijn. Nog negentien te gaan!
Dinsdagavond organiseerde het museum een tocht in het donkere museum,  een tocht langs plekken die met de diefstal te maken hadden. Spijkertjes zagen we en lege lijsten en verbrijzeld glas.Daar kon je dan met een blacklight op schijnen. Om zo een idee te krijgen van wat de museummensen aantroffen de ochtend na de diefstal.




Het was natuurlijk moeilijk fotograferen in de duisternis, maar je krijgt een idee toch? 
We waren op de plek waar de schilderijen uit het museum waren gegaan, in de eeuwenoude kelder namelijk.
We zagen de oude doodskist waarin de dader zich naar alle waarschijnlijkheid  had verborgen om na sluitingstijd, gedurende de nacht, in het stille museum zijn gang te kunnen gaan.
En we hoorden via beeldschermen de verhalen van de museumwerkers.
Hoe het op hun allemaal een verschrikkelijke indruk heeft gemaakt. Dat het voelde alsof er in hun eigen huis was ingebroken. Een oud-conservator over een schilderij dat weg was en dat hij zelf nog had aangeschaft. De rechercheur van politie vertelde een en ander. En de 'Kunstdetective', Arthur Brand,  die er veel mee te maken had en die zelf in de Oekraine (waar de teruggevonden schilderijen waren) was en hoe dat allemaal gegaan was. We leerden over die ene vingerafdruk en over een achtergelaten sjaal met DNA.


Een boeiende avond was het, in het museum. Daarna konden we nog een expositie bezoeken over kunstroof in het algemeen.


Dat schijnt zeer vaak voor te komen. veel vaker dan je denkt. En daarna werden de teruggevonden werken nog in de schijnwerpers gezet.
Ja, dat zijn mooie dingen voor de mensen.



zaterdag 20 januari 2018

Fear cuts deeper

De operatie van mijn man is eindelijk achter de rug. Gisteren was het.
Het is goed verlopen. Het was een robot-gestuurde operatie. Dat vond ik wel spannend. Zo'n raar idee dat de chirurg niet eens vlakbij de patient is. Die zit echt op een afstand. Maar het schijnt zeer nauwkeurig te zijn en 'een kunstje dat al heel vaak is uitgevoerd', zoals de verpleegkundige opmerkte.
Een nachtje blijven en dan naar huis. Of misschien twee nachten.
Daar heb ik moeite mee. Ik weet dat het tegenwoordig gebruikelijk is en wederom volgens de verpleegkundige:  'ze laten je echt niet gaan als het niet goed is'.
Ik snap dat men vroeger te lang in het ziekenhuis werd gehouden. k snap ook dat het duur is.
Maar na een behoorlijke operatie, het duurde viereenhalf  uur, vind ik een nacht erg kort. Je kunt zoveel klachten krijgen en dat wordt ook allemaal van tevoren gemeld, dat ik er best wel zenuwachtig van word.
Mijn patient zelf wil trouwens wel het liefst naar huis. Nou ja,  't is niet anders.
Deze tekst, hiernaast zag ik een week voor de operatie. Zo voor mijn neus, op straat. Erg toepasselijk!

Update: Vanmorgen werd besloten dat hij toch nog niet naar huis mag, omdat het zo lang heeft geduurd gisteren en wel wat gecompliceerd was

vrijdag 19 januari 2018

Verzameling

 
Net had ik gisteren geschreven over de toegevoegde kaarten aan mijn Roodkapjeverzameling, toen ik  in de krant een stuk over de nieuw opgedoken tekeningen van Vincent van Gogh las. Die na langdurig onderzoek echt blijken te zijn en nu worden tentoongesteld in Singer/Laren.
Ik ga er niet speciaal voor naar Laren. De krantenfoto's van de tekeningen spreken me niet zo erg aan. Donker en somber.
Dat vond de nieuwe eigenaar ook. Aanvankelijk toen ze hem werden aangeboden was hij niet erg enthousiast.
Hij had al twee van Goghs trouwens. Hij had al twee van Goghs!!!!
Maar hij liet zich overtuigen en kocht de tekeningen.
Die eigenaar, John Fentener van Vlissingen, is een van de rijkste Nederlanders en bezit een gigantische kunstcollectie met Manet, Monet, van Gogh, Sisley, Degas enz. enz.
Enfin, hij toont zich een gelukkig mens met zijn nieuwe tekeningen.
Ik vind het leuk dat hij niet te beroerd is om delen van zijn bezit te exposeren en dat wij er dus ook van kunnen genieten. Dat hoeft hij niet te doen, maar hij doet het wel.
Hij en ik, wij zijn allebei verzamelaars. Verder zijn er meer verschillen dan overeenkomsten natuurlijk, maar dat maakt niet uit. 
De ene verzameling is natuurlijk ook de andere niet. Ik heb me afgevraagd of hij met zijn van Goghs nou net zo blij is, als ik ben met mijn Roodkapjes. Ik denk het wel.
Het zit hem denk ik niet in het geld, het zit hem in iets toevoegen aan een verzameling. Dat is waar een mens blij van wordt.

donderdag 18 januari 2018

Toch weer een paar nieuwe


Toch weer een heel aantal nieuwe Roodkapjes. Al is niet in alle gevallen duidelijk dat het hier een Roodkapje betreft. Het meisje met het rode mutsje aan de telefoon bijvoorbeeld... Maar schattig is ze wel 

De kaart hier recht boven, vind ik een van de leukste. Niet gedateerd, maar ik gok eind jaren zestig.

Deze is twijfelachtig hoor:

Ludwig Knaus, de schilder noemde het doek 'Meisje in een weiland'.  Toch vind ik haar een echt Roodkapje. En dat weiland zou best een open plek in een bos kunnen zijn. Toch?

En tenslotte nog deze, nr. 139, echt een ouwetje, al weet ik niet uit welk jaar

woensdag 17 januari 2018

Tesselschade, Arbeid Adelt

Die tentoonstelling over Maria Tesselschade, laatst in Alkmaar,  heeft ook mijn belangstelling aangewakkerd voor 'Tesselschade Arbeid Adelt'.
Dat is die club vrouwen die van die beeldige smockjurkjes maakt en allerhande ander  geborduurd en genaaid en gebreid spul. Kortom een club waarvan de leden handwerken op hoog niveau.
Die spullen worden dan verkocht  en de inkomsten zijn voor vrouwen die dat nodig hebben.

Ik loop er wel eens langs en ik ga ook wel eens even binnen kijken.  In Amsterdam zitten ze op een prachtige locatie op het Leidseplein. Maar ze zitten ook in andere steden hoor.


Deze organisatie bestaat al sinds 1871 toen vrouwen nog bijna niet zelfstandig konden leven; toen ze nog niet in hun onderhoud konden voorzien.
Het begon als vrouwenvereniging, opgericht door Betsy Perk onder de naam Arbeid Adelt.
Maar vrouwen die hun naam bij de werkstukken wilden hebben richtten toen Tesselschade op . En die twee verenigingen gingen later weer samen.
Er is ook een prijs:  de Maria Tesselschadeprijs . Die wordt om de vijf jaar uitgereikt aan vrouwen die ondanks moeilijke omstandigheden, zich ontwikkelden en economische onafhankelijkheid bereikten, of dat voor anderen mogelijk maakten. Ik stel me zo voor dat Maria Tesselschade het fantastisch gevonden zou hebben.
Enfin, wat ze in de winkel verkopen is prachtig (en duur)  handwerk. Ik heb er nog nooit iets gekocht, ik ben wat kinderkleding betreft meer van ons aller Hema. En een bridgekleedje hoef ik ook al niet.
Maar toch is het bijzonder, zo'n organisatie en ze doen nog steeds heel goed werk.




dinsdag 16 januari 2018

Paradiso

Zondagmiddag waren wij in Paradiso, daar was een korenfestival en Broadway, het koor van mijn man, mocht optreden. Ik vind het ook leuk om andere koren aan het werk te zien, dus we waren best vroeg aanwezig.

Leuk om in deze poptempel te mogen optreden. Broadway zong twee nummers waaronder Soldaat van Oranje. Als enige koor in Nederland mogen zij deze medley doen.  Ik heb zoals altijd van hun optreden genoten.



Waar ik ook heel erg van genoten heb, was het koor 'Zing je Rot' .
Dat koor zingt allerlei beroemde liedjes , waarvan de teksten zijn geschreven, vertaald, hertaald door Jan  Rot. En dat die dat kan, dat is wel duidelijk.



Ik heb echt heel erg gelachen on het lied Spiegelei. Dat is eigenlijk Yesterday van de Beatles. Hoe kom je er op, Yesterday wordt Spiegelei?
Het koor deed het ook echt goed, het plezier straalde er van af. En kijk nou eens naar zo'n tekst. Ik vond zo gauw geen uitvoering van Spiegelei, maar wel de tekst.
Moet je gewoon eens even proberen. Yesterday kent iedereen wel toch. Neem het lied in je hoofd en zing Spiegelei op die melodie. Zo grappig, je bent meteen in een goed humeur denk ik.

 Spiegelei, wij gaan scheiden om een spiegelei
Omdat ik iets van de mijne zei
Gebroken door een spiegelei

Dooier heel dat was alles, 'k wou mijn dooier heel
Anders wordt  z'n bord 'm veel te geel
Zo'n spiegelei, dat hou je heel
Nu is alles stuk, ons geluk, het is voorbij
Ei z'n schuld? Je lult! Geef de schuld maar weer aan mij

Spiegelei, advocaatjes om een spiegelei
Wat nu uitbarst in gebakkelei
Was gisteren nog koek en ei
Mm mm mm mm mm







maandag 15 januari 2018

The American Dream

Op naar het Drents Museum voor de tentoonstelling The American Dream. Ondertitel:
Amerikaans Realisme 1945- 1965.
Dit is een dubbeltentoonstelling in samenwerking met een ander museum, namelijk de Kunsthalle in Emden. En dat vind ik erg jammer. Ik had de rest in Emden, vooral kunst uit 1965-2017,  ook graag willen zien, maar nog eens anderhalf uur rijden werd ons toch wel echt te veel en in een overnachting hadden we geen zin.
Ik vond deze tentoonstelling dus een ietsepietsie teleurstellend. Niet vanwege de werken, maar ja, ik wilde meer!!
Maar erg genoten van wat er wél was en dat was ook nog wel vrij veel hoor.
Ik vind het heel moeilijk om een keuze te maken . Wat wil ik hier laten zien?
Ik zeg het van tevoren: het worden meer dan de gebruikelijke vijf à zes foto's,

John Koch, the Reader, ca 1955
Een doodgewoon beeld, man leest krant. geplaatst in het gedeelte Stad. Net als dit werk:

Duane Hanson,Derelict Woman, 1973
Wat een enorme tegenstelling hè. Oké dit is van later, maar toch. Er waren dus ook voorproefjes te zien van de Emdententoonstelling, later in de tijd dus.
Troosteloos, dit werk

Thomas Hart Benton, Homestead, 1934


Ook nog oudere doeken dus, zoals deze hierboven. Eigenlijk klopte er niet veel van de tijdsaanduiding 1945-1965. Maakt ook niet uit.
Een rustige, vreedzame samenleving hierboven.  Met weer een grote tegenstelling als je kijkt naar dit schilderij hieronder.

Ral;h Goings, Amsterdam Diner, 1980
Realistisch is het allemaal wel. In New York was ik ooit in precies zo'n diner, met die krukken. Zeer herkenbaar.
Wat ik zei: wat moet ik nog meer laten zien?  Roy Liechtenstein? Andy Warholl?  Het portret van Jacqueline Kennedy. Of toch maar Edward Hopper? Ik weet het niet.

Robert Birmelin, A Subway Experience, 1966
Intrigerend schilderij vond ik. Vol van beweging, drukte en troep.
Oh, ik heb er nog maar vijf. Dat valt na mijn aankondiging nog best mee. Dan kies ik toch dit schilderij van Hopper.

Edward Hopper, Morning Sun, 1952
Bij dit schilderij was het voortdurend heel erg druk. Ook bij de andere Hopper die er hing.
Ik keek ook nog even een filmpje over de kunstwerken en hoorde de volgende anekdote: De vrouw van Hopper had er op een gegeven moment meer dan genoeg van dat haar man met allerlei modellen werkte. 'Voortaan gebruik je mij maar als model', voegde ze hem toe. Maar ja, ze was toen al zestig. En dan kan je nog zo'n mooi lijf hebben, maar zestig ... dat zie je heus wel en dat was niet zo geschikt voor dit doek Morning Sun. Dus Hopper deed alsof  en schilderde toch wat hij wilde.

Ik eindig met het schilderij dat ik het aller- allermooist vond.

Stone Roberts, The Lake in Central Park: A Late Afternoon in Early June, 2017
Al met al was het een mooie tentoonstelling. Echt. En deze werken zijn normaal niet in Nederland te zien. Dat maakt het ook bijzonder vind ik.  Meer info: klik

zondag 14 januari 2018

Het Vrijheidsbeeld... inAssen

Als je Assen binnen komt rijden, zie je ineens het vrijheidsbeeld.
Huh, vrijheidsbeeld, in Assen?
Jawel.
Maar dit beeld is gemaakt door Natasja Bennink en is bedoeld als ode aan de Drentse vrijheid en het Drentse Naoberschap.
Er is goed over nagedacht en het is geen kopie.
Zo heeft de kroon zes punten in plaats van de zeven punten op de kroon van het NewYorkse beeld. Die punten verwijzen naar de zes middeleeuwse rechtsdistricten in Drenthe.
En wat ik heel grappig vind is dat deze vrije vrouw een blik bruine bonen in haar hand heeft.  Dat is een verwijzing naar Bartje uit het boek van Anne de Vries.
Bartje Bartels die niet voor bruine bonen wilde bidden. Een metafoor voor de Drentse koppigheid.
Dat laatste van die metafoor vind ik nou weer onzin. Wat nou Drentse koppigheid. Noem het koppigheid in het algemeen. Maar goed, dit terzijde.
In haar linkerhand heeft deze Drentse een soort tegel en daar staat niet de Declaration of Independence op, maar een tekst van Daniel Lohues: Hier kom ik weg, hier stiet ons huus.
Het beeld is 10 meter hoog en er is 1000 kilo klei in verwerkt voor het in kunststof werd gegoten.

Dat het beeld er nu staat heeft denk ik alles te maken met de tentoonstelling in het Drents Museum: The American Dream.
Dat is de tentoonstelling waar we voor afreisden naar Assen. Daarover een andere keer meer.

Ik vind het leuk om Daniel Lohues hier te laten horen, met dat liedje van die tegel.
Ik heb het altijd jammer gevonden dat deze man niet gewoon in het Nederlands zingt, want hij maakt mooie muziek en mooie liedjes vind ik. Maar ja, dat Drents hè.
Enfin, Daniel Lohues dus. Ook een beetje voor de enige Drentse die ik goed ken en die geen Drents spreekt:  voor de moeder van mijn kleinzoon.  Ze kan het wel, Drents spreken,  maar ze doet het niet!