Portret

Naar zo'n portret als dit, naar zo'n schilderij, kan ik echt wel een uur kijken. Moet er wel een bankje of een stoel voor staan, trouwens.

Het is van de schilder Samuel Mesdach en ik zag het in het Zeeuws Museum in Middelburg.
Het is vast heel goed geschilderd.  Of niet hoor, dat kan ook en ik heb er onvoldoende verstand van.
Maar het maakt me niks uit, het ráákt me.
Je ziet van links naar rechts Balthasar van Vlierden (1552) en zijn vrouw Catharina Nieuwels (1548). Daarnaast hun schoonzoon Guillaume Sweerts (1571) en hun dochter Gillina van Vlierden (1582). Met vier van hun kleinkinderen.

Zo'n leuk portret! Het is geschilderd in 1612. Ik vind het heerlijk om er bij te fantaseren.
Die Catharina bijvoorbeeld lijkt mij geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Een stevige vrouw lijkt me; zij is de baas. Thuis dan hè, want hij was een hoge pief binnen de VOC.
De schoonzoon lijkt me niet aardig, maar ja de dochter moest wat en ze hebben prachtige kinderen gekregen. Lief en vrij slim. Die daar midvoor, dat is een boef, maar wel een leuke boef. En de oudste is het evenbeeld van zijn grootvader. Strikt in de leer.

Nou ja, voor ik het weet ben ik thuisgekomen ook weer een uur verder, want dan wil ik een en ander weten over die Balthasar van Vlierden én over de schilder.
En tenslotte stuitte ik ook nog al googelend op het feit dat het schilderij gerestaureerd is en schoongemaakt door Marjan de Visser. Wat een prachtvak heeft zij: klik.

De Efteling

Dit was niet zomaar een dagje  naar de Efteling, zoals we dat wel bijna ieder jaar doen. Nee, deze keer zaten we met het gezin van onze dochter in een huisje, in Bosrijk en zodoende waren we er bijna DRIE dagen.
En wat was het leuk.
Het weer was niet zo best, maar dat maakt in de Efteling niet zo veel uit.
Het was niet erg druk, nog geen vakantie. Anna mocht vrij van school omdat dit een cadeau voor ons 40-jarig huwelijk was. 
Twee nachten waren we er, met het voordeel dat je 's morgens een half uur eerder het park in mag.
Ha, na de eerste nacht gingen we natuurlijk eerst naar de Fata Morgana, waar we gewoon in het bootje konden blijven zitten. Drie keer achter elkaar! De Fata is mijn lievelingsattractie, dus dat was fijn.

Maar het leukst vond ik het om met drie kleindochters  in het Sprookjesbos rond te struinen.
Onze kleindochters zijn helden hoor, die durven, net als hun ouders en volkomen in tegenstelling tot hun grootmoeder, in alles waar ze maar in mogen.
Soms zijn ze qua lengte nog niet groot genoeg, maar zouden ze het heus wel willen.
Achtbanen, wildwaterbanen, de Baron (die vind ik echt zo vreselijk eng) en het Schip.

Maar hoe stoer onze zes-jarige Anna ook deed, ze genoot net zo hard van het sprookjesbos als Noor en Jet, die er voor het eerst waren.

Magisch, dat is mijn omschrijving voor de Efteling en ik ben er heel tevreden over, dat ik die eeuwigdurende liefde heb overgebracht op bijna al onze kinderen en kleinkinderen.
Ik moet mijn verantwoordelijkheid nemen, dus volgend jaar ga ik Odin ontvoeren en nemen we hem mee. Zijn moeder heeft helemaal niks met de Efteling, maar daar kan ik als oma geen rekening mee houden.
Enfin, er zijn zoveel foto's gemaakt dat ik onmogelijk kan kiezen. Dus ik laat er nog twee zien.

We hebben het heerlijk gehad en ons zeer bevoorrecht gevoeld!

Gisteren

Gisteren werd ik wakker van de wekker van de buren. Om half acht! Dat is echt heel laat voor mijn doen, half acht.
Meestal ben ik om een uur of vijf wakker, zonder wekker. Vlak daarna ging de telefoon. Niet de mijne, die van mijn man en die lag natuurlijk beneden.
Het was onze schoonzoon. 'Noortje is ziek', zei hij,  'niet heel erg, maar eigenlijk niet goed genoeg om naar de crèche te gaan.  Mogen Noor en Jet vandaag bij jullie?'
Nou natuurlijk mocht dat.
We stonden snel op en deden dat wat er moest gebeuren. Ik maakte vast een lekker bedje op de bank en zocht wat boeken uit. Toen we klaar waren , arriveerden de dames.
Aanvankelijk vond ik het nogal meevallen, gelukkig. We keken even een filmpje op de bank en toen zag ik dat het olifantje op het tasje van Jet, nog maar een oogje had.
'Zullen we even in de knopenpot kijken of er nog twee mooie knoopjes zijn, zodat de olifant weer twee oogjes heeft? Dan gaat oma die knoopjes er aan zetten straks'.


Ik voelde me op dat moment 100% oma. Even een dingetje repareren. Gewoon. Hahaha, niet gewoon dus. Een knoop aanzetten is zo ongeveer het enige dat ik kan.

Enfin, Noor en Jet vonden het een uitstekend idee, dus we gingen naar boven en stortten de knopenpot leeg op het grote bed.
En toen werd het passen en meten en twee dezelfde knopen bij elkaar zoeken en alvast de knopen die veel te groot waren terug doen in de knopenpot.
De knopen met een rare kleur ook. En zo.

(Ik vind dat er in ieder gezin met jonge kinderen een knopenpot zou moeten zijn. Daar kun je zoveel plezier van hebben. Maar dit terzijde)

Jet was fanatiek aan het zoeken en Noor keek de zaak een beetje aan. Ik zag haar wangetjes steeds roder worden, ze werd ook een beetje bibberig. 'Koorts', dacht ik.

Op een gegeven moment ging ze lekker een beetje liggen. Er liggen altijd extra kussens op ons bed en daar kroop ze tegen aan. Ze knelde de knuffel van dienst tegen zich aan en viel in slaap. 'Heel goed', dacht ik, 'slapen is goed voor een klein Noortje'.

Jet en ik gingen gewoon verder. Ik zette twee nieuwe oogjes op de olifantensnoet en Noor bleef slapen.
Jet ging naar beneden en naar buiten met opa en Noor bleef slapen.
Toen ben ik maar lekker naast haar gaan liggen, met een boek en een telefoon en zo is het de hele dag gebleven. Jet bij opa beneden en Noor en ik op bed. Af en toe werd ze even wakker, dronk een beetje, at een half broodje en sliep weer verder.

En  aan het eind van de dag kwam hun papa ze weer ophalen. Het was voor mij een zeer relaxte dag. Gedwongen rust, dat was het. Het heeft Noor niet voldoende geholpen. Ik hoor net dat ze nog steeds ziek is. Zo zielig.

Marga's rubriek: Nomen est Omen

Alfons de Letter in stempels en naamplaten. Nou ja, hij doet in ieder geval iets met letters.

'Gisteravond op de BBC: vliegenier Wingfield!' mailde Marga.  'Mag dat ook, een Engelse naam?'
En ik antwoordde: 'Hahaha,'t is jouw rubriek, dus als jij dat goed vindt, vind ik het ook'.

Kitty zag in de krant een berichtje over de kok Patrick Smoor. Hij werkt in restaurant Oost

Dan Marga weer: In het acht-uur-journaal ging het over dhr. Slippens van de gladheidsbestrijding

En wat later zag Kitty de naam Onno Kokmeijer. Hij is een geboren Westfries en al jaren houder van 2 Michelinsterren

En Jan Willem, dat is de man van Marga, zag in De Stem een artikel  over dierenleed en over kwartels en de woordvoerder was  Dik Nagtegaal van de Dierenbescherming!!

Dan hebben we nog de naam Iris van Vliet. Zij is een bekende planteninstagrammer. Oké het is een voornaam, maar toch.

Deze is wel duidelijk:

Begijnhof

Het was nog heel stil in Amsterdam. Op een gewone donderdagmorgen, om een uur of half tien. Dus niet eens zo vroeg meer.
Op weg naar mijn afspraak, sloeg ik even af bij het Begijnhof en daar was het zo mogelijk nog stiller. Grijs weer was het, het miezerde een beetje

En er was helemaal niemand. Ik wilde meteen een rondje Hof lopen, maar dat ging niet, want wat ik zag, waren hekjes met daarop de tekst: 'alleen toegankelijk voor bewoners'.

Dat snap ik eigenlijk ook wel. De mensen die daar wonen zullen echt wel vaak last hebben van toeristen. Het is een prachtige plek, die vast in veel reisgidsen staat aangegeven.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik erg in de verleiding was, om  stiekem door die hekjes te gaan, maar ik deed het toch niet.
Ik maakte een paar foto's op plekken waar ik wel mocht staan en wilde me net omdraaien om verder te gaan, toen er van om de hoek een oudere vrouw aan kwam.

 Ik kreeg de indruk dat ze er woonde. Ze liep doelbewust op die hekjes af.
'Mevrouw', zei ik, 'ik vind het hier zo mooi. Als ik nou heel zachtjes, op m'n tenen loop en  alleen een paar foto's maak van de gevels, mag ik er dan toch even langs?'
Ze keek me aan en moest lachen. 'Nou vooruit', zei ze,'als er dan iemand komt of wat zegt, zeg ik gewoon dat u mijn nicht bent, die ik al lang niet meer heb gezien en die ik het even wil laten zien hier. Kom maar met me mee'.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik hield mijn mond stijf dicht, maar zij praatte verder hoor en hardop. Ze herhaalde nog een paar keer dat ik haar nicht was.  Ze bleek een religieuze te zijn.

 Bijna vergat ik nog om foto's te maken, want niet alleen praatte ze lekker door, ze liep ook stevig door.
Wat een leuk mens!

 En wat een leuke ontmoeting, zomaar op de vroege ochtend.

Breuken

En zo zat ik op mijn schooldagje weer eens te worstelen met de breuken.

Ik niet natuurlijk, de leerling was het die worstelde.
Dat is er zo eentje die het snapt zolang ik er materiaal bij gebruik.
Het liefst natuurlijk een plak ontbijtkoek of een reep chocola. Maar een rond vouwblaadje, verdeeld in twee of vier of acht parten, is ook goed.
Zonder die dingen... snapt hij er niks meer van. En hij spéélt dat niet vanwege de koek hoor.

Dus toen er laatst stemmen opgingen om de breuken maar helemaal van het leerplan af te voeren, dacht ik het eerst aan dát jongetje.
En riep ik bijna halleluja.

Ik dacht ook aan mezelf.
Want wanneer heb ik in mijn leven de breuken nou nodig gehad? Ja een paar: een half, een achtste, een vierde, een derde, een tiende. Die wel.
En bij de procenten is het ook buitengewoon handig als je de breuken kent.
Maar verder? Breuken vermenigvuldigen? Of delen?

Toch, toen ik er nog eens goed over nadacht, vond ik het afschaffen echt onzin.
Breuken heb je nodig voor de procenten. En die kun je toch eigenlijk niet uit je dagelijks leven verwijderen. En kommagetallen zijn breuken. Ook niet te missen.
De mensen die de breuken willen afschaffen zijn vast mensen die zweren bij verhaaltjessommen.
Ik ben tegen voortdurend  verhaaltjessommen. Waarom is het eigenlijk nodig dat je op rekengebied alles snapt wat je doet. Als je het maar kan.

Ik heb heel eerlijk gezegd de verhoudingen pas begrepen toen ik voor de klas stond en het uit moest leggen. Maar al die jaren daarvoor kon ik heus wel een verhoudingssom uitrekenen.

Staartdelingen, ook zo'n ding. Eindeloos duidelijk maken hoe het werkt en dan vervolgens een langzame en in mijn ogen een ingewikkelde manier van staartdelen aanbieden.
Was de oude methode te  abstract? Misschien wel. Maar misschien komt dat later wel weer goed. Het is bij de meeste mensen van mijn leeftijd beslist goed gekomen.
Eerst oefenen en dan begrijpen? Of andersom: eerst begrijpen en dan oefenen?

Toen ik een beetje aan het voorbereiden was, voor het breukenkind, vond ik een leuk liedje over (het optellen van) breuken. Over teller en noemer.
Akwasi (die ik sinds kort ken van expeditie Robinson) rapt dat liedje. Echt leuk. Het liedje heeft de Willem Wilmink-prijs gewonnen. Dat is de prijs voor het beste kinderlied. Klik.

Face the strange

Back to London,  for just two small murals, this time

Come a little bit closer:

Don't be afraid:

And the last one for today.

Linking to Colourful World

Lantaarns

Begon ik ineens te twijfelen aan de schrijfwijze. Is het nou lantaarn of lantaren? Een hele opluchting: het mag allebei.
Maar dit terzijde.
Blogvriendin Jeanne was vorige week foto's gaan maken in het mooie De Rijp.
'Ik heb extra gelet op lantaarn(palen). Het lijkt wel of die er in De Rijp meer zijn dan ergens anders' schreef Jeanne.
Nou, ik kan je melden: lantaarns zijn overal.
Echt overal en als je er dan eenmaal op gaat letten, kun je er niet mee stoppen. Dan zie je ze. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.
Zelf fotografeer ik ze. Ik weet ook niet waarom. Misschien heb ik wat licht nodig in de duisternis. Of zo.
Hoe dan ook, op mijn Pinterestpagina heb ik mijn driehonderdeenenzestig  lantaarnfoto's bij elkaar gezet. Belachelijk, driehonderdeenenzestig lantaarns.
En ik geloof niet dat er ooit iemand naar kijkt hoor. Maakt niet uit, het is vooral voor mezelf. Ik vind ze vaak zo mooi!
Een kleine collage dan:

Ik doe het overigens al jaren. De foto rechtsboven bijvoorbeeld, is gemaakt in Syrië. Daar was ik in 2011.
En ik maak ze overal. De foto linksboven is dicht bij huis gemaakt, op de Hoornse kermis.
De foto in het midden maakte ik in Aardenburg (Z) .
Linksonder is Venetië. De rode lantaarn zag ik in Zefat, Israël en de blauwe Metropolitan Police lantaarn staat in London.
Ik acht de kans niet groot hoor, maar mocht je nou toch zin hebben om alle 361 foto's te bekijken, dan kan dat hier: klik

I see Faces

Deze keer kwam er een mooitje van Els.
Het is de deur van de pastorie van Chainswick. Zelfs op vakantie denkt Els nog aan me, hahaha.

En een andere Els, zij  van 'Dingen die fijn zijn' stuurde ook een mooie.
Het is een filmrolletje uit haar polaroid Instax, na gebruik.

Ferrara schrijft:
'Twee vliegen in één klap,  de muurschildering aan het Biermuseum in Alkmaar. De poort laat een gezichtje zien.
Het andere gezichtje zag ik opeens toen ik een blik openmaakte. Hoe vaak doe je dat en je ziet het niet. Nu dus wel'.

En tenslotte een gezichtje,  gestuurd door mijn nichtje Trudie. Het is een kofferweegschaal. Een echt gebruiksvoorwerp dus.  

Dat was het weer voor deze keer. Dank aan alle inzenders en... blijf speuren.

Vervolg van een heerlijke dag

Na mijn berichtje van gisteren, was de verwachting dat ik het nu over The Book of Mormon zou hebben, de musical die nu in Carré speelt en waar we naar op weg waren.
Dat ga ik niet doen, om de doodeenvoudige reden dat ik het al gedaan héb. Klik.
We zagen de musical vorig jaar in London en vonden hem zo geweldig dat we nog een keer wilden.
We bestelden meteen kaarten en hebben er geen seconde spijt van gehad.
Fantastisch en ik zou zo weer gaan,  echt. Mijn man ook.
Wat wel anders was, was dat er na afloop van de musical, buiten een paar jonge leden van de Mormoonse kerk folders stonden uit te delen over hun geloof. Dat heet officieel De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste Dagen.
Hoewel ik vorig jaar al een en ander had opgezocht over de Mormonen, heb ik de folder toch met belangstelling gelezen.
In de musical wordt dat geloof nogal belachelijk gemaakt.
Evenals trouwens het Christendom en de rest van de wereld. Alles en iedereen  wordt belachelijk gemaakt eigenlijk.

 Maar ik vind het wel stoer dat je daar dan folders staat uit te delen. Geen nare protesten, gewoon laten zien waar je in gelooft. Veel mensen accepteerden een folder.

De dag was nog niet voorbij.

We gingen ook nog even op zoek naar een Space invader en we vonden er een.
Dat was op de Hogesluis en dat is een prachtige, monumentale brug over de Amstel.
Vlakbij Carré. 
Een 19e eeuwse brug is het, erg mooi om te zien.
En dat kleine space-invadertje  op de aanloop naar de brug, was ook weer superleuk

Nou, Mormonen, Space invaders, flipperen, Chagall en Amsterdam, allemaal op een dag. Wat wil je nog meer? Nou, nog even lekker uit eten en dat deden we.