Kunstgeschiedenis

Kijk eens hoe mooi.
Dit is de trap in het Cromhouthuis/Bijbels museum in Amsterdam.
Ik geloof niet dat ik daar al eerder was.  'Bijbels museum', sprak me niet heel erg aan.
Maar de zaak is veranderd. Ik ben begonnen met een cursus kunstgeschiedenis. En die wordt daar,  in dat Cromhouthuis, gegeven.
Toen ik er de eerste keer was en via deze trap naar de collegezaal liep, keek ik al even binnen in de andere zalen en wat ik zag, smaakte naar meer.

De cursus bevalt me trouwens uitstekend.
Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik te weinig weet van kunst.
Ik ben wel een liefhebber én een museummens, maar mijn kennis is basaal.
Alleen op de middelbare school heb ik een jaar kunstgeschiedenis gehad. Dat werd gegeven door de rector, maar voor zover ik me herinner, zonder enig enthousiasme.
Zo jammer, ik weet wat Dorische, Ionische en Korintische zuilen zijn. Dat soort dingen, daar hamerde de man op. Hij was een classicus natuurlijk.
Och, hij had zoveel meer kunnen toevoegen. Niet dat ik daar toen om maalde hoor. Maar later wel.
En nu geloof ik dat ik het buitengewoon heb getroffen met de docent. Er zijn niet zo heel veel mensen waar ik ruim twee uur achter elkaar, zeer geboeid, naar kan luisteren. Maar naar deze meneer dus wel.
We zijn bij de Grieken.

Enfin, dat Cromhouthuis, dat hebben mijn man en ik nu ook bezocht in onze 'vrije tijd'. Ik zal er een andere keer nog wat meer over vertellen en laten zien.
Haast is geboden, want het gaat sluiten, vertelde de dame achter de kassa. Te weinig belangstelling!

Kapsalon Romy

Al heel lang, eigenlijk al sinds de dood van mijn moeder, stop ik alles weg wat maar zweemt naar dementie en Alzheimer.
Ik wil er niks over lezen, ik wil er niks over zien of horen,  ik wil het verdringen
Maar deze film wilde ik per se zien. Misschien omdat het een jeugdfilm is, misschien zou dat het wat minder zwaar maken.

Het verhaal:
De tienjarige Romy moet vaak na schooltijd worden opgevangen door haar oma. Romy heeft daar aanvankelijk geen zin in, maar ze moet, ze is nog maar tien.
Oma was niet bepaald een lieve, vriendelijke oma voorheen, maar dat verandert. Ze wordt liever, zachter. En ze vergeet steeds meer; weet niet meer hoe ze dingen moet aanpakken. Terwijl ze een handige en zelfstandige vrouw was, met een eigen kapsalon.
Romy (en haar moeder) maken het mee. En vooral Romy vindt haar eigen oplossingen. 

Het is een film die indruk maakte. In de eerste plaats door het spel van Beppie Melissen (oma). Die vrouw is echt heel erg goed.
En door het spel van Vita Heijmen (Romy). Jeetje wat een prachtig kind en wat doet ze dat ontiechelijk goed. Ongelooflijk.
In de tweede plaats door de thematiek.
Het is een jeugdfilm en waarschijnlijk daarom zitten er een paar dingen in de film,  die nogal onwaarschijnlijk zijn. Maar verder vond ik het echt een uitstekende film, waarin ik zeer veel herkende.

Een aanrader!
(Maar ga niet in de herfstvakantie  of op woensdagmiddag. Er zaten erg veel kinderen in de zaal, ook echt kleintjes. En die moesten hardop lachen bij nare situaties, waarin oma dus soms rare dingen zegt. Begrijpelijk van die kinderen hoor, maar mij stoorde het nogal.)

Bier

Toen ik nog maar net 'werkte' in Museumhuis Bonck, mocht ik al mee op een uitstap voor de vrijwilligers.
Mocht ja, want ik had nog helemaal niks gedaan.
De uitstap was naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Daar kwamen alle vrijwilligers van de vereniging Hendrick de Keyser samen. Het was een heel interessante bijeenkomst, waar ik veel opstak over behoud en restauratie van de huizen van de vereniging. 
Daarna was er nog een uurtje ter vrije besteding in het museum. Ik liep mee met een paar mensen van 'mijn groep' en we kwamen terecht in de bierbrouwerij van het museum. Was ik alleen geweest, dan was ik doorgelopen, want ik houd niet van bier.
Maar het was toch echt wel interessant om wat van het proces van bierbrouwen te kunnen zien.
Bovendien pikte ik de kaart mee die je hierboven ziet.

Op de achterkant staan de benodigdheden genoemd voor een stoofvleesrecept. Met bier.
Wij eten nog maar heel weinig vlees,  maar in deze tijd van het jaar kan ik soms verlangen naar stoofvlees.
Dat het lekker lang op staat, dat je huis heerlijk ruikt en dat het ook echt warmte toevoegt.
Wij zijn maar met z'n tweeën en dit recept voor vier/zes personen was natuurlijk veel te veel.
Ik had precies 250 gram vlees, een vierde deel van de voorgeschreven hoeveelheid.
Vervolgens gebruikte ik van alle andere dingen een vierde deel. Dat werkte uitstekend. (Dat klinkt logisch, maar naar mijn ervaring is dat niet altijd het geval ).
Hoe dan ook:  het was heerlijk.
Voor het recept moet je naar openluchtmuseum.nl/recepten: klik
Oh ja, het bier dat overbleef heeft mijn man natuurlijk opgedronken. Hij is wel een liefhebber!

Op de fiets

Zondag, 13 oktober 2019, zou een absolute topdag worden, wat het weer betreft.
'Bijna zomer in de herfst', dat was ons beloofd en pas aan het eind van de middag regen.
Wij kregen zo'n ontzettende zin om naar Egmond te gaan, naar het strand.
We stonden eigenlijk al klaar om de bus te nemen, maar dat is nog een hele onderneming hoor, met twee keer overstappen en maar afwachten of het allemaal een beetje aansluit. Of met de trein, maar dan toch ook weer met de bus.
Ineens besloten we om te gaan fietsen. Dat deden we eerder en bovendien, het waaide bijna niet en aan het eind van de middag zouden we heus wel weer thuis zijn

Het was een mooie rustige tocht en alleen op het laatst, toen we al in Egmond waren,  vingen we een flinke bui. Het dreigde wél steeds, dus die absolute topdag werd het niet.

Maar op het strand was het heerlijk. Daar maakt het ook eigenlijk nooit uit wat voor weer het is. Er is altijd wel wat te zien. Deze keer lag het strand bezaaid met schelpen. Echt heel veel meer dan anders.
Deze lagen er ook:

En ook niet zo maar een paar, maar echt honderden. Dat zag ik hier niet eerder.
Wat hij hieronder doet... ook dat zag ik niet eerder.

We waren inmiddels al halverwege de middag, dus we besloten nog voor de echte regen terug te fietsen.
Dat deden we en kwamen tot de conclusie dat onze conditie best goed is. En dat het een welbestede zondag was.
En die regen... die kwam pas de volgende dag.

Monday Mural

London. 

I saw this character at least five times. 

In five different places and just a little bit different from each other, each time. 

It is  Mikglor and Mikglor was created by Brasilian artist Mauricio Glor.

Linking to Colourful World

Portret

Naar zo'n portret als dit, naar zo'n schilderij, kan ik echt wel een uur kijken. Moet er wel een bankje of een stoel voor staan, trouwens.

Het is van de schilder Samuel Mesdach en ik zag het in het Zeeuws Museum in Middelburg.
Het is vast heel goed geschilderd.  Of niet hoor, dat kan ook en ik heb er onvoldoende verstand van.
Maar het maakt me niks uit, het ráákt me.
Je ziet van links naar rechts Balthasar van Vlierden (1552) en zijn vrouw Catharina Nieuwels (1548). Daarnaast hun schoonzoon Guillaume Sweerts (1571) en hun dochter Gillina van Vlierden (1582). Met vier van hun kleinkinderen.

Zo'n leuk portret! Het is geschilderd in 1612. Ik vind het heerlijk om er bij te fantaseren.
Die Catharina bijvoorbeeld lijkt mij geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Een stevige vrouw lijkt me; zij is de baas. Thuis dan hè, want hij was een hoge pief binnen de VOC.
De schoonzoon lijkt me niet aardig, maar ja de dochter moest wat en ze hebben prachtige kinderen gekregen. Lief en vrij slim. Die daar midvoor, dat is een boef, maar wel een leuke boef. En de oudste is het evenbeeld van zijn grootvader. Strikt in de leer.

Nou ja, voor ik het weet ben ik thuisgekomen ook weer een uur verder, want dan wil ik een en ander weten over die Balthasar van Vlierden én over de schilder.
En tenslotte stuitte ik ook nog al googelend op het feit dat het schilderij gerestaureerd is en schoongemaakt door Marjan de Visser. Wat een prachtvak heeft zij: klik.

De Efteling

Dit was niet zomaar een dagje  naar de Efteling, zoals we dat wel bijna ieder jaar doen. Nee, deze keer zaten we met het gezin van onze dochter in een huisje, in Bosrijk en zodoende waren we er bijna DRIE dagen.
En wat was het leuk.
Het weer was niet zo best, maar dat maakt in de Efteling niet zo veel uit.
Het was niet erg druk, nog geen vakantie. Anna mocht vrij van school omdat dit een cadeau voor ons 40-jarig huwelijk was. 
Twee nachten waren we er, met het voordeel dat je 's morgens een half uur eerder het park in mag.
Ha, na de eerste nacht gingen we natuurlijk eerst naar de Fata Morgana, waar we gewoon in het bootje konden blijven zitten. Drie keer achter elkaar! De Fata is mijn lievelingsattractie, dus dat was fijn.

Maar het leukst vond ik het om met drie kleindochters  in het Sprookjesbos rond te struinen.
Onze kleindochters zijn helden hoor, die durven, net als hun ouders en volkomen in tegenstelling tot hun grootmoeder, in alles waar ze maar in mogen.
Soms zijn ze qua lengte nog niet groot genoeg, maar zouden ze het heus wel willen.
Achtbanen, wildwaterbanen, de Baron (die vind ik echt zo vreselijk eng) en het Schip.

Maar hoe stoer onze zes-jarige Anna ook deed, ze genoot net zo hard van het sprookjesbos als Noor en Jet, die er voor het eerst waren.

Magisch, dat is mijn omschrijving voor de Efteling en ik ben er heel tevreden over, dat ik die eeuwigdurende liefde heb overgebracht op bijna al onze kinderen en kleinkinderen.
Ik moet mijn verantwoordelijkheid nemen, dus volgend jaar ga ik Odin ontvoeren en nemen we hem mee. Zijn moeder heeft helemaal niks met de Efteling, maar daar kan ik als oma geen rekening mee houden.
Enfin, er zijn zoveel foto's gemaakt dat ik onmogelijk kan kiezen. Dus ik laat er nog twee zien.

We hebben het heerlijk gehad en ons zeer bevoorrecht gevoeld!

Gisteren

Gisteren werd ik wakker van de wekker van de buren. Om half acht! Dat is echt heel laat voor mijn doen, half acht.
Meestal ben ik om een uur of vijf wakker, zonder wekker. Vlak daarna ging de telefoon. Niet de mijne, die van mijn man en die lag natuurlijk beneden.
Het was onze schoonzoon. 'Noortje is ziek', zei hij,  'niet heel erg, maar eigenlijk niet goed genoeg om naar de crèche te gaan.  Mogen Noor en Jet vandaag bij jullie?'
Nou natuurlijk mocht dat.
We stonden snel op en deden dat wat er moest gebeuren. Ik maakte vast een lekker bedje op de bank en zocht wat boeken uit. Toen we klaar waren , arriveerden de dames.
Aanvankelijk vond ik het nogal meevallen, gelukkig. We keken even een filmpje op de bank en toen zag ik dat het olifantje op het tasje van Jet, nog maar een oogje had.
'Zullen we even in de knopenpot kijken of er nog twee mooie knoopjes zijn, zodat de olifant weer twee oogjes heeft? Dan gaat oma die knoopjes er aan zetten straks'.


Ik voelde me op dat moment 100% oma. Even een dingetje repareren. Gewoon. Hahaha, niet gewoon dus. Een knoop aanzetten is zo ongeveer het enige dat ik kan.

Enfin, Noor en Jet vonden het een uitstekend idee, dus we gingen naar boven en stortten de knopenpot leeg op het grote bed.
En toen werd het passen en meten en twee dezelfde knopen bij elkaar zoeken en alvast de knopen die veel te groot waren terug doen in de knopenpot.
De knopen met een rare kleur ook. En zo.

(Ik vind dat er in ieder gezin met jonge kinderen een knopenpot zou moeten zijn. Daar kun je zoveel plezier van hebben. Maar dit terzijde)

Jet was fanatiek aan het zoeken en Noor keek de zaak een beetje aan. Ik zag haar wangetjes steeds roder worden, ze werd ook een beetje bibberig. 'Koorts', dacht ik.

Op een gegeven moment ging ze lekker een beetje liggen. Er liggen altijd extra kussens op ons bed en daar kroop ze tegen aan. Ze knelde de knuffel van dienst tegen zich aan en viel in slaap. 'Heel goed', dacht ik, 'slapen is goed voor een klein Noortje'.

Jet en ik gingen gewoon verder. Ik zette twee nieuwe oogjes op de olifantensnoet en Noor bleef slapen.
Jet ging naar beneden en naar buiten met opa en Noor bleef slapen.
Toen ben ik maar lekker naast haar gaan liggen, met een boek en een telefoon en zo is het de hele dag gebleven. Jet bij opa beneden en Noor en ik op bed. Af en toe werd ze even wakker, dronk een beetje, at een half broodje en sliep weer verder.

En  aan het eind van de dag kwam hun papa ze weer ophalen. Het was voor mij een zeer relaxte dag. Gedwongen rust, dat was het. Het heeft Noor niet voldoende geholpen. Ik hoor net dat ze nog steeds ziek is. Zo zielig.

Marga's rubriek: Nomen est Omen

Alfons de Letter in stempels en naamplaten. Nou ja, hij doet in ieder geval iets met letters.

'Gisteravond op de BBC: vliegenier Wingfield!' mailde Marga.  'Mag dat ook, een Engelse naam?'
En ik antwoordde: 'Hahaha,'t is jouw rubriek, dus als jij dat goed vindt, vind ik het ook'.

Kitty zag in de krant een berichtje over de kok Patrick Smoor. Hij werkt in restaurant Oost

Dan Marga weer: In het acht-uur-journaal ging het over dhr. Slippens van de gladheidsbestrijding

En wat later zag Kitty de naam Onno Kokmeijer. Hij is een geboren Westfries en al jaren houder van 2 Michelinsterren

En Jan Willem, dat is de man van Marga, zag in De Stem een artikel  over dierenleed en over kwartels en de woordvoerder was  Dik Nagtegaal van de Dierenbescherming!!

Dan hebben we nog de naam Iris van Vliet. Zij is een bekende planteninstagrammer. Oké het is een voornaam, maar toch.

Deze is wel duidelijk:

Begijnhof

Het was nog heel stil in Amsterdam. Op een gewone donderdagmorgen, om een uur of half tien. Dus niet eens zo vroeg meer.
Op weg naar mijn afspraak, sloeg ik even af bij het Begijnhof en daar was het zo mogelijk nog stiller. Grijs weer was het, het miezerde een beetje

En er was helemaal niemand. Ik wilde meteen een rondje Hof lopen, maar dat ging niet, want wat ik zag, waren hekjes met daarop de tekst: 'alleen toegankelijk voor bewoners'.

Dat snap ik eigenlijk ook wel. De mensen die daar wonen zullen echt wel vaak last hebben van toeristen. Het is een prachtige plek, die vast in veel reisgidsen staat aangegeven.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik erg in de verleiding was, om  stiekem door die hekjes te gaan, maar ik deed het toch niet.
Ik maakte een paar foto's op plekken waar ik wel mocht staan en wilde me net omdraaien om verder te gaan, toen er van om de hoek een oudere vrouw aan kwam.

 Ik kreeg de indruk dat ze er woonde. Ze liep doelbewust op die hekjes af.
'Mevrouw', zei ik, 'ik vind het hier zo mooi. Als ik nou heel zachtjes, op m'n tenen loop en  alleen een paar foto's maak van de gevels, mag ik er dan toch even langs?'
Ze keek me aan en moest lachen. 'Nou vooruit', zei ze,'als er dan iemand komt of wat zegt, zeg ik gewoon dat u mijn nicht bent, die ik al lang niet meer heb gezien en die ik het even wil laten zien hier. Kom maar met me mee'.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik hield mijn mond stijf dicht, maar zij praatte verder hoor en hardop. Ze herhaalde nog een paar keer dat ik haar nicht was.  Ze bleek een religieuze te zijn.

 Bijna vergat ik nog om foto's te maken, want niet alleen praatte ze lekker door, ze liep ook stevig door.
Wat een leuk mens!

 En wat een leuke ontmoeting, zomaar op de vroege ochtend.