Windstil

 Wat was het heerlijk weer hè, de afgelopen twee dagen. Zondag waren we al vroeg aan de wandel. Niet zo vroeg als tijdens de eerste lockdown, maar toch waren we om half acht de deur uit. 

Het was zo stil en zo mooi. Er was niet eens wind en dat maak je hier maar zelden mee. Volkomen glad water in de sloten. 

 

En de opkomende zon er ook nog eens bij natuurlijk. 

We namen weer eens de lange wandeling, die is ongeveer 13 kilometer. 

En ineens, vast ook door die windstilte, zagen we allerlei weerspiegelingen. Weer zoiets . Als je er eenmaal op let zie je het voortdurend. 

Bij deze boerderij vond ik het het allermooist

En dat terwijl het niet eens het mooiste stukje van de wandeling is. Sterker nog, als we eenmaal voorbij deze boerderij zijn, dan wordt het pas echt fraai. De boerderij zelf heeft wel wat restauratie nodig. Grote gaten in het dak. Nog een foto van de andere kant

 

 Enfin, zo zie je maar weer. Er hoeft niet eens iets heel bijzonders te zijn om te kunnen genieten

Monday Mural

 

At first I saw this one. Last year in London and I was not impressed. 

But then I had a better look and I had to laugh, not smile, laugh:

 

 Then, finally: Don't rub it.   And indeed, please don't!

 

 

Linking to Colourful World

Van Atlas en een klok

 Ja,wat hebben Atlas en een klok nou toch met elkaar te maken?  Zal ik vertellen. 

Op de zoveelste fietstocht door West-Friesland zagen we  een klok in een klokkenstoel. Aan de weg in het dorp Grosthuizen.

 

Ik kende het woord klokkenstoel, maar wist eigenlijk niet wat ik me erbij voor moest stellen. Dit dus. 

Er stond een bordje met wat info bij. 

Deze klok is gemaakt, gegoten,  door de gebroeders Francois en Pierre  Hemony. 

Aha, dat waren beroemde klokkengieters.

Thuisgekomen,  natuurlijk maar eens even gegoogeld op Hemony. 

En zo ontdekte ik dat zij niet alleen klokken hebben gegoten, maar ook dat beeld van Atlas, bovenop het paleis op de Dam.  

Dat beeld ken ik heel erg goed. Want jarenlang ben ik met mijn klas naar het Anne Frank huis gereisd. 

Dat was een hele onderneming, daar zou ik wel bijna een boek over kunnen schrijven. 

We gingen met de trein. En dat alleen al was voor veel kinderen  (speciaal basisonderwijs),  een gebeurtenis die veel spanning opriep. En dus het bijbehorende gedrag. Sommige kinderen hadden nog nooit in de trein gezeten. 

In Amsterdam aangekomen, liepen we eerst naar de Dam. We gingen naar binnen in de Bijenkorf. Heel even maar hoor, met de roltrap naar boven, uitkijken over het Damrak en weer naar beneden.

Tijd voor de pauzehap. Die namen we zittend aan de kant van het monument.

Daar ging ik wat vertellen over het monument en over het paleis. 

En altijd vestigde ik de aandacht op Atlas. Meestal had ik van tevoren op school al een klein stukje Wiplala voorgelezen. Het gedeelte waarin Wiplala Atlas levend toverde, eh tinkelde bedoel ik. 

Dan liepen we verder. Hopend dat er niet een te lange wachtrij zou staan. Pas de laatste jaren konden we reserveren, daarvoor niet. 

Dan het huis in. Kijken, kijken, vertellen. Dan was het  tijd voor de meegebrachte lunch, meestal in een speeltuintje in de buurt  en ook wel eens bij het homomonument. 

We eindigden in het Vondelpark of met een rondvaart. 

Ik ging niet alleen hoor met die kinderen. Mijn man is vaak meegeweest. Een duo ook wel eens, op d'r vrije dag. Soms een stagiaire. Het waren enerverende dagen, dat kan ik je verzekeren. 

Enfin dat was de link Atlas-klok.

En wat is het toch heerlijk dat je zo veel kunt opzoeken. Maar niet alles!

Want terug naar de klok in de stoel. Hoe kwam die klok, in 1664 gegoten in Amsterdam, vele jaren later terecht in Grosthuizen in 1870. Waar was-ie dan eerst? 

In 1870 werd in Grosthuizen een kerk gebouwd en daar kwam die klok toen in te hangen. En toen de kerk afgebroken werd, bleef de klok in het dorp en kreeg later een mooie stoel. 

Maar wat was er aan de hand tussen 1664 en

Leve de bibliotheek

Ik had een boek gereserveerd in de bieb. Zoals ik de laatste tijd alles reserveerde wat ik wil lezen. Hoefde ik niet rond te lopen, alleen maar even het boek pakken, pasje gebruiken en klaar. 

En toen moesten de bibliotheken weer dicht.

Ik hoefde geen boeken te gaan hamsteren, want ik heb altijd wel een paar boeken in huis en ook nog meer dan genoeg te herlezen boeken. 

Maar er kwam een berichtje, het (al enige tijd geleden)  door mij gereserveerde boek kon ik toch afhalen:

Wij verzoeken u vriendelijk alleen naar de bibliotheek te komen en bij drukte afstand te houden tot de andere mensen. 

Uw boekenpakket zit verpakt in een tas. U kunt deze boekentas direct bij de ingang van de tafel pakken, uw voorletter en achternaam staan duidelijk op de tas die voor u klaarstaat. De tas mag u houden.

In deze periode wordt er geen telaatgeld berekend, maar we vragen u dringend om de materialen op tijd terug te brengen zodat een volgende klant er weer leesplezier aan kan beleven. Uiteraard kunt u de boeken verlengen op de gebruikelijke manier.

 

Gisteren haalde ik mijn boek op. Het ging precies zoals gezegd. Het boek stond klaar in de tas. Er was op dat moment niemand en als er wel iemand was geweest had ik gewoon buiten kunnen wachten. 

Niks met pasjes, hup,  pakken en wegwezen.

Bij de deur lag ook nog een grote stapel boeken: Het zwijgen van Maria Zachea. 

Dat is het boek dat iedereen in november cadeau krijgt van de bibliotheek. Ik heb het vroeger al gelezen, maar ik vond het een mooi boek dat ik best nog eens wil lezen. 

Dus ook dat ging mee in het tasje. 

Geweldig toch. Wat een service.  

Ik heb hier al vaak verteld hoe blij ik ben met mijn bibliotheek. Maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Dus:

Leve de bibliotheek.  Leve 'mijn' bibliotheek!

Ps. Het boek dat ik kon halen en waar ik me erg op verheug is van Stefan Hertmans en is getiteld De Opgang.  Na het lezen van De Bekeerlinge, ben ik voor altijd fan geworden. 

Anne Glenconner

 

Dit boek las ik, of eigenlijk luisterde ik. 

Anne Glenconner, een super Britse lady,  vertelt over haar,  inderdaad nogal bijzondere,  leven. Het boek werd voorgelezen door Loretta Schrijver en die kan dat, een prettige bijkomstigheid. 

Lady Anne Coke werd geboren op het landgoed Holkham, als dochter van de zoveelste graaf van Leicester. Ze is om te beginnen een teleurstelling voor haar vader, die een zoon had gewenst. Het leven op het landgoed is niet slecht. Sandringham is vlakbij en ze speelt regelmatig met  de prinsessen Elizabeth en Margaret. Als de oorlog echter uitbreekt, worden zij en haar zusje overgelaten aan een verschrikkelijke nanny. De kostschool daarna, het gepresenteerd worden aan het hof, het wachten op een passende echtgenoot. Het is precies het beeld dat ik heb van de hoge Britse adel in Engeland in die periode.  Heerlijk om te horen

Anne wordt Maid of Honour bij de kroning van de Queen. Ze wordt verliefd, maar dat wordt niks als duidelijk wordt dat een paar verre nichten van haar in een inrichting zitten. Dan wil die man haar niet meer.  Haar vader wil haar eerst nog laten trouwen met een man van zijn eigen leeftijd, maar dan komt Colin Tennant op de proppen. 

Met hem trouwt ze en al tijdens de huwelijksreis wordt duidelijk dat de man (in mijn ogen) op z'n zachtst gezegd gestoord is. Hij heeft verschrikkelijke, abnormale driftbuien deze baron Glenconner.  

Hij heeft ook een bijbehorend landgoed natuurlijk.  En hij is heel rijk. Op een gegeven moment koopt hij het eiland Mustique en dat wordt een jet-set eiland. 

Anne krijgt drie zoons. De oudste raakt verslaafd en sterft.  De tweede sterft ook jong, aan aids en de derde zoon krijgt een zeer ernstig ongeluk met ernstig hersenletsel.  Daarna krijgt ze nog een tweeling, twee meisjes.  

Vervolgens wordt ze  hofdame van prinses Margaret, lady-in-waiting heet dat. Ze ontwikkelt beslist een vriendschap met Margaret, maar blijft haar altijd Ma'am noemen.  Door deze functie is ze heel vaak niet thuis. Wat misschien wel beter was.

We horen  verhalen over de prinses en over de queen. Veel verhalen!

Anne laat niet af. Ze scheidt niet van haar man, ze blijft trouw aan hem, hoewel hij niet bepaald trouw is én aan haar kinderen. Anne leeft haar jetsetleven. 

Na een huwelijk van meer dan vijftig jaar sterft Colin en dan blijkt dat hij zijn geld heeft nagelaten aan een bediende. 

Ik heb het allemaal ademloos aangehoord. Voor liefhebbers van de Crown  is het echt een aanrader. Binnenkort start een nieuwe serie en daar komt Lady Anne in voor. Prinses Margaret is vaak op Mustique geweest. 

Lichtpunt

 Kijk, dit mannetje. Hij heet Flip en hij zit al een paar jaar op de trap, in onze kamer. Een tamelijk nietszeggend figuur zou je misschien denken. Maar niets is minder waar. Flip straalt me iedere avond tegemoet. Flip is een lamp. 

Je kunt er een klein beetje mee spelen. En dat doe ik ook. Soms zet ik hem helemaal bovenaan de trap, met z'n gezicht de andere kant op. Soms is-ie dwars en bungelen zijn benen onverschillig aan de zijkant. Soms begint hij onderaan . 

Flip stond nu al een hele tijd onderaan de trap. Echt een hele tijd. Niet omdat ik hem vergeten was, maar omdat hij de Coronasituatie uitbeeldde. Het ging heel slecht.

Maar kijk, nu zit hij toch al mooi op tree vijf. Dat staat voor de vijfde achtereenvolgende dag dat het aantal besmettingen daalde. Hopelijk mag hij vanmiddag een treetje hoger. En stijgt hij verder. 

En zo is deze lamp letterlijk en figuurlijk  een lichtpuntje

Dakpunten

 

Ja, ik noem het maar dakpunten en dat zijn het ook wel. Of eigenlijk dakpuntversieringen. 

Maar misschien hebben die dingen wel een heel andere naam. Of geen naam. Ik heb werkelijk geen idee, ondanks enig gegoogel. 

Bij het meest rechtse huis, was de huiseigenaar aan het werk. Maar hij wist ook niet of er een naam voor is. Ook niet of het, behalve dat het een versiering is, ook nog een ander doel heeft. 

Feit is dat we er heel wat gezien hebben op onze fietstochten  gedurende de (helaas) afgelopen zomer. 

Het leuke is dat als je er eenmaal op let, dat je ze dan voortdurend ziet. Ik had er wel een stuk of  dertig in een mapje.

En voor dat iedereen medelijden krijgt met mijn man die steeds maar moest afstappen .... Niet nodig. Na een paar vondsten ging hij zelf mee kijken en zag ze vaker dan ik.

Verwend

 

In het normale leven, lang geleden, was ik vrijwilliger in Huis Bonck. Gastvrouw. 

Ik vond het heerlijk om daar te zijn, in zo'n prachtig oud huis, met zoveel sfeer. 

Eén van de dingen die ik heel erg mis in deze tijd. Ook de gezelligheid mis ik, de gesprekken met de andere vrijwilligers en  met de bezoekers. 

Dat is mijn eigen schuld, het huis is al lang weer open, maar ik heb de keuze gemaakt om daar in deze periode niet te zijn. 

Eén keer heb ik het gedaan, maar ik zag er van tevoren al behoorlijk tegenop, was gespannen toen ik er was en na afloop ook en maakte toen mijn keuze. Tja. 

Het huis is van de vereniging Hendrick de Keyser en die vereniging zorgt goed voor haar vrijwilligers. 

Zo hadden we vorig jaar een mooie uitstap naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Met een paar interessante lezingen en een voortreffelijke lunch.  Ook dit jaar zou er een uitstap zijn, maar ja, met zoveel vrijwilligers uit het hele land, ging dat natuurlijk niet door. 

In plaats daarvan kregen alle vrijwilligers een geweldige kaart van 'hun' huis. Die kaart vind ik zo bijzonder dat ik hem hier wil laten zien. 

Ik hou van kaarten en dit is echt een juweeltje. Hoe ze dat maken... ik snap het niet, maar ik geniet er van. Kijk zelf:

Ik vond  de buitenkant van de kaart al erg mooi, maar de verrassing zat aan de binnenkant. Want als je kaart openvouwt, pop-up, zie je Huis Bonck.  Recht overeind en volle glorie, mag ik wel zeggen. 

Dat is toch echt wel een cadeau vind je niet? Er hoorde ook nog een cadeaubon bij. Superleuk natuurlijk, maar die kaart... die ga ik koesteren

Monday Mural

 

Seen in London, november 2019. What would you think about this one?

 

It's  well painted. The bottom part looks a bit like a monk. And I do have some ideas about the head, about this mural.  About the meaning. Do you?

Linking to Sami:  Colourful World

Twee vragen

 

Kijk dan, wat een schatje hè. Zomaar gezien in Edam. Herfst in Edam! 

Een mooi fietstochtje voor ons. We waren er deze zomer ook, heel even. Maar toen waren er heel veel toeristen en waren we vrijwel meteen weer vertrokken. Vorige week was er bijna niemand. Wat een verschil. We konden alle tijd nemen om goed rond te kijken.

Ze zijn gaaf hè. En dat zomaar op een stoep voor een huis. En dan met al die herfstbladeren..

 

Maar ja ik zei al dat er niemand was. Ik kon het dus ook niet vragen. Vragen wat dit voor dingen zijn, waar ze vandaan komen? Ik zou het graag willen weten. 

Dus dat is mijn eerste vraag. Is er iemand die weet waar deze leeuwen toe dienden?

Ik kreeg zelf het idee van waterspuwers, die zie je veel in zuidelijke landen, dus waarom niet in Edam.tenslotte 

En dan mijn tweede vraag. Ik vind het zelf soms mooi om een paar foto's naast elkaar te laten zien, zoals hierboven. Ik ben er nog nooit in geslaagd om dat op een normale manier te doen. 

Tenminste ik dénk dat er een normale manier is,  die makkelijker en sneller is dan de mijne. Mijn manier is een collage maken van twee foto's in Picasa, zoals hierboven. Niks mis mee en ik ben er aan gewend om het op die manier te doen.

Het probleem is dat ik een nieuwe laptop heb en Picasa is niet meer te plaatsen. En nu heb ik werkelijk geen flauw idee hoe ik dat moet doen op de nieuwe laptop, in de vernieuwde blogger en zonder Picasa. 

Is er iemand die mij dat op een eenvoudige manier zou kunnen uitleggen? Bij voorbaat dank!