Totaal aantal pageviews

zondag 10 mei 2020

De kunst ligt op straat

'Jullie waren altijd zo veel weg en naar musea en zo, mis je dat niet vreselijk, nu?'
Die vraag is me de afgelopen tijd verschillende keren gesteld.
Mijn antwoord was iedere keer nee. Ik ben nog maar nauwelijks toegekomen aan al die museumrondleidingen in zowat elk museum ter wereld.
En trouwens, er is overal van alles te zien. Als je kijkt...
De oogst van de laatste dagen:


Twee kunstwerken die we gisteren aantroffen op ons eigen pleintje voor de deur.
Zo leuk, feestelijk bijna.
Ik weet jammer genoeg niet welke buur zo in actie is geweest. In ieder geval iemand die toevallig stoepkrijt bij de hand had.
Ik dacht 'wow, dat is leuk' en dat was het, maar tijdens onze wandeling, inmiddels wel drie kwartier verderop, zagen we weer iets dergelijks. Dus misschien is het wel een rage of zo.
En als ik nou nog juf was, ging ik maandag met de kinderen, het hele schoolplein versieren.


Verder: bij ons op de dijk, staan beelden. Het is een echte beeldenroute.  Daar heb ik het al eens over gehad. Bij ieder beeld staat een bordje, met een code en dan kan je opzoeken wie wat en waar.
Ik vind lang niet alle beelden die er staan mooi. Ik ben ook meer van de schilderkunst dan van de beeldhouwkunst.
Maar zo'n route is leuk. En als je het niks zou vinden, kijk je gewoon de andere kant op. Daar is het IJsselmeer en dat is altijd prachtig.
We zagen een nieuw beeld.  Een leukerd:



Het heet Praatjes en Gaatjes en de maker is Erik Dolfij. Wil je meer van zijn werk zien: klik
Nou, zie je wel. Overal is wat te zien!

zaterdag 9 mei 2020

Nog niks

Wat betreft Mevrouw Meerkoet: de spanning stijgt!
Iemand noemde het in de reacties gisteren al een cliff-hanger. Dat vond ik grappig.
Maar ik moet jullie teleurstellen. Ook gisteren was er niks.
We gingen niet 's morgens vroeg bij haar kijken, we maakten een wandeling over de dijk, richting het centrum. De andere kant op.
Daar was ik al negen weken niet meer geweest. We wandelen al negen weken in de polder. En die is mooi hoor. Gelukkig.
Maar we doen het om zo min mogelijk mensen te treffen, daarom gaan we ook zo vroeg.
Nu dus naar de stad en dat werd onze rustigste wandeling tot nu toe.
Dat had ik niet verwacht.
Op de dijk was het stil en in de stad ook.
We liepen langs de Hoofdtoren, we liepen langs Huis Bonck, we liepen langs het Westfries Museum en terug door de normaal gesproken drukste winkelstraat.
Maar ja, onze wandeling speelde zich af voor half acht en het was nergens druk.
Met overal heel veel ruimte om eventueel uit te wijken en geen wielrenner te bekennen. Het voelde zeer vertrouwd.
Langs de dijk was van alles gaande, daar zal ik het later nog wel eens over hebben.



Het was fijn om alles weer eens even te zien. Helaas was er op de terugweg een of andere mafkees, die zonder enige noodzaak, ineens van richting veranderde en mijn man bijna omver liep. Hoezo anderhalve meter?
Maar ik heb me zo opgewonden over het incident, dat  het laatste stuk vervelend was. Ik wilde alleen nog maar naar huis.
Toch, net als gisteren, ben ik, toen ik afgekoeld was, tegen de middag, op de fiets toch nog even naar het nest gaan kijken.
Ze was er weer niet, mevrouw Meerkoet.  Ze was een stukje aan het zwemmen.


Nou, wordt vervolgd.

vrijdag 8 mei 2020

Mevrouw Meerkoet

Gistermorgen deden we weer een andere wandeling. Die uiteindelijk over de dijk voerde. Dat was prachtig, heel veel vogels, heel veel schapen en fietsers kunnen daar niet komen. 
Maar ja, ik miste mevrouw Meerkoet. Nog een dag eerder, was er nog niets aan de hand daar. Ze zat nog rustig op haar nest en de tulpen waren er ook nog.




Enfin, zo ben ik 's middags mijn eerste fietstochtje in al die tijd gaan maken. Om op visite te gaan bij een meerkoet!
Ik ben me een hoedje geschrokken want toen ik aankwam, waren de tulpen weg en zag ik haar eerst helemaal niet.
Ik stond een beetje verbaasd te kijken en toen keerde ze net terug. Ze was helemaal weg van haar nest.
Ik hoop maar dat de eieren er tegen kunnen. Het zijn er een heleboel. Als je op de foto hierboven kijkt is haar nest rechts.
Ik ben via het nu kale tulpenveld teruggegaan om nog een foto vanaf de andere kant te maken.


En nu maar hopen dat het goed afloopt met die eieren. Misschien is het gewoon een signaal dat het broeden er bijna op zit.
Ik denk dat we straks de oude route nemen, dan weten we het.

donderdag 7 mei 2020

Van een dekbed en een ui

Wat denk je, zal ik ooit nog eens een goeie huisvrouw worden? Niet eentje van lik-me-vestje?
Ik denk het niet, maar ik ben altijd bereid om trucjes te leren die het makkelijker maken.
Zo zag ik op een blog en ik weet helaas niet meer waar, iets over een dekbed in de hoes krijgen, op een handige manier. Het filmpje ging over een tweepersoonsdekbed en dat lijkt me inderdaad een ramp.
Wij hebben aparte dekbedden en zelfs dat vind ik lastig. Het luistert bovendien nauw, als het dekbed er niet goed in zit, moet ik er midden in de nacht uit om het goed er in te stoppen.
Voor mezelf dan hè, niet voor mijn man, die vindt het totaal niet belangrijk.
Enfin, ik kon het dus niet meer terugvinden, maar op youtube barst het werkelijk van de filmpjes. Het is dus blijkbaar een zeer bekend iets.



Kijk zelf maar. Ik koos dit filmpje omdat ik het leuk vond in het Frans en omdat ze het zo lekker snel voordoet en omdat het een leuke hoes is, omdat ze de worsteling laat zien en streng zegt 'Attention'
Ook omdat ze ons bonne nuit wenst en met haar kleren aan onder dat dekbed kruipt. En tenslotte omdat ze ergens uitroept: 'Victoire!'
Want zo voelt het inderdaad als het klaar is. Victorie

Het allerleukste van deze manier is dat de dekbedhoes binnenstebuiten moet.
En het bijzondere is dat hoe dan ook mijn dekbedhoezen binnenstebuiten uit de wasmachine komen.
Maakt niet uit hoe ik ze er in stop, maar ze komen er binnenstebuiten uit. Zeer irritant.
Maar nu komt het mooi uit, want voor deze truc moet dat ook.

Nou en dan nog de ui. Ik pel en snijd toch echt al heel lang uien. Mijn moeder was een schat, maar ze heeft me op het gebied van koken nooit iets bijgebracht en dus deed ik maar wat.
Nu zat ik te kijken naar een instructiefilmpje van AH. Over uien pellen en snijden.
En ik dacht nog: wat een onzin. Iedereen kan dat toch. Maar uit nieuwsgierigheid of verveling, dat weet ik niet, keek ik toch. En zo leerde ik dat je de ui het best eerst door midden kan snijden, omdat het pellen dan veel makkelijker gaat. Echt!
Dat weten jullie natuurlijk allemaal al lang, toch? En anders weet je het nu.

woensdag 6 mei 2020

Gezichtjes


Ferrara heeft een nieuw koffiezetapparaat en dat apparaat heeft op standje aan/uit twee gezichtjes.


En Anja stuurde deze jurk. Even goed kijken. 'Ik zie twee gezichtjes' schreef ze. Ik ook

Een boom, een mooie boom met een mooi gezicht. De foto werd me opgestuurd door Gerdiene:

Er werd me een robotje opgestuurd door Ikkelien. Wat een schatje! 

Zowaar  vond ik er zelf ook nog een, tussen mijn oude foto's. Eentje die nogal voor de hand lag, maar wel een gebruiksvoorwerp


En nog een op de valreep, eentje van Toos, van In de Weer. Gezien op een van haar fietstochten:

Ferrara, Anja, Gerdiene, Ikkelien en Toos: dankjulliewel. En blijf speuren, mensen!

dinsdag 5 mei 2020

Hier is alles gewoon, dat spreekt...

De burgemeester van onze stad, kreeg een tijd geleden het eerste exemplaar van dit boek aangeboden.
Een prachtig uitziend, dik boek. Zoals de ondertitel zegt, over Hoorn in de Tweede Wereldoorlog.
Een paar maanden later waren we bij B&M te eten en toen kreeg ik een exemplaar aangeboden.
Van Bert.
Hij is niet de schrijver, maar hij was verantwoordelijk voor de vormgeving en de lay-out.


Dit is een soort boek waar ik erg van houd  en mijn interesse in de Tweede Wereldoorlog is bovendien groot.
Dat wist Bert denk ik wel. Ik ben er hartstikke blij mee.



Bert vond trouwens dat ik eerst nog een ander boek moest lezen, voorafgaand aan dit boek.
En dat deed ik dus.
Het was het oorlogsdagboek van Christina Kerkmeijer- de Regt.
De zin die de titel werd van het boek dat ik kreeg, komt uit háár dagboek.
Het zijn allebei geen boeken die je heel snel uit moet lezen.
Ik heb lang over Christina's dagboek gedaan.
Zij was de vrouw van de conservator van  het (mijn) museum en zij en  haar man brachten met een kleine groep al op 10 mei de kostbare kunst uit het museum in veiligheid. In de kelders van het museum, die nog maar net ontdekt waren. IJzeren luiken erover en zandzakken erop. Zulke verhalen...

Het grote  boek is sowieso een boek om aan tafel te lezen. Vierhonderd bladzijden.
Dus ik lees stukje na stukje en met ruim aandacht voor de vele foto's die het boek rijk is.
Bovendien verkeer ik in een soort lees-crisis. Dus het schiet niet echt op.  Maar hee, vijfenzeventig jaar na dato, hoeft dat ook niet. 

Ik ben inmiddels aangeland in het hoofdstuk Jodenvervolging, de banaliteit van het kwaad.
Gisteren met dodenherdenking  las ik over Louis en Cato Agsteribbe. Zij woonden in Hoorn, maar gingen in 1942 met de trein naar Amsterdam. Inwonen bij Cato's  vader.
Daar is hun zoontje Hansje geboren, 27 november 1942.
Hij stierf samen met zijn moeder in Sobibor, 11 juni 1943.

Geen stille tocht dit jaar, maar onze vlag hing halfstok en ik dacht dankzij dit boek aan Cato en Hansje.
Herdenken moet!

maandag 4 mei 2020

Velhos e Abandonados


Velhos e Abandonados meaning old and abandoned.
The next photo shows you why someone wrote that text.

Three years ago we had a wonderful holiday in Portugal. I really loved that country. 
We saw this painting in an old historic city: Guarda.

Somehow I think it fits very well with these corona times. It is frightening. 
So to end better,here's another one. Not painted, but it's on a wall, right?


'There's only one day at a time here', that's it. 
Stay healthy and safe

Linking to Colourful World

zondag 3 mei 2020

Lego

Odins vader, dat is onze oudste zoon, maakte in deze bestaande plaat, in de lego-brandweermannetjes,  allemaal Odins. Kijk maar, op het dak zit er een. En op het water...


Bart stuurde de foto en  net gisteren had ik het hier over goed kijken. Nou dat deed ik dus helemaal niet, want ik had niet gezien dat de echte Odin er in stond.
Odin heeft deze brandweerkazerne ook zelf. Dus ik dacht dat hij en zijn vader het gemaakt hadden. Dat dat het was.  Odin is al best goed met lego en hij vindt het leuk.
Dat komt nou weer mooi uit, want wij hebben echt nog heel veel lego. Het was bij onze jongens een hit. Ze hebben er tot op de dag van vandaag ruzie over wat van wie is. Mooi makkelijk van de heren, ze willen het allebei niet in huis hebben. Wat ik snap hoor. Wij hebben beslist meer ruimte.
Op dit moment is mijn man orde aan het scheppen in de legohoeveelheid en aan het bouwen. Hij maakte het piratenschip al in de afgelopen tijd. Het zoeken van de juiste onderdelen, dat is natuurlijk het meeste werk. Ik ben van plan om een paar kleine dingetjes in elkaar te zetten. Maar uhmmm, voorlopig heb ik nog zat andere dingen te doen.



zaterdag 2 mei 2020

Drieluik

Mérode altaarstuk, Robert Campin, 1427-1432
Kijk, hier zie je het hele altaarstuk, het drieluik waar ik het een paar dagen geleden over heb gehad.

Die schilder wordt gerekend tot de Vlaamse primitieven, maar primitief was zijn werk absoluut niet. Trouwens dat van de andere primitieven ook niet.
Wat je ziet in het middenpaneel is de Annunciatie. De engel Gabriël die Maria komt vertellen dat zij een kind gaat krijgen:  Jezus.
Het is een onderwerp dat ik al vaker gezien heb dit jaar, van  verschillende kunstenaars. Maar dit is een heel mooie.
Prachtig geschilderd, met olieverf op hout, zo helder.
Wat ik er zo leuk aan vind, is dat de gebeurtenis gewoon in een huiselijke, Vlaamse omgeving is geplaatst.


Terwijl het zich toch echt in Nazareth moet hebben afgespeeld.
En dan Maria die er tamelijk onverstoorbaar bij zit, in mijn ogen.
Je zal maar een engel met zo'n boodschap op bezoek krijgen. Maria leest gewoon verder, in de bijbel natuurlijk. Het boek op tafel kan het andere deel van de bijbel zijn

Dat is dus al leuk, maar dit werk zit ook vol symbolen. Dénkt men.
Die witte bloem is een lelie, een symbool voor reinheid, maagdelijkheid.
Ook de ketel en de handdoek zijn symbolen  voor kuisheid. Je ziet ze vaker op andere schilderijen.
De twee ronde raampjes links, zijn gesloten en niet kapot, maar evengoed dwars er doorheen,  komt Jezus aangevlogen.
Hij draagt zijn kruis al met zich mee en vliegt recht af op Maria's schoot.
Daar zie je in de plooien een duidelijke ster.
De dovende kaars kan een symbool zijn voor iets dat je niet ziet: de Heilige Geest.
Er is nog een kaars die niet brandt en de haard is ook uit. Dat zou kunnen betekenen dat er geen licht nodig is,  in het bijzijn van God.
De leeuwen op de bank verwijzen naar koning Salomo. Die had een hoop leeuwen op zijn troon.

Links op het drieluik, zie je de opdrachtgevers, maar op het rechterpaneel, dat is Jozef.

Die is gewoon lekker bezig in zijn timmermanswerkplaats.
Je ziet het gereedschap dat hij gebruikte en op de achtergrond zie je een Vlaamse stad.
In de winter. Misschien omdat Jezus in de winter is geboren? 

Op de tafel staat ook iets dat lijkt op een muizenval
De meningen over dat ding waren nogal verdeeld, want is het wel een muizenval?
Het ziet er raar uit, maar ja,  er zal wel meer anders geweest zijn in de 15e eeuw.
Het schijnt dat de muizenval is nagemaakt door mensen van een museum en dat er toen inderdaad een muis mee is gevangen.
Maar de val staat ook symbool voor Jezus die zal komen om de duivel te vangen.

Tja al die symbolen. Ik vind het leuk om te horen of te lezen. Maar de verklaringen zijn niet altijd eenduidig.
Zelf ben ik in sommige opzichten tamelijk nuchter.
Ik denk dan dat Jozef ook gewoon een muizenval kan hebben getimmerd.
Omdat het zijn werk was en hij een klant kreeg met behoefte aan een muizenval.

Dit schilderij. Het is heel goed mogelijk dat ik het in het echt gezien heb. Het hangt in New York en mijn man wil altijd in ieder buitenlands museum naar de Nederlandse afdeling als die er is. In dit museum ben ik geweest en dus ook op die afdeling.
Ik kan lezen, echt ik kan lezen, maar ik ging niet zelf op onderzoek uit. En ik vroeg me niks af over die ketel en de kaars en zo.
Nu, door alle verhalen en toelichtingen, kijk ik goed, beter, naar zo'n prachtig schilderij
En dit is er dan nog maar eentje. 
Het is me allemaal aangereikt door de docent(en) van de cursus.








vrijdag 1 mei 2020

Mevrouw Meerkoet

Hier heb je mevrouw Meerkoet. Haar nest wast op dat moment, twee weken geleden,  nog niet klaar. Ik zag toen een eitje, dacht ik,  maar wilde niet dichterbij komen om haar niet af te schrikken.
Ze heeft haar nest daar gemaakt en ik vond het best een handige plek. Plus ze heeft een mooi uitzicht. Ook wat waard in zo'n tijd van wachten en wachten maar... Ja, zeg nou zelf.
De tweede foto is van 23 april. Er werd nog steeds een beetje aan het nest gewerkt, haar man bracht haar nog het een en ander, dat zij dan schikte. Maar dat eitje, dat zag ik niet meer.
Op 28 april was ze een beetje gedraaid. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze niet zo van rood houdt. Of ze had een zere onderkant.


Gisteren, 30 april, was ze er nog steeds. De tulpen op dit veld ook trouwens. 
Ze was weer van richting veranderd. Ze zal wel ongeduldig worden.
Ik ook.