Eindjes

 Een paar blogjes hier, eindigden nog al open en ik  hou ervan om de dingen af te ronden. Dus dat ga ik doen.  

Om te beginnen het moordspel: De droommoord. 

Het spel waaraan mijn man en ik meededen,  in de jury zaten en na een heleboel getuigenverklaringen en ondervragingen, kortom op grond van de bewijslast, moesten beslissen. Beslissen of Katja Schutters schuldig was aan moord met voorbedachten rade,  op haar man.

We hebben het heel serieus gedaan en kwamen tot dezelfde conclusie, namelijk dat Schutters niet schuldig was. 

Of eigenlijk dachten we dat ze wel schuldig was, maar omdat er in onze ogen onvoldoende bewijs was, moesten we haar vrijspreken. Omdat bijna vierduizend medejuryleden (van de 6000) dat ook deden, werd Katja Schutters vrijgeproken. 

Daarna kregen we in een filmpje te zien wat er echt gebeurd was.. Nou, ze had het wel degelijk gedaan hoor. Geen twijfel mogelijk. 

Het is toch iets raars hoor, juryrechtspraak. Maar het spel was superleuk en als er weer zoiets komt, gaan we zeker nog een keer mee doen. 

Dan was er al een hele tijd geleden een blogje over een meeuw en een strandloper. Die meeuw was geringd en ik was benieuwd waar die vandaan was gekomen. 

Ik vond een adres van iemand die er misschien meer van zou weten. En inderdaad, hij kon me vertellen dat het een Duitser was, die meeuw. Voor nadere gegevens moest ik me tot iemand in Duitsland wenden. Wat ik deed in mijn allerbeste Duits. Maar een reactie heb ik nooit gekregen. 

En tenslotte is daar het boek van Mieke. Daar moet ik het ook nog over hebben. Maar dat doe ik een andere keer.

Verrassingstas nummer twee.

 

Zeg eens, spreekt dit boek, de kaft bedoel ik, je aan? Mij absoluut niet. 

Ik vroeg weer een verrassingstas aan bij de bieb. En dit boek zat er in. Ik had meteen mijn twijfels en helemaal toen ik las dat het een tweede deel is en dat men beter eerst deel een zou kunnen lezen. Maar ik probeerde toch een stukje. En vond het net als de kaft: verschrikkelijk, in een woord. 

Er zat ook een boek in de tas dat ik ter plekke al weer in de bus deed, omdat ik het al gelezen had. Dat konden ze niet weten hoor, want dat was nou net het enige boek dat ik de afgelopen twee jaar zelf aanschafte, met een boekenbon. Ze hadden dus een prima keuze gemaakt. 

Het derde boek was het soort boek dat ik normaal gesproken graag zou lezen, van Elle van Rijn over Betty Oudkerk die samen met andere kinderverzorgsters van de Joodse Crèche ruim zeshonderd kinderen redde. Dit boek kreeg een lading kritiek waar je u tegen zegt. Vooral vanwege de vele fouten. Ik zou er dus niet voor gekozen hebben, maar nu het eenmaal hier is, lees ik het toch. 

De eerste keer was de verrassingstas echt een heel grote verrassing. Alle drie de boeken achter elkaar uitgelezen. De tweede keer was het dus ietsje minder, maar toch twee boeken van de drie goed gegokt. Ik vind het knap. Enfin nu ga ik weer lekker zelf weer een beetje speuren en een lange lijst met leestips wegwerken en reserveren. 

Volgens mij is er niets gezegd over het openen van de bibliotheken. En ik ben nog steeds superblij dat het zo kan en dat mijn bibliotheek het zo goed organiseert.

Duinen

Je waant je hier toch bijna in een woestijnlandschap hè. Maar het zijn 'gewoon' de duinen in Egmond. 

Ondanks het niet zo bijzonder aantrekkelijke weer, besloten we maandag naar het strand te gaan. Want het strand,  dat is wél aantrekkelijk. Altijd. 

Het waaide hard en we liepen maar eerst tegenwind, richting Bergen. Zodat we op de terugweg wind mee zouden hebben. 

Er waren heel weinig mensen, te tellen op de vingers van twee handen. En verder een  eenzame kite-surfer en wij.

Op een gegeven moment wilden we even in de duinen kijken. Doen we nooit en zeker niet daar,  want meestal lopen we de andere kant op. 

Maar we gaan het vaker doen. Het was er prachtig. Hoge duinen. 

Om te laten zien hoe hoog en groot ben ik er even bij gaan liggen. Middenin dat woestijnlandschap:

We zagen al vrij snel bordjes met 'duinkaart verplicht'. Die hadden we niet, die kaart, maar dat kun je tegenwoordig ter plekke met je telefoon regelen. Voelde toch een stuk prettiger, dat we daar niet illegaal waren.  En dan ineens een geheel ander landschap. 

Wat een prachtig gebied. Hartstikke gevarieerd ook.  

Heerlijk gelopen daar. En binnendoor terug. 

Ook leuk, daar bleken  heel wat volkstuintjes te zijn. 'Landjes' hoorde ik de twee enige tegenliggers zeggen.  Veel van die landjes stonden  onder water, niet een beetje water,  maar  veel . 'Ze kunnen hier wel rijst gaan verbouwen' zei mijn man. 

Tenslotte kregen we de vuurtoren van Egmond weer in zicht. Dat is deze:

Het is de J.C.J. van Speijk. Een rijksmonument en in gebruik sinds 1834

Toen we thuis waren hebben we meteen een jaarkaart voor de duinen gekocht, want dat we teruggaan naar de duinen, dat is zeker! 

Ik gaf mijn stem weg.

Nou, zo erg was het niet hoor, met mij.

Maar ik zat wel vol twijfels, want: 

- Ik ga liever niet een stembureau in. 

- Stem verloren laten gaan dan maar? Dat druist tegen alles in. 

Mijn man mocht stemmen per post. Ik niet. Onbegrijpelijk. Ik vind dat dingen nodeloos ingewikkeld worden gemaakt. En het is nog misgegaan ook in een aantal gemeentes. Heel raar. 

Maar goed, je kan natuurlijk ook iemand machtigen. Dan moest er een kiezerspas aangevraagd worden. Dat gebeurde. 

Ik werd nog wel  gebeld door iemand van de gemeente met de vraag of ik me ervan bewust was dat zo'n kiezerspas verloren kan gaan met de post en dat ik in dat geval geen nieuwe zou krijgen. En dat het dus slimmer was om het ding te komen halen op het gemeentehuis. Ja, duh,  dan zou ik net zo goed zelf kunnen gaan stemmen. 

Enfin, de pas arriveerde gewoon op tijd en ik vroeg onze dochter of zij voor mij zou willen stemmen. 

'Ja hoor', grapte  ze, 'Baudet zeker?'

Ik kan er gelukkig op rekenen dat ze dat niet doet. We stemmen op dezelfde partij, waarbij onze stemmen zullen gaan naar de lijsttrekster én de volgende vrouw. 

Geluk

 

'De Zeeuwse taele is de  mooiste van oalemaele'. 

Dat wordt wel eens gezegd. Vooral in Zeeland, hahaha. 

Onzin natuurlijk, want DE Zeeuwse taal, bestaat niet. Er zijn vele dialecten in Zeeland en zelfs binnen een bepaalde streek zijn er ( soms grote) verschillen. 

Mar mijn hart maakt toch telkens een sprongetje als ik Zeeuws hoor. 

Zeeuws-Vlaams herken ik het allerbest en als ik er ben en ik hoor het van iemand anders, weet ik zelf ook weer precies hoe dat moet. 

Dit hiernaast is een blad van mijn verjaardagskalender. Met een tekst die zo waar is als een tekst maar waar kan zijn:

Geluk is een boeket maken van bloemen waar je bij kan.

Deze week leerde ik via een blog trouwens ineens een Zeeuws woord dat ik niet kende. Dat was jikkemiene en dat betekent bolus. Wij noemden een bolus  gewoon bolus, of drol. En ik kénde wel een Jikkemiene, dat was een meisje dat zo heette. 

Verder denk ik nu aan een paar woorden die ik leerde toen ik in Terneuzen woonde. Woorden die ik aanvankelijk onbegrijpelijk vond. Ik bedoel als je 'diek' hoort, in een context, dan kan je nog wel snappen dat het dijk is. Maar deze woorden? Zouden jullie het weten? 

Bresjes,   pimpampoentje,   astrant,    tiengel,   een stuitje,    katievig

Fear or Horror

Well, this one does not make me smile, it does not make me very happy. Do we see fear, or horror?

But: I think it is cleverly made. A real artist was at work. Have a closer look:

And there was another one. Same artist I presume. 

All seen in january 2021. Amsterdam, NDSM-site

Linking to Sami's Colourful World. Thank you, Sami

Gezichtjes

 Grapje van Marlou. Geinig en erg gezond. 

Het volgende gezichtje kwam van Inge. Het is de verpakking van een fietshelm. Nou, duidelijk:

Mevrouw W. maakte een prachtige wandeling, bij Fort Everdingen  en zag dit:

En een andere wandelaarster, namelijk Ingrid-Katrien, liep het Pieterpad en zag langs de Maas, vlak  bij Venlo een oude wegwijzer:  

En de laatste werd me ge-appt door Els.  Het is de tafel in het huis van haar zoon en schoondochter. 

Alle inzenders: dankjulliewel! En... Blijf speuren, mensen!

Frans Mettes

 

Een paar dagen geleden had ik het over het boek Oostenwind-Westenwind en viel mijn oog op de band van dat boek. 

Het boek gaat over China en de ontwerper had de letters op de rug van het boek aangepast. 

Dat vond ik leuk. Helemáál in die tijd. Het boek verscheen in 1930.

Ja en dan kan ik het niet laten. De ontwerper was Frans Mettes en die was goed te vinden. Hij leefde van 1909 tot 1984 en was een zeer veelzijdig iemand. 

Hij was tekenaar, boekbandontwerper, kunstschilder, illustrator en affiche-ontwerper.

En toen herkende ik op de foto's een heleboel platen. Waarvan ik me vroeger nooit heb afgevraagd wie de maker was. 

De Hofnar reclame herkende ik meteen en natuurlijk ook die van Onverdeeld naar de Openbare (school)

Het is een tijdsbeeld. 

In de jury

Mijn man en ik zitten in de jury. Van ons wordt straks, nadat we ons er grondig in hebben verdiept, een oordeel gevraagd in een rechtzaak. . 

Dat zit zo: 

Op 27 januari 2019 wordt Lucas Vermeer dood in zijn badkuip aangetroffen. Hij blijkt de avond ervoor te zijn overleden. Hoewel er aan een ongeval of zelfdoding wordt gedacht, zijn er toch ook al snel vermoedens in de richting van moord en wel door Lucas' vrouw Katja Schutters.

Katja zit in de gevangenis en nu, twee jaar later, komt de zaak die bekend staat als De Droommoord, voor bij de rechtbank. 

De advocaat van Katja,  de officier van justitie, de dochter van het echtpaar, 'vrienden' van de overledene,  familieleden, de buurvrouw, allemaal komen zij uitgebreid aan het woord. 

Wij, de leden van de jury,  horen alle getuigenverklaringen aan, bekijken de dossiers en de foto's,  gedurende een dagenlang durend proces en zullen  aan het eind een oordeel moeten vellen. Dat gaat via een stemformulier. 

Daarna zal de voorzitter van de rechtbank een vonnis uitspreken, daarbij de meerderheid van de uitgebrachte stemmen volgend. 

(Na afloop zullen wij weten of ons oordeel juist was. Want dan zullen we een film zien waarin duidelijk wordt gemaakt wat er nu echt met Lucas Vermeer is gebeurd). 

Hoewel er bij ons nog steeds geen sprake is van verveling, is dit toch wel een erg leuke afwisseling in ons Coronaleven. 

Ik neem het bloedserieus, zit, terwijl ik kijk,  ook echt aantekeningen te maken en ik vind het hartstikke spannend. Ik hoop zo dat ik het goed heb straks. 

Bovendien wordt er heel goed en duidelijk gespeeld door een sterrencast. De voorzitter van de rechtbank is bijvoorbeeld Jules Croiset. Toen ik hem in het eerste filmpje zag, was ik meteen verkocht. Maar ook Carine Crutzen, Pierre Bokma, Monic Hendrickx en Jan Versteegh doen mee. En Hans Dorrestijn, maar die komt pas morgen.  

Allemaal mensen die in deze tijd tijd hadden en gebruikten. 

Echt erg goed gemaakt allemaal. Het is theater en film ineen en ik vind het een geweldig idee. 

Het proces begon op 8 maart, maar wij begonnen pas gisteren, en hebben dag 1, 2 en 3 gedaan,  maar je zou zelfs nog vandaag kunnen beginnen. In totaal zijn er op de verschillende procesdagen geloof ik iets van zestig korte filmpjes te zien. De kosten? Vijftien euro en daarvoor heb je, in ons geval met z'n tweeën, dagenlang plezier.  Trailer:

Tekens in tijden van Corona

 Al gedurende de hele Coronaperiode, langer dan een jaar dus, heb ik foto's van Corona-tekens gemaakt.

Veel meer dan ik hier nu laat zien. Het is een hele verzameling geworden.  Corona kan niemand ontgaan zijn natuurlijk, maar al die borden doen er nog een schep bovenop. 

De laatste twee vind ik het leukst. 

Deze is vrij nieuw denk ik. Ik zag hem  toen we naar de Waterleidingduinen reden vanuit de auto. Kon ik natuurlijk geen foto maken. Dus gepikt van het Internet.