Totaal aantal pageviews

donderdag 19 januari 2017

Lion

Lion... een nieuwe film.  Er is veel reclame voor gemaakt, zegt mijn man. Ik had dat niet gezien, ik haalde deze film gewoon uit het blad van Cinema Oostereiland.
An Amazing True Story zo wordt de film geafficheerd.
Het is het verhaal van de Indiase jongen Saroo Brierley. Als kleuter pikt hij met zijn broertje  stenen van goederenwagons, om die door te verkopen en zo de inkomsten van het gezin te verhogen. Maar dan raakt hij gescheiden, eerst van zijn broertje en dan van zijn hele familie, doordat hij in slaap valt in zo'n trein, duizenden kilometers reist door India en terecht komt in Calcutta. Daar moet hij zien te overleven. Via een weeshuis, komt hij uiteindelijk terecht in Australië, waar hij geadopteerd wordt.
Dat is het eerste deel van de film. Mooi, mooie beelden en dat superlieve jongetje, gespeeld door Sunny Pawar. 
In het tweede deel zie je dat Saroo een fijne jeugd heeft daar in Australië, maar toch wil hij, volwassen geworden,  proberen zijn echte familie terug te vinden. Dat is heel erg lastig. Hij moet het doen met flarden herinnering. Ook de verschillende talen in India en het feit dat hij de talenkennis van een vijf-jarige heeft, maken het lastig.
Maar dan is er Google Earth en Saroo zoekt en zoekt tot hij een plek, een station meent te herkennen...

De film gaat over adoptie (er is nog een ander geadopteerd kind in het gezin, waar het niet zo goed mee gaat) en natuurlijk over de liefde. Gaat het niet altijd over de liefde?

Zoals gezegd: ik laat alleen trailers zien hier als ik de film de moeite waard vind. Dus eh... hier is de trailer:





Het is nu trouwens eens andersom. Meestal lees ik eerst een boek en verkeer dan in grote twijfel: ga ik de film zien of niet.  Deze keer wil ik nu nog  het boek lezen. Eerst de film en dan het boek... dat gebeurt me niet vaak. Dus ik ben benieuwd...

Vergeet ik nog te melden dat ik het een mooie rol vond, die van  Saroo, van Dev Patel. Ik 'ken' hem inmiddels goed. Hij speelde ook in the Man Who Knew Infinity en in the Best Exotic Marigold Hotel.
De adoptiemoeder werd gespeeld door Nicole Kidman. Maar ik vond juist dat gedeelte van de film wat minder, al lag dat geloof ik niet aan Kidman.

woensdag 18 januari 2017

Gedichten die vrouwen aan het huilen maken

Op mijn boekenclub is het, naast praten over boeken en bespreken van het zogenaamde moetje (dat is het boek dat we allemaal lezen) en praten over kleinkinderen, kinderen en andere zaken, ook de bedoeling boeken aan elkaar door te geven.
Deze keer nam ik dit boek mee.
Het is een boek dat ik nooit zelf uitgekozen zou hebben in de bieb. Gewoon niet.
Omdat ik niet zo'n liefhebber van gedichten ben. Ja ik houd wel van gedichten, van bepaalde dichters. Ik noem Willem Wilmink, ik noem Annie M. G., ik noem... zo zijn er nog wel een paar. En regelmatig lees ik gedichten waarvan ik denk: Wow!!
Dat zijn altijd duidelijke gedichten. Er zitten geen 24 bedoelingen en 12 lagen in en achter.
Te vaak las ik een gedichtenbundel waar een hoop ophef over werd gemaakt, terwijl ik de gedichten eigenlijk niet snapte. Tja en dan haak ik af. Ik wil  graag lezen, maar ik moet het wel begrijpen en daar moet ook geen twijfel over zijn. Het motto van ons kluppie is ook niet voor niets dat 'niets moet en dat lezen leuk moet zijn'.

Terug naar dit boek.
Het zijn gedichten die bekende Nederlanders uitkozen en ze gaan over het leven, de liefde en de dood.
Welke bekende Nederlanders dan? Nou bijvoorbeeld Aaf Brandt Corstius, Ans Markus, Debby Petter, Hanneke Groenteman, Gerdi Verbeet, Sonja Barend en zo kan ik nog doorgaan, want het zijn 61 vrouwen.
Ik heb heel wat gedichten nu gelezen, nog niet allemaal, want allemaal achter elkaar lezen, lukt niet.
Er zitten oude bekenden bij, en hele mooie en hele mooie oude bekenden. Het leuke voor mij is dat ze vrijwel allemaal duidelijk zijn. Ik begrijp wat ik lees en raak soms inderdaad ontroerd.
Al lezend dacht ik: ik kies er een voor op mijn blog.
Maar dat is nog een moeilijke keuze. Kies ik 'Leo is ziek' van Han G. Hoekstra, of 'Begraaf mij aan de vloedlijn' van Sarah Maria de Moll. Kies ik het gedicht dat Hanneke Groenteman uitkoos (van Bette Westera, ik ben groot fan van Bette Westera) of kies ik Ben Ali Libi van Willem Wilmink en uitgekozen door Sonja Barend. Die hadden allemaal gekund.
Maar het werd een gedicht uitgekozen door Tjitske Jansen. Zij is dichter en auteur van theaterteksten.  En geschreven door Annie M. G. Schmidt.  
Drie keer raden aan wie ik denk bij dit gedicht. 
Zo mooi, hier is het:

Aan een klein meisje

Dit is het land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen, 
en altijd is er weer wat anders loos

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin. 
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in. 


dinsdag 17 januari 2017

Fittest

De gemeente Hoorn bood de inwoners van onze wijk, van 65 en ouder een fit-test aan. Voor vijf euro werd er een en ander onderzocht.
Ik twijfelde even, maar ik vond het initiatief heel goed, dus ik gaf me op en ging.
Op weg naar de sporthal met een leesbril, een agenda en  schone schoenen.
Die in de laatste vijf minuten nog snel even door mijn man werden gereinigd, want ze waren, anders dan ik dacht,  erg smerig. Zelf had ik geen tijd meer,  want ik moest natuurlijk nog iets makkelijks aan doen, haha.
Nog even dacht ik na over eventuele andere hulpmiddelen, maar die waren er niet. 
Er werd van alles onderzocht.
De bloeddruk werd gemeten en de glucose. De reactiesnelheid (de mijne was die van een 21-jarige, hoe is het mogelijk), de knijpkracht. De lenigheid van de schouder en de balans. Tot slot een wandeltest die ik heel goed aflegde, bovengemiddeld. Ha, is al dat gewandel toch niet voor niets.
Helaas werden ook lengte en gewicht  gemeten en de  bmi bepaald, maar daar wil ik het liever niet over hebben. (Trouwens doordat ik prednison gebruik, kan ik er niet veel aan veranderen).
Het was hartstikke goed georganiseerd.
En er deden heel veel wijkbewoners mee. 'He, hoe gaat het, hoe was je bloeddruk, ben je goedgekeurd?'
Fit-testen verbroederen blijkt!
Na afloop een broodje of een gevulde koek(!) en koffie of thee en fruit.
Tenslotte een adviesgesprek met een fysiotherapeut,  met suggesties over hoe beter of meer te bewegen.
Er waren tig vrijwilligers en er was ook een arts aanwezig voor als je echt in de problemen kwam of een vraag had.
Hoewel ik er eerst wat spottend over deed,  vind ik het echt heel goed dat de gemeente (sportopbouwwerk), dit organiseerde, samen met de sportverenigingen en de zorgverleners uit onze wijk. En ik ben blij dat ik er niet al te slecht van afkwam.

Ps.: Dat al dat wandelen dat ik doe, toch echt helpt, is nu al twee keer gebleken. Eén keer bij een fietsinspanningstest in het ziekenhuis en nu dus bij dat wandelgedeelte van de fittest.
Wandelen mensen, dat is het!

maandag 16 januari 2017

Een leeuw in het Rijks

En toch... sta je raar te kijken als je ineens een leeuw ziet in het Rijksmuseum, Amsterdam. Niet in een zaal of zo, maar gewoon in de hal.
Die hal in het Rijksmuseum is groot en mooi en je zou er best kunnen zitten om te kijken naar de mensen die er in en uit lopen.
Wij keken ook naar mensen, maar dan vanuit het restaurant, waar je, als je mazzel hebt aan de rand kunt zitten en uitkijken naar de hal en dus de mensen. En de eventueel aanwezige leeuwen.

Er waren meer wilde dieren te zien en dat had te maken met weer een andere tentoonstelling.
Wat zijn leeuwen toch mooi!!!. Mijn man en ik zijn allebei leeuw van sterrenbeeld. Ik heb voor de gelegenheid even onze horoscoop bekeken (in de Libelle), wat ik eigenlijk nooit doe. Dat is terecht, blijkt,  wat een onzin: we gaan een stimulerende, vernieuwende tijd tegemoet en het is prettig dat we niet tegengehouden worden door zaken uit het verleden. Tsjonge...
Maar ik heb wel echt wat met leeuwen.  Op mijn school hadden de groepen dierennamen. En mijn groep (met de oudste kinderen) heette De Leeuwen. Man, ik heb wat lessen gegeven over het gedrag en leefwijze van leeuwen.
(Deze leeuw was opgezet en uitgeleend door Naturalis vertelde een suppoost. Hij moet bijna weer terug! )

zondag 15 januari 2017

Jean Tinguely in het Stedelijk Museum

Mocht je nou naar het Stedelijk gaan (zie eergisteren) en die Jordan Wolfson (zie eergisteren) helemaal niks vinden, dan zijn er altijd nog andere dingen te zien en te doen. Dat is het mooie van zo'n groot museum.
Zo was daar ook nog de overzichtstentoonstelling van Jean Tinguely (1925-1991)
Zijn werk ken ik al heel lang, ik vind het leuk en apart. Ben er vroeger nog voor naar Rotterdam gereisd waar ook een overzichtstentoonstelling was. En weer jaren daarvoor was er een tentoonstelling in Amsterdam, daar was ik ook. Als kind. Maar ik herinner het me nog.
Je wordt er vrolijk van, hoewel niet van alles.

Deze foto heb ik gepikt van Flickr omdat mijn foto  (op hetzelfde punt gemaakt)  niet duidelijk was. Gemaakt door Joern S.


Van dit werk werd ik bijvoorbeeld niet vrolijk. Het is getiteld Mengele Totentanz.
Toen vlak bij het huis van Tinguely,  een boerderij bij een gigantische brand in vlammen opging, waarbij bijna alles verwoest werd,  associeerde hij de geur van verbrande dieren met de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Na de brand nam hij skeletten en ander materiaal mee. Ook onderdelen van een maïspersmachine van de familie Mengele.
Dat alles werd gebruikt in deze installatie. Een soort enge vleermuis, een altaarstuk.
Je kunt er naar kijken en je kunt ook  op die knop drukken daar vooraan op de grond en dan komt er van alles in beweging en kijk je ook nog naar een spel van licht en schaduw op de muur.
Het maakte indruk.
Voor de rest was het een vrolijke tentoonstelling vond ik. Het is echt spannend om op zo'n knop te drukken en te wachten op wat er komen gaat. Op wat er gaat bewegen...

En als dat dan gebeurt, is er een run op de zaal wáár het gebeurt. Je hoort dan het geluid en je moet wel rennen, anders is het al afgelopen.
Ook heel erg leuk voor kinderen. Ik stond al een hele tijd bij deze knop te wachten, want het gaat maar eens in de zoveel tijd bewegen. Maar dit meisje wilde zo graag drukken, dat ik haar maar liet gaan. Zo leuk om te zien.


Ja,  er was echt veel te zien. Ik vond het niet een herhaling van toen in Rotterdam. Dat altaarstuk was bijv. nog nooit op reis geweest. Sommige dingen misschien wel hoor, maar ik herinnerde het me in elk geval niet.


Ik vond het best wel een beetje raar (en naar) om te bedenken dat dit waarschijnlijk nu de laatste keer is geweest dat we Tinguely bezochten. Het zal wel weer een aantal jaren duren voor er weer een tentoonstelling komt.
Tuurlijk, het is een logische consequentie van ouder worden... maar toch!

zaterdag 14 januari 2017

Vrijdag de dertiende

Gisteren, op vrijdag de dertiende dus,  waren wij precies 37,5 jaar getrouwd. 


We hielden de feestelijkheden nogal beperkt en vierden het met deze petit-fours.
Later op de dag nog met een hele grote bos tulpen (eigenlijk vier bosjes), die we kochten langs de weg.
en dat was het.
Vrijdag de dertiende.
We trouwden op vrijdag de dertiende en hebben daar nooit nadeel van ondervonden. 
Misschien op de trouwdag zelf toen het een beetje regende. Daarvan zie je overigens niks op de foto's.
De kinderen van mijn klas stonden klaar met feestelijke bogen, versierd met crepe-papier. Daar moesten we onderdoor en dat lekte een klein beetje op mijn witte jurk. Feestelijke kleurtjes, dat wel!
Maar ook daar zie je niks van op de foto's.
Geen problemen dus, tot gisteren, toen raakte mijn man zijn sleutels kwijt. En fietste stad en land af om te zoeken.
Dus ik denk dat we nu dan,  na zevenendertig en een half jaar,  toch nog paraskevidekatriafobie gaan ontwikkelen.

Ps: De sleutels zijn weer terug, dus laat die fobie maar zitten.

vrijdag 13 januari 2017

Zondag Museumdag

Het is de laatste jaren steeds vaker zo dat wij op zondag een museum bezoeken en soms meer dan een.We gaan altijd vroeg, dan is het nog niet erg druk.
Tussen negen en tien komen we aan en als we dan (veel later) weggaan, zien we heel duidelijk hoe druk het dan is geworden en knikken we elkaar tevreden toe.
Trouwens, we zijn toch altijd vrij vroeg wakker, ik zeker en dan kan je net zo goed iets leuks of moois of interessants gaan bekijken.
Deze keer wilden we naar het Foam, maar eerst gingen we naar het Stedelijk Museum. We parkeren daar in de buurt, dat kan op zondagmorgen, bezoeken een museum en lopen vervolgens door een rustig Amsterdam verder.
Het Stedelijk is een museum voor moderne kunst. Hoewel er ook moderne dingen hangen die toch al oud zijn.
Het is een prettig museum vind ik. Je loopt er op je gemak rond, echt. We gaan er bijna gratis naar binnen en als het niks is zijn er altijd nog andere afdelingen of we lopen er gewoon weer uit. Zo heerlijk met die Museumjaarkaart.
Nu is daar een tentoonstelling van een jonge kunstenaar, genaamd Jordan Wolfson (New York, 1980).
Een grote solotentoonstelling in het Stedelijk, dan word je wel gezien natuurlijk.

Wat we zagen was deze installatie. Het is een computergestuurd beeld, gemaakt in 2016 en getiteld Colored Sculpture.
Toen wij binnenkwamen, was het stil en lag het beeld in deze houding. We keken en keken en toen ineens ging er muziek aan en geloof me, dat was niet zachtjes. Ik schrok me te pletter. Het beeld gaat, wordt geslingerd,  door de hele ruimte, soms vrolijk en soms (dacht ik ) wanhopig.  En pijnlijk ook. Het lijkt een aardig robotje met z'n sproeten en het lijkt ook of hij je aankijkt. Tot het uiteindelijk weer stil ligt. Maar zo vrolijk is toch het beeld dat je krijgt niet.


Het meisje dat hier de wacht moest houden, was voorbereid met haar oordoppen. Anders zou het echt niet te doen zijn geweest. Echt niet.

Ik weet nooit meteen wat ik er van moet vinden, maar een ding is zeker, boeiend vond ik het absoluut.
Het vervolg van de tentoonstelling vond ik minder. Videowerk en digitale schilderijen. In een zaal met witte, dikke vloerbedekking, waar je je schoenen uit moest en vervolgens op een tribune kon kijken.
Toch goed om te kijken. Uitingen van de wereld waarin wij nu leven. Mijn wereld.


Als je er meer van wilt zien, kun je het filmpje hieronder bekijken. Overigens was dit het eerste deel van de tentoonstelling. Nog te zien tot 29 januari. Daarna deel 2.
Zou je daar naar toe gaan Bertie, naar deel 2? Ja ik denk het wel. Om het te zien, niet zozeer voor het mooie. Zoals ik zei, omdat dit ook mijn wereld is.






donderdag 12 januari 2017

Vroedvrouw tegen wil en dank.

Het verhaal:  
Becky Myers is verpleegster, maar werkt gedurende de crisis, de depressie (in Amerika),  als vroedvrouw, omdat er niemand anders is. De echte vroedvrouw, daar op het platteland,  moet rust houden. Bovendien zorgt Becky voor Isaac Blum. Dat is een arts met wie ze lang heeft gewerkt, maar die nu helemaal niets meer kan, door een trauma.

Ik ben nog helemaal in de sfeer van Call the Midwife. En ik verwachtte dat dit net zo iets zou zijn.
Dat was het niet, maar het was toch wel aardig om te lezen.
Ik heb er lang over gedaan.
Omdat het boek geschreven is in hele korte hoofdstukjes, was dat geen probleem. Kon het rustig even wegleggen tot het volgende verhaal.
En intussen andere boeken lezen.

Vroedvrouw... Het woord alleen al. Vroed betekent wijs, bekwaam, geleerd.
En tsjonge wat heb je tijdens een bevalling een wijs en bekwaam iemand nodig.
Ik vind het een beetje jammer dat het woord is vervangen door verloskundige.
Dat verandert niets aan het feit dat het me een prachtig beroep lijkt. Meestal met een goede en blijde afloop, maar lang niet altijd natuurlijk.
Nog even terug naar het boek. Dat was dus wel aardig. Maar als je iets vroedvrouwerigs wil, kun je beter naar de serie kijken: Call the Midwife. Als je die nog niet gezien hebt.
Voor alle duidelijkheid: dit boek en die serie hebben helemaal niets met elkaar te maken. Behalve het onderwerp natuurlijk.

woensdag 11 januari 2017

Muziekboekje

Bij  Odin, Noor en Jet zie ik soms zulke leuke boekjes voor heel jonge kinderen.
Dit is er bijvoorbeeld eentje, die ik bij Noor en Jet zag:

Op het eerste gezicht lijkt het gewoon een dik, stevig kartonboekje. Maar op iedere bladzijde zit een knopje. En als je daar op drukt, klinkt er telkens een muziekje. Inderdaad een 'klassiek deuntje'.
Het zal je verbazen hoe snel een baby met zo'n dik vingertje, dat knopje weet te vinden.

Noor en Jet vinden het superleuk en onze driejarige Anna ook nog steeds.
Er zijn meer geluidenboekjes die ik bij de dames leerde kennen. Eentje met boerderij geluiden, eentje met stadsgeluiden, zoals een bellende tram. En steeds weer met zo'n knopje. En je verwacht misschien met baby's dat het snel stuk gaat, maar dat is niet het geval.
Kijk hoe Noor zit te luisteren. Noor is van de tweeling degene die wat meer observeert en eerst eens kijkt voor ze wat doet. Zo lief!


Toen onze kinderen klein waren had je dit soort boekjes geloof ik nog niet. Want anders had ik het wel geweten...
(Boeken zijn duur, kinderboeken ook. Maar soms moet je toch wel eens een cadeautje kopen. Dit deeltje kost 12, 95 en toen ik de prijs googelde zag ik dat er nog meer zijn.)






dinsdag 10 januari 2017

Kaatseballen

Kaatseballen. Tegen de muur. Met twee of met drie ballen en liedjes erbij zingend. Wat heb ik dat veel gedaan, vroeger. Eindeloos.
Je ziet het nooit meer. Gek eigenlijk, want het was leuk en ook wel spannend.
Deze ballen heb ik een keer voor 20 cent op een rommelmarkt gekocht. Omdat ik ze mooi vind en ook met het doel om het ooit aan Anna te leren.
Dat zal wel niet lukken trouwens.
Toen ik nog werkte en gym moest geven heb ik het ook wel geprobeerd in de gymzaal met de klassen die ik toen had. Daar had je muren genoeg en ballen zat.
De kinderen vonden het even leuk, maar als het dan niet meteen ging zoals hun knappe juf (haha)  het voordeed, vonden ze er niks meer aan. Dus ik zag ze later niet ballend op het schoolplein terug.
En deze ballen? Ik vind ze nog steeds mooi, maar er zitten een paar niet te verwaarlozen deuken in. Ze werken niet goed meer. Jammer, want ik kan het nog wel.
Karel 1 brak zijn been, staande op een been.  Karel twee sprong in de Middellandse Zee, sprongetje erbij maken enz.
En een spel dat heette Klokslag 12. Je moest eerst 12 keer gewoon ballen. Dan kwam klokslag 11, andersom tegen de muur. Klokslag 10 was in de lucht. Klokslag acht, acht keer ballen met een klap ertussen. Zo was er bij iedere klokslag iets wat je moest doen. Had je de hele ronde afgewerkt begon je opnieuw bij 11. Net zo lang tot je het helemaal foutloos had gedaan.
Ja, ja, oma vertelt!
Maar eigenlijk snap ik niet waarom zoiets niet meer aanslaat. Nee, dat snap ik echt niet.