Natte pootjes

 

Dit vind ik toch zulke leuke vogeltjes. Ik kan er op het strand echt heel lang naar kijken. Ze hebben het zo druk, ze zijn voortdurend in beweging en in actie. 

Vrijdag waren we naar het strand. Het was heel stil en deze strandlopertjes stonden ook heel stil. En bovendien op een poot. Ik vond het al zielig, maar even later zagen we een grote groep en die stonden ook op een poot(je). Dus het zal wel normaal zijn, in rust. 

En over pootjes gesproken, zelf haalde ik ook natte pootjes. Twee nog wel. Ik werd overspoeld door een flinke golf. Echt ik liep te soppen in mijn schoenen. Het was heerlijk weer en niet koud, maar toch verbaasde het me dat ik absoluut geen koude voeten kreeg. Overigens had ik het er graag voor over. 

Er was ontzettend veel schuim op het strand. Wolken van schuim. En dat, in combinatie met de wolken aan de lucht, dat maakte het echt prachtig.  Wolken in de lucht en wolken in het water. En daar wilde ik foto's van maken. Nou, kijk zelf maar:

Roodkapje

 

Van deze Roodkapjekaart vond ik de achterkant ook interessant. Vanwege de Belgische postzegel natuurlijk. Vanwege de ouderdom van de kaart (1923) en vanwege de adressering: Bestendige Schoolkolonie. Wat is dat? Dan ga ik meteen zoeken.

Het is zo dat er  in 1902 een stuk grond werd gekocht in Heide-Kalmthout, ten behoeve van arme kinderen uit arbeiderswijken in Antwerpen. In 1904 nam de eerste groep van 50 kinderen zijn intrek in de schoolvillla. Dat was het begin van de Bestendige Schoolkolonie, tevens de eerst openluchtschool ter wereld. 

Maar het was me natuurlijk te doen om de Chaperon Rouge. Een hele mooie kaart. Met een tot zijn tanden gewapende jager met een lief gezichtje, een vertederende grootmoeder en een schattig Roodkapje. 

Ik denk dat de kaart er eentje van een serie is. Moet ik ook nog even uitzoeken.

Dit is trouwens kaart 215. 

Regen

Soms hè, soms kan ik echt genieten van regen. Best vaak eigenlijk. Het regent vaak 's nachts en dan hoor ik het en draai me nog eens lekker om. 

Ik denk ook vaak als het regent dat er weer wat tekorten worden aangevuld. En dat m'n tonnen lekker worden gevuld.

Ik wandel veel en iedere keer denk ik dat het eigenlijk helemaal niet vervelend is. Mits goed aangekleed natuurlijk. 

Maar er zijn ook momenten dat ik baal van regen. Van de zomer bijvoorbeeld  op die kilometerslange fietstocht.

 Verder heb ik altijd een liefde gehad voor leuke en/of mooie paraplu's. 

Mijn twee mooiste exemplaren ben ik helaas kwijt geraakt. Laten liggen, laten hangen... ik weet het niet. 

De ene had een knopje en als ik daar op drukte werd de knop bovenop verlicht. In verschillende kleuren ook nog. Zo leuk. 

De tweede was er eentje waar op stond: Merde, il pleut. 

Deze kaarten heb ik trouwens allemaal ontvangen via Postcrossing. Leuk zijn ze hè. Paraplu's vrolijken het straatbeeld op.

Neemt niet weg, dat het de laaatste tijd wel erg regenachtig is en dus nogal grauw...

 

DNA

Het is zover.  Eindelijk. 

Ik had 'De Kit', al een hele tijd in huis. En daarvoor had ik jaren getwijfeld. 

Eigenlijk vanaf het moment dat ik las dat je gewoon zelf een DNA-onderzoek kunt regelen.

Dus niet dat je een misdadiger bent en gedwongen wordt en ook niet omdat je ernstig ziek bent of een ziekte vermoedt. Maar gewoon omdat ik geïnteresseerd ben in mijn voorgeschiedenis. 

Ik vond het steeds te duur, maar nu door Corona,  heb ik heel weinig geld uitgegeven en was er bovendien een aanbieding. Ik hapte toe. 

Het is ongelooflijk, maar ik had het gewoon echt druk met van alles en nog wat. En nu pas is het ervan gekomen. 

Gistermorgen schraapte ik mijn beide wangen leeg. Stopte de schraper in een buisje met een vloeistof. Stopte de buisjes in een plastic zakje en dat in een envelop. En postte. 

Tja en dan is het nu afwachten. Drie tot vier weken. Dus ik ga niet iedere dag naar de post rennen, ik ga er gewoon van uit dat het langer gaat duren. Ik heb ervaring met post naar Amerika momenteel, (dit moet naar Houston, Texas),  en die ervaring is niet best. 

Ik heb niet eens veel verwachtingen trouwens. De kritieken op My Heritage zijn wisselend en soms uitgesproken slecht. Maar ik ben zo benieuwd naar mijn eventuele Zweedse roots. Of er ligt een link naar Engeland, London om precies te zijn. Of....

Wat een pech dat ik totaal geen geduldig type ben. Wat een pech!!!

De laatste stem

Ergens, toen ik nog niet goed kon lezen, of eigenlijk me niet kon concentreren, dit voorjaar, zat ik te snuffelen in de thrillergids van Vrij Nederland. 

Zij van VN kiezen ieder jaar de thriller van het jaar en stellen daartoe een shortlist samen. Dat zijn acht boeken die vijf sterren kregen.

Dit boek werd niet DE thriller, maar ik noteerde wel een paar van die vijfsterrenboeken voor als ik weer zou gaan lezen. Waaronder deze titel.

De moeite waard geweest, want achter elkaar uit. Een echt prachtige plot en voor mij een totaal onverwachte wending. Waar ik natuurlijk niets over zal vertellen

Maar wel een korte beschrijving:

Maya Seale  is jurylid in een rechtszaak. 

(Het is alleen al heel interessant om te lezen hoe dat gaat in Amerika, met die juryrechtspraak). 

Er is een meisje verdwenen, vermoord en er is een verdachte, een jonge, zwarte leraar die een verhouding met dat meisje leek te hebben. Hij staat terecht. Maya zorgt er voor dat de juryleden vrijspraak oordelen.Tien jaar later wordt er een documentaire gemaakt en komen alle tien de juryleden bij elkaar. Dan wordt een van de juryleden dood gevonden en Maya is de hoofdverdachte. Zij moet haar onschuld aantonen. 

Dat laatste, wat Maya doet en uitzoekt,  wordt helemaal gevolgd en tussendoor is er dan steeds een hoofdstuk waarin de juryleden worden beschreven en de gebeurtenissen van tien jaar geleden tijdens de beraadslagingen.

Ik vond het een verrassend en spannend boek. Goed geschreven en lekker duidelijk. Aanrader!

En nu ga ik op zoek naar het boek dat wel thriller van het jaar werd!

Monnicken en gevels

De naam Monnickendam... je zou verwachten dat er een klooster is geweest, een klooster met monniken. En dat klopt ook, dat was er en er zal ook een dam zijn geweest. 

Toch is er ook nog een andere verklaring voor de naam van de stad. 

Monniken zijn ook kleine torentjes, geplaatst op een dam om het oversteken te bemoeilijken. Dat zou het dus ook kunnen zijn

Maakt niet uit, ik vond dat er in ieder geval monnicken moesten zijn in de stad en die waren er.  Ik laat alleen deze zien hoor, anders kan ik wel bezig blijven. 

Dat Monnickendam is overigens een waar Walhalla wat betreft gevelstenen. Ik vind gevelstenen geweldig, de oude, met vaak een bijzondere betekenis en  de moderne stenen met ook vaak een bijzondere betekenis. 

Deze vind ik erg mooi. 'Golven in de Tijd', dat klinkt al zo poëtisch. En dan ook nog Monnickendam er op afgebeeld. Gezien vanaf de Gouwzee.

Je zou zeggen kan niet beter. Maar wel hoor. Want ook de namen van de bewoners zijn er in verwerkt. Van den Heuvel = Golven en Klok = Tijd.

En ook dit is een moderne gevelsteen. Vol verwijzingen.

Zo woonde er een mevrouw die op een boot was opgegroeid, het anker. Er was ook ooit een school, boek met alfabet. En een fietsenzaak. En het hart zal de liefde voor het huis wel verbeelden denk ik. 

En tenslotte nog een echt heel oude steen. Uit 1567. Het beroep van de bewoner van toen er op afgebeeld. 

Nou als je bedenkt dat ik er nog veel meer heb gezien, begrijp je dat ik een leuke middag had. Want niet alleen gevelstenen natuurlijk. De huizen zijn ook prachtig. De hele sfeer in zo'n oud stadje. Het was er heel stil, ik denk dat ik de enige met een fototoestel was. En het was nog voor de nieuwe lockdown. 

Echt een mooie

 Really beautiful, this one. Don't you think? Come have a closer look:

Seen last week, NDSM Wharf, Amsterdam, the Netherlands.  The artist is Tim Rodermans . Click

Linking to Sami's Colourful World

De genoegens van een wandeltocht

 

Blaren heb ik niet gehad gelukkig. 

Wel behoorlijk wat pijn in allebei mijn benen, (niet tegelijk gelukkig).

Op onze vaste wandelingen wist ik precies waar een paaltje was, of een elektriciteitskastje, een muurtje of een bankje, waar ik eventjes kon gaan zitten, om daarna weer verder te lopen naar het volgende zitpunt. 

Lopen was ondanks dat zo ongeveer een voorwaarde voor ons. 

Om fit te blijven vooral, maar ook omdat het structuur gaf aan de dagen. 

Dat we heel veel hebben gezien, dat we anders gemist zouden hebben, vooral in onze eigen stad, dát was mooi meegenomen.

Ik ben eigenlijk gewoon erg trots op onszelf, dat we het deden. 

Weer of geen weer. Ik denk dat we in totaal vier keer niet hebben gelopen en daar hadden we dan alle vier die dagen spijt van.

Ik denk ook dat ik mijn record van vorig jaar heb verbeterd. Ik heb vorig jaar wel geschreven dat ik het gehaald had, maar niet met hoeveel kilometers. Ik denk dat het toen ongeveer vijfentwintighonderd kilometer was en nu zesentwintighonderd  en nog wat: 2667,05 . Ik heb het heel precies bijgehouden. 

En eergisteren, op 1 januari, zijn we gewoon weer opnieuw begonnen. 

12, 9 km.  

Het was een heerlijk begin van het nieuwe jaar, zulk prachtig weer, het leek wel voorjaar. 

En we zagen sneeuwklokjes!!

Dat en het feit dat het om kwart voor vijf die middag nog niet donker was, dat geeft vreugde, vind je niet? 

Odin

 

Onze oudste kleinzoon Odin zie je hier. 

Deze foto is niet op zijn verjaardag gemaakt, maar dat zou wel zeer gepast zijn geweest, met die confetti op zijn wang.  Want afgelopen dinsdag werd hij vijf. 

Vijf jaar Odin! 

We dachten terug aan toen hij werd geboren. 

Dat we 's nachts naar Den Haag reden en samen met zijn andere opa en oma in het stille ziekenhuis zaten te wachten. 

De kennismaking met een piepklein jongetje. Zo mooi.

Hij kwam te vroeg, maar was al meteen sterk genoeg om naar huis te mogen.

Wat hebben we hem goed leren kennen, vooral de eerste jaren, want iedere week togen we naar Den Haag om op hem te passen. Dat deden we inmiddels niet meer, maar we zagen hem evengoed vaak. 

Het is zo mooi om de ontwikkeling te volgen, om hem mee te maken. Te ontdekken wat een leuk kind het is.  

En nu zien we hem dus weinig in het echt. Ik kan de keren dát we hem zagen in dit coronajaar tellen op mijn vingers. 

Gelukkig houden zijn ouders ons goed op de hoogte, dat is fijn en we zien hem wél heel vaak via de telefoon. Maar ja...

 

Odin's verjaardag was ook anders dan anders natuurlijk. De andere opa en oma kwamen op de dag zelf en wij een dag later. Odin woont vlakbij het strand en daar gingen we naar toe. Eerst nog even de regen trotseren, maar het werd droog en we genoten van de warme chocolademelk en de saucijzenbroodjes. 

En van Odin. 

Kijk hem gaan, daar op het strand. Hij houdt van lego, hardlopen en van zijn kleine broertje. Vijf jaar en nog een wereld te ontdekken...

Nieuwjaar