Opbouw

Alweer een hele tijd geleden blogde ik over de sloop van een flink aantal flats in mijn buurt.
Hier: klik
Het was er niet prettig, niet mooi, er moest eerst gesloopt worden voor er weer kon worden opgebouwd.
Ik vergeleek de situatie toen een beetje met die van mijn man, die aan kanker werd geopereerd en daarna weer kon gaan opbouwen: eerst slopen, dan bouwen.
Gelukkig ging zijn opbouw toen heel wat sneller dan die van de huizen, want er gebeurde daar vorig jaar bijna niks. Van wat ik kon zien dan hè
Maar nu, nu gebeurt er heel veel tegelijk.

En het is zoals altijd prachtig om te zien. Zoveel bezigheden en mensen. Er moet toch ergens iemand zijn die het overzicht houdt, die weet wat er precies moet gebeuren en wanneer enzo. Of een groepje misschien. Zoiets zou echt helemaal niks voor mij zijn.

Mijn man ondertussen, is weer geopereerd. Niet aan kanker, aan een liesbreuk en dat leek ons wat minder ernstig.
Daardoor hadden we verwacht dat de opbouw wel snel zou gaan. Niets is minder waar. Het hele gebeuren heeft wel negen weken geduurd. Maar nu ...
Vorige week kon hij voor het eerst weer een beetje hardlopen en dat verbetert per dag.
Opbouw..
De nieuwe huizen zijn duurzaam ontworpen. Die moeten toch minsten zeventig jaar kunnen worden.

Taart gemaakt door dochter en kleindochters

Mijn man werd vorige  week zeventig. Hoe mooi is dat!

Van binnen is alles stuk

Hoe het komt komt het, maar ik kies toch wel heel vaak voor een boek over de oorlog en dan bedoel ik de tweede wereldoorlog.
Nu had ik bijvoorbeeld dit boek van de bieb, geschreven door Simon Hammelburg.
Op de achterkant las ik waarom hij het schreef. En dat is misschien wel  dezelfde reden waarom ik vaak zo'n boek wil lezen.
De oorlog eindigt namelijk niet als de laatste persoon die het heeft meegemaakt gestorven is. Nee, de tweede wereldoorlog heeft ook de generaties die na de oorlog zijn geboren, getekend. En dat geldt niet alleen voor mensen met een Joodse achtergrond. Het geldt voor de tweede generatie,  voor de derde generatie, tot en met vandaag. 
Enfin, dit is een roman. Ik vind het een roman vol humor en verdriet en vol wijsheid.

De ik-figuur in het boek verliest zijn vrouw Daisy door een auto-ongeluk. Hij is opgevoed door bijzondere ouders, een zeer getraumatiseerde moeder en een aparte vader. Zwijgend en eigenwijs.
Als kind is hij eigenlijk alleen gelukkig in een groep vrienden met dezelfde achtergrond. 'Partners in crime' zijn ze.
Als zijn grote liefde Daisy er ineens niet meer is,  kan hij niet alleen thuis blijven. Hij gaat op reis langs die jeugdvrienden. Ook zij zijn allen beschadigd. Dat blijkt uit hun verhalen en gesprekken.
Dat is het eigenlijk.
Ik vond het een prachtig boek. Ik heb de aandacht,  die het boek al dan niet heeft gekregen toen het uit kwam, gemist, maar ik vind het absoluut een aanrader.

Warm en sfeervol

Er kwam een mailtje van de Action. Rijk geïllustreerd mag ik wel zeggen.
'Interieuraankleding voor het najaar', was de titel.
Wat?  Interieuraankleding? Najaar?
Ik had het natuurlijk meteen moeten verwijderen, maar ik keek toch even.
'Alles voor een warm en sfeervol herfsthuis', las ik verder. 'Breng extra gezelligheid in huis met ons uitgebreide herfstassortiment'. 
Nog steeds gooide ik het mailtje niet weg. Ik bekeek de produkten. Zoals dit hierboven. Herfstdecoratie stond er bij. 2,39
Verder nog in de aanbieding:  losse herfstbladeren, een kussenhoes met herfstprint (een egel), een juten touw met ledverlichting, en een lichtslinger, ideaal om herfststukken mee te versieren.
Het mailtje kwam op 3 augustus.
Action, voor als jullie het niet meer weten, het zal nog zeker anderhalve maand zomer zijn. Geen herfst. ZOMER.

Tuurlijk, je ziet heus wel wat veranderen, buiten. Maar het is echt nog zomer. Volop!
En nog afgezien van de onzinnigheid van het (ver)kopen van losse herfstbladeren en andere troep, laten we gewoon genieten van de zomer!

Schilder

We waren op een verjaardag en het gesprek ging over klussen in huis.
Schilderen bijvoorbeeld.
Ik heb in ons huis nooit geschilderd. Echt nooit.
Want hoewel nergens op gebaseerd, denkt mijn man dat hij het beter kan  en die gedachte is mij altijd goed uit gekomen, haha.
Dat was bij mijn gesprekspartner anders. Zij deed en doet in huis het schilderwerk.
Samen kwamen we tot de conclusie dat we op straat niet vaak vrouwelijke schilders zien, dat het blijkbaar meestal mannenwerk is. Raar eigenlijk.
Prompt een paar dagen later zag ik er eentje, een vrouwelijke schilder.
Ik mocht een foto van haar maken en zij vertelde dat ze inderdaad nauwelijks vrouwelijke collega's heeft.
Alleen haar schoondochter. Dat is er een.
En waar dat nou aan ligt? Zij wist het ook niet.
Gek hè?

Hoorn, stad van de Gouden Eeuw

Mijn woonplaats Hoorn is dit jaar de stad van de Gouden Eeuw.
Dat is de stad natuurlijk altijd,  ieder jaar.
In het centrum wándel je gewoon door de geschiedenis
Maar dit jaar wordt er nog meer aandacht aan besteed.
Er is echt van alles te doen en te zien en te beleven.

-In de stad kun je een rondrit maken.
Je kunt wandelen, gewoon voor je zelf of georganiseerd.
Zelf liep ik een vertel wandeling.

-Het schip de Halve Maen ligt nog in de haven. Nog wel.
Je kunt het bezoeken en in de bijbehorende zaal veel opsteken over het schip en de reizen in de Gouden Eeuw.
En als je dat zou willen kun je geloof ik op bepaalde tijden een kleine vaartocht mee maken.

-Dan is er natuurlijk Huis Bonck, waar ik het al eerder over had: een museumhuis waar je rond kunt kijken en waar je je in de 17e eeuw kunt wanen.

-Het Westfries Museum..
Een prachtig museum , gevestigd in een prachtig pand. Het Statencollege uit 1632. Je kunt er eindeloos rondkijken, want er is verschrikkelijk veel te zien aan schilderijen en gebruiksvoorwerpen.
Dat onze geschiedenis niet altijd fraai is geweest, komt ook duidelijk naar voren, het is echt niet zo dat die tijd alleen opgehemeld wordt.

Soms zijn er van die leuke extraatjes.

Zo kreeg iedereen die langs kwam op de geboortedag van Rembrandt, in het museum beschuit met gouden muisjes.
Gouden muisjes, ik wist niet dat ze bestonden en ze smaakten zoals alle muisjes. Erg lekker dus.

Tenslotte nog Dirk en Dirkje.
Voor het museum staan twee Gouden-Eeuwkostuums. Je kunt er achter gaan staan en een selfie maken. Of een foto van je partner. Je hoeft je dus niet eens om te kleden.
Hier zie je een zeeer toevallige passant,  als Dirk.
De vrouw van deze passant wilde eigenlijk ook wel als Dirkje, maar die foto werd zo raar, dat ik het dat mens niet wil aandoen om die foto hier te laten zien.
De kostuums zijn weerbestendig en gemaakt door Ella Siekman.
Mooi gemaakt vind ik.
Het is ook aan te raden om even op het plein te blijven staan en te kijken hoe mensen op de foto gaan.
De aanwijzingen die ze krijgen van hun gezelschap. Hoe ze zich eerst behoorlijk ongemakkelijk voelen en alleen maar willen dat het opschiet.  En hoe uiteindelijk de gêne verdwijnt.
Echt hilarisch.

Monday Mural

Now this is a beautiful painted tribute to Spanish artist Treze, who died not so long ago of cancer, aged 31.
This was made on Kings Spray 2019, by Dutch artists Karski & Beyond.
Amsterdam , former ship yard NDSM.
I deeply regret that I have never seen Trezes work for real.

This painting by Treze,  I found on the Internet

Linking to Colourful World

Tegen de wespen

Het zag er gezellig uit, dit terrasje. Plantje, steen en een schaaltje met een stukje sinaasappel met kruidnagels.
Ik ging er niet zitten , maar  liep wel even naar binnen om te vragen naar het doel.
'Tegen wespen', vertelde de dame die er aan het werk was. 'We hebben het nog niet eerder geprobeerd, maar wie weet, helpt het'.
En zo is dat. Wie weet? Ik haat wespen, ben allergisch voor steken.
Zo'n sinaasappel met kruidnagels doe ik wel eens met kerst. (een ongepelde sinaasappel of een mandarijn). Dan is er geen wesp te bekennen, maar het ruikt lekker.
Hier ook, het rook heerlijk.
Er schijnt een slecht wespenseizoen aan te komen. Voor mij dan hè. Veel wespen, heeeeeel veel wespen. Agressieve wespen!
Grrr!

Toos en Henk, Paul Kusters

Castricum aan zee

Vroeger toen ik nog een kind was, logeerde ik vaak bij mijn nichtje in Castricum. Soms met mijn ouders, soms alleen. Dan ging ik, vanaf een jaar of acht denk ik, alleen met de trein daarheen.
Mijn moeder keek de mensen op het perron eens goed aan en vroeg dan aan iemand die er betrouwbaar uit zag of die een beetje op mij wilde letten. En zo geschiedde. Er ging ging nooit iets mis.
Het waren andere tijden. Mijn eigen kinderen liet ik echt niet alleen met de trein gaan op die leeftijd.
Hoe dan ook, afgelopen zondag was ik weer eens in Castricum. Mijn nichtje woont er niet meer, maar had een huisje op het strand gehuurd en ons uitgenodigd.
De foto hierboven had ze al eerder gestuurd. Gerda en Bertie in Castricum.
En ook nu hebben we een hele tijd gezwommen. Heerlijk, het water was gewoon lauw. Flinke golven ook. Echt fijn.
Maar wat ik éígenlijk wilde laten zien, is dit:

Bij de strandopgang stond dit kunstwerk. Ik stond er vlak voor en keek waar het allemaal van gemaakt was. Toen voelde ik een arm om me heen en een stem die zei: 'Je moet afstand nemen om het te zien'.
Gerda. Ze was ons tegemoet gekomen.
Na de begroeting nam ik afstand en zag toen pas goed dat het een grote krab is . Een hele grote krab. Gemaakt van plastic, door kinderen van basisscholen. En alles gejut op het strand.

Het zou toch mooi zijn als mensen hierdoor bedenken dat ze hun rotzooi moeten opruimen. 

Al verwacht ik zo langzamerhand dat dát een utopie is.

Wat we nog meer zagen

Dat was me dus het dagje wel, die maandag vorige week in Amsterdam. Ik vertelde er nu al drie keer iets over.
Amsterdam, toerist in eigen stad. Kijken. Daar gaat het over: KIJKEN.
Zo'n gevelsteen bijvoorbeeld. Die is nog vrij nieuw. Hij is te vinden in de buurt van de Zuiderkerk.
Het betekent: In Holland zingt de tijd en dat heeft alles te maken met het carillon van die kerk. Ik heb natuurlijk even gegoogeld en het blijkt dat het een zin is uit een boek over Nederland,  van een Italiaanse schrijver. Dat is dan nog maar één dingetje.
Ik let ook vaak op bordjes en op briefjes. Bij u eigen. Tja...

Briefjes zijn het ook altijd waard om eventjes naar te kijken.

De postbode heeft het niet altijd makkelijk in Amsterdam. De bewoners ook niet.  Zoveel is wel duidelijk. .
Nog een leukerd:

En soms moet je juist niet naar boven kijken maar naar de grond. Dan stuit je zomaar op een borst.(Oudekerksplein).

Ook een bedrijf in strijkstokken had ik nog niet eerder aangekondigd gezien. Er was een klein bibliotheekje (aan) blijven hangen.

En de volgende keer in Amsterdam zie ik weer van alles. Dat is nou juist het leuke van de stad.

Alex Prager

Het laatste onderdeel van een  dag Amsterdam  werd het Foam, het Fotomuseum van Amsterdam
Ik had er in de krant en bij blogmaatje Jeanne over gelezen en wist dat ik wilde gaan kijken.
Toch hadden we voor deze dag vooraf niets gepland. Alleen de Noordermarkt.
Daar was het vertrekpunt
We liepen gewoon maar wat en op een of andere manier kwamen we terecht bij drie totaal verschillende dingen.
De kerk, de koekjes en nu dus de foto's.
Een tentoonstelling van het werk van Alex Prager.
Echt, je kijkt je ogen uit. Ik heb zeer van het werk van die vrouw genoten.
Bijna alles is in scene gezet en er is zoveel te zien op haar foto's. Echt ongelooflijk veel.
Ik las dat het een combinatie van straatfotografie, popcultuur en film betreft
En dat zou heel goed kunnen, sterker nog, het zal zeker zo zijn. Mij maakt het niks uit
Kijken en genieten, dat is wat ik deed.
Ik laat wat zien:

Susie and friends, 2008, from the series The Big Valley

Desiree 2008, from the series The Big Valley

Nou vooruit, nog eentje dan:

From the series Face in the Crowd

En de allerlaatste, gewoon omdat ik Pragers foto fantastisch vind en mijn foto grappig:

Ellen, 2007, from the series Polyester