Totaal aantal pageviews

vrijdag 26 mei 2017

Mr. Poppins

Een boek met de titel Mr. Poppins, daar ga ik op z'n minst even in kijken als ik het zie liggen in de bibliotheek.
Ik ben dol op Mary Poppins, van kinds af aan. Maar de gedachte dat er misschien een meneer Poppins zou kunnen zijn was nog nooit in me opgekomen.
Dus ik keek en nam het boek mee, want het beviel me.

Het verhaal:
Juf Sonia vraagt op een dag aan de kinderen uit haar klas wat ze later willen worden. Drie kinderen willen voetballer worden. Een meisje, Nazia, wil prinses worden en de hoofdpersoon in dit boek, Guille (van Guillermo) wil het liefst Mary Poppins zijn. Let wel: ZIJN, niet worden. Zijn juf begint zich een beetje zorgen te maken over Guille. Hij is geobsedeerd door Mary Poppins, een beetje meisjesachtig, intelligent maar verlegen en met weinig vrienden, alleen Nazia.
Sonia roept zijn vader op om haar zorg over Guille te delen. Ze wil ook dat de schoolpsycholoog met Guille gaat praten.
Vader Manuel is er aanvankelijk niet voor.
Hij heeft geen baan en zijn vrouw, Guilles moeder, is in het buitenland voor haar werk. Maar hij geeft toch toestemming en Guille mag praten met Maria, de schoolpsycholoog. Deze Maria begrijpt de zorgen van Sonia en zij is vastbesloten om er achter te komen wat er precies met Guille aan de hand is.

Tsja en dat wordt inderdaad heel duidelijk. Maar dat kan ik hier dan jammer genoeg niet vertellen.
Ik vond dit het beste boek dat ik de laatste maanden heb gelezen. Het boeide me van de eerste tot de laatste bladzijde. Ik had al vrij snel begrepen wat er aan de hand was, maar dat maakte helemaal niks uit. Het boek blééf boeien.
Ook heel goed en duidelijk geschreven. Vanuit verschillende perspectieven: van Sonia, van Maria, van Manuel en van Guille.

De schrijver heeft er een prijs mee verdiend, die voor het beste jeugdboek in Catalonië.
Ha, een jeugdboek dus. Dat wist ik niet, het boek stond hier in de bieb niet bij de jeugdboeken, maar bij de psychologische romans.
Het kan me niet schelen in welk hokje het wordt gestopt. Ik vond het boek echt prachtig. Ontroerend ook!

donderdag 25 mei 2017

Ondergepoept

Op weg naar een winkel in Den Haag, stond ik, met de fiets, voor een stoplicht te wachten.
Ik was net een wagen gepasseerd die de goten aan het schoonmaken was.
Dus toen ik nattigheid voelde, dacht ik eerst aan iets uit die wagen
'Wat grmpfffx! is dit', blerde ik
Achter mij hoorde ik gelach, tamelijk luid.
Een man die daar met zijn zoontje ook stond te wachten legde aan dat zoontje uit dat 'die mevrouw' onder gepoept was door een meeuw.
Het zoontje kreeg de slappe lach.
'Het zit helemaal op uw rug, mevrouw', voegde de man er vrolijk aan toe.
Het zoontje lachte nog harder.
Ik zag natuurlijk niet wat er op mijn rug zat, maar dat mijn blote arm ónder zat, dát zag ik en ik rook het ook. Wat een stank. En op mijn handen ook en de handremmen van mijn fiets.
Getverdegetverdegetver.

 Het was bloedheet die dag, vorige week woensdag. Eigenlijk te warm om te winkelen. Maar ik was vlakbij de winkel waar ik wilde kijken.
Dus ik dacht, ik stop toch en  kijk even in die winkel of er iets van mijn gading is.
Zonder iets aan te raken natuurlijk.
Dan ga ik naar het oppasadres om te douchen en iets schoons aan te trekken van zoon en/of schoondochter. Ja ik neem geen schone kleren mee voor een oppasdag.
Als ik iets gezien heb in die winkel, ga ik nog even terug, anders niet.
Zo gezegd, zo gedaan.

'Kan ik u helpen, mevrouw?'
Nee dat kon ze niet.  Ik legde uit wat er gebeurd was, dat ik nergens aan zou komen en dat ik, als ik nu iets zag, eerst zou gaan douchen en dan terug zou komen.
Ze lachte vrolijk. 'Dat is heel goed', zei ze
Ik zag inderdaad een paar leuke dingen en vertrok snel naar het huis van mijn kleinzoon.
Die sliep nog steeds.

Mijn man zag echter niks op mijn rug en ook niet in mijn haar, wat ik verwacht had.
Die man bij het stoplicht had me dus gewoon in de maling genomen.
Echt alleen mijn arm was geraakt en mijn hand. Vol geraakt en  dat was al erg genoeg.
Dus ik poetste en boende en liet alles nog een keer inspecteren. En voor de zekerheid nog eens.
Daarna besloot ik terug te gaan naar die winkel.

Het was aanmerkelijk drukker dan de eerste keer.
'Zo, bent u nu fris gewassen?' vroeg de winkeldame, toen ze me zag binnenkomen
Ik zag wat mensen opkijken, eentje ging al een beetje opzij.
Dus ik legde het nog maar even uit. Dat was wel nodig.
Gelukkig kreeg ik daarna het medeleven waar ik recht op had en heel wat verhalen over zeer irritante meeuwen die denken dat ze alles maar kunnen doen.

Ps: Niks gekocht!

woensdag 24 mei 2017

Cadeautjes

Van Jolande kreeg ik Roodkapje 118. Uit Cyprus nog wel. Zo leuk!!!

Jolande schrijft er bij dat de tekst Grieks voor haar is. En ik antwoordde dat ik er nog wel achter zou komen, achter de betekenis. Maar dat is tot nu toe niet gelukt. Ik heb niet zo'n zin om mijn toetsenbord te veranderen. Want ik ben niet heel handig en ben veel te bang dat ik het gewone Nederlandse toetsenbord dan niet meer terug krijg. Dat zou echt iets voor mij zijn.
Hoe dan ook: heel erg bedankt Jolande.

Het was nog niet alles. Ik kreeg van Tineke, van het blog Story of a Sister deze prachtige onderzetters. Ik heb ze even op de bank gelegd om te laten zien hoe perfect ze daar bij passen. Niet dat ik van plan ben om onderzetters op de bank te leggen natuurlijk, dat snap je.
Maar op de poef die een beetje als tafel dient, daar kunnen ze wel op. Tineke, ik vind ze geweldig. Dankjewel!


dinsdag 23 mei 2017

Cabaret

Vroeger, in de jaren zestig, zeventig en tachtig gingen we vaak naar een cabaret-voorstelling.
Cabaret toen kon zeer scherp zijn, buitengewoon grappig en soms ook heel mooi en ontroerend. Dat laatste vooral in sommige liedjes.
Ik hield er van. We gingen naar gevestigde namen, maar ook naar kleine theaters waar nieuwe mensen aan een carrière begonnen.
Toen kwam de klad er een beetje in en dat had denk ik te maken met een grofheid, die in mijn ogen niet nodig is en was. Ik hou niet van dat grove taalgebruik en dat gevloek.
En het heeft ook te maken met de snelheid. Ik noem het mijn Matthijs van Nieuwkerk-syndroom. Het gaat te snel en dat vind ik niks.
Maar nu heb ik me toch een fantastische cabaretavond meegemaakt. Het is jammer dat het eenmalig was. Bovendien was het alleen toegankelijk voor collega's en oud-collega's. Maar het was zo ontzettend knap en professioneel gedaan. Het was werkelijk geen seconde vervelend of irritant. Natuurlijk werden er collega's op de hak genomen. Maar op een milde en prettige manier.
Ik heb zelf toen ik nog werkte regelmatig verzucht dat ik een boek zou kunnen schrijven over mijn school.
Maar er was ook een collega die gelijktijdig verzuchtte dat ze wel een cabaretprogramma zou kunnen maken over school.
En dat ze dat ook zeker een keer zou doen. Nou ze HEEFT het gedaan en hoe. In samenwerking met vier andere collega's en het was fantastisch!


Met een lach en af en toe, zoals in dit nummer, met een traan. Zoals dat hoort.
De onderwerpen waren bijvoorbeeld het Oudergesprek, de Bedrijfsarts, de WC, Wie is de Mol (waar op mijn school altijd een poule voor is), de Studiedag.
Als ze het de volgende dag nog een keer hadden gedaan, was ik weer gegaan en zou ik net zo genoten hebben. Echt.
Niet alles had met school te maken. Je kunt hier als je dat zou willen een klein stukje zien!





maandag 22 mei 2017

Schoon

Toen ik een paar dagen geleden mijn deur uit kwam, zag ik dit:
kinderen die met een grijper en een vuilniszak bezig waren om rotzooi uit onze voortuin te halen.
Met voortuin bedoel ik het verschrikkelijke gemeenteplantsoen.
Zo'n plantsoen dat er niet uitziet, waar af en toe een beetje gesnoeid wordt door de gemeente en dat heel veel ergernis oproept bij ons.
Maar goed, die kinderen riepen geen ergernis op. Integendeel.
Ze waren fanatiek bezig, vonden trouwens niet veel hoor, hier.
Ik vroeg aan de juf (of misschien was het een begeleidende moeder) welke groep het was.
Groep 5, dat had ik al gedacht. Van de dichtstbijzijnde school.
Groep 5.  Dat is ook een heel geschikte leeftijd. Ik denk dat deze kinderen, door dit initiatief van Schoon, door de ervaring die ze opdeden, nooit zo maar rotzooi op straat of waar dan ook zullen gooien.
Er zijn natuurlijk lessen aan vooraf gegaan. Er zal in ieder geval gepraat zijn in de klas.
Deze kinderen hebben iets belangrijks geleerd. En zoals het spreekwoord zegt: Jong geleerd, oud gedaan!!!

Schoon: klik

zondag 21 mei 2017

Moederdagcadeau

Jaha, ik weet dat moederdag vorige week was. En wij vieren eigenlijk geen moederdag. Wij vieren vaderdag en moederdag en de verjaardagen van mijn man en mij op een gezinsdag.

Maar afgelopen donderdag, op oppasdag, kreeg ik dit.
Anna kon niet wachten om het aan me te geven.
'Voor moederdag', zei ze en ze was supertrots.

Ik ook. Ik ben ook supertrots. Op mijn drie kleindochters en op mijn dochter, hun moeder, die dit voor me maakte.
Kijk die Noor nou zitten op haar wolk en Jet met haar blije hoofd. En Anna, op de ladder. Ze is in het echt ook echt een klimgeit, dat kind.
Ik had wel allerlei kwasten zien liggen in hun tuin, maar geen idee wat ze daar mee hadden gedaan.
Hoe dan ook, ik ben er superblij mee.
Het geheel is mooi ingelijst en staat te pronken.
Ik ben aan het nadenken over de beste plaats om dit moois op te hangen! 

zaterdag 20 mei 2017

The Sense of an Ending

De filmclub trakteerde ons weer eens op een film die nog niet in premiere is gegaan: The Sense of an Ending.
Een film gebaseerd op een boek van Julian Barnes: Alsof het voorbij is.
Ik heb een en ander van Barnes gelezen en dit boek ook.
Ik vond de film goed en het boek ook!

Het is al een week geleden dat ik de film zag en al die tijd heb ik zitten bedenken wie de dochter in de film nou toch was, waar ik haar van kende. Ik kwam er niet uit. Ik bedoel de bovenste vrouw op het plaatje hiernaast.
Vandaag zocht ik het op. Michelle Dockery heet ze en ze speelde nota bene Lady Mary in Downton Abbey.
Zo stom dat ik daar niet op kon komen.
En dan de vader in de film. Die kende ik ook. Maar niet zo goed. Het is Jim Broadbent en hij speelde o.a. de vader van Bridget Jones.
Tenslotte Charlotte Rampling, maar haar kende ik wel.

Het verhaal:
Ik wil niet te veel vertellen, dus ik neem de tekst van de flyer over:
Tony Webster is een introverte man  op leeftijd, die een rustig en teruggetrokken leven leidt in Zuid-London. Hij is al jaren gescheiden en leeft in afwachting van de geboorte van zijn kleinkind. Wanneer, na decennia geen contact te hebben gehad, zijn grote jeugdliefde Veronica plotseling opduikt, wordt Tony gedwongen de confrontatie met zijn verleden aan te gaan en de pijnlijke consequenties van zijn beslissingen uit lang vervlogen dagen onder ogen te zien.

Grappig, de mensen van de filmclub vonden de film unaniem goed.  Dat gebeurt bijna nooit.
Maar een week eerder was de film vertoond voor de vrijwilligers van het filmhuis. En daar waren mensen die het helemaal niks vonden.
Ik vond het echt een hele mooie film, dus... hier is de trailer:




Ps: Flyer, Trailer ?????

vrijdag 19 mei 2017

Evert-Jan een poepvlieg met smetvrees

Toen ik dit boek zag liggen in de Kinderboekenwinkel, was ik meteen verkocht en het boek was ook verkocht. Aan mij.
Pépé Smit maakte eerder Fred het Hert, daar schreef ik ook al een stukje over, hier, klik. 
Ik was enthousiast en de titel van dít boek sprak me ook aan: ha, een poepvlieg met smetvrees. Hoe kom je er op.
Het verhaaltje:
Evert- Jan, een vlieg,  heeft Smetvrees. Zijn ouders, zijn broertjes Rob en Bob en zijn zusje Pop (samen zijn ze de familie Vlieg) niet.
Evert-Jan wast zijn pootjes heel erg vaak. Hij zit in tegenstelling tot zijn familie (die vecht om een stukje oude stinkkaas), het liefst in de badkamer. Boven op een tandenborstel, om over het leven na te denken.
Ze gaan uit eten en vinden een drol met een klokhuis ernaast. Maar Evert-Jan lust geen poep. 'Niet alleen je appelmoes hoor' zegt moeder terwijl ze naar de drol wijst.
Als ze weer thuis zijn, raakt Evert-Jan verstrikt in een spinnenweb. Zijn broers en zusje redden hem met konijnenkeutels. Die hebben ze thuis en daarmee 'schieten' ze Evert-Jan uit het web.
Vanaf dat moment eet Evert-Jan weer met de pot mee.


Ik vind het weer een geweldig boek. Of Anna het leuk vind, heb ik nog niet gehoord. Zal eens informeren.
Maar tsjonge... wat zijn er toch geweldige kinderboeken, prentenboeken.
Ook leuk voor volwassenen. 'Altijd acht gebleven',  om Annie M. G. maar eens te citeren. 

donderdag 18 mei 2017

Bloemen en postzegels

Ik houd van bloemen...

en ik houd van bloemen zaaien. De moestuintjes van AH zijn echt aan mij besteed. Ik had er door de vakantie dit jaar maar zes, maar die worden gekoesterd.
Ik houd ook van postzegels. Niet om ze te verzamelen, maar wel om ze te bewonderen. Ik vind het altijd zo knap. Zo veel moois op zo'n klein oppervlak.
Dus als ik een berichtje krijg van Post. nl , dat er postzegels zijn voor speciale momenten en dat je bij een bestelling geen verzendkosten hoeft te betalen en dat je er bovendien twee zakjes bloemzaad bij krijgt, dan ga ik in ieder geval even kijken wat dat voor postzegels zijn.
En ik vond ze zo leuk dat ik ze bestelde.
Dat gaat me vier zakjes bloemzaad opleveren en twintig leuke postzegels.

En een hele tuin vol bloemen natuurlijk!

woensdag 17 mei 2017

De passie van een verzamelaar.

In het Stedelijk Museum van Alkmaar zagen we een tentoonstelling getiteld: Sluijters, Gestel, Kelder, de passie van verzamelaar Wim Selderbeek.

Kijk, hier zie je hem W. F. Selderbeek, 1884-1963. Dit portret is geschilderd door Jan Sluijters. Wim Selderbeek was een echte handelaar, een koopman. Hij handelde in wild en gevogelte en in auto's en dat deed hij zo goed dat er blijkbaar geld genoeg was om een prachtige kunstcollectie op te bouwen.
Echt heel veel schilderijen (350) bezat hij, die hij graag in bruikleen gaf aan musea. Maar na de tweede wereldoorlog kwam er een andere kijk op kunst en werden de in bruikleen gegeven schilderijen geretourneerd. En een beetje vergeten.
Tot een gastconservator, Kees de Geer,  de collectie  reconstrueerde. En daardoor is er nu in Alkmaar werk te zien van Charley Toorop

Zelfportret 1921, Charley Toorop

Van Jan Sluijters dus,

Portret van Anna van Leyden, Jan Sluijters, 1921.
Dit schilderij werd nadat het in bruikleen was geweest in het Van Abbemuseum en in het Stedelijk, geretourneerd en door Seldenbeek teruggegeven aan de kunstenaar.

En van eh...  o jee, ik blijk eigenlijk behalve van Charley Toorop, alleen maar foto's te hebben gemaakt van werk van Jan Sluijters.
Nou ja, de rest was ook zeer de moeite waard, maar dat moet je dan zelf maar gaan bekijken daar in Alkmaar. Naast Sluijters, ook werk van Leo Gestel, Toon Kelder en Kees Maks.

Hier nog even de link naar het museum, klik.
Het is niet een hele grote tentoonstelling, zeker niet. Maar er is in het museum ook nog een vaste collectie ' Bergense School'.
En als je uitgemuseumd bent, nou dan trek je gewoon Alkmaar in. Leuke stad hoor, Alkmaar.
Echt leuk!!!