We waren met een groepje van Comité 40-45 in het oorlogsmusem in Medemblik.
En daar was iemand die ons zou begeleiden. Ze stelde zich voor en zei wijzend in de richting van de deur: onze directeur komt er straks ook nog even bij.
Ik keek en zag twee mannen staan, een middelbare zal ik maar zeggen en een jongen. Ik nam meteen aan dat de directeur die middelbare zou zijn.
Nou, de directeur kwam er inderdaad bij en je raadt het al: het was die jonge man.
Hij begon te vertellen en hield nooit meer op. Wat een enthousiasteling. Echt ontzettend leuk. We waren met negen mensen en we hingen alle negen aan zijn lippen.
Hij vertelde en vertelde en toen hij na een hele poos opstond om met ons rond te gaan in zijn museum, wilde ik toch echt weten hoe oud hij was en... ik durfde het te vragen. Hij lachte: ik ben dertig.
Daar kan ik zo van genieten. Van die leuke jonge mensen, actievelingen. En hij was de tweede al die week. Eerst Saskia met haar boek en nu deze Lars Rustenburg.
Er is heel veel te zien. Het museum bestaat eigenlijk uit twee delen. Een militair deel en een burgerlijk gedeelte. Er zijn arrangementen. Rondleidingen, rondritten in W.O.II Legertrucks. Je kunt er lunchen, er worden lezingen gehouden het is groot en de moeite waard. Bovendien ook zeer geschikt voor kinderen vond ik. Met veel verschillende activiteiten.
Ik was er al eens eerder. Maar deze keer lunchten we er en eindigden met koffie met oorlogstaart
.jpg)
Maar zo langzamerhand ga ik daar toch voorzichtig een beetje anders over denken.
Toen ik zelf een kind was, was een bezoek aan het Anne Frankhuis een indrukwekkende gebeurtenis. Toen ik juf was en ieder jaar met mijn klas naar het huis ging, moest ik toch wel erg mijn best doen om de kinderen niet echt teleurgesteld naar huis te laten gaan. Ook al had ik het nog zo goed voorbereid met ze.
De tijden zijn veranderd en de kinderen in principe niet, maar toch ook weer wel. Door de tijd. Daar op inspelen en dat doet dit museum, is denk ik hard nodig.
11 opmerkingen:
Lijkt me ook nog steeds nodig inderdaad.
"dat nooit meer"zei men. Hopen dat het echt zo is. Zulke musea kunnen er aan bijdragen
En het leuke is dat er kinderen als vrijwilligers rondlopen. Een zoon van een maatje van mij draagt zelfs zijn vrijwiligers-museum t-shirt thuis. Over trots gesproken.
We leven nu duidelijk in een andere tijd, ik denk dat we ons dat niet genoeg realiseren. Vrijwel niemand weet meer hoe gezinnen toen leefden van wat er was, vrijwel niets dus.
Als het helpt om het voor kinderen van nu begrijpelijker en interessanter te maken, waarom niet. Leuk zo'n jonge directeur.
Wat een bijzonder verhaal over de oorsprong van dit museum en de huidige directeur. Als we nog eens in de buurt zijn dan zal ik dit zeker bezoeken.
" op dat we nooit vergeten "
Ha Bertiebo,
lijkt me een goed museum.
En wat een leuke jonge directeur...
Goed van stof ook nog. Ik hou daar ook van.
Jonge mensen met enthousiasme...
Groetjes!
Ik zal het tippen bij mijn vriend en mijn jongste zoon, die zullen daar zeker naartoe willen.
Spreekt me aan, zo’n enthousiaste jongeman. Bij Binnenstebuiten komt er regelmatig een jong iemand vertellen over en loopt er met ons rond in zijn stad. Ook zo geweldig dat de jeugd dit ook oppikt, al moet ik wel zeggen dat het voor ons tegenwoordig al gauw jeugd is !
In Gouda zijn wij met al onze kleinkinderen ook ooit naar zo’n soort museum geweest en konden ze ook meerijden op een legerauto en vliegtuigen bekijken. Militair Museum, evenals “jouw” museum, ook een aanrader om met kinderen heen te gaan
Belangrijk museum! Wij moeten daar ook binnenkort eens heen.
Een reactie posten