Totaal aantal pageviews

zondag 18 november 2018

Twee scones

Twee scones .
Twee scones bleven gisteren over,  na de high tea die ik had bedacht.
Dat zit zo:

Wij wonen in een rijtje van negen huizen.
Ik heb supergoeie herinneringen aan de tijd toen we er nog maar net woonden en de eerste jaren, toen we eigenlijk met iedereen een gezellig contact hadden.
Maar ja, volgend jaar wonen wij hier veertig jaar en er zijn mensen weggegaan, anderen zijn gekomen...De tijden zijn veranderd.
Hoe dan ook, het is zo dat ik met drie van de acht buurvrouwen nauwelijks contact  heb. En dat vind ik echt jammer. Dus om die reden nodigde ik alle acht buurvrouwen uit.
En bereidde een high tea voor.

Eentje, mijn echte buurvrouw van links, wilde wel, maar kon helaas niet komen. Zij is een Marokkaanse en met haar heb ik een redelijk contact. Vorig jaar, toen haar jongetje werd geboren, ben ik op kraamvisite geweest. Maar zij is bijvoorbeeld nog nooit bij mij geweest.

Mijn andere echte buurvrouw is niet gekomen. Ook heel jammer.
Zij is een Poolse en met haar heb ik tot nu toe eigenlijk alleen nog maar ruzie gehad.
Zij, en de mensen die bij haar en haar vriend in huis wonen, hebben voor veel overlast gezorgd, maar juist de laatste paar weken ging het wat beter.
Zij heeft me, met een grote bos bloemen beloofd, dat het niet meer zou gebeuren.
Ik begrijp heel goed dat het moeilijk voor haar geweest zou zijn, ze spreekt slecht nederlands en nauwelijks engels en bovendien, ze kent mij voornamelijk als de boze buurvrouw. Maar toch vind ik het erg jammer.

Het goeie nieuws is, dat de buurvrouw van de hoek, wél kwam. Zij woont er al zeven jaar en we groetten elkaar, maar daar bleef het bij,  tot nu toe. Maar ze vond het leuk dat ik haar uitnodigde, ze kwam en het is echt een leukerd.

De andere vrouwen spreken elkaar regelmatig, we kennen elkaar goed. Ook zij hadden trouwens nauwelijks contact met de drie.
Enfin, het was dus vanwege de twee nietkomers niet helemáál een succes.
Maar eigenlijk toch ook weer wel. Want we hebben allemaal goed kennis gemaakt met die ene van de hoek, fijn.
Bovendien was het erg gezellig. En lekker ook,  al zeg ik het zelf.

Dus dan ga ik nu ontbijten, voor een keertje niet met kwark, maar met een heerlijke scone!

zaterdag 17 november 2018

Het goede leven

Dit boek had ik nog niet eens helemaal uit, toen ik las dat er in het Museum van de 20e Eeuw een lezing zou worden gegeven door de schrijfster: Annegreet van Bergen.
Ik zat helemaal in het boek dus ik meldde ons meteen aan.
Zo leuk dat het plaats vond in juist dát museum, in de eerste plaats omdat veel foto's uit het boek daar zijn gemaakt.
In de tweede plaats omdat het boek, net als het museum,  gáát over de twintigste eeuw.
Eigenlijk is het boek een vervolg op Gouden Jaren, het eerste  boek van van Bergen over dit onderwerp.
Ik schreef er zelfs drie keer iets over, hier en hier en hier.

Annegreet van Bergen  laat in beide boeken zien hoe ongelooflijk snel de ontwikkeling is gegaan.
*Hoe na de tweede wereldoorlog, de wereld als het ware werd opengebroken
*Hoe de schaarste uit de jaren vijftig  is omgeslagen.
In een overvloed.
In het boek staat een prachtige foto van drie meisje in dezelfde, geruite overgooier. Het jongste zusje had pech, zij erfde de kleren van haar oudere zussen en had dus heel lang dezelfde overgooier.


*Hoe wetenschappelijk onderzoek zorgde dat er heel wat veranderde op het gebied van hygiëne en gezondheid.


*Hoe we heel veel dingen gewoon vinden, waar we in de jaren vijftig alleen maar van droomden.
Uitgekomen dromen: zoals vrede, veilig kraanwater in ieder huis, comfortabel wonen, vrouwen niet meer geknecht door de was. En ook niet meer zo heel erg door mannen.

Van al die zaken worden in het boek verhalen verteld.
Voor mij was het wederom genieten.
Ik ben van 1951 en heb dus alles meegemaakt. Ik heb het thuis nooit arm gehad, maar mijn ouders waren beslist zuinig. Niet krenterig, maar zuinig. Dat was standaard toen.
Ik heb in de huizen waar ik als kind woonde wel altijd een bad gehad, of een douche. Maar... mijn ouders hadden nooit een auto. Ik had geen zusjes, maar 'erfde' evengoed kleding, van kinderen van mijn moeders vriendinnen. (Boeken ook tot mijn grote vreugde).
Er werd bij mij thuis geen voedsel verspild. En over iets nieuws werd lang nagedacht. Zo was het bij de meeste mensen.

Het is gewoon heerlijk om in dit boek onder te duiken en Annegreet van Bergen deed er in die lezing nog een schepje bovenop. Zij is een heel goede vertelster.

 Ik vind het boek beslist een aanrader. Al is het niet anders dan het eerste boek.
Maar voor mensen, van ongeveer mijn leeftijd, zeker superleuk om te lezen. .
Ik vond trouwens ook de foto's en de plaatjes heel erg leuk om te zien.

Van de foto op het omslag, zijn kaarten gemaakt. Zonder de tekst en titel. Alleen dat leuke meisje aan het strand.
Ik kreeg er twee.
Als je het leuk vindt, stuur ik je er met plezier eentje op.

Gewoon even reageren en als er meer belangstellenden zijn, dan loot ik: bettievdgriend@hotmail.com

vrijdag 16 november 2018

Niet vergeten

Op weg naar het Joods Historisch Museum, zag ik ineens deze Stolpersteine. Ineens, want ik heb daar vaker gelopen en de stenen niet eerder gezien.


Stolpersteine, struikelstenen...
Ik schreef er al eerder over. Als ik ze ergens zie, stop ik altijd.
Ik lees de namen, als een vorm van respect.
Ik sta letterlijk en figuurlijk  even stil.
Van deze steen, van Eliazer Brandeis was ik nog wat meer onder de indruk, omdat ik zo'n tekst niet eerder zag.
De tekst ernaast, van Grietje Brandeis-Velleman, met ' vermoord in Sobibor, zo'n tekst komt vaker voor, helaas.
Het raakte me: 'Eliazer, ontmoedigd, onder druk bezweken'.
Tweeëntachtig jaar oud. Zo treurig.
Eliazer was diamantbewerker en stierf aan een hartaanval, twee weken nadat drie van zijn vier kinderen weggehaald waren. Ontmoedigd.
Zijn Grietje moest er dus alleen mee verder leven. Niet lang meer....

donderdag 15 november 2018

Bobby

Vorige week, nadat ik hier een foto liet zien van de man die de boom kortwiekte, in zijn werkkleding, herinnerde Ferrara me aan de serie mensen in werkkleding / uniform.
Nou dat was ik inderdaad een beetje vergeten.
Het zat nog wel ergens in mijn hoofd, maar er waren telkens andere zaken aan de orde.
Dus hier is weer eens iemand in uniform.
Tevens werkkleding.
Een Londense officer, bijgenaamd Bobby.
Toen ik op de middelbare school zat, in de tweede klas, was er een Engelse week in Amsterdam.
Daar gingen we naar toe. Onder leiding van de leraar Engels, meneer van Baak.
Met de bus. Er reden dubbeldekkers rond in Amsterdam en er waren Bobby's. En verder herinner ik me er helemaal niets meer van
Alleen nog dat ik toen heb geleerd waar de term Bobby vandaan komt.
Namelijk van Sir Robert Peel.
Hij was iemand die de Engelse politiemacht beter organiseerde en hij werd Bobby genoemd. Mensen in 'zijn' dienst waren derhalve Bobby's.

Gek toch hè dat je dat soort dingen onthoudt. Voor alle zekerheid heb ik het nog even nagekeken en het klopt. Het geheugen is een bijzonder iets.

Enfin,  zo is het vandaag de dag nog steeds. Er zijn nog altijd Bobby's.
Het leuke is, dat ze in London gewoon ook op de foto willen.
Ze poseren zelfs een beetje. Met hun helm.
Ze zijn zeer behulpzaam ook, als je wat vraagt.
Soms heb ik een beetje het idee, dat het nep is. Dat ze er staan voor het plezier van de toeristen.
Maar dat zal wel niet.

(Deze foto's zijn trouwens voor mij een goede voorbereiding op een nieuw bezoek aan London, dat dichterbij komt. Ga ik jullie weer doorzagen over wat er nu weer allemaal te zien was.)

woensdag 14 november 2018

Klikkie

Al eerder vertelde ik over Klikkie. Een organisatie waar je je foto's van je telefoon kunt laten afdrukken. Vanaf je telefoon. Tien per maand en in verschillende formaten. Die krijg je keurig netjes thuis gestuurd.  De volgende maand krijg je weer een berichtje dat het tijd is om tien nieuwe foto's uit te zoeken.
Ideaal voor iemand zoals ik. Ik heb nu drie keer een zending gekregen. En ik ben er nog steeds superblij mee.


 En nu hadden ze weer iets extra's.
Een uitnodiging voor de Insta-City-Walk.
Bedoeld om beter te leren fotograferen met je mobiel.
Een workshop.
Die werd afgelopen zaterdag gehouden in Amsterdam. Op de Weteringschans, we stapten de metro uit en we waren er.

Eerst was er een ontvangst met een glas rosé en een cupcake. Dat was al erg gezellig.
Daar na kregen we een uur les van een professionele fotograaf.
Je ziet haar op de foto:
Ze heet Wendy van Aal en ze had echt wat te vertellen.
Tips en Tricks, gelardeerd met voorbeelden.
Ik ga ze niet allemaal opnoemen hoor, maar een leuke tip vond ik: zoom met je benen!
Daarmee bedoelde ze dat zoomen met je telefoon meestal geen mooie resultaten oplevert, dat je dus beter dichterbij je onderwerp kunt gaan staan.
Verder heb ik veel geleerd over de instellingen van de camera. Ik had zelfs nog nooit gezien dat je daar op je telefoon iets aan kan doen.
Maar nu weet ik hoe je de belichting aan kunt passen. Ik weet wat HDR is. Ik kan een lijnenverdeling vinden en ik weet dat je als je op de knop blijft drukken, dat er dan een heleboel foto's achter elkaar worden gemaakt. Hoef je alleen nog de beste uit te zoeken.
Het ging verder nog over nabewerken en ik vond het allemaal erg duidelijk en nuttig.
Wat ik ook nog erg grappig vond was dat ze een paar trucjes gaf waardoor je beter op een selfie staat. Tips die ze zelf geleerd had van een bevriend model. Kin vooruit, tong tegen gehemelte, met je ogen lachen, ruimte tussen lichaam en armen laten, wegdraaien of wegkijken. Ik maak nooit selfies, maar Frits zet mij wel eens op de foto. Die ik dan vervolgens afgrijselijk vind.

Nou, na de les moesten we op pad met een aantal opdrachten. Daarna moest je dan je beste foto op Instagram zetten en die beste foto's werden vervolgens besproken. Met een prijsje voor de mooiste.
Ik zat naast een leuke jonge vrouw (het waren bijna allemaal jonge vrouwen) en zij had de beste. Vond ik ook.


Dit was mijn beste foto. Die werd ook goed bevonden. Ik was onmiddellijk de metro ingedoken want het stortte werkelijk. (kwamen ze trouwens meteen met paraplu's op de proppen, zo attent)
Er waren vijf opdrachten in een beperkte tijd en ik merkte dat dat helemaal niks voor mij is.
Dan schiet ik in een stress en dan komt er niks van terecht. Met een papier met de opdrachten in de hand en een paraplu en de telefoon en hartstikke druk daar...En dan ook nog denken aan de zojuist geleerde zaken.

Dus ik heb lang niet alles gedaan. Gaf niet. Ik vond het ook heel leuk en leerzaam om de foto's van de anderen te bekijken.
Het was een mooie middag. Gratis ook nog eens trouwens. Klikkie... dank!

dinsdag 13 november 2018

Late wandeling

Gisteravond ging ik nog even wandelen.
Ik had het de hele dag druk gehad,  met van alles en nog wat, in huis. Stond om zes uur al soep te maken. Als ik af en toe eens naar buiten keek, was het aan het regenen,  de hele dag.
In wandelen had ik echt geen zin en al helemaal niet in 10.000 stappen.
Maar ja, ik vind wel dat het moet en ik voel ook dat het goed voor me is.
Om vijf uur bleek het droog te zijn, dus ik gaf mezelf een flinke schop. Ik ging alsnog.
Mijn man was zo lief om gezellig mee te gaan.
We werden beloond, groots  beloond mag ik wel zeggen.
Het was echt schitterend.
Zomaar, op drie minuten lopen van ons huis. Als ik niet gegaan was, had ik dit dus niet gezien.
Tien minuten later was het echt helemaal donker. Alleen heel ver weg zag je nog een klein beetje gekleurde lucht. Dat ging heel snel.
Daarna was het gewoon een wandeling in het donker, niks aan. Voortaan toch maar weer 's morgens wandelen en 's avonds een klein stukje om de zonsondergang te zien!


maandag 12 november 2018

Monday Mural

It was an autumn-day. A grey one. Amsterdam is always beautifiul, also on grey autumn-days.
But this ,

Amsterdam, The Netherlands, Nieuwe Keizersgracht
this electricitybox, (I don't know if it's the correct word), this made me smile. Such an eruption of color:


I know, it's not great art, I don't think it will be in a museum in a few years. No, I don't think so.
But still it's art: it made me smile!



Linking to colourful world

zondag 11 november 2018

Gräns

Gräns, de tweede film die ik zag tijdens de Hoornse filmdagen.
Gräns, dat betekent grens (vertelde de inleider van dienst vooraf)
Ik vond het een zeer merkwaardige film.
Ik gaf een scheurtje in drie en dat betekent een zes als het in rapportcijfers zou zijn.
Maar ik heb er een beetje spijt van, van die zes.
Want de film was dan wel heel vreemd, maar ik ben wel vanaf de eerste minuut geboeid geweest.
Het is nu een week geleden en zij, de hoofdrolspeelster die je daar ziet, zit nog steeds in mijn hoofd. Dus een acht was misschien toch beter geweest. Ik heb gewoon nog nooit zo'n film gezien.
Het verhaal:
Tina werkt als grenswacht, douane. Daar is ze heel goed in, want ze kan gevoelens ruiken. Zoals schuld en angst. Ze staat daar gewoon en je ziet dan haar neus een heel klein beetje bewegen, haar bovenlip. En dan pikt ze er feilloos smokkelaars uit. Een jongen met teveel drank bij zich.  En iemand die kinderporno op z'n telefoon heeft. Ze wordt in haar werk zeer gewaardeerd. Ze woont in een huisje in een bos, met iemand waar ze niet van houdt en ze zorgt min of meer voor haar oude vader. Op een dag komt er een man langs bij de douane,  met net zo'n afwijkend uiterlijk als Tina zelf heeft.  Vore heet hij. Ze komen in contact en Tina ontdekt een heleboel over zichzelf. Hoe ze was en hoe ze is geworden. Ze ervaart ook voor het eerst dat er iemand is net zoals zij.
De film lijkt eerst gewoon, een film over een bijzondere vrouw.
Maar dan verandert toch de hele sfeer en ik weet niet of het nou horror is of fantasy of... Misschien is er wel geen hokje voor deze film.

Eero Milonoff, Ali Abassi, Eva Melander.
De hoofdrolspelers, hier met de regisseur in hun midden, zijn werkelijk onherkenbaar. Dat is echt ontzettend knap gedaan. Als ik bedenk dat die film natuurlijk niet in een keer is opgenomen... Wat een werk moet dat geweest zijn.
Het Hoornse publiek was trouwens niet enthousiast. De film eindigde op de zeventiende plaats, van de twintig. Maar ja, dat zegt dus niet alles. Mijn waardering kwam ook pas later. Dus ik laat toch de trailer zien. Wat ik eerst niet van plan was. Ook omdat je wel eens iets anders moet zien







zaterdag 10 november 2018

De boom is weg

Voor ons huis  is een plantsoen, beheerd door de gemeente.
Nou ja beheerd... het is een grote gribus, een totaal mislukt veldje.
Er in staat een zootje ongeregeld. En er staan een paar bomen in. Dat zijn bomen die er vanaf het begin staan. Zo zijn ze geplant.
Toen wij hier bijna veertig jaar geleden kwamen wonen, zag het er best goed uit. Geloof ik, want ik herinner het me eigenlijk niet zo heel goed.
Enfin,  er was in ons plantsoentje een boom die er totaal niet in paste. Nergens in de omgeving is zo'n boom. Hij is niet aangeplant, hij is daar gewoon gekomen.
Op zich is dat wel leuk, ware het niet dat de boom veel overlast veroorzaakte door de eeuwige naalden.
Die door je hele huis lagen als je niet oppaste. Maar ook door het licht dat hij wegnam.
We hebben daar regelmatig over geklaagd.  Ik heb er al eens eerder iets over geschreven: hier
Dan kwam er iemand kijken en dan zeiden wij dat het geen gezicht was.
De gemeenteman: IK vind het mooi.
Dat wij handtekeningen hadden,  van alle omwoners tegen de boom, mensen die het ook allemaal niet mooi vonden en/of er last van hadden, dat maakte niet uit.
'IK vind het mooi', daar bleef het bij.
Of ik zei dat de boom heel veel licht wegnam. Dan was het antwoord: 'Tja, dan moet u maar een groter raam nemen'.
Maar nu is er iets veranderd. Er was een bijeenkomst, georganiseerd door de gemeente waarop je allerlei zaken die met de wijk te maken hebben, kon bespreken. En voor het eerst werd er geluisterd. Dat was net voor de zomer. En er kwam een herhaalbijeenkomst.
Beide keren hebben wij uitsluitend over de boom gesproken en nu werd er voor het eerst in al die jaren geluisterd.
Ze zouden nog eens komen kijken, dat in ieder geval.
Dat is gebeurd en hoera... de boom mocht weg.
Hij nam teveel licht weg voor de andere bomen, de bomen die er wel horen, dat was hun argument. Prima, maakte ons niet uit.
De boom kreeg twee stippen en zou in de herfst verwijderd worden.
Het lijkt wel een gezichtje hè. Geen blij gezichtje, maar onze gezichten en die  van de buren uit ons rijtje, die waren wel erg blij, toen er deze week werd begonnen.


Ik was nogal naïef en dacht dat de boom gekapt zou worden. Maar dat ging anders. Deze man klom erin en haalde vanaf onderen steeds takken weg.

Tot hij helemaal boven was aangekomen. en er geen takken meer aan zaten.



 Daarna werd het bovenste deel van de boom er af gezaagd. Er staat nu nog een flink, kaal stuk stam, maar dat zal ook nog wel weggehaald worden,  neem ik aan.
We konden aan de jaarringen zien dat de boom ongeveer twintig jaar oud zou zijn.
We zijn echt hartstikke blij, het is al zo veel lichter in huis.
Onze missie is nog niet klaar hoor. Er zijn momenteel veel initiatieven, overal in het land, om, als bewoners,  zelf het plantsoen in te vullen en bij te houden. Dat zouden wij ook wel willen.
Er zitten nu in ieder geval mensen die luisteren en die (in het wijkcentrum) ook heel bereikbaar en aanspreekbaar zijn.


vrijdag 9 november 2018

Gezichtjes

Het blijft doorgaan hoor. En het is geen obsessie geworden, zoals iemand me de vorige keer vroeg. Bij mij zeker niet.  Ik loop niet de hele tijd te speuren, naar gezichtjes. Ik zie ze, of ik zie ze niet en dat laatste is vooral het geval bij mij.
Hoewel ik er nu toch weer eentje zag, deze:

Kijkt een beetje streng, vind je niet.
Ferrara vond er ook weer een paar.
De eerste is de onderkant van haar bedlampje


Over de tweede twijfelde ze een beetje, maar ik niet hoor. Hier is-ie