Totaal aantal pageviews

woensdag 20 september 2017

Arnemuiden en een herinnering

Toen ik lang geleden ging beginnen op wat nu de Pedagogische Academie heet, toen nog de kweekschool, deed ik dat totaal onvoorbereid.
Het was in die lange vakantie na mijn Havo-examen niet in me opgekomen,  dat ik ook wel eens voor de klas zou moeten, om te oefenen. Praktijk heette dat.
Ik had het druk met m'n allereerste kamer in Middelburg en school, nou ja dat zou ik wel zien. Ik was altijd een goede leerling geweest en dit zou heus wel lukken.
(Ik had trouwens ook niet beseft dat ik zou moeten gymmen en zou moeten handvaardigheiden, want anders had ik er echt van af gezien).
Maar goed, die praktijk dus...
Mijn eerste school was in het dorp Arnemuiden. De openbare lagere school. Ik geloof niet dat de school een naam had.
De leerkracht die mij moest begeleiden wel. Hij heette meneer Z. Ik moest hem ook aanspreken met meneer natuurlijk. En ik moest een jurk aan.
De leraar pedagogiek had ons veel succes gewenst.
'Rommel maar wat aan op je praktijkschool', had hij gezegd, 'maar doe het wel een beetje intelligent!'
Dat zinnetje ben ik nooit vergeten.
En daar ging ik. Met de bus naar Arnemuiden.
'Ja, jij denkt misschien  ach zo'n dorpsschooltje, maar dit is geen makkelijke school', zei meneer Z. om maar even duidelijk te beginnen, 'maak je borst maar nat'.
Hij gaf een schrijfles (klas 3, groep 5) en raadde me aan goed op te letten, 'want volgende week moet je het zelf doen'.
Arnemuiden was toen nog een dorp waar veel met elkaar en binnen het dorp werd getrouwd.
'Let nu op', zei meneer Z. 'Als ik zo meteen zeg : van Belzen, kom eens hier, dan staat de halve klas op en rent naar mijn bureau'.
Hij demonstreerde het en moest er heel erg om lachen. Ik niet. Waarom zou je een kind uit de derde klas bij zijn achternaam aanspreken.
Enfin, het was spannend en die ene schrijfles heeft me avonden voorbereiding gekost.
Toch had ik de les en de indeling van de les niet netjes genoeg opgeschreven in het praktijkboekje en kreeg daarvoor behalve van meneer Z., ook nog op mijn donder van die pedagogiekleraar.
De les zelf was ook niet bepaald een succes. De kinderen luisterden niet naar mij en ik werd hoe langer hoe zenuwachtiger. Zij waren kwekelingen gewend en wisten heel goed, hoe je die beginners te pakken kon nemen.
Op een gegeven moment nam meneer Z. de les weer van me over. Wat een afgang.
'Ik weet niet of jij wel geschikt bent voor dit vak', sprak hij stimulerend, 'als je een simpele schrijfles al  niet aan kan... '

Ik haatte hem en ik haatte mijn toekomstige beroep.

En toch was dit vorige week, toen we in Zeeland waren,  de reden dat ik nog eens wilde rond kijken in het dorp Arnemuiden.
Toendertijd heb ik er helemaal niets van gezien.
Alleen die school. En meneer Z....

Dat ik uberhaupt aan Arnemuiden moest denken, kwam door dit schilderij dat ik zag in Museum More. 

Reimund Kimpe, 1942, Visser met Arnemuidse.

dinsdag 19 september 2017

Met Anna op het strand

We hadden niet zulk heel goed weer, in Groede, maar er waren toch nog wel tijden dat we lekker op het strand liepen.
Nou... liepen...
Sómmigen van ons liepen, maar er was natuurlijk ook een klimgeit bij.
Die liep niet, die rende en huppelde en klom. Ze versloeg bovendien draken, met behulp van haar ridders.
Oh man wat is dat strand toch heerlijk daar.



's Morgens had het nog zo ontzettend hard geregend, maar  toen ik eenmaal een broek had kunnen knippen uit een stukje blauwe lucht, klaarde het snel op.
Daar staat Zeeuws Vlaanderen ook om bekend, vaker mooi weer dan elders.


Het weer was trouwens de hele  week niet zo best, maar het was bijna nooit zo dat het echt alleen maar regende. Eén dag was dat wel zo. De zon liet zich die dag niet zien.
Maar ze kreeg spijt hoor, de zon. En terecht. Daarom verwende ze ons juist die dag met een spectaculaire zonsondergang. Dat was dan ook echt het enige moment, maar het maakte die dag helemaal goed.

maandag 18 september 2017

Michelangelo

In Brugge ben ik echt heel vaak geweest. Ik kom er nog steeds graag en zie er iedere keer weer iets anders.
Vooral buiten de echte toeristenplekken om.
Maar deze keer bezochten we toch een toeristenplek, namelijk de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk.
Dat kwam door onze schoonzoon.
Hij is helemaal niet museum-achtig, maar dit beeld van Michelangelo wilde hij heel graag zien.
Hij had de film The Monuments Men gezien, waarin het beeld voorkomt.
Hij had in Rome de Pietà van Michelangelo gezien en nu wilde hij dit beeld ook zien.
De Madonna van Brugge.
Voor de volledigheid.
De vorige keer dat we in Brugge waren, ging het niet door, was de kerk niet open of zo.  Maar ja als je eenmaal iets in je hoofd hebt, moet het ook gebeuren, vroeger of later.
Ik ging mee. Ik houd van zulke dingen.
En daar was ze, de Madonna.
Ik vond haar prachtig, echt prachtig. Jammer dat we er niet dichterbij konden komen voor een echt goede foto.
En nu heb ik hetzelfde gezien als mijn schoonzoon, ook de Pietà in de Sint Pieter in Rome, ook de film (waarbij ik meer op George Clooney heb gelet dan op de beelden) en nu dus ook dít beeld. Marmer uit Carrara las ik en Michelangelo was nog tamelijk jong (in de twintig), toen hij het maakte.
Hij beeldde Jezus af alsof die zich los maakt van Maria, om de wereld in te gaan.
Dat was uniek voor die tijd. En Maria kijkt treurig. Alsof ze weet wat er zal gaan gebeuren.
De Brugse kopers gaven het beeld aan de kerk en bepaalden dat zij aan de voet van het beeld zouden moeten worden begraven.
Zo is het ook gebeurd en ze liggen er nog steeds.

Berichtje voor Lot en Klaproos

Hoi Lot,
Het is zo ver: mijn witte stokroos is klaar met bloeien. Vorige week toen wij niet thuis waren is ze er mee opgehouden. Dus... nu heb ik zaden voor je.
Moet je wel even je adres mailen: bettievdgriend@hotmail.com. Dan stuur ik ze op!
En een stokroos voor een Klaproos... Hoe leuk is dat. Mail gerust je adres, want ik had een rijke oogst...

zondag 17 september 2017

Brugge met drie kinderen

Wat hadden we een leuk dagje in Brugge. Van tevoren dacht ik 'nou, ik weet het niet hoor, met drie jonge kinderen naar zo'n (drukke) stad'.
Maar ja, we waren met vier volwassenen en als je nou maar op tijd iets eet en drinkt en als je ze in een park met een speeltuin even lekker laat spelen en als je op tijd zorgt dat je weer rijdt met de wagen zodat de twee jongste dametjes lekker in slaap vallen, als je dat allemaal doet, gaat het prima.
We maakten dan wel geen rit in zo'n koets, maar wel een leuke rondvaart. Ook leuk. We zagen echt weer veel van Brugge.

Maar het allerleukste die dag, vond ik de jongste van de tweeling: Jet (net anderhalf).
Ze zag er op die boot al uit als een schattig matroosje. Het was best een koude dag. Op een gegeven moment, zat ze bij haar vader op schoot en die deed even zijn handen in zijn zakken.
Jet keek er naar en probeerde ook haar handen in haar zakken te doen. Dat zag haar vader weer en die hielp haar.
Ik zat er tegenover en zag het allemaal gebeuren. Met als eindresultaat deze foto. Daar had ik alle tijd voor, want die handen gingen niet meer uit de zakken.


zaterdag 16 september 2017

Bomen

Hoe vaak ik deze bomen al niet op de foto heb gezet? Ik zou het niet weten. Maar ik denk dat ik het iedere keer dat we in Groede (Zeeuws-Vlaanderen) zijn, heb gedaan.

Ze staan daar ook zo prachtig, terwijl het eigenlijk zo'n doodgewoon rijtje is.
Maar toch, het landschap ... de zon die er door heen schijnt, of niet. Ik fotografeerde ze in alle seizoenen, we zijn hier best wel vaak.
Denkend aan Holland...


Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,

rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;

en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,

boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.

de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,

en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Als dit gedicht van Marsman (uit 1936) ergens op van toepassing is, dan is het toch wel hier. Vind ik!

vrijdag 15 september 2017

De vuurtoren van Breskens

En zo waren we een weekje in Groede. Onze kleindochters waren er ook met hun ouders, maar we zaten deze keer niet samen in één huis.
Toen we vorig jaar in september ook in Groede waren, met het gezin van onze dochter, wilden we graag de vuurtoren bezoeken.
Dat deden we ook, maar Anna mocht er niet in. Klik
Dit jaar waren we er weer.  En onze Anna was echt niet vergeten dat ze nu oud genoeg zou zijn om wél in de vuurtoren naar boven te mogen gaan.
Dus op de eerste dag in Groede, deden we het maar meteen, kon dát niet meer missen.
Ha,  deze keer was Bea er wel. Zij is vrijwilligster bij de vuurtoren en degene die ons op de beklimbaarheid had gewezen én ze blogt.
Ik hoopte al dat ze er zou zijn. Nu hebben we elkaar dus in het echie ontmoet.
Zo leuk is dat.
Ik lees altijd Bea's blog en daardoor heb ik dan toch het gevoel dat ik haar een beetje ken. Het was puur mazzel dat ze er was, want ze had een invalbeurt. Wat een leuke ontmoeting!!
Nog meer mazzel, het was open monumentendag en we hoefden niet te betalen. Wel deed ik een bijdrage, want die vuurtoren, die gesteund en in stand gehouden wordt door vrijwilligers, die vuurtoren moet natuurlijk blijven bestaan.

Enfin, Anna was er klaar voor. Haar moeder en mijn man ook. Maar ik niet. Ik ben een stuk naar boven geklommen, tot ik er bijna was, maar het zweet brak me aan alle kanten uit en dus ben ik maar terug gegaan. Onderweg kon ik wel goed kijken natuurlijk, want op iedere verdieping had je uitzicht.

Er lagen zelfs verrekijkers klaar. Waar Anna natuurlijk gebruik van moest maken. Want een verrekijker is altijd interessant, speciaal voor kleine, nieuwsgierige meisjes!

Toen we allemaal weer beneden waren, kreeg Anna nog een prachtig cadeautje van Bea.
En dat was helemáál leuk om dat Anna juist op deze dag, 9 september, vier-en-een-half was geworden. Kijk, hier zie je haar staan met haar sleutelhanger. Ze was er echt blij mee. Dankjewel, Bea!




donderdag 14 september 2017

Likeurtje?

Toen we laatst mosselen hadden gegeten in Philippine, natuurlijk in Philippine, nam iedereen ijs als dessert. Maar ik had in dat restaurant prachtige flessen zien staan. Flessen met de leukste namen die er maar zijn. Likeurflessen.


Ik drink nooit likeur. Ik denk dat er bij ons thuis ergens nog een fles cointreau moet staan. Ooit lang geleden aangeschaft voor een toetje. En er staat een fles Cherry Heering. Dat is meer gekocht omdat mijn moeder dat zo lekker vond. Maar er is misschien twee keer iets uit gedronken. Daarna vergeet ik dat dan weer.
Maar nu dus die flessen, met die namen:
Ik kende er een paar, maar de meeste niet

Ineens kreeg ik er gewoon zin in. Vanwege die namen. Maar ja, wat te kiezen? Dus ik vroeg een toelichting aan de baas, die vervolgens met een hele lijst op de proppen kwam. Daarin precies aangegeven wat er inzit en vooral wat de betekenis is van ieder drankje. Toen was het nog moeilijker kiezen.

Hoewel het al later was, vond ik bijvoorbeeld 'Kwartier na vijfen' erg leuk. Maar die was heel gewoontjes en werd vroeger in ieder café na vijven geschonken. Sinaasappel, citroen en een esprit van Pommeranzappelen. En brandewijn natuurlijk

Nee, dan 'Volmaakt geluk'. Werd en wordt (misschien wel ) gedronken door lieden van beiderlei kunnen, na grootse opwinding.

Verder met 'Hoe langer hoe liever'. Hoogwaardige brandewijn om en om met gist van onvergiste druivensap. Maar ook La Vazkruiden, koreander, Indische nagelen en kaneel uit China en Japan. Een langzaam werkend middel, voor 'sleepstaartende' die niets liever willen dan bij de tijd en bij elkaar blijven.

Die laatste was natuurlijk wel een optie. Achteraf heb ik een beetje spijt dat ik die niet probeerde.
Maar gedane zaken nemen geen keer en ik koos voor 'Papegaaiensoep'. Vanwege de smaak.
Gestookt van de allerfijnste noten, zoals amandelen, walnoten, hazelnoten, pijnboompitten en pistachenoten. De kleur van dit drankje is als het ware een schutkleur, die van thee of slappe koffie. Bedoeld voor regelmatige gebruikers die liever niet wilden laten weten dat zij nogal eens een likeurtje dronken.

En het was... overheerlijk! Ik ga geen flessen kopen, maar in plaats van een ijsachtig dessert, doe ik het misschien nog wel eens!

woensdag 13 september 2017

Twee koffers vol

 Nou, nou, mensen: wat een weer. Weet je wat ik ga eens lekker lezen. En hier ook maar iets over een boek vertellen.

Jaren geleden zag ik de film Left Luggage.
Ik geloof dat het de eerste film was van Jeroen Krabbé,  als regisseur. Ik weet nog dat ik het een mooie film vond en toch is er niet veel van blijven hangen.
Dus toen iemand van mijn leesclub dit boek inbracht, nam ik het mee. Om de herinnering aan de film weer terug te krijgen eigenlijk.
Dat gebeurde ook, terwijl ik het boek las kwamen er weer wat filmbeelden terug in mijn hoofd.
Het boek vind ik heel erg mooi. Goed geschreven ook, door Carl Friedman. Zij bezigt duidelijke taal. Helder.
Het verhaal:
Chaja is een jonge studente in Antwerpen. Ze is joods.  Ze studeert filosofie, heeft het huis van haar ouders verlaten en woont nu in een zeer armoedige kamer. Om die kamer te kunnen betalen heeft ze twee baantjes. Grafkransen maken, in een bloemenzaak en promeneuse. Een promeneuse is iemand die de kinderen 'uitlaat', eigenlijk een soort kindermeisje. Dat doet ze in een orthodox joods gezin, bij de familie Kalman.  Ze is heel erg dol op het jongste jongetje in dat gezin. Dat is Simcha. Hij is een beetje anders dan zijn broertjes en plast nog steeds in zijn broek. Hij wil heel graag een eendje zijn. Chaja begrijpt hem en houdt heel veel van hem.
Daarnaast lezen we het verhaal van haar ouders. Haar vader is de laatste jaren fanatiek op zoek naar twee koffers die hij in de oorlog heeft begraven. Haar moeder stopt haar oorlogservaringen juist heel diep weg.
Dan is er nog meneer Apfelschnitt met wie Chaja lange gesprekken voert. En de concierge in het pand van de Kalmans die echt een hekel aan Joden heeft.
Verder vertel ik niet, wie de film heeft gemist en het boek niet gelezen, zou dan alles weten.
Het boek vind ik een absolute aanrader. Prachtig en boeiend tot de laatste bladzijde.
Ik denk dat ik de film nog eens ga bekijken. Die is vast wel te vinden op Netflix.

dinsdag 12 september 2017

Werkkleding

Een tijdje geleden, had ik me voorgenomen hier een serie te maken, met foto's van mensen in uniform of werkkleding.
Ik begon leuk met een foto van een mevrouw in V&A in London. Daarna is het er gewoon niet meer van gekomen. Maar foto's zijn er wel hoor. Dus hier is er weer eens eentje:

Nu is het altijd mijn liefste wens, om in een stad waar ik ben,  een rondrit te maken in een koetsje.
Wat zal het zijn? Een hang naar het verleden? Toch enig gevoel voor romantiek?
Ik weet het eigenlijk niet. Maakt ook niet uit, want we doen het toch niet, het is gewoon heel erg duur.
Mijn lieve man begint al harder te lopen en de andere kant uit te kijken als hij zo'n koetsje ziet, haha.
Eén keer hebben we het gedaan. Dat was in Wenen. De kinderen waren nog mee en onze dochter vertelde gisteren dat ze het nog heel goed weet. Dus geen verloren geld geweest.
Maar in Praag en in Boedapest en... en... en hier in Brugge deden we het niet, tot mijn spijt.
Nou ja, de foto van deze dame is ook leuk. Haar hoedje vormt eigenlijk haar werkkleding. Leuke meid!