Totaal aantal pageviews

donderdag 29 september 2016

London

Het was al een hele tijd geleden geboekt en geregeld: we zouden (eindelijk weer) naar London.
De stad blijft altijd trekken en we willen er ieder jaar minstens een keer zijn.
Ik denk dat ik wel in Engeland woonde hoor, in een vorig leven en dat ik dan ook heel vaak in London was.
Anders kan ik ook niet verklaren dat ik me daar zo thuis voel op de een of andere manier.
Dat gevoel is er altijd meteen zodra ik uit de trein stap, de geluiden hoor en de taal. Zodra ik de geur ruik, de borden zie, de reclames en wat later de tube, de huizen ...
Tja, wat doe je er aan? Gelukkig niks, helemaal niks.

Maar nu was het spannend of het door zou kunnen gaan. Er waren gezondheidsperikelen. Eerst kon ik nauwelijks lopen en ja dan kan ik natuurlijk bij goed weer op Russel Square gaan zitten of ergens uitgebreid thee drinken met een scone, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling van zo'n reisje.
Behalve de spierreuma gooide ook een abnormale bloeddruk bijna roet in het eten. Maar dankzij het wondermiddel en een extra pilletje, was dat heel redelijk opgelost.
Donderdagavond wist ik nog niet of ik het zou redden, maar vrijdagmorgen ging het allemaal wel, dus we gingen.
En... het was heerlijk. As always.
Andere jaren stonden we meestal al om een uur of half negen na het ontbijt buiten en sjouwden de hele dag door, tot 's avonds laat.
We doorkruisten de stad en liepen en liepen. Dat deden we nu weer, maar in een beduidend rustiger tempo, niet zo vroeg beginnen en niet zo laat stoppen. Vaker een tijdje zitten. Best lastig in mijn geval, maar het lukte.


Maar er hing wel een zwart wolkje boven mijn hoofd en dat van Frits,  want er moesten nog meer onderzoeken worden gedaan. Meer bloedonderzoek, maar vooral een leveronderzoek. Meteen bij thuiskomst zou dat moeten gebeuren.
Het was niet dat we er de hele dag aan liepen te denken, maar wel met enige regelmaat. Kortom het was anders dan anders.
Normaal gesproken wil ik zelf wel in zo'n paal in de underground gaan hangen, maar de vreugde die dit meisje wél uitstraalde, was bij mij iets minder. Tja en dan kun je jezelf toespreken of je laten toespreken, maar dat helpt niet altijd.

Enfin, gistermorgen waren de nieuwe onderzoeken en gisteravond belde mijn huisarts zelf op om me enigszins gerust te stellen. Wat ik echt superlief van hem vond.

En nu... ha, we moeten maar snel weer boeken!

woensdag 28 september 2016

Gekke kaart

Laatst vroeg iemand me wat de gekste kaart is die ik gekregen heb met Postcrossing. 
Laat ik eerst maar eens zeggen dat ik altijd blij ben met een kaart die ik krijg. 
Nog steeds, na negen jaar postcrossen. (Daar kreeg ik laatst een melding over, dat Postcrossing en ik al negen jaar vrienden zijn, haha). 
Maar ik ben dus blij met iedere kaart, zelfs als het een lelijke multi-view kaart is. Van zo'n kaart bewaar ik nu nog alleen de postzegel. 
Maar de gedachte dat iemand de tijd heeft genomen om voor mij een kaart uit te zoeken, te beschrijven en te versturen, vind ik nog steeds heel erg leuk. 
En deze hierboven vond ik wel een gekke kaart. In ieder geval was het de eerste die me te binnen schoot, hij is dan ook tamelijk recent.
Gestuurd door iemand uit India, die nu in de Philippijnen woont. 
Op de kaart zie je drie padres. Die heb ik maar even gegoogeld, want er staat wel een tekst achterop, maar mijn Pilipino is niet zo best.
Het blijkt om drie priesters te gaan die verdacht werden van deelname aan een opstand en daarvoor werden geëxcecuteerd. Dus werden zij held en martelaar en markeerden het begin van de onafhankelijkheidsbeweging.
Nou als ik dat nu niet had opgezocht, had ik het gewoon een rare kaart gevonden, want waarom zou iemand denken dat ik dit leuk zou vinden.
Maar nu denk ik dat het misschien hartstikke belangrijk is daar en dus is het helemaal niet zo'n gekke kaart.

Ik geloof dat Filipijnen de juiste schrijfwijze is, voor Nederland. Maar doordat ik al vaker een kaart uit dat land kreeg, vind ik dat zo gek staan dat ik het lekker zo laat. Ja,  hee, dit is mijn blog!

dinsdag 27 september 2016

Gelukspost van Debora

En weer kwam er gelukspost, deze  keer van Debora.
Zomaar onverwacht. Een heel stapeltje kaarten zat er in het pakje. En ze zijn zo leuk.
Als ik er een klein schilderijhaakje achter plak, is het een wandversiering.
Debora weet precies (door mijn blog te lezen) wat ik leuk vind.
De kleine kandelaartjes bijv. , die vormen inmiddels een hele verzameling.
Ik zag op Instagram dat Debora Esther met eenzelfde pakketje had verwend. Esther verzamelt ook deze kandelaartjes en zij kreeg de blauwe versie, omdat ze gek is op blauw.
Alleen door te lezen weet Debora dat, want wij kennen elkaar helemaal niet in het echt. Debora heeft geen blog, dus ik weet jammer genoeg niet heel veel van haar.
Er zaten nog meer kaartjes in het pakje en een pakje kleine kaartjes met bijpassende envelopjes.


Debora, je bent echt een schat, dat je dit nou weer hebt gestuurd. Dankjewel!

maandag 26 september 2016

Straatveger

Ooit heb ik een hele tijd foto's gemaakt van mensen in hun uniform en/of hun werkkleding. 
Dat werd toen een hele serie, maar ik denk dat het nog op mijn vorige blog was en die foto's kan ik niet meer vinden. Vandaag de dag ben ik een stuk georganiseerder, echt.
Dus ik dacht: ik doe het gewoon nog een keer.  Het zou nog wel eens een lange serie kunnen worden. En ik heb zo weer iets om naar te zoeken. 
Deze meneer mopperde nogal toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken en het was ook niet helemaal verstaanbaar. Maar het kwam er op neer dat ik m'n gang kon gaan als ik hem maar niet verder lastig zou vallen. Dat is wat ik dacht. En dat deed ik niet, hem lastig vallen, dat snap je


Voor mij markeert en symboliseert deze foto tevens het begin van de herfst. 
Laten we hopen op een schitterende!


zondag 25 september 2016

Brieven

Op Facebook lees ik een reclame voor een boek:

Drie dagen nadat zijn vader overleed kreeg de Hongaarse filmregisseur en auteur Péter Gárdos (1948) in 1998 een stapel brieven van zijn moeder. Ze waren al 52 jaar niet meer gelezen en bevatten het ontmoetingsverhaal van zijn ouders. Gárdos vond de brieven zo bijzonder dat hij ze als basis gebruikte voor zijn roman Ochtendkoorts. 

 Dat ziet er uit als een boek dat ik zeker wil lezen. Eens even verder snuffelen dus en kijken of onze bieb het al heeft. 

Maar dat is niet de enige gedachte die ik heb. 
Ik ben terug in een voor mij moeilijke periode. Dat was de periode dat mijn vader ernstig ziek was en mijn moeder behoorlijk dementerend met een gebroken heup in het ziekenhuis lag. Vandaar uit werd ze uiteindelijk opgenomen in een verpleeghuis. 
Mijn vader werd niet beter en mijn moeder, wisten we, zou het verpleeghuis niet meer verlaten. 
Dus het huis van mijn ouders moest worden leeggeruimd. 
Een moeilijke opdracht was dat. Ik heb geen broers of zussen, gelukkig wel een lieve, zeer betrokken man. We moesten het samen doen en we hebben er wel een half jaar over gedaan. Achteraf toch ook wel wat verkeerde beslissingen genomen, wat betreft bewaren en/of weggeven/weggooien.

Over een ding heb ik toen maar heel kort nagedacht. Dat was een stapeltje brieven, samengebonden met een lintje. Brieven van mijn vader aan mijn moeder en van mijn moeder aan mijn vader. 
Ik wist dat die brieven er waren. 
Mijn moeder had altijd gezegd dat ik die brieven weg moest doen als zij er niet meer was, dat ze niet zou willen dat iemand ze las. 
Brieven uit de tijd voor ze getrouwd waren
Het was een prachtig stapeltje. Mooie, karakteristieke handschriften hadden ze.
Ik heb echt op het punt gestaan om ze toch te lezen. Of om er dan in ieder geval eentje te lezen. Ik zie mezelf nog zitten in hun kamer. Op de grond, met dat stapeltje in mijn handen.

Ik heb het niet gedaan. Op de dag van mijn vaders crematie hebben we de brieven verbrand. In een vuurkorf in de tuin. 
Dat voelde goed, ik had gedaan wat mijn moeder wilde. 

Inmiddels is het ruim vijftien jaar geleden. 
Maar tot op de dag van vandaag heb ik er toch ook (een klein beetje) spijt van. Want oh, wat had ik graag willen weten hoe ze toen waren, jong nog en verliefd.

zaterdag 24 september 2016

Fruit

Een tijdlang kochten we op de markt op zaterdag een grote zak fruit, voor een week. De zak was doorzichtig, dus je kon goed zien wat er in zat.  Allerlei verschillende dingen. En iedere week anders. Van gewoon sinaasappels, appels, peren, bessen tot dit geval hier. Mooi ziet-ie er uit hè. Smaakte ook best goed. We kenden dit fruit niet en moesten er even aan wennen.
Het heet Pitahaya en wordt ook wel Drakenvrucht genoemd.

(Mijn fantasie begint meteen te werken bij zo'n woord als drakenvrucht. Ik zie een kinderpartijtje voor me, voor jongetjes van vijf of zo, iets met draken, een schat,  sint Joris en deze drakenvrucht.  Maar dit terzijde natuurlijk, ik hoef al heel lang geen kinderpartijtje meer te organiseren).

Ik had geen idee hoe je het moest eten, schillen, schoonmaken. Maar gelukkig, zoals gewoonlijk bood het internet weer uitkomst.

De pitahaya wordt vaak doorgesneden en uitgelepeld, maar je kan hem ook in plakken snijden en zo eten. Een andere manier is om van de boven- en onderkant het topje van de pitahaya tot aan het vruchtvlees af te snijden, daarna met een mes van boven naar beneden een snee te maken tot aan het vruchtvlees in de schil. Dan kan je met de hand de schil van het vruchtvlees aftrekken. Zo kan je het vruchtvlees in mooie ronde plakjes snijden. 
De smaak ligt tussen meloen en kiwi in.

Lekker!

vrijdag 23 september 2016

Het verhaal van Edith

Een klein boekje lag me aan te kijken op een rommelmarkt.
Prijs: 20 hele eurocenten.
Ik vond het zo zielig dat het daar lag, dat ik het wel moest kopen.
Normaal ben ik erg geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog, maar nu eigenlijk even niet, vanwege de actuele situatie in de wereld.
Toch kon ik het boekje niet laten liggen. Nou, boekje...Pocketformaat, maar wel 330 bladzijden.

Ik las het achter elkaar uit.

Het is het verhaal van het Joodse meisje Edith van Hessen.(1925) Zij begint in 1938 een dagboek. Ze is dan ook echt nog een meisje, geliefd en gewaardeerd in haar well-to-do, prettig gezin. Twee ouders, twee broers, heel veel familie, vrienden en vriendinnen. Daarover gaat het in het begin.
Een tijdsbeeld, toch.
Maar vanaf 1940 veranderen er natuurlijk heel wat zaken. De familie had kunnen vluchten naar Amerika. Ze deden dat echter niet vanwege de grootmoeder die bij hen woont. Alleen de oudste zoon, Guus vertrekt en ze missen hem verschrikkelijk.
Edith zelf kan onderduiken in Brabant. Haar andere broer Jules verdwijnt ook. Haar vader sterft aan kanker. En na de bevrijding ontdekt Edith dat alleen haar broer in Amerika (die als soldaat in Europa was) het heeft overleefd. Moeder en Omi zijn vermoord in Sobibor en Jules in Auschwitz.
Daar eindigt het boek.
Wat ik nog het meest bijzonder vind, is dat het allemaal zo geleidelijk ging. Langzaam. Eerst leefde iedereen nog vrolijk verder. De beperkende maatregelen werden geaccepteerd, maar het leven ging door. En dan weer iets en weer iets, tot de onderduik.

Natuurlijk ben ik weer gaan googelen. Ik wilde weten hoe het verder is gegaan.
Edith studeerde psychologie en trouwde met Loet Velmans. Hij was eveneens Joods. Zijn leven is ook ongelooflijk. Hij vluchtte met zijn ouders op 14 mei 1940 naar Engeland en ging vervolgens naar Nederlands Indië. Hij kwam in het KNIL, werd krijgsgevangen en kwam in een kamp, moest werken aan de Birmaspoorweg. Na de capitulatie van Japan ging hij terug naar Nederland.
Deze twee (die elkaar van school kenden) trouwden en hadden een gelukkig leven. Ze zijn volgens eigen zeggen niet in het verleden blijven wonen.
Het bestaan is een feest.
Zij: 'Waarom zou de oorlog ons leven verwoest hebben? Waarom? Ik wilde leven toen de oorlog eindelijk voorbij was. We hebben nooit in ons verleden gewoond, nooit. Bewust niet. Vanaf het begin al niet.
'Hij: 'Ik had het overleefd, ik was eruit. Heerlijk, fantastisch. Ik had een enorme  levenslust.

donderdag 22 september 2016

Zonsondergang

September is de maand van de mooiste zonsondergangen, las ik ergens. Ik geloof het meteen, want hoewel die zon best al vroeg ondergaat, heb ik er een paar gezien, waar ik helemaal stil van werd.
Van deze  (in Zeeland) ook.
Die was een echt spectaculair:




woensdag 21 september 2016

Lavendel

Heel wat foto's van prachtige lavendelvelden heb ik op verschillende blogs gezien. Zelf zag ik ze niet, wij waren in Nederland en daar zie je die grote velden niet.
Ik hield eigenlijk nooit zo zeer van de geur van lavendel. Mijn moeder juist wel en als zij lavendelzeep gebruikte of een luchtje op een zakdoekje spoot, vond ik dat eigenlijk niet zo lekker.
Maar de laatste jaren hebben we wat lavendel in de tuin, in potten. Buiten vind ik het wél lekker ruiken.

En nu is er geoogst. Kijk, ik maakte er kleine geurbolletjes mee.
Ze zien er leuk uit. Al zeg ik het zelf.
Met dank natuurlijk aan Lidwien die haar lapjes hier vast nog wel herkent.
Gek, nu vind ik het ineens lekker.
Afgelopen nacht lag er zo'n buideltje onder mijn kussen en telkens als ik wakker werd rook ik het en had geen enkele  neiging de hele boel in de vuilnisbak te gooien.
Wel moest ik steeds even aan mijn moeder denken. Dat doen geuren met een mens.
De stofzuiger ruikt trouwens ook lekker, ik had nogal wat op de grond laten vallen en dat moest ik opzuigen.
Verder zal ik een paar bolletjes in de kast leggen. Schijnt goed te zijn tegen motten. Niet dat ik motten heb, maar toch...
Ik bedenk nu ineens dat het misschien leuker en passender was geweest als ik blauwig/paars/groene stofjes had gebruikt. Nou als het bevalt doe ik dat volgend jaar!

Ps.: Er zijn woorden die ik echt heel erg mooi vind. Lavendel is zo'n woord. Spreek het maar eens hardop uit: lavendel. Dat klinkt zo mooi. Ik zou wel een boek willen schrijven met de titel: Juffrouw Lavendel.


dinsdag 20 september 2016

Postcrossingverrasssing

Iedere keer als ik denk maar eens te gaan stoppen met Postcrossing, komt er net weer iets leuks en kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om echt te stoppen.
Deze keer kwamen er twee kaarten, van Hana uit Tsjechie. Een van mijn voorkeuren voor wat betreft de kaarten is: parasols. Of paraplu's. Allebei leuk vind ik. Je zou mijn collectie eens moeten zien.
Misschien zet ik alle paraplu/parasolkaarten nog wel eens op Pinterest. Maar het zijn er inmiddels zoveel dat het ook veel werk is. En tijd is kostbaar, toch?
De kaarten van Hana:


Hugo Charlemont, (1850-1939). En voiture, 1900

Max Svabinsky, 1904
Ja en dan zit ik natuurlijk weer een tijdje te googelen op beide schilders. Waar ik nog nooit van had gehoord en naar alle waarschijnlijkheid ook nooit meer van zál horen.
Dat vind ik nou juist erg leuk.
Maar de koek was nog niet op, want Hana stuurde mij ongevraagd ook nog twee ATC's. En dat is natuurlijk helemaal leuk en bovendien erg lief.
Zomaar twee Tsjechische ATC's toevoegen aan mijn verzameling.
Natuurlijk heb ik de kaarten meteen geregistreerd bij Postcrossing, zodat Hana weer nieuwe kaarten zal ontvangen. En natuurlijk heb ik haar al bedankt, ook via Postcrossing.
Maar dit was zo leuk, dat ik nu eens eventjes een mooie kaart voor Hana ga uitzoeken en ik zal ook een paar mooie ATC's voor haar maken.
En zo blijft een mens lekker bezig. Dat is belangrijk, vind ik.