Don't dream your life...

Nou, met deze uitspraak kunnen we de dag wel weer door toch? Fijne zondag!

(Gisteren gezien in Dordrecht)

Een snel-klaar recept

Ha,  een recept. Of eigenlijk is dit meer een verzameling ingrediënten. Het is -vinden wij- erg lekker, gezond en bovendien in een kwartiertje klaar. En dat is soms een voordeel!

Wat er in zit:
400 gram prei, klein gesneden
2 teentjes knoflook
scheutje kookroom
garnalen
twee handjes penne rigate
(eventueel wat Parmezaan)

Wat je moet doen:
Je wokt de prei in twee eetlepels olijfolie en je perst de knoflook er door. Daarbij een klein scheutje kookroom of een lepel creme fraiche.  Ondertussen kook je de penne in 12 minuten. Je giet het af en roert het door de prei. Dan doe je de garnalen erdoor, want die moeten nog even opwarmen. Wij doen er dan ook nog wat Parmezaanse kaas over, maar dat hoeft eigenlijk niet eens.

Dat is het. Super simpel en op dit moment  ons favoriete gerecht!

Kringloop

Wat ik nou het leukst vind aan dit boek weet ik eigenlijk niet. De illustratie van Hans Borrebach? De typpische schrijfstijl van Freddy Hagers, het superbrave verhaal (jaren vijftig), het feit dat ik weer een boek uit de Zonnebloemserie op de kop kon tikken? Hoe dan ook, ik werd er wel blij van in de kringloop. Dat was deze keer in Zaandam: 't Goed. Ik kocht ook nog een rood schaaltje van emaille, wit aan de binnenkant. Daar ga ik, voor ik het laat zien,  eerst wat fleurigs inzetten. Kringloopgeluk...

Reisje

Hmmm, kweenie, ik zou toch wel even aarzelen...

(foto gemaakt in Berlijn)

Anna Karenina

De Russische Bibliotheek was nooit aan mij besteed. Ik heb het echt wel geprobeerd hoor, want als de halve wereld dol is op bijv. Tolstoj, dan is dat natuurlijk niet toevallig. Maar het lukte me niet, het kon me niet boeien, was te langdradig, enfin niet dus. Nu dacht ik dat ik het misschien goed kon maken door de film te zien en dat ik dan daarna het boek toch zou waarderen.
Gaat niet gebeuren, want ik vond de film ook niks. Dat is niet helemaal waar. Ik vond de film eveneens langdradig, maar het was wel prachtig gefilmd. Een deel van de film speelt zich af op een toneelpodium en in de coulissen. Je ziet toneelknechten decors bouwen. Je ziet een paardenrace op de planken bijv. Heel bijzonder gefilmd. Misschien met de gedachte erachter dat de wereld een groot toneel is?

Mooie beelden, prachtige kleren,  dus dat was wel een beetje leuk. Maar verder: nee! Ik heb af en toe geslapen...

Lapjes

Op het haakavondje had Lidwien een grote zak lapjes voor me klaar gezet waar ik heel blij mee was. En toch liet ik hem staan, gewoon niet meer aan gedacht. Vandaag heb ik de zak alsnog gehaald en ja dat is iets wat ik superleuk vind. Zo'n zak vol, uitstorten op de grond en dan maar grabbelen en kijken wat er allemaal in zit. Geen idee wat ik er mee ga doen, maar dat komt nog wel. Lidwien zelf is een superlappendeken aan het maken, zo mooi. Misschien dat ik zoiets kan proberen. Ja en een vrolijk stofje gebruiken voor de stoel die ik ooit van school mee nam en waarvan de bekleding behalve saai ook helemaal versleten is, dat is ook een optie.

Die stoel was al oud toen ik tig jaar geleden aantrad. Maar hij zat zo lekker. Toch was er op een bepaald moment niets aan te doen: we moesten allemaal een nieuwe bureaustoel. Arbowet of zo. In de nieuwe stoel, die kon rijden en die hoger of lager ingesteld kon worden, heb ik nooit echt lekker gezeten. De kinderen hebben er wel lol mee gehad door hem stiekem te verstellen en dan hopen dat ik na een pauze flink naar beneden zou zakken. Wat ook gebeurde natuurlijk.
En nu gebruik ik het oudje  in mijn ahum 'werk'kamer.Hij zit nog steeds uitstekend en  ik vind dat stofje echt zeer geschikt...

100%

Eindelijk! Eindelijk zit ik bij Beter Spellen op 100%. Het heeft een tijd geduurd, dat wel.  Soms waren het zaken die ik echt niet wist die me de das om deden. Soms waren slordigheid en een slaperig hoofd de oorzaak van de fout(en).  Ik ben blij. Kinderachtig natuurlijk, maar ja... Het zit inmiddels zo in m'n systeem dat ik gewoon door blijf gaan.
Nu nog 100 % zien te halen bij Beter Engels en bij Beter Rekenen. Kan nog wel even duren, ben ik bang...

Weet je nog...?

's Morgens is het moeilijk. Altijd als ik beneden kwam, kwam Mac me op het kleed begroeten. Als de jonge hond die hij in zijn hoofd waarschijnlijk nog altijd was. Altijd blij. Even een kroel en dan over tot de orde van de dag.
Vandaag hebben we wat afleiding gezocht,  maar het maakt niet uit wat we doen of waar we zijn, we praten de hele tijd over Mac. Dat hij als puppy schrok van zijn spiegelbeeld in het deurtje van de oven, dat we hadden bedacht dat hij nooit op de bank mocht liggen, maar dat hij als pup er op sprong toen hij een keer ziek was (en dat was een hoge sprong voor zo'n uk) en dat we ons vervolgens maar hebben aangepast en lakens op de bank hebben gelegd. Dat hij altijd zo genoot op het strand en de afstand die wij liepen moeiteloos twee keer haalde: stuk vooruit en weer terug. Dat hij meeging met de baas als die in de Ardennen een groep begeleidde, dat hij daar bij de baas op de kamer sliep. Dat hij meeging als we een jarig kind in bed gingen toezingen, maar verder nooit boven kwam en ook geen pogingen deed om daar te komen. Dat hij, dat hij... en weet je nog?
Aan het eind van de week zullen we zijn as op het strand uitstrooien.

Verdriet

'Het is raar', zei Frits daarnet, 'Het is raar dat je zo maar beslist over het leven van een dier. Raar en naar'.
Een paar minuten later opende ik mijn mail en vond een tekst die mijn lieve collega Mien me opstuurde. Zij is de allergrootste hondenliefhebber die ik ken.
Deze tekst:

Als ik straks oud ben, ziek en zwak en pijn verjaagt de slaap
Als onrust neemt van mij bezit, doe dan wat onvermijdelijk is
en laat me gaan... de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel... tot het beter past bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan, je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast
Vandaag voor  het laatst groet ik je met mijn hondenstaart...
Wat jij liet doen, deed je voor mij:
Je hebt me nog meer pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit? Nee... huil nu niet.
Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
Jij bent mijn baas en ik jouw hond

Onze lieve Mac...

 1 december 1997 - 1 februari 2013
Ian Mac van den Princen van Oraengien. Onze Mac...

Vanmorgen moesten we onze lieve Mac in laten slapen. Hij was erg ziek, het ging niet meer.

Deze week precies vijftien jaar geleden kwam hij, 8 weken oud,  in ons gezin. Wij hebben hem niet gekozen, Mac koos ons. Hij kroop als enige uit het nest langs de arm van onze dochter omhoog en sabbelde aan haar oor. Dus toen werd hij het.

Vijfiten jaar, zoveel herinneringen. De allerliefste en leukste hond van de wereld. Wat zullen we hem missen!