Space invaders

'Als we toch in Amsterdam zijn, als we onderweg naar de Hermitage een beetje rondzwerven, kunnen we net zo goed ook een beetje zoeken naar Space Invaders', dachten we.
De Blauwbrug is vlak bij de Hermitage en we wisten dat er daar eentje zou moeten zijn.
We zijn de hele brug aan allebei de kanten over gelopen, al speurend.
We vonden hem niet
Tot ik hier bij deze lantaarns, een heel klein wit randje zag. Vanaf de brug gezien dan.
Zou dat het kunnen zijn?
Mijn man liep er om heen,  wrong zich achter het hekje en ja hoor daar was het.
Dat witte randje was een randje van het tableautje. 
Yes, een echte invader!
Ik kroop onder het hekje door en zag het uiteindelijk ook.
Om ons heen waren veel mensen. En dan heb ik echt de neiging om te zeggen:  'Mensen, kom kijken. Hier zit er eentje!'.
Maar dat deed ik niet.
En het viel ook niemand op dat wij daar nog al raar foto's stonden te maken.

Het is zo leuk als je er een vindt, alsof je een hele prestatie hebt geleverd, zo voelt het.

En toen was de dag nog maar net begonnen. Nou ja we waren al een tijd onderweg, maar onze Amsterdamdag was nog maar net begonnen. De Hermitage moest nog komen. Daarover morgen meer!
Of overmorgen!

Downton Abbey

Jaaaa, wat had ik me er op verheugd. Een weerzien met de mensen die Downton Abbey bevolken. Afgelopen zondag was het zo ver. Ik ging met mijn dochter. Zij heeft er, jaren geleden, door haar enthousiasme voor gezorgd dat ik, heel laat pas, de serie ging volgen. Na één aflevering was ik volledig verslaafd! Dus het was zeer gepast dat we samen gingen.

Het verhaal is simpel. De koning (George V) en de koningin (Mary) wensen, op doorreis, een nacht  door te brengen  in Downton Abbey en dat heeft voor iedereen, maar vooral voor de huishouding, grote gevolgen. Als de hofhouding van de koning, de tent wil overnemen, komt het personeel in opstand.

Daar is best kritisch op gereageeerd, op dat eenvoudige verhaal,  door sommige recensenten.  Maar wij vonden het een heerlijke film. Met veel liefde, veel leed. Met alles er in wat de serie zo goed maakte.  Allemaal waren ze er nog. Ik miste alleen Lady Rose
Carson was al met pensioen, maar voor de gelegenheid, kwam hij toch nog weer werken.
Lady Violet was nog net zo scherp als altijd. En Maggie Smith, die Violet speelt, verdient een heel groot compliment. Op je 86-ste zo'n rol spelen, wow!
Maar alle spelers waren even belangrijk.
In het (onwaarschijnlijke) geval dat je de serie nog niet hebt gezien, in dat geval zou ik zeggen: ga eerst de serie kijken. De film wacht wel tot je alle afleveringen hebt gezien. En dan is het een heerlijk toetje!

Een hond in huis

Al vaak had ik tegen Deirdre & Dirk gezegd dat Phillip, hun teckel best bij ons zou mogen logeren als dat zo eens uit zou komen.
Dat was deze keer het geval en daar kwam Phillip. Twee nachtjes slapen.
Als een kind van je kind een kleinkind is, is Phillip dan onze kleinhond?
Het maakt niet uit, we hadden een schat van een logé. Phillip is zo leuk, lief en grappig. Hij wordt graag geknuffeld, ligt graag naast je op de bank, of bovenop je.

Zijn oren zijn zo lekker zacht en hij kan je zo slim aankijken. Hij luistert over het algemeen goed. Alleen het wandelen ging niet zo goed. Dat vond-ie kennelijk maar niks met mij. Dan ging-ie zitten, zette zich eerst schrap en draaide zich vastberaden om. Ik had geen zin om op m'n strepen te staan, dus dan rende hij bijna terug naar huis. Toen D&D er weer waren, hebben we eerst nog met z'n allen gewandeld en toen wilde hij helemaal niet stoppen.
Nou, het was supergezellig. We konden er zelfs tegen dat hij ondanks vele uitlaten, op de bank plaste. Daar lagen wel kleden op, maar dwars er doorheen geplast natuurlijk. Hij had ook een blaasontsteking en medicijnen.
Dat hij in de stoel had plaatsgenomen, de stoel waar ik zelfs de kleinkinderen uit jaag als ze er zijn, hebben we ook voor lief genomen. Ik schreef al eerder over die stoel, klik en klik
Kortom het was gezellig en natuurlijk speelden we met de gedachte weer een hond te nemen. Maar de conclusie was dat we het niet doen. Zo verstandig.... bah.

Tja, wat was er nou allemaal zo leuk op Schiermonnikoog?
Daar is eigenlijk maar een antwoord op: de natuur. Het wad vooral.

Of je nou deze fraaie kwelderbegroeiing ziet, of je ziet zo'n piepklein bloemetje.

Op dit bloemetje werden we door de gids van Natuurmonumenten tijdens de excursie  op het wad gewezen. Het is de zilte schijnspurrie. En het is een heel bijzonder bloemetje. Als de plant bij vloed onder water komt te staan, gaan de bloemblaadjes dicht. Daartussen blijft een luchtbel die de bloem beschermt tegen het water.
De gids liet het zien, door een bloempje even onder water te houden.
Hij liet nog veel meer zien. Als ik zo op het wad loop, heb ik de neiging om het grote geheel te zien

Terwijl het onder je voeten, in die modder, bruist van leven. Hoorbaar zelfs. Daar werden we op gewezen.

Echt heel erg leuk. Ik ben maar een keer in de modder blijven steken. Maar de gids was nabij en trok me er zo uit, samen met Frits. Het was wel een raar gevoel. Zo zal het zijn als je in drijfzand blijft steken.

Dezelfde gids zou ons 's avonds de sterren laten zien. Dat is helaas niet doorgegaan, het was inmiddels te bewolkt en het zou om half elf gaan regenen. Dat was ook zo. Erg jammer. Het geld dat we voor die excursie hadden betaald werd een week later  teruggestort, zonder dat we het daarover hadden gehad. Zo netjes vond ik dat, dus dat zal ik weer  terugstorten op de rekening van Natuurmonumenten. Want dat die wadden wel wat steun kunnen gebruiken is duidelijk. En het is er zo mooi. Ik wil dat onze kleinkinderen er ook nog van kunnen genieten.

Mijn echtgenoot had het ook naar zijn zin, dat zie je zo wel, toch?

Ik stop over Schier. Hoe fijn we het ook hadden en hoe mooi ook, het gaat niet ons favoriete eiland worden. Dus ik denk niet dat we er nog eens komen, zeker niet meer in 2019.  We hebben nog meer te doen.

Monday Mural

I saw this painting last may in London. But it was too dark for a nice photo. It was still there in august and the light was better.
I did not find much about the artist(s).
Yes I can read Gaffermag/ Graffiti_life and I found out it's a collective of some London-based artists. And the model is Siobhan Bell.  That's about all.
I don't mind, it's a nice portrait, don't you think?

Linking to Colourful World

De kleuren van Schier

Alles is kleur, overal is kleur. Maar op Schier vielen vooral rood en groen me op.
In de vlag zitten ook de kleuren rood en groen, naast blauw en wit. En die vlag klopt hartstikke!

Oh ja, het Kobbeslokje en het Kallemooitje heb ik niet geprobeerd. Maar die bramenport... oh zo lekker!

In m'n nachthemd en op kaplaarzen...

Normaal gesproken ben ik best goed in inpakken voor een vakantie. We kunnen niet veel meenemen en ik pak meestal  op het laatste nippertje in. We hebben een paar controlevragen die we altijd aan elkaar stellen, zoals 'heb je je pillen' en 'zorg jij voor de tandpasta?' en dan vergeet ik eigenlijk nooit wat.
Maar deze keer ging het fout. Om twee redenen.
1. Ik had gedacht dat het op het noordelijkste eiland veel koeler zou zijn.
2. Het laatste nippertje was dit keer het te laatste nippertje,  waardoor ik erg gehaast was.

Nou, niks koel op Schier, het was bloedheet en er was geen verkoelend zeewindje.

Ik had een lange broek aan en eentje mee. En een trui en regenkleding. Geen korte broek, geen jurkje niks.
Nou ben ik niet van het halfbloot rondlopen, maar dit was echt te erg. Dus probeerde ik het dunne, maar vrij lange bloesje dat ik mee had, als jurkje te dragen. Helaas was het niet zo lang als ik dacht. Het kon echt niet.
Ik heb nog even in een winkel gekeken waar buiten een leuk en luchtig jurkje hing, maar ja, 89 euro en ik wist zeker dat ik het nooit meer zou aantrekken, dus dat was het niet.
En toen dacht ik aan mijn nachthemd. Korte mouwen, dun maar niet doorschijnend, ruim zittend en tot net onder de knie zodat er goed mee te fietsen zou zijn.
'Loop ik voor gek' vroeg ik mijn man, hoewel die niet heel betrouwbaar is in dit soort zaken.
Hij zei dat hij het prima vond, maar dat zegt-ie altijd.
Dus ik moest, geheel zelfstandig,  besluiten om het te doen.
In mijn nachthemd op Schier!
Heerlijk en luchtig gelopen en gefietst. En ik zei al: het is er rustig.

 's Middags gingen we,  met een gids van Natuurmonumenten, een soort van wadlopen. Een excursie op het wad. Met een groep!
En daar moesten we kaplaarzen bij aan, inbegrepen en verplicht.
'Zo klein mogelijk', had de gids gewaarschuwd bij het passen.
Ik nam maat 35. Helaas houdt maat 35 geen rekening met dikke kuiten.
Het puilde nogal, daar onder dat nachthemd.

Enfin, zo kwam het dat ik daar liep in mijn nachthemd en met kaplaarzen. Af en toe speurend naar mensen die mij na zouden kijken.
Maar zo interessant was ik nou ook weer niet natuurlijk.
De excursie was dat wel. Daar heb ik zeer van genoten!

Schier

We waren een paar dagen op Schiermonnikoog. Oftewel Schier zoals ik iedereen hoorde zeggen.
Dat kwam zo:
Ik heb eigenlijk in de loop van mijn leven wel zo'n beetje alle regio's in Nederland bezocht.
Dat begon al als kind: vakanties in Zeeland en dagjes uit.
Van een buitenland was geen sprake.
Ook later met onze eigen kinderen, waren we toch voornamelijk in Nederland met vakantie.
Het beste ken ik Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Holland, omdat ik er woonde en werkte natuurlijk. Maar ik ben wel in alle provincies geweest en bleef dan meestal niet op een plek. We kijken graag rond en Nederland is fantastisch.
Alleen die waddeneilanden hè.
Ik was tot nu toe alleen op Terschelling en Texel. Allebei geweldig.
Maar er waren er nog drie waar we nooit waren en ons doel is alle eilanden bezocht te hebben. Nou, Schier kunnen we afvinken. Ameland en Vlieland nog op de lijst!

Schier betekent grijs en oog betekent eiland. Het eiland van de grijze monniken dus.
Schiermonnikoog is ook de kleinste gemeente van Nederland, met 936 inwoners.
Maar wij waren er twee weken geleden, het was heel warm en heel druk. Ik zou wel eens willen weten hoeveel mensen er tijdens ons bezoek op het eiland 'woonden'.
16 km lang en vier km breed en een en al natuur. Het is er prachtig, echt.
Die drukte merkte je alleen in de buurt van de hotels.
We gingen wandelen en fietsen en dan zie je andere mensen. Maar het leek echt niet op de Kalverstraat op zaterdagmiddag hoor. Volop rust en stilte.
Er zijn geen auto's op het eiland. Nou ja een paar natuurlijk, maar niet van toeristen. Het is er stil.
Bij de boot werden we afgehaald door een bus van het hotel. Prima geregeld. Er rijdt ook een gewone bus op het eiland.  'Naar de boot' staat er op.
De reis naar Schier was een hele onderneming voor ons. Eerst met de bus naar het station, vervolgens met de bus naar Den Oever. Vandaar uit met de bus naar Leeuwarden en met weer een andere bus naar Lauwersoog. Overvaren en met de bus naar het hotel.
't Was goed te doen, maar we deden er bijna net zo lang over als we doen over de reis naar dat andere eiland,  waar onze favoriete stad London ligt.
Op de terugweg kwam daar nog een uur bij, vanwege het gedonder op de Afsluitdijk en ook nog een brug die open ging. De chauffeur belde nog naar zijn collega om te vragen of die wilde wachten, maar die collega had daar zeker geen zin in,  zodat we in Den Oever een uur moesten wachten in de brandende zon. Langs een snelweg. Geen schuilmogelijkheid als het zou regenen. Dat was wel echt slecht.
Wordt vervolgd.

De Romanovs

foto gemaakt in die Petrus en Pauluskerk.

Het is al weer tien jaar geleden dat wij in Moskou en St Petersburg waren.
Dat was een hartstikke interessante reis.
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de Russische geschiedenis, zo dat ik zelfs nog een jaar Russisch heb geleerd, op middelbare school niveau. Het is bij dat jaar gebleven, jammer genoeg. Was ook supermoeilijk, al eindigde ik mijn eerste en enige jaar wel met een  rapportcijfer 9. Niet alleen moeilijk, ik had het ook te druk, toen met drie jonge kinderen en een baan.
Ondanks deze mislukking, bleef mijn belangstelling.
Over de keizerlijke familie, schreef ik al eens eerder een blogje, naar aanleiding van een tentoonstelling in de Hermitage. Hier, klik

En nu, na de musical Anastasia,  is mijn belangstelling  weer helemaal terug.
De laatste tsaar, de tsarina en drie van hun vijf  kinderen zijn begraven in de Petrus en Pauluskerk in St Petersburg. In 1998.
Herbegraven moet ik eigenlijk zeggen, met veel respect en eerbetoon.
Die stemming was geheel anders tijdens de revolutie en nadat ze doodgeschoten waren. Of misschien moet ik zeggen afgeslacht.  Ze werden in een oude mijn gegooid en weer opgegraven en in een andere mijn gedumpt.
Tsaar Nicolaas II  had in een flink aantal opzichten niet gedeugd natuurlijk. Maar daar konden zijn vijf kinderen niets aan doen. De tsarevits Alexej en Anastasia al helemaal niet. Zij waren de jongsten en hadden niets in te brengen, stel ik me zo voor.
Het is allemaal nog maar zo'n  honderd jaar geleden, maar het was een totaal andere wereld in alle opzichten.
Verschillende vrouwen hebben later gepretendeerd Anastasia te zijn. Of Maria, de derde dochter.
Zogenaamd waren zij aan de dood ontsnapt, eerst doordat de kogels bleven steken op de juwelen die in de  kleren waren genaaid.  En toen er daarna bajonetten aan te pas kwamen, waren die bot en léék het alleen of ze dood waren. Waarna een bewaker medelijden kreeg en hen wegsmokkelde. Dat was het verhaal.

Want inderdaad werden twee lichamen van kinderen uit het gezin aanvankelijk niet gevonden. Dat van Anastasia of Maria en dat van Alexej.
Van dat feit hebben vele valse Anastasia's gebruik gemaakt.

Heel veel later werden er toch botresten gevonden op een plek in de buurt en die bleken,  na DNA-onderzoek,  later toch echt van Maria en Alexej te zijn, van de twee vermiste kinderen.
Treurig genoeg was daar, op die dag 1918,  echt een einde gekomen aan de levens van het complete gezin Romanov

Er zijn trouwens nog steeds echte Romanovs in leven. Klik

Kom je spelen?

Ik was zeer verheugd toen ik dit boek zag in de bieb. Ik ben fan van M. J. Arlidge,  die een hele serie thrillers schreef over de Engelse inspecteur Helen Grace.
En fan van Helen ben ik ook.
Dus ik was blij, want ik wist niet dat Arlidge ook nog andere boeken had geschreven. Dit is zijn eerste 'standalone' en dat zo'n los boek zo heet, wist ik ook niet.
Het is een dik boek ( 509 blz) en ik heb het uitgelezen, maar om eerlijk te zijn, wel een klein beetje doorgeworsteld.
Kijk, M.J. Aldridge schrijft goed, dat staat buiten kijf. Ik houd van thrillers en het was ook wel spannend. Maar de nieuwe ispecteur vond ik niet zo interessant en het duurde me allemaal veel te lang.
Het verhaal:
Kassie (15) beweert dat ze vooraf ziet aankomen wie er vermoord zal gaan worden. Dat vertelt ze aan psycholoog Adam Brandt, die er helemaal niks van begrijpt en het aanvankelijk ook niet gelooft. Maar er vallen meerdere jonge slachtoffers, voorspeld door Kassie. En uiteindelijk gelooft Adam haar. Hij ondertussen, heeft zijn eigen sores . 
Nou, dat allemaal dus.
Een aanrader? Niet echt. Ga vooral eerst de andere Arlidgeboeken lezen en als je die allemaal uit hebt en je verveelt je een beetje,  nou dan kan dit boek er mee door.