Help de insecten

 

Een tijdje geleden kon je bij Natuurmonumenten, een organisatie waar ik lid van ben en die ik volg op Instagram, een zakje zaadjes aanvragen en dat zou dan een bloemenmengsel voor insecten kunnen  worden. 

Dat vind ik leuk zoiets, want hoewel ik niet speciaal dol ben op insecten, besef ik natuurlijk wel het nut ervan en wat extra bloemetjes in de tuin, dat is altijd leuk. Ik zorg ook heel goed voor mijn bloementuintjes van AH.

Maar bij die zaadjes zat ook een boekje met tips. Zoals stop de tegelterreur, laat de grasmaaier in de schuur, hang een insectenhotel op (en daarbij aanwijzingen) om er zelf een te maken en nog veel meer. Geen opzienbarende zaken in ons geval, wel goed om nog eens even door te lezen en bijna tevreden te zijn over hoe het bij ons in onze eigen tuin gaat. 

Maar het ging over insecten en een deel van het boekje gaf nog eens even duidelijk aan hoe het met de insecten in ons land is gesteld. 

Zo is in de afgelopen dertig jaar het aantal insecten met 76 % gedaald. Zo verdwijnen er steeds meer soorten, zelfs hele gewone soorten. 

Oorzaken: Verdrogen, verzuren en strak trekken, verstening (ik woon in een rijtje en onze buren aan allebei de kanten hebben alleen maar tegels en een bakje viooltjes aan de muur). Verder bestrijdingsmiddelen, teveel bemesting en natuurlijk de stikstofuitstoot. 

Gevolgen: natuurlijk materiaal zoals plantenresten,  wordt niet meer afgebroken. Daardoor minder voedingsstoffen in de bodem voor planten. Vogels krijgen het moeilijk met veel minder insecten. Bijvoorbeeld de grutto (mijn favoriete vogel), die is nu al in gevaar. Bloemen en gewassen worden minder bestoven wat gevaar oplevert voor de voedselvoorziening.

Natuurmonumenten zegt het nogal duidelijk: zonder insecten geen bloemen, geen gewassen, geen bomen. 

Nou, dat dus!

Monday

 We waren een dagje in Gorinchem. Gorinchem? Ja, Gorcum . Dat is precies hetzelfde.. Ik heb het altijd uitgesproken als Gorcum. Maar dit terzijde. Waarom ik daar was vertel ik later nog wel eens. Want nu zag ik een muurschildering, een mural:

Een grote muurschildering van een lekkernij uit Gorcum. Een blikje. Precies zo'n blikje stond vroeger bij mij thuis. Wat er in zat, dat weet ik niet meer. De zoute bollen die er in hóórden in elk geval niet meer. 

Ik denk dat het blikje ook hier nog in ons huis heeft gestaan, maar op een bepaald moment niet meer.

Grappig om het zo tegen te komen, daar in de Drie Koningenstraat. 

Ik vind plaatselijke lekkernijen altijd erg leuk. Soms ook erg lekker. Echter... zoute bollen trekken mij helemaal niet aan. Niet zo best voor een mens ook. 

Maar dat blikje.... Toen ik het zag staan bij de VVV, moest het gewoon mee.

Het staat nu weer in de keuken. Met de bollen er nog in. Erg hè, voor een ontspuller. 

Linking to Sami's Colourful World

Kijk nou toch

 

Kijk nou toch... ik liep in mijn wijk langs een doodgewoon huis, een klein huis met een kleine voortuin. Nog kleiner dan die van ons. Deze tuin stond echt helemaal vol varens. Niks anders. Een beetje verwaarloosd dacht ik nog. Maar ik hou heel erg van varens in deze fase van de groei. Dus ik stond een paar foto's te maken. 

De bewoner zag me en kwam even naar buiten. 

'Houdt u er ook zo van?', vroeg hij en toen ik dat bevestigde, bijna verontschuldigend:  'Het ziet er niet zo mooi uit hè, maar ik kán ze gewoon niet weghalen'. 

Dat snapte ik helemaal, want zeg nou zelf, dit zijn toch echt wondertjes van de natuur hè. 

Schaduwstad

 

De titel van een boek kreeg ik als tip van iemand van mijn boekenclub, plus de naam van de schrijfster. Het bedoelde boek was niet in de bieb op dat moment,  dus nam ik een ander boek van de schrijfster. 

En las het achter elkaar uit. 

'Niet haar beste boek', zei de tipgeefster. 

Lekker hoor, want dan heb ik dat 'beste boek' nog te gaan. 

En het is waar wat ik op de achterkant las: Als je eenmaal een boek van Elizabeth Day hebt gelezen, wil je meer!

Het boek: Het zijn steeds hoofdstukken die vertellen over de hoofdpersonen. Dat zijn Howard, Beatrice, Carol en Esme. 

Het verhaal: De hoofdpersonen kennen elkaar aanvankelijk nog niet persoonlijk. Sir Howard Pink kennen ze wel allemaal, van naam. 

Howard is rijk, machtig en heeft dat allemaal zelf opgebouwd vanaf zijn begin, een marktkraam in Petticoat Lane.  Hij is helemaal nog niet over het verlies van zijn dochter Ada heen. Die verdween 16 jaar geleden en is niet teruggevonden. Aangenomen wordt dat zij dood is. 

Carol is een vrouw die probeert de dood van haar man te verwerken.

Esme is een alleenstaande journaliste en Beatrice een vluchteling uit Oeganda die bang is haar status kwijt te raken

Alle vier hebben ze een groot verlies meegemaakt in hun leven. 

Hun levens raken elkaar op onverwachte wijze en dan wordt het ook nog een soort thriller. 

Meer wil ik er niet van vertellen, maar je hebt een beeld, toch? 

Ik ga nu het andere boek reserveren en wel meteen!

Nomen Est Omen

 In een artikel over Friesland, in de Libelle: Freerk Visserman, palingvisser. Marga zag het!

Dan, om nog even op het water te blijven...Esther zag op NOS Nieuws dit bericht:

'En superjacht is een jacht langer dan dertig meter. Superjachtenkenner Jim Boot: Prijzen kunnen variëren tussen de 15 miljoen en 500 miljoen euro, soms misschien nog wel meer. The sky is the limit'.

Hahaha, ik zit te lachen om de tekst die Jeanne er aan toe voegde. 'Een beter milieu begint bij jezelf'. 

En dan Marga nog een keer,  NOS journaal, een item over de vogelgriep. Daarin kwam een deskundige aan het woord:   Dhr. Kuiken

Eentje van Kitty. Mevrouw Veth, diëtist. 

Zelf zag ik deze:

En deze. Een beetje fout, niet echt een naam die een teken is, hoop ik, maar wel leuk!

En de laatste is absoluut geen NeO, tje. Maar ik moest er om lachen. Tja... dan wordt er een weg naar meneer van der Straten genoemd, maar of hij daar blij mee geweest zou zijn? 

Ameland (dl 3)

 

't Is wat! Nou heb ik al twee keer gepost over Ameland, maar allebei die keren over de reis er naar toe. Dus nu wordt het tijd om wat over het eiland zelf te vertellen. 

Eigenlijk is het precies wat je op de foto van de wegwijzer ziet. Een paar dorpen, strand en een vuurtoren. 

De dorpen vormen een leuke afwisseling.  Er is van alles te zien en te beleven

   

En dan zijn er nog meer natuurgebieden, anders dan het strand bedoel ik. Met meertjes en een eendenkooi en vogelkijkhutten. Overal trouwens vogels en vogelgeluiden. 

 

Een paardengraf. Dat vond ik wel bijzonder. Echt een graf, zo groot dat er acht paarden in pasten. 

We waren trouwens ook een poosje op een kleine begraafplaats. Alle grafstenen stonden daar recht op. Dus zonder nog een liggende steen ervoor. Anders dan anders.

Ik let dan ook altijd op de namen, dat vind ik nou eenmaal leuk. Kersje als voornaam, voor een man. 

En wat een fraaie tekst.   Ik zag dat de naam Nobel veel voorkomt op het eiland. 

Vlak na het kerkhof zagen we die naam weer. 

Het Nobeltje. Een echte Amelander likeur. We mochten proeven, in de slijterij  en ik vond het heerlijk. Hart en lijfverwarmend. Hier kun je er een heel verhaal over lezen, klik

Dat was trouwens wel nodig, dat verwarmende. Want het was behoorlijk koud. Het was de week na die eerste prachtige en warme voorjaarsweek. We waren blij dat het niet regende. 

Nou en dan was er verder nog een leuk museum waar we veel leerden over de geschiedenis van het eiland. 

Vanaf het ontstaan, tot nu toe. Zo'n klein museum, barstensvol informatie. Ameland... Ambla, zo heette het eerst.

Dit was een volle dag, een hele volle dag. We hebben veel gezien en kregen het idee dat we Ameland al een beetje hadden leren kennen. Schoon, rustig en mooi.  

En we hadden nóg een dag. Want de volgende dag zouden we pas om vijf uur de boot terug nemen. 

Maar de weersvoorspelling was zo slecht, sneeuw, gladheid enzovoorts dat we besloten om 's morgens al terug te gaan. Beetje jammer, maar het was echt erg koud geworden en het regende flink. 

Ameland, we hebben er met plezier rond gekeken en het was er mooi, zoals op alle tot nu toe bezochte eilanden. Maar terug gaan is niet waarschijnlijk. Want tot nu toe staat Terschelling nog steeds op één. 

Nu Vlieland nog. We hebben het al geregeld, maar het duurt nog even.

Ameland (dl 2)

 

Als je alleen al kijkt naar het lossen van zo'n boot. Dat is allemaal perfect geregeld en je ziet natuurlijk ook meteen hoe er geladen is. Er gaat echt geen ruimte verloren hoor, geloof dat maar niet.

We zetten de fietsen neer. Niet op slot, dat leek ons niet echt nuttig. Ik gniffelde een beetje om de mensen die dat wel doen. 

We konden buiten zitten, het was koud, maar de zon scheen.

De boot vaart tussen de tonnen door, rood en groen  en je ziet het vasteland verdwijnen en het eiland dichterbij komen. Voorpret!

En nog meer plezier had ik toen ik deze foto van mijn man had gemaakt. 

Ik vond dat hij er als een echte eilander uitzag. Zo eentje die tegen zijn zin had moeten overvaren, omdat zijn vrouw dat nou eenmaal in haar hoofd had gekregen. Zo eentje die nu blij was dat hij weer terug kon. Ja daar kan ik een heel verhaal omheen verzinnen. 

Nou en dan de naam van de boot: Sier. Ik had geen idee. 

Maar ook op de Waddenzee werkt google natuurlijk en zo kwam ik er achter dat Sier de naam is van een verdwenen dorp, op Ameland. 

Een dorp dat door de bewoners in de 18e eeuw moest worden verlaten omdat de zee en zandmassa's steeds dichterbij kwamen. 

Er is nog zo'n verdwenen dorp, genaamd Oerd. 

En er is nog een veerboot en die heet dan natuurlijk Oerd. 

Ik hoopte dat we die dan op de terugweg zouden treffen, maar toen regende het zo hard dat ik helemaal niet de naam van de boot heb gezien. 

Na aankomst fietsten we op ons gemakje naar het hotel, waar we twee nachten zouden verblijven. Niet ver, het hele eiland is heel goed te befietsen. Zo groot is het niet. Ameland, ons vierde Waddeneiland

Ameland

 

We, mijn man en ik,  hebben een project en dat is het bezoeken van alle Waddeneilanden. 

Het is een langlopend project. Het eerste eiland bezocht ik namelijk al toen ik een jaar of twee was. Dat was Terschelling, een prachtig eiland. 

Mijn grootvader kwam er vandaan en logisch dus dat mijn ouders en ik dát eiland vaak bezochten. Kwestie van wortels. 

Het is nog steeds niet klaar, ons project. Wel bijna, want nu hoeven we alleen Vlieland nog. 

(En Griend natuurlijk, maar dat zal wel niet lukken.) 

Enfin... ons vierde waddeneiland was Ameland. 

Ik weet niet hoe het komt, maar het IS zo:  als je op weg bent naar de boot, dan heb je eigenlijk al vakantie. Je rijdt door Friesland, ik ben dol op Friesland, en het voelt als vrij zijn, als vakantie.

Dus we gingen natuurlijk op tijd weg thuis, want déze boot wilden we  niet missen. We kwamen veel te vroeg aan. In Holwerd. 

Daar zouden we de auto laten staan en alleen met de fiets op de boot verder gaan. Tijd genoeg om Holwerd te verkennen.  

Op weg er naar toe zagen we in de verte een groepje mensen op de dijk staan. Wat is daar te doen dacht ik nog. 

Maar de mensen werden groter en groter en tenslotte zagen we dat het twee beelden zijn. Beelden van reuze mensen. Vijf meter hoog.

We konden er dicht bij komen en deden dat ook. 

Pas toen zag ik dat het twee vrouwen zijn. Het beeld heet:

'Wachten op hoog water' en de kunstenaar is Jan Ketelaar.

Ik las dat het gaat over uitwisseling en balans.

Zulke dingen snap ik nooit uit mezelf, dus het is goed als het er bij staat.

Ik vond het wel erg leuk hoor dat je die mensen steeds dichterbij ziet. 

Er komen nog meer beelden in de omgeving,  las ik ergens. Ook weer een soort Fries project. Daar zijn ze goed in, zoals bleek toen we de elf steden bezochten met de elf fonteinen. 

Je kijkt uit over de kwelders (heet dat zo? ik denk het wel) en in de verte zie je waar de boot aankomt.

Holwerd vond ik trouwens gewoon een dorp. Niet heel bijzonder, maar toch leuk.

Nou en dan op weg naar de boot. En op de boot: weer dat vakantiegevoel. Onze boot heette Sier. Ik kwam er pas later achter waarom. Wordt vervolgd!

Monday mural

 

Deze vind ik eigenlijk wel mooi. Van kleur en ook de vormen. 

Maar ik heb niet het flauwste idee over wat het betekent. Wat heeft de maker hiermee willen zeggen? Of misschien zijn het letters en staat er een woord? 

Ik zag hem op het NDSM-terrein, afgelopen januari. Ik zag het op een afstand. En stom, er was iemand bezig. Ik had er naar toe kunnen gaan en vragen kunnen stellen. Maar ik had niet  veel tijd meer, dus dat deed ik niet.

Iemand wel een idee? 

Linking to Sami's Colourful World

Tulpen

 

Nou, het is helemaal goed gekomen hoor met de bollen aan het Klompenmaeckerspad. Ik had nog een paar twijfels een tijdje geleden, vooral over de lage geeltjes. Maar die zijn alsnog gegroeid. En wat een pracht. Als ik de foto's zo naast elkaar laat zien, vind ik dat de linkerfoto te weinig aandacht krijgt. Dus die doe ik gewoon nog een keer:

Ik heb er nog meer hoor, foto's. 

Deze keer was ik zelf stiekem het veld opgegaan. Dat kan maar op een plaats en dan moet je over een hek klimmen. Dat voelt nogal belachelijk, maar het bleek dat ik ook tussen de spijlen door kon. Nou ja, dat was net zo belachelijk natuurlijk. 

Ik bleef helemaal aan de rand, ik ga beslist niet tussen de bollen staan. 

Maar toch schrok ik me te pletter toen opeens een stem zei: 'Wat doet u daar?' En meteen daarna: 'Mooi hè!'

Het was een wielrenner die zelf ook even gestopt was om te kijken. 

Enfin, toen hij verder fietste liep ik ook nog even verder:

Oh wat hou ik toch van bollenvelden. Ik zie er echt veel in onze omgeving. En allemaal prachtig. Maar dit veld aan het Klompenmaeackerspad voelt een beetje van mij!

Tja, misschien wat veel foto's deze keer. Maar dit zijn de laatste. Ik ga er nog een tijdje van genieten, hoop ik en volgend jaar begint het weer opnieuw. Hoop ik.