Roze

Roze is niet mijn favoriete kleur.
Voor alle duidelijkheid, groen is mijn lievelingskleur

Ik geloof niet dat ik de laatste veertig jaar een roze kledingstuk had.
Ook in ons huis is niet veel roze te vinden.
Nou ja, als ik goed ga speuren, vind ik heus wel wat hoor.
Ik heb een roze keukenhanddoek met bijbehorende theedoek. Maar die zijn wel echt knalroze.
Ook in onze geborduurde kussens op de bank zit roze.
En we hebben een hele tijd een groot schilderij gehad met behoorlijke wat roze.
Maar verder denk ik bij roze altijd aan kleine meisjes en trouwens ook aan kleine jongetjes. Onze kleinzoon houdt ook erg van roze.
En ik denk aan bepaalde schilders in hun roze periode.
Maar gisteren, op onze wandeling, leek de hele wereld wel roze. Dat begon al met de lucht, waar mijn man een foto van maakte:

We liepen een iets andere route dan anders en kwamen een stukje door het dorp Bobeldijk.  Ook daar viel roze op:

En als je er dan eenmaal op gaat letten, zie je overal roze. 
Ergens voor een raam zat deze lieverd:

Maar het hoogtepunt van de wandeling, was het roze tulpenveld. Een week eerder was er daar nog niet te zien dat het roze zou worden. Nu wel... en hoe:

We gaan over een paar minuten weer op pad. Eens even kijken of de laatste kronkels van 'ons' kronkeltulpenveld nu in bloei staan.

Een tekening van Huis Bonck

Huis Bonck, het prachtige huis uit 1624,  aan de Binnenluiendijk in Hoorn.
Het huis waar ik dienst doe als vrijwilliger, met nog een heleboel andere mensen.
Ik mis het huis nogal.
Lekker op m'n gemakje wandelend, er heen.  Er dan een paar uur zijn.
De zon die prachtig naar binnen valt door al die kleine ruitjes. De rust die er meestal heerst. Het hangkamertje.
Ik stel me heel vaak voor hoe het geweest moet zijn, toen in de 17e eeuw.
Verder het prettige gezelschap van een of twee andere vrijwilligers.
En de bezoekers natuurlijk... ja ik mis het allemaal.
Een van de laatste keren dat ik er was, voor de sluiting, kwamen B &M op bezoek.
Ze kregen een mini-rondleiding en een kopje thee uit de oude kopjes.
Bert had bovendien een verrassing mee, namens zijn broer Jaap: een boekje met werk van tekenjournalist Gerrit Dekker. Een boekje waar een tekening in staat van Huis Bonck.
Dat was niet zo zeer een verrassing voor mij. 
De bedoeling was dat ik het door zou geven aan Pauline en zij is degene die de 'Bonckzaken' regelt namens de vereniging Hendrick de Keyser.
Maar ik mocht het gerust eerst meenemen naar huis, zei Bert en dat deed ik natuurlijk, want ik hou van zulke dingen.

Die Gerrit Dekker, was dus tekenjournalist.
Zie je ook niet vaak meer hè, tekeningen in de krant. Eigenlijk alleen nog bij rechtbankverslagen. En die lees ik nooit.
Maar Gerrit kon er wat van. Wat lijkt me dat toch heerlijk als je zoiets doet en er dan ook nog je brood mee verdient.
Enfin, op de tekening hierboven,  zie je dus bijna datgene wat je nu nog steeds ziet als je uit het raam van Huis Bonck kijkt: een prachtig gezicht op de Hoofdtoren.
Wat is Hoorn toch een fijne stad om in te wonen.Wist je dat we hier meer dan achthonderd monumenten hebben?
En in twee daarvan 'werk' ik. (want het Westfries Museum is ook een monument).

Dat je vrijwilligerswerk zo kunt missen hè.
Wat ik trouwens zeer kon waarderen, vorige week, was de belangstelling vanuit beide organisaties. Dat ze even bellen of mailen en vragen hoe het gaat. Superlief.
Enfin, hopen maar dat er andere tijden komen. Heel andere tijden.
En tot die tijd is het boekje bij mij.

Who's afraid...

Who's afraid of Red

Yellow

and Blue?

Ik moest vanmorgen erg denken aan de titel van die wereldberoemde schilderijen  van Barnett Newman: Who's afraid of Red, Yellow and Blue?
Die doeken waarvan er twee een paar jaar geleden nog  ernstig beschadigd werden door een of andere gek.
Maar bij het zien van al het fraais daarnet op onze wandeling, bij het zien van al dat rood, geel en blauw, dacht ik aan die titel, maar zag toch voornamelijk ánder werk voor me.
Namelijk het rood, geel en blauw in verschillende composities van Piet Mondriaan. Zoals dit:

Piet Mondriaan, 1921. Foto gepikt van het www

En het was nog vroeg hoor, toen ik dat allemaal liep te bedenken.
Onderwijl echt, écht genietend van al het fraais op ons Klompenmakerspad. En dat was heel veel.
Dat komt fijn uit hoor, want het is zo'n beetje mijn enige inspiratiebron momenteel.

Hoe dan ook, afraid ben ik wel, behoorlijk afraid zelfs,  maar niet voor die kleuren.
Hier nog het hele beeld:

Kapper

Mijn vader vond het zonde van z'n geld om naar de kapper te gaan.
'Ik zoek de goedkoopste die ik kan vinden', zei hij altijd, 'een schapenscheerder is goed genoeg'.
Mijn man is niet veel beter trouwens.
Die gaat al heel lang helemaal  niet meer naar de kapper. Hoewel hij niet veel haar heeft, groeit het hard en moet het toch zeer regelmatig een beetje bijgewerkt worden.
Normaal gesproken doet onze dochter dat en die doet dat tot volle tevredenheid en erg netjes.

Nou, je ziet het al aankomen en ik zag het ook.
Ons kind kan het niet doen van een afstand en mijn man vond dat er dringend wat moest gebeuren.
Ik zag er tegenop, want ik ben niet heel handig en ik bibber ook nog al.
Protesten hielpen echter niet, ik heb het nog een paar dagen kunnen uitstellen, maar toen mijn man demonstratief met dat ding in zijn hand midden in de keuken ging zitten om het dan maar zelf te doen, ja toen moest ik er toch echt aan geloven.

En raad eens wat? Eigenlijk vond ik het best leuk om te doen.
Er is iets te veel afgegaan, dat was het ongeduld in mij, maar och, dat ziet toch bijna niemand nu. Ik denk dat ik het de volgende keer gewoon weer doe.
Over mijn eigen haar wil ik het liever niet hebben. Ik maak straks gewoon een staartje. Of twee...

Net voor de Coronanarigheid, was ik een nieuwe fotoverzameling begonnen. Het was me ineens opgevallen hoe ontzettend veel kappers er zijn. En ze proberen allemaal origineel te zijn met hun namen. Dat lukt ook vrij aardig, kijk maar:

Kappers... ook weer een grote groep mensen,  diep in de narigheid.

Zoals zovelen.  Hoe moet dat toch gaan?

Monday Mural

So, I'm a bit late this morning. First my husband and I had our morning walk, very early. We walk every day and this morning the whole world was ours. We saw tulips, five nests, lots of birds etc. But no murals.

Then we had breakfast with fresh home-made croissants and after that I spoke to my grandson by phone. He is four and I read him a story and taught him a song.
And now it's a time for the mural. This one is (again) from London, last november.  I really don't know what it means, but I like it. And at least  I know the name of the artist: Deino

Have a nice day, stay healthy and safe.

Linking to Colourful World

Potten van voorbij

Bij mijn ouders thuis stonden altijd twee potten op de kast. Altijd, zo lang ik me kan herinneren. De kasten werden wel eens vervangen, maar de potten niet.
Ze waren stuk, beschadigd, gelijmd, maar weg gingen ze nooit.

Ik heb ze ook niet weg kunnen doen. Ze stonden op zolder. Wel zichtbaar.
Maar een mens kan niet alles bewaren en in deze Coronatijd ben ik me daar heel erg van bewust, nog meer dan anders.
Dus gingen de potten vorige week weg. Ik maakte nog wel een paar foto's, dat wel natuurlijk.
En toch, op het allerlaatste moment, besloot ik om een van de twee te behouden.
Het deksel was stuk, maar verder was er alleen een stukje uit de hals. Als je de pot omdraait, zie je dat niet. Dat deksel ging dus weg samen met de andere pot en het andere deksel.
Vervolgens heb ik er eerst maar eens water in gedaan. De pot was nooit gebruikt als vaas, vroeger zaten er touwtjes in en paperclips enzo.
Hij lekte niet en mocht definitief blijven.
Vanmorgen nam ik van de wandeling wat fluitenkruid mee. En kijk eens hoe mooi dat staat.

We hadden een heerlijke wandeling en in mijn hoofd zong ik alle paasliedjes die ik ken. Daar juicht een toon, daar klinkt een stem...
Ik wens iedereen mooie Paasdagen!

Boekvitamines

Vitamines, die heeft een mens nodig, dat weet iedereen. Maar boekvitamines?
Ik weet niet of iedereen die nodig heeft, maar ik wel.
Het stomme is dat ik momenteel niet kan lezen, dwz. ik kan natuurlijk wel lezen, maar ik kan niet echt een boek 'tot me nemen'.
Ik ben te onrustig en te ongerust. 
Ik lees de krant, maar niet eens goed of uitgebreid. Ik lees blogjes, ik lees een paar bladzijdes in een boek en dat is het wel.
Het is de tweede keer in mijn leven dat ik niet kan lezen.
De andere keer was toen ik tot over mijn oren verliefd was op mijn man. Toen lukte het ook niet en dat heeft een paar maanden geduurd.
Maar nu, juist nu ik alle tijd van de wereld heb...
En de gedachte aan al die gelezen boeken, de mooie,  die ik bewaard heb voor 'je weet maar nooit'.
Het is nu je weet maar nooit, maar dat helpt helemaal niet.
Het is niet dat ik me verveel, helemaal niet. De dagen vliegen voorbij en ik kom gewoon tijd te kort.
Maar het moet niet al te lang gaan duren hoor, want wat ik al zei: ik heb vitamines nodig, boekvitamines.

Het is zover

Toen we gisteren gingen wandelen, zagen we de bui al hangen. Ik bedoel we zagen de mist al hangen, niet een beetje nevel, maar echt behoorlijk mistig.

En dus namen we, gezien onze vorige ervaringen, een andere route. Waarvan een gedeelte ook mooi was hoor. En leuk, toen we een heleboel kleine lammetjes zagen.

We wandelden eerst een gedeelte door onze wijk, die nog in diepe rust was.
Erg saai.
Daarna liepen we door het park en dat vind ik normaal niet onaardig.
Maar in het schemerdonker en ook daar met mist, vond ik er helemaal niks aan.   We wandelden, ik geef het eerlijk toe, niet in volmaakte harmonie, maar toen we die lammetjes zagen, knapten we op.
Echt zo schattig. En maar springen en rennen dat spul. Met altijd een moeder in de buurt die het allemaal goed in de gaten houdt. Af en toe een harde mekker geeft en dan komen de kleintjes aangerend.
Maar goed, het gevolg was dat we niet langs 'ons' tulpenveld kwamen.
In die ene dag dat we 'verzaakten',  is er behoorlijk wat kleur bij gekomen.
Want dit is wat we vanmorgen, daarnet dus zagen:

En het mooist van alles, de golvende tulpenrijen hebben nu ook wat kleur.
Ik had gedacht dat het mooi zou worden en raad eens? Dat is het ook!

 (Ps. Ik schreef met mijn duffe hoofd: het is zo ver. Maar dat bedoelde ik helemaal niet. Ik bedoelde het is zover: de kronkeltulpenrijen hebben kleur!)

Poldark

Toen ik nog jong was en werkte, in de jaren zeventig, keek ik niet veel televisie. Altijd druk, dag en avond in touw voor school en anders vrienden en ouders en lezen.
Ik weet dat mijn moeder een paar favoriete series had, toen.
Vaag herinner ik me Poldark en de Onedin Line. Maar die keek ik dus niet.

Pas een paar jaar geleden begon ik aan Poldark en was meteen verslaafd.
Zo'n prachtige, romantische serie en zo mooi gefilmd. Het is overigens niet die serie waar mijn moeder naar keek, het is een remake.

Het verhaal speelt zich af eind 18e eeuw,  in Cornwall en niet alleen zijn er prachtige hoofdpersonen namelijk Ross en Demelza Poldark, maar ook de omgeving is zo mooi. Echt ongelooflijk mooi.

Dat het daar zo mooi is, wist ik voor ik de serie zag
Want we zijn er geweest en Cornwall was een van mijn mooiste vakanties ooit.
(Bovendien eindigden we die vakantie met een paar dagen London, dus je begrijpt dat het een topvakantie was.)

 Nu, met het uitzoeken van de foto's zag ik die vakantie terug. En ik herinnerde me alles.
Ook dat we een oude mijn bezochten. Daar werd een foto van ons gemaakt en die werd opgestuurd.
Ik weet nog dat het leuk was toen we thuiskwamen, om die envelop uit Engeland, mét foto, te vinden.
Dat was allemaal in 1992.

Nu pas zie ik dat dat bezoek aan die mijn,  het Poldark Heritage Complex betrof.
Ik ben daar gewoon geweest, niet wetend van die serie.
En ik herinner me van dat bezoek vooral dat het een zwaar leven was voor de miners.

Maakt niet uit. Achteraf vind ik het nog steeds leuk. Tsss... ik was in Poldark!

Coronapost

Postcrossing... ik heb een hele verzameling Keep Calm and.... kaarten. Uit veel verschillende landen. En allemaal via Postcrossing verkregen.
Deze kwam gisteren. van Maike uit Duitsland.
Daar is de commercie dan snel op ingespeeld zeg. De kaart was gedateerd op 1 april. Wel bijzonder!
Zij daar in Bayern moeten ook binnenblijven vertelt Maike. Zij had net geluisterd naar een concert vanuit de geopende ramen in haar stad/dorp. Alle muzikanten deden mee en ze speelden de Europahymne van Beethoven..
't Is vast mooi geweest.