Gezichtjes

'In de Veluwe zag ik deze leuke dame met kleine oogjes en haarpony staan' schrijft Bea. Ja, ze is leuk met haar kleine oogjes. Waarschijnlijk weinig slaap gehad. 

De  (Libelle) schrijfster Sheherazade, schreef  ooit een boek over 'Het huis dat lachte'. Dat huis was ook ergens daar, of daar in de buurt.. Je kunt je er na deze foto iets bij voorstellen.

Dan deze, van Kitty: een nietjestang. maar je kunt er toch echt overduidelijk iets heel  anders in zien. Het ding heeft een eigen gezicht, zo leuk! Ik ging meteen even kijken naar mijn eigen nietjestang, maar niks hoor.

En als laatste een hoekje van de broodrooster van Ferrara. Je moet het ook maar net zien hè.Ook een heel mooie!
Bea, Kitty en Ferrara: hartelijk dank. En voor alle anderen:  blijf speuren!

Ps: Inmiddels zijn hier al ruim tachtig gezichtjes geplaatst geweest geworden.

Post(crossing)

Zo'n leuke kaart...
Gek genoeg uit Duitsland. Via Postcrossing.
Wel eens gehoord van Hinde rijwielen? Ik niet. Wel van Gazelle natuurlijk. Zou het echt zijn?
Wat heerlijk toch dat je gewoon even kunt googelen. Ik deed het en het is echt. In 1896 was er een fietsfabriek gevestigd in villa 'De Hinde' in Amsterdam. Of eigenlijk, toen, net buiten Amsterdam aan de Omval. De fabriek was geen lang bestaan beschoren, die ging failliet in 1900. 
Maar het affiche gemaakt door ontwerper en architect J. G. van Caspel is dus tot op de dag van vandaag bekend en geliefd. 

En dan in een ruk door, nog even over de adreszijde van een andere kaart. Een ouwetje al,  van Lilli uit Finland. Een kaart met een Inge Loök-postzegel. Ja, dat vind ik natuurlijk helemaal super. Ik zag de postzegel niet eerder.
Ook de tweede postzegel vind ik trouwens erg mooi.

De bijbehorende kaart, met de hoelahoepende dames ontving ik al eerder.
Tja, nu is het denk ik wel weer duidelijk waarom ik niet stop met Postcrossing.

Mural in Amsterdam

This is a playground, right in the centre of Amsterdam. Managed by the local residents. I was surprised by the rest and peace that prevailed there. And  by the murals:

Linking to Colourful World

Niks op tv?

In de vorige periode heb ik me flink geeërgerd aan het tv-aanbod. Er waren nogal veel herhalingen en ook heel wat programma's waar ik niet eens aan begin.
Maar ik ben een liefhebber. Ik kijk 's avonds graag op de bank, onder een dekentje, televisie. Dan moet er wel wat zijn natuurlijk en ik vond bijna niks.
Gelukkig is  zomaar ineen Maestro weer terug en dat vind ik erg leuk. Ik zag het  vorig jaar voor het eerst en toen heb ik er ook van genoten. Nu weer.
Mensen die leren hoe ze moeten dirigeren en niet zo maar een beetje, nee, ze moeten een echt orkest leiden, het Orkest van het Oosten.
En dat kunnen ze niet en gaan af als een gieter. Dan gaan ze nog beter hun best doen en je ziet absoluut een stijgende lijn.
Het zijn bekende mensen die het doen, die het lef hebben om het te proberen en ik vind het gewoon spannend. De reacties van de musici, (ze zeggen niks, maar ze kíjken!) zijn onbetaalbaar.
Ik ben natuurlijk zwaar op de hand van Ria Bremer (80)

Foto: Avro/Tros

En er was nog een programma dat ik leuk vond en dat was echt nieuw: The Masked Singer.De titel beviel me niet en ik keek eigenlijk per ongeluk, maar was meteen verkocht.  In het programma zijn bekende Nederlanders totaal onherkenbaar vermomd, in prachtige kostuums,  bijvoorbeeld als neushoorn, robot , papegaai, zeewezen en nog meer. Werkelijk prachtige kostuums.
Ze gaan zingen en het is aan de jury (en aan de kijker) om te bedenken wie de vermomde zanger(es) zou kunnen zijn. Ze krijgen ook nog wel wat tips.
Het is supermoeilijk. Ik heb zelf slechts een iemand kunnen raden. Een paar anderen kénde ik ook helemaal niet, dus die kón ik ook niet raden.
Nou ja en dan valt er iedere aflevering een iemand af en die moet zich bekend maken. Het masker afzetten. Dat ging tergend langzaam en dan zat ik echt mijn adem in te houden.
Ik vond het superspannend. Echt. (Al heb ik het gezwets van die jury af en toe doorgespoeld, daar heb ik niet altijd geduld voor). Maar als geheel erg leuk. Goed gepresenteerd  ook,  door Ruben Nicolai.

Foto: Het Parool

In dit pak zat trouwens Guido Spek. Daar had ik nog nooit van gehoord. Maar ook Rintje Ritsma deed mee en Catherine Keyl.
Jullie gekeken? Of anders nog tips?

Tony

Die voordeelagenda van de postcodeloterij...  ik haalde er een bonnetje uit voor een gratis reep Tony Chocolonely.
Die moest opgehaald worden in Tony's belangrijkste winkel . Amsterdam, achter de Beurs van Berlage.
Dat was nog een heel gezoek. Ik ben de hele beurs omgelopen, maar niet gezien. Tony zat goed verstopt.
Enfin uiteindelijk, met enig vragen vond ik de zaak. Achter een kleine deur, in een kelder.
Het bleek  daar een soort walhalla voor Tony-liefhebbers te zijn.
Je kunt alle soorten proeven, je zou je helemaal vol kunnen eten aan chocola daar.
Ik proefde twee stukjes. Eentje was met roze peper en die vond ik niet lekker. De andere was met framboos en die vond ik verrukkelijk.
En toen zag ik dat je ook je eigen persoonlijke tablet kunt samenstellen. Ook je eigen verpakking van die tablet.
Maar ja, dat was natuurlijk wel met een apparaat en apparaten en ik... dat gaat pas na een hele tijd goed, ik weet dat.
Dus ik vroeg hulp en kreeg die ook, van een aardige geduldige mevrouw. Ze nam de tijd voor me, het was negen uur in de morgen en ik was op dat moment de enige klant.

Nou,  dan ga je dus naar zo'n apparaat en je kiest eerst de soort chocola (melk, puur, wit, combinatie, vegan) en dan de smaken.
Ik had inmiddels bedacht dat ik een reep voor mijn oudste kleindochter wilde maken. Voor Anna.
Ik koos frambozen en knettersuiker.
Dan de wikkel. De kleur, de kleur van de letters, de kleur van het randje waar de smaak op staat.
Tenslotte nog een persoonlijke tekst. Ik hield het simpel. Op de ene kant schreef ik 'Speciaal voor jou' en op de andere kant 'Anna'.
Toen nog betalen en na zestig minuten al,  had ik de tablet op kunnen halen.

Dat deed ik pas veel later op de dag, omdat ik eerst naar de studie moest. Het maakte niet uit. Ze bewaren jouw tablet drie maanden.
Als je goed kijkt, zie je dat de tablet, in twee delen is gemaakt. En daar staat op dat het ene deel voor de ontvanger zelf is en het andere deel om te delen.
Onze zesjarige is heel gul van aard, ze zal de aansporing niet nodig hebben. Maar het idee is goed, vind ik.
Ik vond het echt een feest! Over Tony schreef ik al eerder trouwens. Ik hou van die chocola. Heerlijk!

Ps: Ik kwam echt blij uit de winkel. Tot ik op mijn horloge keek. 10.17!!!
Ik zag dat ik 10.30, het tijdstip waarop mijn les begint,  niet meer zou kunnen halen.
Toen heb ik, eerst een stuk Damrak en daarna de hele Kalverstraat door, gerend. Echt gerend.
Twee voordelen: ik kwam nog net op tijd en verloor meteen een deel van de calorieën!
Zodat ik later op die dag,  met een gerust hart, die gratis reep kon opeten.

Koele Wateren (1)

In het Westfries Museum in Hoorn, waar ik sinds kort als vrijwilliger 'werk' is een nieuwe tentoonstelling.
En niet omdat die in 'mijn museum' is hoor, maar echt, eerlijk, ik vind het prachtig.
De schilderijen die er hangen, veertig in getal,  komen veelal uit het depot van het Rijksmuseum en zijn dus niet altijd te zien. Dat alleen al is bijzonder.
Dat water een hoofdrol speelt, zowel in de tentoonstelling als altijd en altijd in dit land en in ons leven, dát  maakt het  interessant.
Zal  ik maar meteen beginnen met mijn favoriete schilderij?

Dat is een schilderij  over  bevroren water. Een schilderij van Aert van der Neer uit 1655. Het heet Riviergezicht bij winter. Er is zoveel op te zien.

Als ik dienst heb, moet ik minstens een uur in de zaal zijn. We wisselen elkaar af,  want er moet daar onafgebroken toezicht zijn.
Ik probeer goed op te letten. De meeste mensen gedragen zich volkomen normaal, zoals dat hoort in een museum. Toch heb ik al twee keer iemand moeten waarschuwen. Tja, je mag er nou eenmaal niet met je vingers aan zitten. Ook niet om even iets aan te wijzen. En als je jonge kind dat doet, lijkt het mij dat je daar als ouders iets van moet zeggen. Zo niet, dan moet ik dat doen.

Maar dit terzijde. Als het even rustig is ga ik altijd nog even extra kijken naar dit doek.
De hele tentoonstelling ben ik trouwens al drie keer gaan bekijken. Gewoon in mijn eigen tijd bedoel ik.  Zo mooi vind ik het.
Ook de reacties van het publiek zijn lovend. 

Ik heb natuurlijk ook kunnen zien hoeveel tijd en zorg en aandacht er besteed is aan de opbouw. Ik had daar niet echt ideeën over, maar het is niet zo dat je even een schilderij aan een haak hangt en klaar.
En dan reken ik nog niet mee het nadenkwerk van tevoren. En het uitzoeken en het regelen en... en...

Wat ook leuk was: alle vrijwilligers waren uitgenodigd in de Oosterkerk voor de opening. Met interessante inleiders en een bijzondere film  We kregen ook allemaal het prachtige boek dat bij de tentoonstelling hoort.
Dat is toch geweldig hè.
Enfin, ik vind het voor deze keer wel genoeg. Maar ik kom er zeker nog eens op terug.
Wel vermeld ik alvast dat de tentoonstelling gratis is met de MJK en dan kun je ook nog de rest van het museum bezoeken. Te zien tot 16 februari.
(Wordt vervolgd, al weet ik nog niet wanneer)

Gezichtjes

Jeanne van Zovandat, stuurde deze foto. Zomaar, op een wandeling, zag ze er een!

En Els vond er in Engeland nóg een:

Jeanne ging naar een tentoonstelling, die ik ook graag zou willen zien: werk van de fotograaf Brassaï in Foam. Jeanne schrijft dat ik daar mijn hart kan ophalen wat gezichtjes betreft, omdat de fotograaf een hele verzameling heeft. 'En verder ook een aanrader', zegt ze. Nou ik neem me zeker voor om daar te gaan kijken.

Jeanne, Jeanne en Els, dankjulliewel.  En verder: blijf speuren mensen, blijf speuren!

Zoo lang ik hoop te leven

Een boek waarvan het onderwerp me interesseert, de geschiedenis van een Joods meisje tijdens de oorlog.
En dan ook nog aan de hand van versjes in haar poeziealbum.
Dat meisje was Alie Lopes Dias.
Zij kreeg een poeziealbum voor haar verjaardag en al haar vriendinnetjes schreven er een versje in. Zoals dat ging.
Ze ging natuurlijk naar een joodse school, Alie.
Het laatste gedichtje in het album is uit 1942.
Negentien versjes staan er in. Negentien meisjes en slechts zes daarvan overleefden.
Alie zelf niet, zij werd vermoord in Sobibor.
Het allerlaatste vers is op 7 december 1945 in het album geschreven door Alies zus Gretha. Zij overleefde. 
De schrijfster kreeg het album in handen en onderzocht van alle meisjes wat er is gebeurd.

Wat een boeiend gegeven, wat mooi, om dat zo uit te pluizen. Wat goed gedaan van de schrijfster.
Alle versjes staan erin. Van Gretha en bijvoorbeeld ook van Liesje Aletrino. Zij overleefde niet en van haar is niet eens een foto achter gebleven.

Een boeiend boek dus, maar op een moment heeft het me ook behoorlijk geërgerd. Zo, dat ik het boek bijna terzijde legde.
Dat was toen ik het commentaar van de schrijfster las bij het versje  van het nikkertje.

De schrijfster zegt dan: Helaas waren er veel van dit soort versjes in omloop. In die jaren ook omdat er weinig tot geen educatie was over racisme. Ik sta niet achter de racistische aard, maar wilde het ook niet weglaten. Ten eerste omdat ik niet aan geschiedvervalsing wil doen. Ten tweede omdat ik de herinnering aan aan alle meisjes die in het album schreven, levend wil houden, dus ook de herinnering aan Lientje. En omdat het een uitgelezen kans biedt om stil te staan bij het wrange feit dat een meisje dat vermoord is om haar Joods-zijn, een racistisch versje in het poëziealbum van een vriendinnetje schreef.

De racistische aard? Een racistisch versje? Hetzelfde versje staat ook in mijn eigen poëziealbum en degene die het bij mij schreef, schreef geen racistisch versje. Ze is ook geen racist geworden. Ze schreef net als Lientje de Jong gewoon een grappig versje, zonder bijgedachte. Pas in onze tijd vinden we dat nikkertje niet kan. Ik vind dat ook. Maar toen... Je kan ook te ver gaan in je oordeel, vind ik.
Lientje de Jong is slechts dertien jaar geworden.

Jet en trots zijn

Toen ik deze foto van Jet een paar weken geleden had gemaakt, zei onze dochter die psycholoog is en er verstand van heeft:
'Dat is echt een foto die zo in een folder over de ontwikkeling van het kind, een drie-jarige, zou kunnen passen.  Trots kunnen zijn op iets dat je zelf kan'.

En inderdaad, Jet was hartstikke trots.

Ik ben ook trots op Jet! Die toren was moeilijk!
Maar niet trots op mezelf.
Want:
Ik heb nog nooit geblogd vanaf mijn telefoon.
Dwz.: ik heb nog nooit een foto geplaatst vanaf de telefoon
Terwijl me dat toch heel erg handig lijkt.
Je bent ergens, je maakt een foto, je schrijft er iets bij en klaar.
Dus ik dacht dat ik het nu, na zoveel jaren telefoonbezit en na nog veel meer jaren bloggen, toch maar eens moest gaan proberen.
Nou ja, ik hád het wel eens geprobeerd, maar het lukte nooit en dan had ik er geen zin meer in. 'Laar maar'.
Dus dit is eigenlijk een test.

Tja, nu staat die foto er wel, maar ik weet niet meer hoe ik het heb gedaan.
Dus ik probeer het nog een keer. Nu.
Gelukt!
En deze keer heb ik wél onthouden wat ik gedaan heb. Hoop ik...

En nog even over Jet. Toen ik haar deze foto liet zien, zei ze niets over de toren. 

Ook niet over de ketting die ze om heeft en die ze net zelf had gemaakt. Voor Jet waren andere zaken van belang.

'Oooh, ik heb een knipje, kijk, oma, een knipje!'

Monday mural

Kingfisher at the entrance to the Nomadic Community Gardens in London. As seen in august. Artist Cokyone.
And another one, inside the Gardens:

Colourful and Beautiful. Nothing else to say

Linking to Colourful World.