Marit Törnqvist

 

Het werk van Marit Törnqvist ken ik al heel lang. Zo lang als ik kinderboeken (voor)lees. 

Ik denk dat bijna iedereen haar als illustrator wel kent,  van een boek van Hans en Monique Hagen: Jij bent de liefste. 

En nu was er een tentoonstelling van een deel van haar werk. 

Dit hele kleine schilderijtje vond ik zo mooi. 

Iemand die iemand anders een brug op duwt. Het leek me Amsterdam, maar het gaat om dat duwtje. 

Ik stond er een poos naar te kijken en toen zag ik een tekst die erbij hoort. 

Daarin vertelt Törnqvist dat haar Nederlandse moeder haar oorlogsherinneringen opschreef, dat ze die herinneringen las en er een klein tekeningetje bij maakte. Ze tekende haar opa die haar moeder met zijn hand de brug op duwt.

Haar moeder vroeg, toen ze het tekeningetje zag, hoe ze wist dat haar opa dat altijd deed op die manier. 

Nou, ze had er geen idee van, maar haar moeder duwde haar altijd op die manier met haar hand als ze heuvelop fietsten.

Ze had haar moeders duwende hand getekend,  die ook van haar opa bleek te zijn. 

Nog zo'n mooie tekening, mét een verhaal. 

Törnqvist kwam,  doordat ze in haar jeugd in Zweden woonde, al jong in aanraking met Astrid Lindgren. Haar moeder vertaalde de boeken van Lindgren in het Nederlands. Later illustreerde Marit boeken van Lindgren. 

Voor een van die boeken moest ze Stockholm tekenen, maar vanwege het verhaal in het boek moest dat van bovenaf gezien zijn. 

Maar ja, Törnqvist had Stockholm nog nooit uit de lucht gezien, Google Earth bestond nog niet en vliegen kon ze ook niet. 

Ze legde het probleem voor aan Lindgren. Die belde ter plekke de uitgever en vroeg of ze als cadeau voor haar 85ste verjaarag samen in een luchtballon mochten vliegen. En zo geschiedde. 

Er was veel te zien op de tentoonstelling. Wat ik ook heel erg leuk vond, dat waren de tekeningen die mislukt waren. 

Ha mislukt... ik zou er wat voor geven als ik zulke mislukkelingen zou kunnen maken. 

Ook niet alles kwam in een boek. Voor een bepaald boek maakte ze 176 tekeningen, maar 124 daarvan bereikten nooit een boek. 

De tekening hierboven maakte ze omdat ze op een dag zo'n zin had om olifanten te tekenen. 

Dan sta ik al weer een beetje te lachen want dat dat heb ik nou eigenlijk nooit. 

Ze had de olifanten bedoeld om een meisje uit een boek de weg te wijzen, maar dat sloeg nergens op want ze wezen allemaal dezelfde kant op en zo was er geen plaats voor de meneer en zijn olifanten. 

Nou, er was dus veel te zien en te bewonderen. En ik ben me te buiten gegaan aan een nieuw boek. Törnqvist is niet alleen illustrator namelijk. Ze schrijft zelf ook. En een van die boeken, bekroond met een Zilveren Griffel in 2023, kocht ik. Ik kom er later nog op terug. 

De tentoonstelling was in Museum Kranenburgh in Bergen (NH). Er waren daar nog twee andere tentoonstellingen en die waren niet mijn smaak, dus ik keek heel even en ging lekker nog even terug naar Törnqvist.